Vortex Razor UH-1 Gen II to zmodernizowana wersja bezkompromisowego celownika holograficznego, w którym zastosowano technologię Vortex FHQ całkowicie eliminującą emisję światła rozproszonego, powiększony wizjer ułatwiający wejście w cel oraz 4 ustawienia jasności dedykowane do noktowizji.

Główne różnice w stosunku do generacji I:
– Wyższa jakość obrazu, całkowicie pozbawiona zakłóceń,
– 4 poziomy jasności kompatybilne z noktowizją aktywowane za pomocą dedykowanego przycisku,
– większy wizjer (w stosunku do gen I),
– bateria CR132A montowana bez użycia narzędzi.

Kolimator holograficzny Vortex Razor AMG UH-1 gen II to większa precyzja, niezawodność oraz szybkość wejścia w cel. Vortex Razor AMG UH-1 gen II doskonale sprawdzi się w strzelectwie dynamicznym, cywilno-obronnym oraz pracy służb mundurowych.

W odróżnieniu od klasycznych kolimatorów znak celowniczy wyświetlany jest na siatce holograficznej zatopione w wizjerze. Powoduje to, że za każdym razem strzelec patrzy na siatkę prostopadle, w wyniku czego eliminowane jest zjawisko paralaksy, a czas wejścia w cel zostaje imponująco skrócony.

Efektem najbardziej odczuwalnym dla strzelca jest znacznie krótszy czas reakcji wpływający na szybkość oddania strzału. Celownik holograficzny Vortex Razor UH-1 Gen II działa nawet po zabrudzeniu i uszkodzeniu soczewki.

Pancerna aluminiowa konstrukcja ma klasę ochrony IPX-8, co oznacza, że jest odporna na wstrząsy, odrzut, całkowite zanurzenie w wodzie oraz wewnętrzne parowanie.

Vortex AMG UH-1 Gen II skonstruowano na potrzeby wojska i organów ścigania, podkreśla to osobny przycisk z szybkim dostępem do 4 ustawień noktowizyjnych oraz funkcja pamięci ostatniego ustawienia jasności dziennej.

Powiększony wizjer oferuje szersze pole widzenia, wpływające na komfort oraz lepszą ocenę i łatwość przenoszenia punktu celowania.

Zaawansowana optyka
– Wielowarstwowe powłoki antyrefleksyjne -zapewniają wysoką transmisję światła oraz jasny i czysty obraz celu,
– 15 poziomów jasności – 11 ustawień dziennych (funkcja pamięci), 4 ustawienia do noktowizji,
– nieograniczona odległość od oka -pozwala na szybkie złożenie się do strzału bez konieczności szukania prawidłowej odległości oka od celownika,
– brak błędu paralaksy-siatka holograficzna całkowicie wyeliminuje błąd paralaksy, niekorzystnie wpływający na celność.

Znak celowniczy
– siatka Red EBR-CQB – zaprojektowana do strzelania na krótkich (trójkąt pierścienia) i długich dystansach (kropka),
– siatka celownicza: kropka 1 MOA, pierścień 65 MOA,
– wartość kliku: 1/2 MOA,
– zakres regulacji w pionie i poziomie: 100 MOA,
– zakres pełnego obrotu: 16,5 MOA

Konstrukcja
– Odporność na odrzut i uderzenia -soczewki zabezpieczone mechanicznie, co chroni przed utratą zera w przypadku upadku,
– ArmorTek -twarda i odporna na zarysowania powłoka chroni zewnętrzne soczewki przed zarysowaniem, brudem i pyłem,
– Wypełnienie argonem -układ wypełniony gazem eliminuje zjawisko wewnętrznego parowania,
– Technologia FHQ -całkowicie eliminuje emisję światła rozproszonego (odbicie światła z przodu celownika),
– Zintegrowany montaż QD- szybki montaż na szynie Weaver lub Picatinny,

Więcej strzeleckich materiałów znajdziesz tu: Strzelectwo Playlista YouTube

Zapraszam do oglądania

https://www.youtube.com/watch?v=dK4f9sguArk&list=PLO5gKDKyhWzqi2bme40JMNd19pmrOxwC4&index=8

Artykuł Kolimator holograficzny Vortex Razor UH-1 Gen II + Powiększalnik Vortex Micro 3x – na strzelnicy pochodzi z serwisu TestHub.pl.

W kilku zdaniach co to za broń

CZ Scorpion Evo3 S1 to karabin samopowtarzalny na naboje pistoletowe kal 9mm. Jego prosta konstrukcja, ekstremalna niezawodność, niewielka waga, łatwa obsługa i dokładność sprawiają, że idealnie nadaje się do nowoczesnego strzelectwa sportowego i strzelectwa hobbystycznego.

W obecnej wersji dominującym materiałem jest polimer wzmocniony włóknem szklanym (korpus, komora spustowa, chwyt, kolba, łoże). Zapewnia to lekkość konstrukcji przy akceptowalnej wytrzymałości. Jak w każdej współczesnej CZ-tce lufa jest kuta na zimno.

CZ Scorpion Evo3 S1 to bardzo popularny model, również w USA. Tak jak w przypadku każdej popularnej broni znajdziemy do niej mnóstwo dodatków i akcesoriów. Również sam producent oferuje już bogatą ofertę dodatków, od spustu począwszy po złącza do pasów nośnych, powiększone manipulatory, magazynki o różnych pojemnościach czy na optoelektronice celowniczej kończąc.

Specyfikacja karabinu:

– kaliber 9×19 mm

– długość lufy 196 mm (8 cali)

– pojemność magazynka – 20 szt.

– przyrządy: mechaniczne, regulowane

– skok gwintu: 1:10 cala

– gwint na końcu lufy: M18x1

– waga bez magazynka: 2,55 kg

– wysokość bez magazynka: 215 mm

– długość ze złożoną kolbą: 420 mm

– długość z rozłożoną kolbą: od 615 do 665 mm

– szerokość z rozłożoną kolbą: 60 mm

– szerokość ze złożoną kolbą: 82mm

– ciężar spustu: 48N

Najważniejsze cechy karabinków CZ Scorpion Evo3 S1:

– Korpus, łoże, chwyty, obudowa spustu i kolba są wykonane z polimeru wzmocnionego włóknem szklanym, co zapewnia doskonałą odporność mechaniczną i długą żywotność, a jednocześnie przyczynia się do imponująco niskiej wagi nośnej.

– Szyna montażowa na komorze zamkowej umożliwia zamocowanie szeregu akcesoriów, takich jak kolimatory, latarki, wskaźniki laserowe, przednie osłony dłoni i wiele innych.

– Rączka przeładowania jest niezależna od nośnika bloku zamkowego i podczas strzelania pozostaje w pozycji wysuniętej do przodu, co zwiększa komfort użytkownika. Można go łatwo przestawić na prawą lub lewą stronę broni palnej i wspomaga ruch do przodu nawet w trudnych warunkach.

– Dopełnieniem jego wiodącej ergonomii jest obustronny bezpiecznik i zwalniacz magazynka.

– Sprytnie umiejscowiona dźwignia zamka/zwalniacza umożliwia szybkie przeładowanie. Można nim sterować intuicyjnie kciukiem strzelca praworęcznego po włożeniu pełnego magazynka lub palcem wskazującym strzelca leworęcznego.

– Regulowany kąt chwytu pistoletowego zapewnia wygodny, z odpowiednią długością dostęp do spustu.

– Gwintowany koniec lufy jest standardowo wyposażony w skuteczny tłumik płomienia, z możliwością wymiany na tłumik w razie potrzeby.

– Bardzo wytrzymała i łatwa do złożenia kolba wykonana jest z polimeru wzmocnionego włóknem i posiada teleskopową regulację, która pozwala na osiągnięcie optymalnej pozycji strzeleckiej. Spust jest wygodnie dostępny, nawet gdy kolba jest złożona.

Więcej strzeleckich materiałów znajdziesz tu: Strzelectwo Playlista YouTube

Zapraszam do oglądania

https://www.youtube.com/watch?v=o4mbXoyfUfU&list=PLO5gKDKyhWzqi2bme40JMNd19pmrOxwC4&index=12

Artykuł CZ Scorpion EVO3 S1 – pierwsze wrażenia pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Zapraszam do oglądania.

https://www.youtube.com/watch?v=lioSkLiRlXc&list=PLO5gKDKyhWzqi2bme40JMNd19pmrOxwC4&index=13

Artykuł Strzelectwo długodystansowe i nasze pierwsze kroki pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Słowem wstępu

Na początku wyjaśnijmy coś — tak, twórcy nie trzymają się ściśle komiksu. Jak można przeczytać pod niemal każdym trailerem „Joker powstał, ponieważ wpadł do kadzi z kwasem”. I to prawda. Pełne informacje na ten temat znajdziecie na stronie poświęconej jego postaci. Mimo to w mojej ocenie film jest bardzo ciekawy, dlaczego zapraszam do głównej części tekstu. Dodatkowo zaznaczam, że nie jestem specjalistą w dziedzinie kina i ten tekst to moja subiektywna opinia na temat filmu i postaci, jaką jest Joker.

Opowieść

Fabuła filmu opowiada historie postaci, jaką jest Arthur Fleck (Joker). Artur niedawno opuścił zakład psychiatryczny. Nachodzą go pesymistyczne myśli i ciężko odnaleźć mu się w obecnym świecie. Ma problem z niekontrolowanymi napadami śmiechu i umiejętność znajdowania się w nieodpowiednim miejscu o niewłaściwym czasie. Dodatkowo opiekuje się ciężko chorą matką. Joker próbuje swoich sił w pracy jako komik. Marzy o wielkiej karierze komika oraz wystąpieniu w programie Murraya Franklina.

Broń i trudne czasy

Niestety miasto Gotham przechodzi trudne czasy. Biedni mieszkańcy Gotham w tym i Joker mają coraz większe problemy finansowe. Publiczne placówki pomocy zaczynają być zamykane. Oliwy do ognia dolewa znajomy Arthura, który przekazuje mu broń, którą ten wykorzystać ma w obronie własnej, kiedy ponownie zostanie napadnięty. Broń, tajemnice wychodzące na światło dzienne i trudne sytuacje napotkane po drodze na oczach widzów kształtują postać, jaką znamy pod pseudonimem Joker.

Joker na skalę Heath Ledger

W postać Jokera wcielił się Joaquin Phoenix. W mojej ocenie ten film bez jego świetnej gry aktorskiej byłby nieudany. Dotąd za najlepszego odtwórcę roli Jokera uważałem zmarłego aktora: Heatha Ledger’a który wcielił się w postać Jokera w filmie Mroczny Rycerz. Dziś ciężko mi powiedzieć, który z tych aktorów odtworzył lepiej tę postać, bo każda na swój indywidualny sposób jest znakomita.

Joaquin Phoenix

To jak Joaquin odgrywa rolę Jokera w mojej ocenie — po prostu jest czymś niesamowitym. Potrafi przekonać widza, że ogląda prawdziwie obłąkaną postać, a nie tylko aktora, który się w nią wciela. Mimika twarzy, sposób poruszania się, śmiech, ogólne zachowania i ten momentami obłęd w oczach powoduje, że film ma to coś w sobie co ostatni raz widziałem w postaci Jokera granej przez wspominanego Heatha Ledger’a. Oczywiście to nie jedyna dobra rola w tym filmie. Robert De Niro wcielający się w postać Murraya Franklina również odegrał swoją rolę bardzo dobrze.

Podsumowując: Joker to świetny film

Jeśli lubisz dobre kino. Nie oczekujesz widowiskowych scen akcji a ciekawą opowieść o człowieku z problemami psychicznymi — nie będziesz zawiedziony. Nie jest to typowy film akcji przeładowany efektami specjalnymi a opowieść o tym, jak Arthur Fleck został Jokerem. Ze swojej strony, zwykłego widza i fana postaci, jaką jest Joker — gorąco polecam ten film.

Zdjęcia z filmu: imdb.com

Artykuł Joker (2019) – Recenzja / subiektywna opinia o filmie pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Dlaczego postanowiłem przeczytać książkę Tim Cook?

Lubie czytać książki. Zwłaszcza takie, które z jakichś powodów wydają mi się interesujące. Czytałem w sumie dwa razy biografie zmarłego SEO Apple, czyli Steve Jobsa od Waltera Isaacson’a. To dobra pozycja, choć uważam, że Isaacson mógł o pewnych sprawach więcej napisać. Czytałem również książkę o głównym, a obecnie już byłym projektancie Apple — Jony Ive od Kahneya i w mojej opinii to naprawdę ciekawa pozycja (odświeżam ją, aby i o niej napisać na TestHubie). Książkę Tim Cook wybrałem, ponieważ uważam firmę Apple za interesującą, a poznając postać Jobsa, jak i Ive z poprzednio wspominanych książek spodziewałem się, że książka o Timie może okazać się ciekawa i dowiem się czegoś, o czym wcześniej nie wiedziałem.

Leander Kahney

Autor książki jest urodzonym w 1965 roku dziennikarzem mocno zainteresowanym tematyką firmy Apple. Mieszka w San Francisco. Pisał kiedyś dla Wired, MacWeek, Scientific American i The Guardian w Londonie. Obecnie prowadzi portal cultofmac.com. Jest autorem m.in. książek: „Być jak Steve Jobs. Jeśli chodzi o pomysły, wszystko jest dozwolone” z 2010 roku oraz Jony Ive z 2014 roku.

Tim Cook

Autor książki skupia się na opisaniu życia Cooka od początku. Z książki dowiadujemy się skąd, pochodzi Tim. Jaką musiał przejść drogę, aby dostać się do Apple i co spowodowało w jego życiu tak wielkie poszanowanie do kwestii prywatności, indywidualnych preferencji seksualnych, ochrony środowiska czy kwestii dostępności dla ludzi z problemami. Cytując z książki:

Cook powtarzał wielokrotnie że jego firma promuje dostępność nie dla zysku, ale z przekonania: „Głęboko wierzymy w to, że każdy zasługuje na równe szanse i równy dostęp. Dlatego nie patrzymy na to z perspektywy zwrotu z inwestycji. To nas nie interesuje

Obecnemu SEO Apple zarzuca się wiele rzeczy. Porównuje się go czasem do fatalnego dyrektora Apple – Johnego Sculleya. Zawsze uważałem te porównania są mocno naciągane. Cook co potwierdza książka, jest inny niż wszyscy poprzedni dyrektorzy. Pewne jest to, że nie jest i nie będzie nigdy Jobsem, ale co potwierdza, powyższe stwierdzenie zacytowane z książki nie zależy mu tylko na zarobku. Choć trzeba przyznać, że w kwestii optymalizacji zarobków jest świetny. Z książki dowiadujemy się jak wielką rolę odegrał w Apple, w kwestiach odbicia się od dna i optymalizacji dostawców sprzętu. Autor przytacza wiele przykładów zmian, jakie weszły w życie Apple po objęciu stanowiska przez Tima. Począwszy od lepszych warunków dla pracowników po angażowanie się w kwestie dotyczące ochrony środowiska, czy mocne zaangażowanie w akcje charytatywne. Każdej z tych wartości na próżno było szukać za rządów poprzednich dyrektorów Apple.

Czy wzniósł Apple na wyższy poziom?

Na to pytanie ciężko jest odpowiedzieć. Z pewnością czego dowiecie się z książki, rozwinął firmę Apple wewnątrz. Równie za czasów świetnych rządów Jobsa, to jemu zawdzięcza się organizacje dostawców. To podczas rządów Tima akcje Apple osiągnęły największą, wartość a produkty najlepiej się sprzedawały. Mocno propaguje kwestie dostępności, prywatności czy akcje charytatywne, za którymi Jobs nie przepadał. Jak to wszystko ma się do produktów? Tutaj zaczyna się moje prawdziwe pytanie, na które sam nie potrafię sobie odpowiedzieć. Czy dziś to Jobs wprowadziłby lepsze produkty? Może zunifikował USB typ C, które jest w Macbooku, iPadzie a brak go w iPhonie co nie ma dla mnie logicznego wytłumaczenia. Czy Jobs wprowadziłby lepsze ceny i szybciej iPhona X na rynek? Czy powstałby AppleWatch? Nie wiem. Natomiast po przeczytaniu tej książki wiem, że nie taki zły Tim Cook, jakiego go malują. Uważam, że powinien bardziej angażować się w produkty dla większej grupy ludzi, a nie tylko tych z wielkim portfelem.

Podsumowując

Jeśli interesujecie się firmą Apple, jesteście użytkownikiem czy też interesuje Was, po prostu to jak działa. Jakie ma wartości i skąd one się wzięły. Jesteście zwyczajnie ciekawi obecnego dyrektora generalnego Apple lub lubicie czytać, ciekawie napisane biografie to polecam. Uważam, że książka jest warta przeczytania i nie żałuję wydanych pieniędzy na to, aby trafiła na moją półkę.

Zdjęcia: autora recenzji / Cytaty: z omawianej książki.

Artykuł Tim Cook. Człowiek, który wzniósł Apple na wyższy poziom – Recenzja pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Ekspres do piwa

System kapsułkowy jest znany z ekspresów do kawy. LG przeniosło to rozwiązanie do piwowarstwa domowego. Warzenie ma się ograniczyć do naciśnięcia jednego przycisku. Zestaw jednorazowych kapsułek ma zawierać słód, drożdże, olej chmielowy i aromat – wystarczy wcisnąć przycisk a LG HomeBrew zajmie się całą procedurą od fermentacji, nagazowania i dojrzewania, po serwowanie i czyszczenie. Status HomeBrew można sprawdzić za pomocą bezpłatnej aplikacji (iOS i Android).

Prostota i jakość

HomeBrew ma zaoferować nie tylko bardzo prosty sposób wytwarzania piwa. LG zapewnia, że jakość wytwarzanego piwa w domowych warunkach ma się znacząco poprawić. Zoptymalizowany algorytm fermentacji ma kontrolować ten proces dzięki precyzyjnej kontroli temperatury i ciśnienia, gwarantując sukces w całym procesie produkcji piwa. Sprytny system kapsułek ma usunąć wszelkie problemy związane z czyszczeniem, które występują w tradycyjnej metodzie produkcji piwa domowego. Do dezynfekcji posłuży tylko gorąca woda, zapewniając czystość dla następnego piwa.

Klasyka i nowa fala

HomeBrew pozwoli na domową produkcję piwa w pięciu różnych stylach. Do klasyki można z pewnością zaliczyć nieśmiertelnego czeskiego Pilsa. Poza nim znajdzie się coś dla fanów belgijskich klimatów, bo jest tu miejsce dla Witbiera. Piwa ciemne reprezentować będzie Stout, a nową falę American Pale, ale i American IPA. Podczas jednego warzenia można wyprodukować do 5 l piwa, a cały proces produkcji ma zająć około 2 tygodni w zależności od gatunku piwa.

Co sądzicie o takim podejściu do warzenia piwa domowego? Taki ekspres do piwa zachęciłby Was do spróbowania sił w piwowarstwie domowym? Dajcie znać w komentarzach.

Źródło: 
www.lgnewsroom.com

Artykuł LG HomeBrew – ekspres do piwa pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Specyfikacja

• model: Skilhunt H03C RC;
• dioda: XM-L RGBW, 2 barwy światła białego do wyboru (Cool White 6000K, Neutral White 4000K);
• strumień światła: 220 lm światło białe, 100 lm światło czerwone, 150 lm światło zielone, 30 lm światło niebieskie;
• wodoodporność: IPX-8;
• odporność na upadki: do 1 m;
• zasięg: 48 m światło białe, 39 m światło czerwone, 43 m światło zielone, 7 m światło niebieskie;
• wymiary i waga: 10.2×2.2 cm, 47 g (bez akumulatorów);
• pamieć trybów: tak;
• dodatkowe akcesoria: smycz na nadgarstek, klips, opaska na głowę, ładowarka magnetyczna, zapasowe o-ringi;
• ilość trybów: 11 (4 podstawowe (światło białe) + 3  kolorowe (RGB) + 2 strobo + SOS + beacon);
• zasilanie: 1×18650 lub 2xCR123A.

Skilhunt H03C RC – pierwsze wrażenia

Latarka dotarła do mnie w bardzo ładnym, tekturowym pudełku. W środku znajdziemy dużo dodatków oraz instrukcję obsługi. Wszystko zapakowane jest jak produkt marki premium. Do wyboru mamy dwie barwy diody (zimna 6000K i neutralna 4000K). Ja otrzymałem neutralną, co bardzo mnie cieszy. Niestety, pomimo mnogości dodatków, w dalszym ciągu w zestawie nie znajdziemy akumulatora 18650. Jest jednak coś, co zmieniło się na lepsze. Producent dodał bezpośrednie ładowanie, przez ładowarkę magnetyczną, czyli rzecz, której mi piekielnie brakowało w starszym modelu. Na plus również waga samej latarki, 47 g. Skilhunt H03C RC, pomimo dodania portu do ładowania, w dalszym ciągu jest zadziwiająco lekką i małą latarką, co oczywiście nie oznacza, że nie sprawia wrażenia solidnej. Czym jeszcze charakteryzuje się Skilhunt H03C RC?

Dioda RGBW

Skilhunt H03C RC wyposażony jest w diodę XM-L emitującą 4 barwy światła: czerwoną, zieloną, niebieską i białą. O ile nikt nie powinien mieć wątpliwości, co do możliwości wykorzystania białej diody, o tyle 3 dodatkowe kolory mogą być dla niektórych zagadką. Spieszę z wyjaśnieniem:

• Czerwone – nie powoduje rozkładu rodopsyny w pręcikach oczu, dzięki czemu oko nie przyzwyczaja się do światła. Każdy z nas doświadczył tego, że po zgaszeniu latarki, lub nawet światła w pokoju, przez jakiś czas jesteśmy „ślepi” i musimy odczekać, aż oko przyzwyczai się do ciemności. W przypadku użycia światła czerwonego, taki efekt nie występuje.

• Zielone – światło o tym kolorze jest bardzo słabo widoczne dla zwierząt i im nie przeszkadza, dzięki temu nie płoszy zwierzyny.

• Niebieskie – ta barwa światła powoduje, że krew i pot przybiera czarny kolor, dzięki temu takie plamy są dużo bardziej widoczne i łatwiej je zlokalizować

Zasilanie i czas działania

Czasy działania deklarowane przez producenta, mierzone na baterii 18650 o pojemności 3500 mAh wyglądają następująco:

• turbo (220 lm) – 4h;
• wysoki (100 lm) – 12h;
• średni (40 lm) – 36h;
• niski (7 lm – 240h;
• światło czerwone (100 lm) – 4h;
• światło zielone (100 lm) – 4h;
• światło niebieskie (30 lm) – 4h;
• beacon – 180h;
• SOS – 65h.

Dzięki temu, że mamy wbudowany port do ładowania, możemy bez problemu uzupełnić baterię, podłączając latarkę do ładowarki samochodowej, komputera lub zwykłego zasilacza sieciowego.

User Interface i tryby

Mimo tego, że zmiana trybów w Skilhunt H03C RC odbywa się inaczej, niż w poprzednio testowanym przeze mnie modelu, to również jest tak samo prosta i przyjemna. Mamy tu zaprogramowane 3 pętle. Pierwsza, światło białe, uruchamiana jest za pomocą pojedynczego kliknięcia i wygląda następująco: niski>średni>wysoki>turbo. Tryby w pętli zmienia się pojedynczym klikiem, a latarkę wyłącza się przytrzymaniem przycisku około 0,5 sekundy. Skilhunt H03C RC wyposażony jest w zapamiętywanie trybów, więc latarka zawsze uruchamia się w ostatnio włączonym trybie.

Następna pętla, RGB, uruchamiana jest poprzez przytrzymanie przycisku, a kolory są ułożone w kolejności: czerwony>zielony>niebieski. Co ciekawe, pamięć trybów działa również w pętli RGB, więc nie ma obaw, że osoba używająca tylko światła czerwonego, żeby nie tracić dobrej widoczności w ciemności, nagle oślepi się niebieskim lub zielonym światłem. Dostęp do ostatniej pętli mamy po szybkim dwukliku i prezentuje się ona tak: RGB strobo (mrugają wszystkie kolory)>RB strobo (tylko czerwony i niebieski)>beacon („znacznik”, mruga tylko czerwone światło)>SOS (tylko czerwone światło). Cieszę się, że w tym modelu znajdziemy tryb SOS, bo brakowało mi tego trybu w poprzedniej wersji.

Użytkowanie

Muszę przyznać, że Skilhunt H03C RC jest naprawdę bardzo udaną latarką i ciężko tu w ogóle do czegokolwiek się przyczepić. Gdybym miał na siłę szukać wad, to znowu byłby to średnio wygodny, gumowy montaż do założenia latarki na głowę. Plusów natomiast jest zdecydowanie więcej! Przede wszystkim, wspomniane wyżej, ładowanie USB i dodany tryb SOS. Magnes w nakrętce jest już znanym wśród producentów latarek ułatwieniem, ale w Skilhunt H03C RC możemy również ten magnes z nakrętki wyjąć. Takie możliwości personalizacji zawsze są na plus. Oprócz tego oczywiście odczepiany klips, za pomocą którego możemy na przykład przytroczyć latarkę do plecaka lub spodni.

Szkoda, że nie mamy tu trybu moon z prawdziwego zdarzenia, w niektórych sytuacjach 7 lm może być zbyt mocnym światłem. Powtórzę się, ale Skilhunt H03C RC jest naprawdę bardzo lekki, jak na swoje możliwości i jak na latarkę zasilaną baterią 18650. Jest świetna, do codziennego noszenia przy sobie. Szczególnie, że latarka jest wyposażona w blokadę włącznika! Wystarczy przytrzymać przycisk przez ok. 1,5 sekundy, aby uruchomić blokadę przed przypadkowym włączeniem. Razem z blokadą włącza się funkcja lokalizatora (można ją oczywiście wyłączyć), którą pełni mała dioda ukryta we włączniku, mrugająca raz na ok. 2 sekundy. Dzięki temu będziemy mogli łatwo znaleźć latarkę nawet w całkowitych ciemnościach.

Podsumowanie

Skilhunt H03C RC jest świetną latarką, a producent wyeliminował większość wad, które przeszkadzały mi w poprzedniej wersji. Czy zatem polecam ją każdemu? Nie. Jeśli dużo poruszasz się nocą po lesie, obserwujesz zwierzynę i wykorzystasz możliwości, które daje dioda RGBW, zdecydowanie będzie to świetny wybór. Jeśli natomiast jesteś „zwykłym użytkownikiem”, to wciąż bardziej polecam wersje z tradycyjną diodą, która daje znacznie więcej światła – Skilhunt H03 lub H03 RC sprawdzą się świetnie.

Latarki marki Skilhunt możecie kupić np. na Amazonie.

Za dostarczenie sprzętu do testów pragnę podziękować producentowi.

Artykuł [RECENZJA] Skilhunt H03C RC – idealna latarka dla myśliwych i policji? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Specyfikacja

• model: Convoy C8+;
• dioda: XPL HI (do wyboru barwy: 3000K, 4200K, 5000K, 6500K);
• strumień światła: max 1100 lumenów;
• wodoodporność: producent deklaruje tylko, że „jest”, nie podając szczegółów;
• wymiary i waga: 14.2×2.5 cm (4.5 cm bezel), 145 g (bez akumulatora);
• pamieć trybów: tak;
• dodatkowe akcesoria: smycz na nadgarstek;
• ilość trybów: 10 w 12 grupach (7 podstawowych + strobo + SOS + biking);
• zasilanie: 1×18650.

Convoy C8+ – pierwsze wrażenia

Convoy C8+ przyszedł do mnie zapakowany bardzo „surowo”, w biały kartonik bez żadnych napisów. Nie znajdziemy na nim informacji o trybach latarki, jej mocy itp. W środku nie ma nawet instrukcji obsługi do światełka. Ale umówmy się, komu do szczęścia potrzebny jest kolorowy karton? Prawdziwy mężczyzna i tak przecież wyrzuca instrukcje do śmietnika, prawda? A tak całkiem poważnie, to miło by było, gdyby producent pokusił się o nieco ładniejsze pakowanie swoich produktów. Takie pakowanie ma pewnie na celu ograniczenie kosztów, ale gdyby na opakowaniu były chociaż podstawowe informacje, to byłoby przyjemniej dla oka. Sama latarka natomiast jest ładna. Nie będzie to przesadą, jeśli powiem, że jest bardzo ładna. Wykonana jest z anodyzowanego aluminium, które ma zapewnić większą odporność na ścieranie. Oprócz tego, ma być antypoślizgowa i lepiej leżeć w dłoni, niż na przykład jej poprzednia wersja. Kolor jest akurat kwestią gustu, ale Oak Brown od razu wpadł mi w oko. Do wyboru oczywiście jest też czarny.

User Interface i tryby

Trzeba przyznać, że o ile opakowanie i zawartość pudełka wygląda biednie, to tu jest „na bogato”. W Convoy C8+ jest 12 grup, w których mamy do wyboru różne tryby:

1. 0,1%, 1%, 10%, 35%, 100%, strobo, biking, battery-check;
2. 0,1%, 1%, 10%, 35%, 100%;
3. 100%, 35%, 10%, 1%, 0.1%;
4. 1%, 20%, 100%, strobo, biking, battery-check, SOS;
5. 1%, 20%, 100%;
6. 100%, 20%, 1%;
7. 0.1%, 1%, 10%, 50%, strobo, biking, battery-check, SOS;
8. 0.1%, 1%, 10%, 50%;
9. 50%, 10%, 1%, 0.1%;
10. 1%, 10%, 35%, 100%;
11. 100%, 20%, strobo;
12. 100%.

Przełączanie trybów (instrukcja obsługi)

Świetnie, że mamy do wyboru tyle grup, bo każdy może znaleźć coś dla siebie. Jeszcze lepiej by było, gdyby producent dostarczał instrukcję obsługi, bo połapanie się w tym wszystkim jest niestety bardzo trudne. Ale spokojnie, postaram się wszystko wytłumaczyć. Zanim zaczniemy musimy wyróżnić sobie dwa rodzaje nacisku na włącznik. „Kliknięciem” będę nazywał pełne naciśnięcie przycisku, aż usłyszymy charakterystyczny dźwięk. „Dotknięciem” będzie delikatne, niepełne przyciśnięcie. Taki „pół-klik”.

Zaczynamy od wyłączonej latarki. Kliknięcie powoduje jej włączenie.

Dotknięcie zmienia tryb na następny, w ustawionej przez nas pętli (grupie).

Ponowne kliknięcie powoduje wyłączenie latarki.

To akurat jest bardzo proste, wręcz podręcznikowe. I w zasadzie na tym, najczęściej, będzie się kończyć nasza obsługa latarki, bo gdy znajdziemy już odpowiednią dla siebie grupę, to rzadko będziemy mieć potrzebę ją zmieniać. Ale najpierw musimy ją znaleźć :).

Przy włączonej latarce, bardzo szybko, dotykamy przycisk 10 razy. Do momentu 10 dotknięcia, latarka będzie po prostu zmieniać tryby, natomiast po 10, przestanie na chwilę świecić. Wtedy uruchomi się specjalny tryb. Latarka błyśnie na moment, po czym zobaczymy „buzz”, czyli bardzo szybkie miganie diody. Jeśli podczas migania klikniemy przycisk, to zatwierdzimy przejście do trybu wyboru grup, a latarka wyłączy się. Po ponownym kliknięciu latarka włączy się i zacznie błyskać. 1 błyśnięcie oznacza pierwszą grupę. Sekunda przerwy. 2 błyśnięcia to druga grupa. Sekunda przerwy. 3 błyśnięcia, czyli trzecia grupa, itd. Żeby wybrać pasującą nam grupę, wystarczy kliknąć włącznik podczas tej sekundy przerwy, między błyśnięciami. Z początku jest to ciężkie do rozgryzienia, a w internecie ciężko o jakąkolwiek polską instrukcję, ale Wy macie już łatwiej.

Convoy C8+ pozwala też na wyłączenie pamięci ostatnio używanego trybu. Żeby to zrobić, musimy przejść identyczną procedurę jak wyżej (10 szybkich dotknięć), po czym kliknąć włącznik przy drugim „buzz”.

Użytkowanie

Ciężko przebić się przez ustawianie trybów, ale to świetne, że producent dał nam możliwość „zaprogramowania” latarki w aż tak wielu konfiguracjach! Dzięki temu możemy dopasować latarkę specjalnie pod siebie, nie idąc na żadne kompromisy. Między Convoy’em C8+, a jego starszą wersją jest kilka zmian. Pierwsze, co rzuca się w oczy to wspomniany przeze mnie wygląd, ale to kwestia gustu, więc nie będę się na ten temat rozpisywać. Po prostu popatrzcie na zdjęcia. Wcięcie w zakrętce, znane z innych latarek tego producenta, sprawia, że dużo łatwiej jest wcisnąć przycisk i nie musimy już gimnastykować się palcem przy włączniku. Może się to wydawać banalne, ale to była jedna z niewielu rzeczy, która mnie irytowała w starszej wersji latarki. Convoy C8+ ma również szkiełko AR, które cechuje się większą (o około 10%) przepuszczalnością światła. Oprócz tego – sterownik. To on pozwala za zaprogramowanie aż tylu grup trybów. Lepsze odprowadzanie ciepła, a to ważne, przy temperaturach rzędu 50-60 stopni Celsjusza, które latarka potrafi osiągnąć. Convoy C8+ to typowy „thrower”, z realnym zasięgiem ok. 200-250 metrów. Przy tak stosunkowo niewielkiej konstrukcji robi to bardzo dobre wrażenie.

Podsumowanie

Czy warto kupić Convoy C8+? Odpowiedzi są dwie. Nie warto, jeżeli masz poprzednią wersję, bez plusa. Między latarkami nie ma na tyle dużo różnic, żeby opłacało się ją wymieniać na nowszy model. Jeśli natomiast szukasz latarki do 100 zł, która będzie miała świetny stosunek jakości do ceny i bardzo dobry zasięg – zdecydowanie warto! Każdy, kto nie znał wcześniej tego modelu, po włączeniu latarki w trybie 100%, mówi po prostu „wow”. Dlaczego poprzednia wersja Convoy C8+ jest jedną z najczęściej polecanych latarek na forach? Ponieważ cechuje się świetnym stosunkiem jakości do ceny (to takie trochę Xiaomi wśród latarek). Latarkę najtaniej kupić bezpośrednio w jednym z chińskich sklepów, np. w Gearbest. Standardowa cena (w zależności od barwy diody), to $19.99-$24.99, ale w promocjach można ją spokojnie wyrwać za jakieś $18-19, więc w 100 zł można zamknąć się z latarką, baterią i ładowarką. Za tą cenę ciężko o lepszego throwera.

Artykuł [RECENZJA] Czy Convoy C8+ będzie godnym następcą legendy? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Specyfikacja

• model: Nitecore P12GTS;
• dioda: XHP35 HD;
• strumień światła: max 1800 lumenów;
• wodoodporność: IPX8;
• odporność na upadki: do 1 m;
• zasięg: 226 m;
• wymiary i waga: 14.6×2.5 cm, 99 g (bez akumulatorów);
• pamieć trybów: tak;
• dodatkowe akcesoria: smycz na nadgarstek, zapasowe oringi, nylonowy pokrowiec, klips, pierścień taktyczny;
• ilość trybów: 8 (3 podstawowe + moon + turbo + strobo + SOS + beacon);
• zasilanie: 1×18650 lub 2xCR123A.

Nitecore P12GTS – pierwsze wrażenia

Pierwsze, co rzuca się w oczy po otwarciu pudełka, to ilość dodatków dołączonych przez producenta. Miłe jest to, że oprócz metalowego klipsa, którego możemy doczepić do latarki, znajdziemy tu również nylonowy pokrowiec. Nitecore P12GTS wykonany jest naprawdę bardzo dobrze i wygląda solidnie. Co ciekawe, latarka ma nasmarowany fabrycznie gwint, a to niestety rzadkość, szczególnie w Nitecore. Zapowiada się więc dobrze. P12GTS wyposażony jest w dwa przyciski. Jeden, umieszczony w nakrętce, służy do włączania i wyłączania światełka. Ten guzik jest naprawdę twardy i ma długi skok, co sprawia, że raczej nie wciśniemy go przez przypadek. Drugi przycisk, to przycisk funkcyjny. Wykonany z metalu i umieszczony z boku latarki, służący do zmiany trybów. Generalnie latarka sprawia wrażenie, że można nią dosłownie zrobić dziurę w ścianie! Zwłaszcza, jak założymy pierścień taktyczny. I tu kolejna zaleta, latarkę można dostosować do swoich potrzeb i zamontować/zdemontować zarówno pierścień, jak i klips.

User Interface i tryby

Zmiana trybów w Nitecore P12GTS, jak już wyżej pisałem, odbywa się za pomocą przycisku funkcyjnego. Tryby działają w pętli moon>low>mid>high>turbo>moon… itd. Włączenie trybów specjalnych (strobo, SOS, beacon) odbywa się poprzez szybki dwuklik.

W ogóle uważam, że latarki Nitecore mają jedno z lepszych UI na rynku. Prawie zawsze zmiana trybów następuje w ten sam sposób, więc kupując kolejną latarkę nie musimy od nowa uczyć się obsługi. Umieszczanie trybów specjalnych poza główną pętlą też jest dużą zaletą. Ciekawie rozwiązany został tu bezpośredni dostęp do trybu moon. Przy wyłączonej latarce trzeba wcisnąć i przytrzymać przycisk funkcyjny i kliknąć włącznik. Bardzo dobrze, że producent daje taką funkcję i możemy w dowolnym momencie uruchomić moon. Niestety nie ma bezpośredniego dostępu to turbo z wyłączonej latarki. Jest za to tryb „doświetlania”, czyli uruchomienie turbo z dowolnego trybu, poprzez przytrzymanie przycisku funkcyjnego. Turbo jest włączone tak długo, jak trzymamy przycisk. Gdy go puścimy, światło wraca do poprzedniego trybu. Tę funkcję bardzo lubię.

Co ciekawe, w Nitecore P12GTS włącznik działa trochę inaczej, niż w innych latarkach. Wystarczy do trochę nacisnąć i latarka się zapala. Gaśnie dopiero, gdy przycisk puścimy. To ma swoje plusy i minusy. Wadą takiego ustawienia jest to, że chowając latarkę do plecaka musimy delikatnie odkręcić nakrętkę, żeby zapobiec przypadkowemu włączeniu (wszak niestety nie ma tu blokady). Ale wydaje mi się, że dla niektórych zaleta okaże się dużo większa od wady. Dzięki tak działającemu włącznikowi można nadawać znaki alfabetem Morse’a!

Zasilanie i czas działania

Niestety w Nitecore P12GTS nie znajdziemy ładowania USB. To sprawia, że trzeba się dodatkowo wyposażyć w ładowarkę do ogniw 18650. Na plus jednak to, że producent wyposażył latarkę we wskaźnik naładowania baterii. Gdy wciśniemy przycisk funkcyjny, podczas gdy latarka jest wyłączona, podświetlenie przycisku pokaże nam poziom naładowania.

• 3 mrugnięcia – poziom naładowania powyżej 50%;
• 2 mrugnięcia – poziom naładowania poniżej 50%;
• 1 mrugnięcie – poziom naładowania poniżej 10%.

Czasy działania mierzone przez producenta na najlepszej dostępnej u nich baterii (3.6V 3500mAh):

• 1800 lm – ok. 30 min;
• 900 lm – 2h 15 min;
• 240 lm – 5h 45min;
• 70 lm – 19h;
• 1 lm – 250h.

Użytkowanie

Po dłuższym użytkowaniu Nitecore P12GTS zauważyłem parę wad i zalet. Przede wszystkim brakuje mi tu blokady włącznika, a jeszcze bardziej wbudowanego ładowania USB. Konkurencja przy podobnej wielkości latarkach potrafi „wcisnąć” port microUSB. A z plusów? Po pierwsze kształt. Latarka jest wyprofilowana w taki sposób, że nie turla się po nie do końca płaskich powierzchniach. Ponadto, jak już wyżej wspomniałem, zaletą jest to, że można odczepić nie tylko klips, ale i pierścień taktyczny. Również samo ułożenie włącznika, czyli charakterystyczne wycięcie w nakrętce w kształcie „U”, dzięki któremu można z łatwością wcisnąć przycisk jest moim zdaniem na plus. To wszystko są detale, ale przy tak dużej konkurencji w tym segmencie, to właśnie detale ważą na naszym wyborze. Barwę światła można określić jako neutralną biel, bardzo delikatnie wpadającą w fiolet. Nie jest źle, ale mogło być lepiej. Szkoda, że nie ma możliwości wyboru barwy.

Podsumowanie

Uważam, że Nitecore P12GTS jest udanym produktem i śmiało może konkurować z podobnymi latarkami innych producentów. Oczywiście nie jest latarką idealną, ale takiej niestety jeszcze nikt nie wyprodukował :). Przed zakupem polecam pomyśleć, czego tak naprawdę wymagamy od przyszłego światełka. Jeśli jesteś w stanie poświęcić ładowanie USB kosztem świetnego UI i wygodnych w obsłudze przycisków, to latarkę możesz kupić w oficjalnym sklepie Nitecore.

Za dostarczenie sprzętu do testów pragnę podziękować producentowi.

Artykuł [RECENZJA] Nitecore P12GTS pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Miało być o interfejsach

W istocie rzeczy ten odcinek miał być o interfejsach VLAN i BRIDGE. I obiecuję, taki odcinek na pewno się pojawi, ale w trakcie pisania przypomniałem sobie, że Ubiquiti nie rekomenduje mostkowania interfejsów na części platform sprzętowych. Czy „nie rekomenduje” oznacza, że nie należy ich stosować? I czemu dotyczy to części, a nie wszystkich routerów z linii EdgeRouter? Tak dochodzimy do tematu dzisiejszego odcinka.

Hardware Offloading

Wysoka wydajność routerów EdgeRouter jest konsekwencją zastosowania mechanizmów Hardware Offloading. Pod tym trudnym hasłem kryją się mechanizmy sprzętowego realizowania wybranych funkcji, zamiast przetwarzania przez oprogramowanie na procesorze. Dzięki wyeliminowaniu CPU wydajność platformy nie jest zależna od jego obciążenia ani wydajności, osiągane są mniejsze opóźnienia i większa przepustowość. Przykładowo sprzętowe przetwarzanie pakietów IPv4 na EdgeRouter Lite (ERL) pozwala „przerzucić” 950 Mbps. Przy wyłączeniu mechanizmu offloading i programowym przetwarzaniu pakietów na CPU ta wydajność spada do około 300 Mbps. Niestety ponieważ Ubiquiti stosuje SoC od dwóch dostawców – MediaTek i Cavium – występują pewne różnice w dostępnych mechanizmach „odciążania” w zależności od producenta chipa w danym modelu routera.

MediaTek vs Cavium

Zatem które modele routerów oparto na SoC których producentów? Które mechanizmy realizowane są bezpośrednio przez hardware zamiast przez  software? I jak włączyć lub – jeśli zajdzie taka uzasadniona potrzeba – wyłączyć offloading? Na szczęście Ubiquiti przygotowało tabele, które w czytelny sposób dają odpowiedź na te pytania.

IPsec Offloading

Sprawa jeszcze się nieco komplikuje, gdy zagłębić się w szczegóły. Otóż silną stroną routerów EdgeRouter jest akceleracja sprzętowa IPseca, która daje wyraźny wzrost wydajności w przypadku budowy tuneli site-to-site czy zastosowaniach client-to-site. Rzecz w tym, że tu znowu zachodzą pewne drobne, acz istotne różnice między platformami, trzeba też świadomie dobierać algorytmy szyfrowania i funkcje haszujące (skrótu). Dla bardzo dociekliwych dodam, że offloading dotyczy ruchu ESP. Ruch IKE nie jest „odciążany”, ale ponieważ negocjacja kluczy zachodzi na etapie inicjowania tuneli i ewentualnie okresowo jest ponawiana, nie ma to znaczenia dla ogólnej wydajności VPN.

Włączamy/Wyłączamy

Niestety włączenie lub wyłączenia mechanizmów offloadingu też wygląda nieco inaczej w urządzeniach opartych na SoC od Cavium, od tych zbudowanych z użyciem SoC dostarczonego przez MediaTek.

MediaTek Devices: ER-X / ER-X-SFP / EP-R6:

Włączenie mechanizmów akceleracji sprzętowej hwnat i ipsec (pierwsza tabela):

configure

set system offload hwnat enable
set system offload ipsec enable

commit ; save

I wyłączenie:

configure

set system offload hwnat disable
set system offload ipsec disable

commit ; save

UWAGA: zmiany dotyczące IPseca wymagają restartu urządzenia. 

Cavium Devices: ER-4 / ER-6P / ERLite-3 / ERPoE-5 / ER-8 / ERPro-8 / EP-R8 / ER-8-XG:

Włączenie mechanizmów akceleracji sprzętowej IPv4/IPv6 i ipsec (pierwsza tabela):

configure

set system offload ipv4 forwarding enable
set system offload ipv4 gre enable
set system offload ipv4 pppoe enable
set system offload ipv4 vlan enable

set system offload ipv6 forwarding enable
set system offload ipv6 pppoe enable
set system offload ipv6 vlan enable

set system offload ipsec enable

commit ; save

I wyłączenie:

configure

set system offload ipv4 forwarding disable
set system offload ipv4 gre disable
set system offload ipv4 pppoe disable
set system offload ipv4 vlan disable

set system offload ipv6 forwarding disable
set system offload ipv6 pppoe disable
set system offload ipv6 vlan disable

set system offload ipsec disable

commit ; save

UWAGA: obecnie nie jest możliwe równoczesne włączenie wspomagania sprzętowego dla PPPoE oraz VLANów dla protokołu IPv6. Zmiany dotyczące IPseca wymagają restartu urządzenia. 

Czy to działa?

Działanie mechanizmów offloadingu można łatwo sprawdzić:

admin@CERBER:~$ show ubnt offload

IP offload module : loaded
IPv4
   forwarding: enabled
   vlan : enabled
   pppoe : disabled
   gre : disabled
   bonding : disabled
IPv6
   forwarding: enabled
   vlan : enabled
   pppoe : disabled
   bonding : disabled

IPSec offload module: loaded

Traffic Analysis :
   export : enabled
   dpi : enabled

Na zakończenie

Tym artykułem chciałbym zapoczątkować nową serię poświęconą Ubiquiti. Trochę bardziej zaawansowaną – dla użytkowników, których nie przeraża CLI i nie trzeba im wyjaśniać, jak połączyć się po SSH z użyciem PuTTYego. W razie pytań lub wątpliwości zapraszam do dyskusji na forum Ubiquiti Polska.

Artykuł Administratorze, znaj swój hardware pochodzi z serwisu TestHub.pl.