Opel to marka z wyjątkowo długą historią, można śmiało powiedzieć, że jest jednym z protoplastów motoryzacji, chociaż jak to bywa przy tak długiej działalności, miała swoje wzloty i upadki. Niestety przez ostatnie dziesięciolecia auta z błyskawicą w logo nie wyróżniały się na rynku, żeby nie powiedzieć, że na nim ginęły. Fakt nie można powiedzieć, że były totalnie złe. Były w miarę solidne, swoją awaryjnością nie odbiegały od konkurencji, pozwalały na bezproblemowe poruszanie się całym pokoleniom mieszkańców Europy. Brakowało im jednak „tego czegoś”, nie miały ani wyróżniającego designu, ani modeli budzących szczególne emocje, były, powiedzmy to sobie wprost, nudne. Na szczęście Opel napędzony nowym know-how i strumieniem pieniędzy z grupy PSA wstaje z kolan i zaczyna wypuszczać coraz odważniejsze projekty.

Nowy właściciel, nowe pomysły

Taki właśnie jest Crossland. Od razu widać, że to auto, które zrywa z dawnymi schematami marki i chce się wyróżniać na ulicy. Pierwsze co o tym świadczy to jego klasa/rozmiar/przeznaczenie, nazwijcie to jak chcecie. Opel nie miał do tej pory w ofercie małego, miejskiego crossovera, mimo wyraźnej mody na auta tego typu. Za to teraz oprócz naszego dzisiejszego w gościa, w gamie niemieckiej marki znajdziecie jeszcze dwa SUV-o-crossovery, czyli Grandlanda X i Mokke X. Czy nie za dużo? Według mnie nie, bo teraz właśnie takie auta, które mogłyby się wydawać niszowe są niekiedy prawdziwym przepisem na sukces. Wróćmy jednak do Crosslanda.

Pierwsze co zwróciło moją uwagę, kiedy podchodziłem do oczekującego na mnie samochodu, to to, jak umiejętnie przyciąga wzrok. Stoi przed nami auto, które nie atakuje nas kosmicznymi formami nadwozia, próżno szukać tutaj dziesiątek smaczków stylistycznych, czy patentów na wymyślenie koła od nowa. Nic z tych rzeczy. Przed nami stoi samochód, który wydaje się być stonowany w swoim designie, a mimo to automatycznie zawiesicie na nim wzrok. Myślałem, że to kwestia krwistej czerwieni, która pokrywała moją testówkę, ale kawałek dalej zaparkowane były inne Crosslandy w bardziej „poważnych” kolorach, a mimo to wrażenie było dokładnie takie same.

Głównym akcentem, który sprytnie przykuwa naszą uwagę jest optyczne podzielenie auta na trzy części. Mamy czarny dach i słupki, dodatkowo urozmaicone chromowaną listwą, poniżej połać blach w czerwonym kolorze i później znów czarny, tym razem matowy, dół. Tak prosta kompozycja, a jakże przyjemna dla oka. Cała sylwetka Crosslanda łączy w sobie swego rodzaju przysadzistość i lekkość małego auta. Gdzieś usłyszałem, że Crossland jest w pewnym sensie następcą Merivy. To teraz porównajcie sobie te dwa samochody. Nudny klocek, kontra o niebo świeżej wyglądający crossover. Taka zamiana, mi się podoba.

Trochę Insignii, trochę autorskich rozwiązań

W naszej testówce wyraźnie widać nawiązania do reszty nowych modeli marki, głównie z przodu. Front auta jest mocno podobny do tego znanego z flagowej Insignii, tutaj jednak sprawia wrażenie mniej poważnego, za to bardziej wesołego i przyjaznego. Na uwagę zasługują przednie reflektory, które są wykonane w technologii LED i szczególnie korzystnie wyglądają w nocy, oferując przy tym bardzo dobrą jakość „świecenia”. Mi jednak szczególnie przypadł do gustu tył auta. Ok możecie powiedzieć, że przecież nic się tam nie dzieje, ot zwykły płaski tył crossovera, jakich pełno na rynku. I pewnie po części będziecie mieli rację. Jest jednak jeden detal, który kompletnie odmienia to nudne wrażenie. Chodzi o światła. Nie wiem właściwie czemu na mnie tak działają, ale wyglądają jak z samochodu o wiele droższego. Są nowoczesne i eleganckie, a przy tym ani trochę nie snobistyczne.

I na koniec element, który wywołał u mnie niemałe zdziwienie, czyli klapka wlewu paliwa. Nie wiem z jakiego powodu, ale jest przeogromna. Gdyby ją odkręcić i użyć jako talerza, można by podać na nim naprawdę konkretne śniadanie. Nie jest to detal brzydki, czy przeszkadzający, jest po prostu dziwny. Z chęcią poznałbym historię, która za nim stoi.

Echa starego Opla…

Ok, z zewnątrz nowy Opel się obronił, sprawdźmy więc, jak jest w środku. A co do tego elementu mam najbardziej mieszane uczucia. Już tłumaczę dlaczego. Po pierwsze od razu widać najwięcej konotacji z wcześniejszymi Oplami, którymi jeździłem, i których mówiąc wprost nie jestem fanem. Natomiast, kiedy to pierwsze, niezbyt przyjemne wrażenie minęło, zacząłem zauważać, że tutaj może i jest trochę tak jak było, ale mimo to jest też o wiele lepiej. Na czym to tajemnicze „o wiele lepiej” polega?

Po pierwsze ilość miejsca, jak na tak małe auto jest wręcz zdumiewająca. Cztery dorosłe osoby mogą się rozsiąść jak królowie i nikt nikomu nie będzie przeszkadzał. A jak wsadzi się piątą osobę, to też obejdzie się bez bóli. Jak na klasę małego miejskiego crossovera jest bardziej niż dobrze. Kolejna sprawa to system multimedialny. Ten co prawda jest identyczny, jak w wielu autach z grupy PSA, ale to akurat bardzo dobrze, bo rozwiązanie jest proste, sprawdzone i intuicyjne. W porównaniu do czasów pierwszej Insigni jest to jak skok w nadprzestrzeń. Po trzecie kierownica, na pierwszy rzut oka może i sprawia wrażenie zbyt dużej i nieporęcznej, ale kiedy trzyma się ją w dłoniach negatywne odczucie znika jak błyskawica.

A reszta wnętrza? To określiłbym jako brakujące ogniwo pomiędzy nudnym, jak tabelki w excelu wnętrzami Volkswagenów, a często przekombinowanym stylem aut francuskich. Jest porządnie, intuicyjnie i przestronnie, dobra robota.

Teraz parę słów krytyki. Po pierwsze wyświetlacz head-up display, mały kawałek plastiku dumnie wysuwający się nad zegarami. Ok pomysł spoko, ale wykonanie nie warte dopłaty. Taki wyświetlacz ma sens jedynie, kiedy informacje są wyświetlana na szybie a nie na nieco tandetnie wyglądającej plastikowej „szybce”. Druga sprawa to lewarek zmiany biegów. Sam w sobie może nie jest brzydki, może nawet dobrze leży w dłoni, ale to jak pracuje, jak gigantyczne ma luzy, woła o pomstę do nieba. To nowy Opel a nie stary Polonez! Zdecydowanie do poprawki! I to właściwie tyle, więcej błędów nie zgłaszam. Widoczność jest w porządku, fotele są wygodne, bagażnik, jak na miejskie potrzeby wystarczający. Ruszmy się więc wreszcie i sprawdźmy jak to jeździ.

Dobry bigos smakuje nawet wielokrotnie odgrzewany

Silnik pod maską naszego Crosslanda to dobrze znany francuski 1.2 turbo, tym razem w wersji 110 konnej. Motor, który sprawia wrażenie mocniejszego niż jest w rzeczywistości, a przy tym zrównoważony w spożyciu. Jednak Crossland wcale nie jest taki mały, jak może się wydawać, miałem więc pewne obawy, czy nie będzie trochę mułowaty, albo nie będzie przepalać chorych ilości paliwa. Na szczęście obie te obawy okazały się być bezpodstawne. Z pewnością swoje trzy grosze dokłada do tego skrzynia, która choć tragiczna w użytkowaniu jest mistrzowsko zestopniowana i nie przeszkadza nawet brak szóstego biegu.

Auto chętnie rwie do przodu przy małych prędkościach, a i przy tych nieco większych nie traci rezonu. Piątka to typowy nadbieg, którego raczej nie będziecie używać w mieście, za to genialnie sprawdzi się w trasie, przy redukowaniu spalania. Crossland zadowala się około 6-6,5 litrami w mieście i około pięcioma litrami w cyklu mieszanym. Jak na to ile oferuje przestrzeni wewnątrz jest to wynik bardzo zadowalający.

Nieco gorzej sprawa ma się z prowadzeniem. Da się odczuć nastawienie na komfort kosztem precyzji. Nie znaczy to, że Opel prowadzi się jak Lublin na wytłuczonych resorach, można nim podróżować sprawnie i pewnie. Ja osobiście wolę jednak, kiedy auto jest bardziej zwarte i sztywniejsze, ale zdaję sobie sprawę z tego, że takie coś nie wszystkim będzie odpowiadać. Osobom, które jeżdżą spokojnie i dużo po mieście, na pewno będzie się to podobać, ponieważ w takich warunkach Crossland czuje się jak ryba w wodzie.

…wiosny nie czyni. Za to dobrze pokazuje nadchodzące trendy

Przyszedł czas na podsumowanie spotkania z nowym dzieckiem Opla. Czy zerwał z niechlubną historią ostatnich dwóch dekad w historii Opla? Według mnie jeszcze nie do końca, chociaż czuć znaczną poprawę. Kiedyś jeżdżenie autami z błyskawicą na masce było dla mnie nieprzyjemną koniecznością i to wrażenie minęło. W Crosslandzie czułem się dobrze, chociaż pewne rzeczy bym poprawił. Jedno jest pewne, po tym modelu czuć już, że idzie nowe i lepsze oraz mocno kibicuję Oplowi, aby wrócił do czasów swojej świetności, póki co z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że są na dobrej drodze. Cześć!

Niby zwykły klocek, ale jednak o wiele ciekawszy

Ta klapka od wlewu paliwa jest ogromna!

Bezpiecznie zaprojektowane, ale i funkcjonalne wnętrze.

Prawda, że ciekawszy od Merivy?

Osoba odpowiadająca za „światła” powinna dostać premię, oddzielnie za przednie…

Jak i za tylne

Na leśnych dukatach Crossland X poradzi sobie doskonale, ale dalej nie ma co się zapuszczać

Artykuł Jedna jaskółka…, czyli TEST Opel Crossland X 2017 pochodzi z serwisu TestHub.pl.

10. Chevrolet Bolt

Bolt to kompaktowy samochód elektryczny sprzedawany przez Chevroleta jedynie w Stanach Zjednoczonych. W 2017 roku amerykańska marka sprzedała 25 835 Boltów.

9. BMW i3

Model ten produkowany jest od 2013 roku, jednak dalej cieszy się zainteresowaniem. Również w Polsce, według SAMAR jest to najchętniej kupowany samochód elektryczny w naszym kraju. W 2017 roku bawarska marka sprzedała 27 077 sztuk modelu i3. W porównaniu do roku 2016, sprzedaż wzrosła o 12,9%.

8. Renault Zoe

Elektryczny mały samochód zbudowany na płycie podłogowej Renault Clio. Jak widać ten pomysł również może się udać i od czasu premiery w 2012 roku po 6 latach nadal dobrze się sprzedawać. Renault sprzedało w ubiegłym roku 28 994 Zoe. Jest to wzrost o 36,5%.

7. BYD Song PHEV

Pierwszy na tej liście samochód chiński. Jest to SUV wielkości Volkswagena Tiguana. Wydaje się to niczym, jednak, gdy weźmiemy pod uwagę to, że kosztuje 41 300 dolarów, a jego przyspieszenie do 100 km/h to okolice 4,9 sekundy, zaczyna się robić ciekawie. Firma BYD sprzedała 30 510 sztuk tego kompaktowego SUV’a.

6. Tesla Model X

Klasyka wśród samochodów elektrycznych, połączenie SUV’a i minivana od Tesli. 44 655 sprzedanych w 2017 roku. Wzrost o 37,9%.

5. Zhi Dou D2 EV

Chińskie małe coś, odpowiednik europejskiego Renault Twizy, tylko w trochę mniej dziwacznej formie. Zasięg 120 kilometrów za 16 tysięcy euro, to nie brzmi źle. 47 493 sprzedanych sztuk i kosmiczny wzrost sprzedaży wynoszący 422,4%.

4. Toyota Prius PHEV

Pomimo kontrowersyjnej stylistyki Prius nadal ma się dobrze i raczej nic tego nie zmieni. Pomimo debiutu na rynku w 2017 roku, nowy model Toyoty sprzedał się w ilości 50 511 sztuk.

3. Nissan Leaf

Najniższe miejsce podium zajmuje elektryczny Nissan, jednak dzięki premierze nowego modelu możemy spodziewać się poprawy lokaty w przyszłym roku. 52 778 sprzedanych samochodów i wzrost na poziomie 6,1%.

2. Tesla Model S

Kolejny można by powiedzieć klasyk wśród pojazdów elektrycznych, cieszący się niesłabnącą popularnością. Nie ma co się dziwić, w końcu to świetny samochód. 55 449 sprzedanych egzemplarzy i 2% wzrostu sprzedaży w roku 2017.

1. BAIC EC 180

Zdobycie zdjęcia do tego artykułu, nawet tak małego było trudne, trudne tak samo jak znalezienie jakichkolwiek głębszych informacji na temat tego pojazdu dla osoby nie posługującej się językiem chińskim. Mimo to, że to najlepiej sprzedający się samochód elektryczny w 2017 roku! Po jakimś czasie i klikaniu, gdzie popadnie udało mi się w końcu trafić na podstronę BAIC o ich samochodach elektrycznych. Oczywiście tam również, bez języka chińskiego, zrozumiemy tylko podstawowe informacje. Takie jak wymiary, bez podawania szczegółów, powiem po prostu, że jest trochę większy od Fiata Pandy. Osiąga około 100 km/h, a jego deklarowany zasięg to 200 km. Podana jest również cena, która dość mnie zszokowała, po kolejnym sprawdzeniu okazało się, że faktycznie, to nie jest żart. Podstawowa wersja tego samochodu, miejskiego co prawda, ale w pełni elektrycznego, wynosi około 26 500 złotych. Oczywiście jest to cena bez doliczania wszelkich podatków i transportu, ale i tak jest ona bardzo niska. To pewnie dzięki tej cenie samochód ten sprzedał się w ilości 72 191 egzemplarzy i zanotował wzrost sprzedaży na poziomie 546,4%.

Podsumowanie

3 na 10 samochodów w tym zestawieniu jest chińskich. Czy to powód, aby producenci z innych krajów w końcu zaczęli bać się Chińczyków? Chyba tak i małymi krokami dochodzimy już do takiego etapu w historii motoryzacji. Tak samo w końcu było z samochodami japońskimi w latach 70’tych i 80’tych, przypominam że w PRL’u Toyota Corolla miała opinię jednorazówki, dzisiaj to najbardziej niezawodne samochody na świecie. Nie chcę również przypominać czym był Hyundai Pony w latach 90’tych. Za to w zeszłym roku Hyundai i Kia sprzedali już ponad 1,2 miliona samochodów w samych Stanach Zjednoczonych. Choć faktycznie, prawdopodobnie jakość tych chińskich wynalazków nie jest na razie nawet na średnim poziomie, to przeglądając strony chińskich producentów można natknąć się na bardzo ciekawe samochody, choć to materiał na osobny wpis. Bo kto nie chciałby samochodu wielkości Passata w cenie Polo? Wracając jednak do pojazdów elektrycznych, to z roku na rok ilość chińskich samochodów w tym rankingu prawdopodobnie będzie tylko wzrastać, oprócz graczy takich jak Toyota, Nissan czy Tesla, którzy na razie dominują w tej gałęzi przemysłu i mają już wyrobioną renomę.

Artykuł Najlepiej sprzedający się samochód elektryczny. Nie, to nie Tesla! pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Miejsce 10. Škoda Rapid

Sprzedaż ogólna: 9 448 sztuk.

Sprzedaż wśród klientów indywidualnych: 3 207 sztuk.

Udział w rynku: 2,0%.

Miejsce 9. Dacia Duster

Sprzedaż ogólna: 9 520 sztuk.

Sprzedaż wśród klientów indywidualnych: 4 179 sztuk.

Udział w rynku: 2,0%.

Miejsce 8. Renault Clio

Sprzedaż ogólna: 9 855 sztuk.

Sprzedaż wśród klientów indywidualnych: 2 484 sztuk.

Udział w rynku: 2,0%.

Miejsce 7. Toyota Auris

Sprzedaż ogólna: 10 538 sztuk.

Sprzedaż wśród klientów indywidualnych: 3 270 sztuk.

Udział w rynku: 2,2%.

Miejsce 6. Ford Focus

Sprzedaż ogólna: 10 915 sztuk.

Sprzedaż wśród klientów indywidualnych: b/d.

Udział w rynku: 2,3%.

Miejsce 5. Toyota Yaris

Sprzedaż ogólna: 12 528 sztuk.

Sprzedaż wśród klientów indywidualnych: 6 088 sztuk (TOP 1).

Udział w rynku: 2,6%.

Miejsce 4. Volkswagen Golf

Sprzedaż ogólna: 13 269 sztuk.

Sprzedaż wśród klientów indywidualnych: 3 105 sztuk.

Udział w rynku: 2,7%.

Miejsce 3. Opel Astra

Sprzedaż ogólna: 15 859 sztuk.

Sprzedaż wśród klientów indywidualnych: 5 922 (TOP 3).

Udział w rynku: 3,3%.

Miejsce 2. Škoda Octavia

Sprzedaż ogólna: 18 719 sztuk.

Sprzedaż wśród klientów indywidualnych: 3 539 sztuk.

Udział w rynku: 3,9%.

Miejsce 1. Oczywiście, Škoda Fabia

Sprzedaż ogólna: 18 914 sztuk.

Sprzedaż wśród klientów indywidualnych: 6 008 (TOP 2).

Udział w rynku: 3,9%.

Kolejny rok, kolejny brak zaskoczenia.

Tak jak mówiłem, większość modeli powtarza się z roku na rok, nawet na bardzo podobnych miejscach. Dziwi brak Fiata Tipo, który wydawał się dość rozchwytywanym modelem. Wśród klientów zajmuje 4 miejsce, lecz w ogólnym rankingu zajmuje dopiero 12 pozycję. To właśnie obrazuje, jak małą częścią rynku nowych samochodów w Polsce są klienci indywidualni. Gdybyście pytali, to tak, specjalnie chronię nasze oczy od przodu Octavii 3 po liftingu.

Źródło: PZMot

Artykuł Poznaliśmy najchętniej kupowane samochody w 2017 roku! pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Gdzie sprzedano najwięcej w 2017 roku?

Mercedes przede wszystkim odniósł sukces w trzech kluczowych dla siebie regionach: Europie, Azji-Pacyfiku i w regionie NAFTA. Na europejskim kontynencie niemiecka marka sprzedała ponad 955 tysięcy samochodów. To wzrost o 6,4 procent w porównaniu do roku 2016. W Polsce poziom sprzedaży wzrósł o niebywałe 42,4 procent. Największy wpływ na tak duży wzrost sprzedaży miała premiera nowej klasy E oraz samochody typu SUV. W regionie Azja-Pacyfik Mercedes sprzedał trochę ponad 875 tysięcy pojazdów, to wzrost o 19,2 procent w porównaniu do roku poprzedniego. W krajach regionu NAFTA do klientów dostarczono 400 320 samochodów. Rekord z roku 2016 został pobity o 1,3 procent.

Które modele Mercedesa królują?

Mimo 4-letniego stażu na rynku nadal bestsellerem pozostaje Klasa C z ilością sprzedanych egzemplarzy na poziomie 415 tysięcy. Ponad 620 tysięcy, czyli 1/4 sprzedaży Mercedes zawdzięcza swoim kompaktowym modelom, czyli Klasie A, Klasie B, CLA oraz GLA. Swój osobisty rekord pobiła nowa Klasa E, która sprzedała się w ilości 350 tysięcy samochodów, nigdy wcześniej Klasa E nie sprzedawała się w aż takich ilościach. Nowy rekord osiągnęła też Klasa V, ponad 58 tysięcy sztuk i największy wzrost sprzedaży w Chinach. Swój mały sukces zdążyła już osiągnąć Klasa X, której sprzedaż rozpoczęła się w listopadzie, około 1 900 sprzedanych samochodów.

SUV nadal górą

SUV to na tą porę chyba najpopularniejszy segment samochodów marek premium. Sprzedaż tego typu samochodów ciągle rośnie, co udowadnia Mercedes. Łącznie ponad 805 tysięcy SUV-ów. To wzrost o 14 procent, sprzedaż właśnie tego segmentu wpłynęła najbardziej na rekordowy rok niemieckiej marki.

AMG

Mówiąc o Mercedesie, nie można pominąć AMG, które również pobiło rekord sprzedaży i po raz pierwszy w swojej historii osiągnęło sześciocyfrowy wynik sprzedaży na poziomie 131 970 sztuk, to wzrost aż o 33 procent w porównaniu do roku 2016.

Źródło: Mercedes

Artykuł Mercedes-Benz, lider sprzedaży w 2017 roku pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Co kupują Norwegowie?

Najczęściej kupowanymi modelami w Norwegii były Volkswagen Golf, BMW i3, Toyota RAV4 i Tesla Model X. Jak widać, jedynym w pełni elektrycznym samochodem w tym zestawieniu jest Tesla, pozostałe samochody oferują wersje zarówno w pełni zelektryfikowane, jak i hybrydowe.

Dlaczego?

Popularność tego rodzaju samochodów w Norwegii ma swój powód, czyli przychylność norweskiego rządu do pojazdów zelektryfikowanych. Podatki na takie samochody są o wiele niższe niż na te spalinowe, dodatkowo w zeszłym roku wprowadzone zostały wyższe opłaty drogowe dla samochodów z silnikami diesla. Posiadacze samochodów elektrycznych mogą korzystać z bezpłatnego ładowania i parkowania, samochody te zwolnione są z opłat drogowych za przeprawy promowe i korzystanie z tuneli.

Absolutny numer jeden

Według IEA (International Energy Agency) nikt nie jest nawet bliski osiągnięcia wyniku Norwegów. Drugim krajem w rankingu jest Holandia, jednak w 2016 roku udział sprzedaży pojazdów elektrycznych i hybryd typu plug-in wynosił tylko 6,4 procent, podczas gdy w Norwegii było to aż 29 procent, które w 2017 roku wzrosło do 39 procent. Pozostałe kraje w rankingu, takie jak Szwecja, Chiny, Francja czy Wielka Brytania są jeszcze dalsze od osiągnięcia wyników chociaż podobnych do tych norweskich.

2025

W zeszłym roku norweski parlament ogłosił, że już w roku 2025 wszystkie samochody sprzedane w tym kraju będą bezemisyjne. To dość odważny plan, biorąc pod uwagę to, że kraje takie jak Francja czy Wielka Brytania planują takie coś dopiero na rok 2040. Warto też wspomnieć o tym, że rząd Norwegii traci rocznie około 3 miliardów koron z 1,3 bilionowego budżetu, właśnie przez ulgi podatkowe dla samochodów elektrycznych.

Artykuł Więcej samochodów elektrycznych niż spalinowych? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Gwiezdne Wojny: Ostatni Jedi

Jestem pewien, że tego tytułu nie muszę nikomu przedstawiać. Każdy słyszał o Gwiezdnych Wojnach. Są przeciwnicy i zwolennicy tego tytułu. Mnie osobiście w roku 2017, ten tytuł przypadł najbardziej do gustu, ponieważ jestem fanem sagi.

Król Rozrywki

Ostatni musical, jaki oglądałem to ten w Teatrze Muzycznym w Gdyni. Lubię musicale, lecz muszą one trzymać wysoki poziom. Król Rozrywki jest tym tytułem, który trzyma wysoki poziom i potrafi wzruszyć. Historia jest bardzo ciekawa. Mówi o człowieku, który poświęcił wszystko, aby stworzyć cyrk z trzema arenami. Jak wspominałem, film potrafi wzruszyć, opowiada ciekawą historię, występują w nim zwroty akcji i ogląda się go z zaciekawieniem od początku do końca, wsiąkając w historię głównego bohatera oraz jego podopiecznych.

Jumanji: Przygoda w dżungli

https://www.youtube.com/watch?v=8CzkaEX3gPc

Film przygodowy oraz dobra komedia w jednym. Jumanji: Przygoda w dżungli, bawi od początku, pokazując przekrój dzisiejszej młodzieży. Grupa dzieciaków odkrywa starą konsolę do gier, a w niej włożona jest gra Jumanji. Ci, co oglądali część pierwszą, wiedzą, że Jumanji była grą planszową. Nadal jednak nowa odsłona gry Jumanji jest klasykiem, po który sięgnąłby tylko nerd. Film pokazuje absurdy gier konsolowych i takich na PC, ale w sposób nieinwazyjny. Nie naśmiewa się z nich, tylko wykorzystuje absurdy gier w celu zapoznania nas z bohaterami i opowiedzeniem całej historii w sposób bardzo zabawny oraz zrozumiały dla odbiorcy, który nie gra w gry. Takie przedstawienie naprawdę przypadło mi do gustu. Film zapewne będzie grany do połowy stycznie 2018 roku, więc można się na niego wybrać.

Dunkierka (2017)

Dramat wojenny, okraszony fantastyczną muzyką i wzruszającymi scenami. Dunkierka na swój sposób pokazuje jak przytłoczeni Alianccy żołnierze z Belgii, Wielkiej Brytanii, Kanady i Francji muszą ewakuować się z Dunkierki do Wielkiej Brytanii. Oglądając sceny ewakuacji na początku, byłem trochę zagubiony, ponieważ w filmie Dunkierka widzimy, niektóre wydarzenia kilka razy, lecz oczami innych bohaterów występujących w filmie.

Marsz pingwinów 2: Przygoda na krańcu świata

Tak, trafia do tego rankingu film dokumentalny. Jednak nie jest to zwykły dokument, a opowieść o grupie pingwinów, skupiając się głównie na jednym bohaterze, który pierwszy raz wyrusza w swoją wielka podróż. W filmie dokumentalnym spodziewamy się często suchych faktów na dany temat. Marsz pingwinów 2: Przygoda na krańcu świata, nie jest takiego rodzaju filmem. Skupia się on bardziej na pokazaniu przygody głównego bohatera. Wszystko czyta Piotr Fronczewski, co nadało bardzo fajnego klimatu całemu seansowi w kinie.

Oczywiście, filmów, które mi się podobały, było więcej. Jednak te pięć tytułów przypadło mi najbardziej do gustu i jest to moja subiektywna opinia o nich. Jaki jest wasz ranking filmowy 2017 roku? Piszcie w komentarzach!

Artykuł Moje podsumowanie filmowe 2017 roku pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Pick-up, ale czy tylko do pracy?

Picku-up’y mimo rosnącej popularności, nadal nie są zbyt częstym widokiem na polskich ulicach. Natomiast, kiedy je już spotkamy to w znakomitej większości są jedynie wołami roboczymi w małych i średnich przedsiębiorstwach budowlanych. Mało kto kupuje taki samochód do roli life-style’owego daily drivera. Uuuu strasznie duże zagęszczenie angielskich wyrazów się nam tutaj zrobiło. Żeby było bardziej po polsku, niewiele osób kupuje wóz z paką jako auto do codziennego użytkowania, zwłaszcza, kiedy jest młodym, aktywnym „człowiekiem z pasją”. To poważny błąd i postaram się Wam właśnie dziś to udowodnić.

Wieloletnia tradycja

Nasz dzisiejszy gość to już czwarta generacja modelu Navara, chociaż ludzie z Nissana mają już o wiele dłuższe doświadczenie w produkcji aut z paką (pierwszego pick-up’a wyprodukowali w 1935 roku!). Nie będziemy jednak odnosić się do historii marki, tym bardziej, że nowa Navara ma coraz mniej wspólnego z topornym wołem roboczym do taplania w błocie i wożenia pustaków, a coraz więcej z samochodem, który nie czuje się zagubiony w miejskiej dżungli. Do testów dostałem auto w wersji DoubleCab, czyli z podwójną kabiną. Co prawda zmniejsza nieco użytkową powierzchnię paki, ale za to oferuje większy komfort dla pasażerów, szczególnie tych na tylnej kanapie. Do wyboru jest jeszcze wersja KingCab, czyli ta o większych walorach, nazwijmy to „roboczych”, ale z krótszym przedziałem pasażerskim. Jednak ta opcja nas dziś nie interesuje, bo bardziej life style’owa jest z pewnością kabina podwójna. Dlaczego? Bo jest autem do wszystkiego, o tym jednak za chwilę.

Toporny? Broń boże!

Przy pierwszym kontakcie Navara sprawia wrażenie ogromnej i ma się wrażenie, że podróżowanie po ciasnych, zakorkowanych ulicach stolicy będzie prawdziwą gehenną. Na szczęście okazuję się to tylko mylnym, pierwszym wrażeniem. Zatrzymajmy się jednak na chwilę w tym miejscu i pomówmy chwilę o wyglądzie zewnętrznym naszego Nissana. To co zauważycie od razu, to jest to, jaki respekt budzi japoński pick-up. Zdecydowanie nie jest zabaweczką dla zniewieściałych synków bogatych tatusiów. Przed Wami stoi kawał blachy na dużych kołach z baloniastymi oponami. Maska jest mniej więcej na tej wysokości, na której w innych samochodach jest dach. Połacie blachy są przeogromne, a kanciasta bryła dodatkowo pogłębia wrażenie, że mamy do czynienia z prawdziwym twardzielem na kołach.

Prawdziwy twardziel

Jednak to tylko jedno oblicze Navary, kiedy zaczniemy się przyglądać uważniej zobaczymy, że ten twardziel, to nie toporny troglodyta, a raczej kulturalny bywalec jednej z miejskich siłowni. Oprócz wielkich rozmiarów i kanciastych kształtów mamy tutaj również całkiem sporą dozę bardziej wyrafinowanych krzywizn, wyważoną ilość chromowanych dodatków, a w naszej testówce, również ciekawy brązowy lakier. Wszystko razem tworzy niezwykłą mieszankę, z jednej strony wiemy, że mamy przed sobą auto, które nie boi się żadnego ciężkiego zadania, a w błocie i leśnych ostępach odnajduje się lepiej niż niejeden leśniczy. Z drugiej, stoi przed nami wygodne, budzące respekt auto bulwarowe, któremu nie sposób odmówić  nuty mocnej, męskiej elegancji. To właśnie jest pierwszy powód, dla którego Navara to najbardziej lifestyle’owe auto w mieście. Z jednej strony będziecie postrzegani jako ciekawe świata aktywne osoby, które lubią spędzać czas za miastem, na łonie natury, a  jednocześnie nikt nie będzie Was wytykał palcami, mówiąc przy tym „patrzcie na tego dziwaka z lasu, pewnie jeszcze śmierdzi mchem i moczem sarny!”. Wizerunkowo to auto idealne, szczególnie dla ludzi młodych, no i nie oszukujmy się głównie mężczyzn. Chociaż kobieta wysiadająca zza kierownicy tego samochodu automatycznie zyskałaby dodatkowe punktu, przynajmniej w moich oczach.

Wygoda i sprawność

Nissan Navara to jednak nie auto w stylu „dzieło sztuki użytkowej”, nikt nie będzie się tutaj zachwycał wyszukanymi formami i ażurowymi felgami, bo ich tutaj po prostu nie ma. Nissan nie jest jednak broń boże nudny, kiedy go widzicie od razu przychodzą do głowy setki rzeczy, które można z nim zrobić, a można naprawdę sporo. Do samej jazdy jeszcze dojdziemy, teraz czas na szybki przegląd wnętrza Navary. Tutaj pick-up najbardziej pokazuje swoją wygodną i przyjemną naturę. Kiedy wsiądziecie do środka możecie zupełnie zapomnieć, że siedzicie w samochodzie, który na pakę może załadować tonę gruzu. Odczucia są podobne jak w dużym SUV-ie, mamy sporo miejsca, pasażerowie, dzięki dużemu rozstawowi kół siedzą daleko od siebie, ogólnie panuje poczucie przestronności.

Król bezdroży!

Nasza testówka, jak to bywa w przypadku aut z parków prasowych, skonfigurowana była dość bogato, chociaż tak naprawdę, większość ważnych rzeczy dostajecie już w standardzie. Wyjątkiem są skórzane fotele, ale nie jestem przekonany, że to rzecz, za którą warto dopłacać, spokojnie można pozostać przy czarnej tapicerce. Same fotele, są duże i wygodne, za to kiepsko u nich z trzymaniem bocznym, co akurat w aucie tego typu nie będzie dużym minusem. Jeżeli chodzi o komfort na tylnej kanapie. Sam na niej siedziałem na postoju i wszystko wydawało się w porządku, sporo miejsca na nogi i nad głową, jedynie oparcie mogłoby być bardziej pochylone. Mój niezastąpiony kompan testowania, czyli Łukasz nie stwierdził ubytków na komforcie podczas podróżowania zarówno z przodu jak i z tyłu, różnice pojawiają się dopiero w terenie, ale to akurat zupełnie normalne.

Całe wrażenie z podróżowania Navarą po drogach utwardzonych jest zaskakująco cywilizowane. Jeżeli jeździliście pick-up’ami to wiecie, że komfort jest słaby i czuć ogólne nastawienie konstrukcji pod ciężką pracę, a nie przyjemne połykanie kilometrów w drodze na wakacje. Tutaj mamy jedno i drugie naraz. Czujemy, że to solidne i wielkie auto do pracy, ale jednocześnie komfortowy pojazd na co dzień.

Duży, ale poręczny

A jak z wrażeniami zza kierownicy? Z tej perspektywy zdecydowanie najłatwiej zakochać się w Nissanie. Pierwsze wrażenie, tak jak mówiłem, autobus. Siedzimy nienaturalnie wysoko, mamy wrażenie, że maska kończy się w sąsiednim województwie, a paka na drugiej półkuli. To wrażenie jednak bardzo szybko mija. Na parkingu pomaga system kamer, dający obraz 360 stopni, który znacznie ułatwia manewrowanie, a przód maski po prostu widać przez przednią szybę, jeżeli się trochę wychylicie. Wystarczy odrobina wyczucia i minimum zdrowego rozsądku. Oczywiście nie polecam dla osób, które są w stanie przytrzeć na parkingu nawet Smarta, ale to uznaję za przypadki beznadziejne. Swoją drogą, czy Smart zmieściłby się na pace Navary? Wydaje mi się, że na luzie.

Ciasne parkingi zostawmy jednak za sobą i ruszmy na normalną drogę. Tutaj wrażenie ciasnoty ustępuje wrażeniu, że jedziemy radiowozem na sygnale. Każdy nam ustępuje, każdy zjeżdża w popłochu z lewego pasa, wszyscy, jak jeden mąż, boją się być rozjechani na miazgę przez wielkiego Nissana. Aż jestem ciekawy jak to wygląda w jeszcze większym o rozmiar Titanie, wtedy już chyba przyjeżdża wojsko, żeby ewakuować bezbronnych cywili. Jeżeli chodzi o współżycie społeczne z ruchem na drogach to zupełnie możecie porzucić jakiekolwiek obawy.

Dobry nie tylko w terenie

Jak jest z samym prowadzeniem na asfalcie? Tutaj również nie ma na co narzekać. W nowej Navarze zastosowano zupełnie nowe wielowahaczowe zawieszenie na tylnej osi, które dba nie tylko o komfort pasażerów, ale też o to, aby tylna oś miała stały kontakt z podłożem nawet na niespodziewanych nierównościach. To szczególnie istotne, ponieważ na co dzień Nissan jest autem tylnonapędowym, a nie muszę chyba dodawać czym to może się skończyć w połączeniu ze śliską nawierzchnią i pustą paką. Rozwiązanie zaproponowane przez japońskich inżynierów sprawia,  że podróżowanie Navarą, nawet przy wyższych prędkościach, jest przyjemnie spokojne, a nie jak walka o życie.

Mocny i oszczędny

Również do dynamiki nie można się przyczepić. 190-cio konny diesel, rozpędza wielką kupę blachy zaskakująco sprawnie, a przy tym nie jest pazerny na paliwo. Przy mojej ciężkiej stopie Navara w mieście spaliła niewiele ponad 10 litrów, w trasie spokojnie zejdziecie do 7,5 litra. Można by stwierdzić, że pod maską Nissana znajduje się silnik idealny, ale niestety aż tak kolorowo nie jest. Eko terroryści wymusili spełnianie ultra-rygorystycznej normy EURO-6, musimy więc babrać się z dolewaniem mocznika, zwanego AdBlue. Całe szczęście Nissan rozwiązał sprawę komfortowo i estetycznie, montując dwa wlewy po jednym na każdą stronę auta, jeden do oleju napędowego, a drugi do składnika sików.

No dobrze, ale Navara to nie jest jakiś tam wypacykowany SUV, który dobrze się sprawdza na asfalcie, za to w lekkim terenie wpada w panikę, o nie! Za kierownicą Nissana prawdziwa zabawa zaczyna się po zjechaniu z utwardzonej szosy. Chociaż swoją drogą na normalnej ulicy też można się świetnie bawić za sprawą napędu na tył. Tego wątku nie będę jednak rozwijał, gdyż upalanie auta z tylnym napędem stało się ostatnio rzeczą niezwykle niewygodną wizerunkowo, cóż takie czasy. W terenie za to nie ma oburzonych „madek”, ani ich „horyh curek”, można się więc bawić do woli i w tym przypadku do woli znaczy naprawdę DO WOLI. Prędzej Wy spękacie, niż Navara powie stop. Moja testówka była już na zimowych oponach, co dodawało sprawności, zwłaszcza na luźnym podłożu. Nissan jedzie przez piach i błoto jak czołg, a przy tym robi to z taką gracją i łatwością, że dosłownie wprawia pasażerów w osłupienie. Nie są jej straszne strome piaszczyste podjazdy, czy błotniste zjazdy, sprawia wrażenie jakby nie można było jej niczym zaskoczyć. Czuć, że to prawdziwe auto terenowe, a nie udający terenówkę suvik.

SUV-y powinny zacząć palić się ze wstydu

Wszystko to sprawia, że Navara jest autem do wszystkiego i przy tym nie jest, jak to zwykle bywa w takich przypadkach, do niczego. To jeden z bardzo niewielu aut, które sprawdzą się w niemal każdej sytuacji. Jedyne w czym sobie nie poradzi to agresywna jazda po torze, ale umówmy się – to zupełnie nie jego bajka, za to cała reszta jak najbardziej. Codzienna jazda do pracy, po zakupy itp.? Nie ma sprawy, jest wygodnie, a jak zamówicie sobie jakąś pokrywkę na pakę to każde zakupy się zmieszczą. Wieczór w teatrze, albo drogiej knajpie? Wystarczy, że go umyjecie i już wygląda stylowo. Wakacje z rodziną? Tym taranem dojedziecie na miejsce bez problemu, nawet jeżeli wybraliście sobie wczasy nad jednym z Syberyjskich jezior. Wypad w teren? Navara już merda ogonem i trzyma smycz w pysku. Prace na działce, trzeba coś przewieźć? Bez mrugnięcia okiem. A daje to wszystko, zadowalając się 7 litrami oleju napędowego w trasie, przy cenie zaczynającej się od 128 tysięcy złotych, czyli przyzwoicie wyposażona będzie kosztować 150 tysięcy złotych. Za tyle możecie mieć średnio wyposażonego Passata, który zawiśnie na byle wyższym krawężniku, albo coś co pokochacie. Jeżeli nie od pierwszego wejrzenia, to po maksymalnie 3 dniach za kierownicą. Świetna robota Nissanie!

Pełny wybór, jak na terenówkę przystało.

Gniazdko w sam raz do podłączenia smartfona, lub kamery.

Fajerwerków może nie ma, ale biedy z pewnością też nie.

Nie trzeba żadnych terenowych opon, zwykłe zimówki dają radę!

Na tę pakę możecie załadować całą tonę dziewczyn!

System mocowania towaru jest świetnym pomysłem.

Kopny piach to przepis na świetną zabawę!

Rzadkie zdjęcie Navary w naturalnym środowisku

Postępująca wycinka lasów niszczy tereny, na których naturalnie występuje Navara

Brązowy lakier, pod kolor do drewna

Artykuł [TEST] Nissan Navara 2017. Leśniczy, ale z miasta… pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Ignisem w teren?

Można powiedzieć, że do tego testu podchodziłem na dwa różne sposoby jednocześnie. Po pierwsze, z entuzjazmem, zachęcony naprawdę dobrymi wspomnieniami po Swift’cie, a z drugiej ze sporą rezerwą, bo nie wiedziałem absolutnie czego się spodziewać. Nowy Ignis wygląda trochę jak mała terenówka, a jak wiadomo, Suzuki ma spore doświadczenie w budowaniu niebywale dzielnych, małych terenówek. Wystarczy podać przykłady Samuraia i Jimny. Logicznym krokiem byłoby więc doszukiwać się duchowego następcy tych dziarskich maluchów właśnie w postaci nowego Ignisa.

Nic podobnego, producent sam przyznaje, że Ignis to nie samochód terenowy. I to mimo możliwości domówienia napędu 4×4, który nomen omen znalazł się na wyposażeniu naszej „testówki”. O nowym dziecku Suzuki mówi się raczej jako o prekursorze nowego gatunku, najmniejszych miejskich crossoverów. W dalszym ciągu jednak nie dawało mi spokoju, po co ten napęd na wszystkie koła? Czy mimo nie nastrajających pozytywnie informacji od producenta, mały Japończyk zachował w sobie coś z odważnych przodków? Czas sprawdzić to na własną rękę.

Efektowny maluch

Auto, które czekało na mnie pod przedstawicielstwem marki momentalnie przykuło moją uwagę, jak chyba z resztą każdego, kto je mijał. Efektowny, pomarańczowy lakier, czarne błyszczące felgi i kształty nieprzypominające niczego innego. Bez wnikania w to, czy Ignis się komuś podoba, czy nie, nie sposób mu odmówić wrodzonego talentu do wzbudzania ludzkiej ciekawości. Przed nami stoi coś jak duża terenówka, z tym że wyprana w niewłaściwej temperaturze, przez co się skurczyła. Za to kształty i proporcje pozostały w niezmienionej formie. Dodatkowo uzyskano dziwny efekt, a mianowicie Suzuki Ignis wygląda jednocześnie jak śmieszna zabaweczka i poważne auto. Mariaż cech dość specyficzny, ale po raz kolejny ciekawy i to pokazuje pokrótce jakie jest całe to auto.

Podsumowania zostawmy jednak na koniec, a teraz przyjrzyjmy się japońskiemu wynalazkowi nieco dokładniej. Zacznę od części, która zdecydowanie najbardziej przypadła mi do gustu, czyli od frontu auta. Sam przód nie jest może jakiś szczególnie wysmakowany, jest kanciasty, może nawet nieco toporny, jak przystało na auto z aspiracjami terenowymi. Jednak pewien element zasługuje na szczególną uwagę. To grill. Tutaj jest on wykonany w formie szerokiego pasa, zachodzącego jeszcze za reflektory. Genialny zabieg, przyciągający wzrok i przywołujący w pamięci, stare auta rajdowe, których fronty były w całości podziurawione przez wloty powietrza. Bez dwóch zdań nadaje to Ignisowi niepowtarzalnego charakteru.

Sympatyczny resorak

Kiedy już napatrzyłem się na ten niebywale sympatyczny przód, ruszyłem dalej, aby zerknąć jak nasza „testówka” prezentuje się z profilu. Z tej perspektywy Suzuki najbardziej przypomina resoraka-zabawkę. Fakt od razu widać terenowe inspiracje projektantów, natomiast rozmiary auta są na tyle małe, że całość wygląda, może nie tyle niepoważnie, co zabawnie. I mówiąc zabawnie, mam raczej na myśli dobrą zabawę, niż kupę śmiechu. W oczy rzucają się krótkie zwisy, zarówno przedni, jak i właściwie nieistniejący tylny. Co w przypadku jazdy po terenie lub wskakiwania na wyjątkowo wysokie krawężniki powinno być mocnym atutem. Całość bryły jest wyraźnie kanciasta i próżno szukać tu delikatnych obłych kształtów, dominują wyraziste i mocne linie. W oczy rzucają się też sporych rozmiarów nadkola, skrywające 16-to calowe koła na czarnych felgach. Kolorystycznie i rozmiarowo dobrane w przysłowiową „dziesiątkę”.

Brak konsekwencji

Najgorzej, według mnie sprawy mają się z tyłu auta. Pominę już kwestię tych trzech pasków na słupku C. Fakt może ma to jakieś konotacje historyczne, ale Suzuki, wierzcie mi, nikt ich w Polsce nie zna, bo nikt, nigdy nie widział na oczy modelu Fronte Coupe. Dla 99,99% społeczeństwa będzie to jedynie odwrócony znaczek popularnej firmy produkującej adidasy. Cóż, taki był wymysł producenta, to niech mają na swoim samochodzie, co chcą, nie możemy im tego zabronić. Wracając jednak do tyłu auta. Ehh… Wiadomo, są gusta i guściki. Ja osobiści jestem jednak po prostu zawiedziony brakiem kontynuacji designu z reszty auta. Może i ten tył nie jest totalnie paskudny, ale po prostu znacząco odstaje względem bardzo fajnej reszty. Spuszczę więc na niego zasłonę milczenia, a Wy, jeżeli macie ochotę, pooglądajcie go sobie na zdjęciach.

Słabe materiały, dobra ergonomia

Z racji, że chciałem jak najszybciej zapomnieć o tym, co zobaczyłem z tyłu auta, pospiesznie wskoczyłem do środka, aby zatrzeć to kiepskie wrażenie. Wewnątrz Ignis jest zdecydowanie najbardziej podobny do swojego kuzyna, Swifta. Mamy tutaj identyczną, skądinąd bardzo dobrą kierownicę, bardzo podobny zestaw zegarów i równie podobne fotele. Znajome są też materiały użyte do wykończenia, czyli głównie plastik, twardy jak głowy narodowców, chociaż przynajmniej nie tak samo zamknięty ;). Do dyspozycji mamy całkiem sporą ilość miejsca zwłaszcza jak na tak małe auto.

Mankamentem jest za to zbyt wysoka pozycja za kierownicą, co w połączeniu z dość pionowo opadającą przednią szybą, powoduje, że musimy się mocno pochylać, jeżeli podjedziemy zbyt blisko linii zatrzymania na światłach. Nie można za to przyczepić się do ergonomii, bo tutaj wszystko jest proste, intuicyjne i funkcjonalne, a dodatkową ciekawostką jest możliwość przesuwania „foteli” tylnej kanapy, co daje nam dodatkowe miejsce w bagażniku. Na koniec można się przyczepić jeszcze do dwóch rzeczy, po pierwsze, tunel środkowy, który sprawia wrażenie wyjątkowo licho zamontowanego. Druga to radio, które w moim testowym egzemplarzu, podobno było wersją przedprodukcyjną. Może nie było ono jakieś szczególnie złe, jednak zdecydowanie system, który jest na przykład w Swifcie, o wiele lepiej zdawał egzamin.

Suzuki Ignis wrażenia z jazdy

Przyszedł czas, żeby wreszcie ruszyć w drogę i sprawdzić co nowy Ignis reprezentuje sobą w trakcie jazdy. Jak już mówiłem nasz testowy egzemplarz, wyposażony został w napęd na cztery koła, dostępny jest również napęd na samą oś przednią. Czy rzeczywiście 4×4 w tym aucie jest potrzebne, jest sprawą dyskusyjną. Z pewnością dla tych, którzy będą traktować małe Suzuki jako auto typowo miejskie, ta opcja będzie zbędna. Natomiast dla osób, które od czasu do czasu chcą wyskoczyć swoim Ignisem na przykład na działkę, gdzieś na mazurskiej wsi, to rozwiązanie w sam raz. Małe Suzuki, wbrew temu, co można się spodziewać, wcale nie jest takie bezradne w terenie. Niska masa własna, krótkie zwisy, napęd na wszystkie koła, pozwalają dojechać o wiele dalej, niż moglibyście przypuszczać. Oczywiście Ignis to nie rasowa terenówka w stylu, chociażby Jimny, ale nie można powiedzieć, że w terenie jest bezradnym ułomkiem, co to, to nie.

W terenie ok, a jak na asfalcie?

A jak sytuacja ma się na normalnych, asfaltowych drogach? Nieźle, aczkolwiek gorzej niż w Swifcie, przynajmniej jeżeli chodzi o dynamikę. Pod maską naszego Ignisa znajdował się wolnossący silnik 1.2 o mocy 90 koni i 120 Nm. Fakt szału nie robi, na trasie będziecie się trochę męczyć, ale do sprawnego poruszania się po mieście w zupełności wystarczy. Duża w tym zasługa odpowiednio ze stopniowanej skrzyni biegów o 5-ciu przełożeniach. Teoretycznie takiej samej jak w Suzuki Swift, które testowaliśmy kilka miesięcy wcześniej. Tutaj jednak działa ona o niebo lepiej! Lewarek chodzi precyzyjnie i jest o wiele sztywniejszy, pozbyto się tego paskudnego efektu kija wsadzonego w miskę z kisielem.

Zawieszenie również sprawia wrażenie bardziej zwartego i „pewniejszego” niż w nieco większym bracie. Chociaż w dalszym ciągu, jeżeli liczycie na sportowe emocje, będziecie rozczarowani. Inżynierowie wyraźnie postawili na kompromis między precyzją prowadzenia a komfortem, przyznając przy tym znacznie wyższy priorytet komfortowi. Statystycznym klientom Ignisa takie rozwiązanie raczej przypadnie do gustu, mi niekoniecznie. Według mnie auto za bardzo pochyla się w łukach, a wszelkie nierówności na zakrętach potrafią wyprowadzić go z równowagi. Nie sposób za to przyczepić się do ekonomii małego Suzuki. Spalanie w mieście na poziomie 5,4 litra to w zupełności realny wynik. I to przy moim, raczej mało oszczędnym, trybie jazdy  i z włączoną klimatyzacją. Kiedy naprawdę się postaracie albo będziecie cisnąć na autostradzie, do spalania trzeba dopisać kolejny litr, max 1,5. Ale więcej niż to, po prostu nie ma możliwości uzyskać. Według mnie to wartości zasługujące na pochwałę.

Nadpobudliwa, elektroniczna niańka

Jest jeszcze jedna rzecz, o której muszę powiedzieć. Chodzi mianowicie o arcyzaawansowany system ostrzegania przed kolizjami, czy też przejechaniem pieszego. W zamyśle super sprawa. Do tego zrealizowana w iście kosmiczny sposób, bo przy pomocy stereoskopowej kamery ukrytej za lusterkiem wstecznym. Jak to działa w praktyce? Przynajmniej dla mnie, tak że po pierwszych dwóch godzinach miałem chęć  wyrwania całego zestawu z wnętrza i przejechania po nim czołgiem. Fakt system wyłapuje każdą sytuację, która potencjalnie może być niebezpieczna. Dosłownie nic się przed nim nie ukryje. Z tym że jest przewrażliwiony 10 razy bardziej niż znerwicowana matka rezolutnego trzy latka. Jakby tego było mało, alarm wydziera się na nas tak głośno, że można dostać zawału. Całemu systemowi nie można odmówić skuteczności, natomiast sposób „informowania” kierowcy o potencjalnym zagrożeniu i czułość układu jest według mnie do poprawki.

Kilka słów na koniec

Podsumowując nasz test Suzuki Swifta, zacząłem się zastanawiać czy to auto ma uzasadnienie swojej obecności na rynku. Małych aut jest przecież mnóstwo i to takich przystosowanych w 100% do jazdy po mieście. Ignis natomiast staje pomiędzy miejską dżunglą i bezdrożami na przedmieściach. Wydaje się więc autem o wiele bardziej uniwersalnym. Z drugiej jednak strony, jeżeli coś jest do wszystkiego, to wiadomo do czego tak naprawdę jest, do niczego. Ignis z pewnością nie jest „do niczego”, aczkolwiek nie jest też do wszystkiego, to auto bardzo niszowe. Nie wróżę mu wielkich sukcesów sprzedażowych, bo i grupa potencjalnych nabywców jest dość wąska. Abstrahując od prognoz na przyszłość, Ignis to bez dwóch zdań samochód o indywidualnym charakterze. Mocno oderwany od motoryzacyjnej codzienności, do której jesteśmy przyzwyczajeni. Z pewnością zasługuje na uwagę i mimo, że część z Was go znienawidzi, to jestem przekonany, że istnieje wcale niemała grupa, która go pokocha.

Artykuł [TEST] Suzuki Ignis 1.2 Dualjet – mały samuraj pochodzi z serwisu TestHub.pl.