Pojazd ten miałem okazję używać kilka miesięcy i przejechać nim około 12 tysięcy kilometrów. W mojej ocenie stanowi on ciekawą propozycję ze względu na komfort podróżowania oraz niskie koszty utrzymania, ale zacznijmy od początku. Samo nabycie pojazdu i jego historia są interesujące. Auto to, podobnie jak i opisywaną uprzednio alfę romeo, udało mi się nabyć od pierwszego właściciela, który pojazd kupił w polskim salonie w Warszawie. Na uwagę zasługuje przebieg auta, który w chwili zakupu wynosił 33 tysiące kilometrów.
W tym miejscu chciałbym serdecznie Pana Tadeusza pozdrowić i pokrótce wspomnieć to, w jaki sposób wszedł on w posiadanie tak ciekawego samochodu. Otóż Pan Tadeusz z zawodu był biegłym księgowym i podczas jednej z rozmów, które odbywał ze swoim sąsiadem, padł wątek nabycia nowego auta. W szranki stanęły wówczas dwa pojazdy: škoda 105 oraz rover 414 SLi z roku 1995, wyposażony w silnik 1.4 z mocą 103 koni mechanicznych. Szala przeważyła na stronę rovera wyłącznie dlatego, iż wyżej wspomniany sąsiad stwierdził, że poważny człowiek winien jeździć poważnym samochodem. Jak sąsiad powiedział, tak i Pan Tadeusz zrobił. W ten sposób stał się właścicielem rzeczonego auta.  Swoją drogą, samochód ten robił niesamowite wrażenie, stojąc przed domem w podwarszawskim Józefowie w połowie lat dziewięćdziesiątych.

Po tym nieco przydługim wstępie należy przejść do rzeczy.

Komfortowe otoczenie

Samochód ten w istocie rzeczy nie jest niczym innym niż hondą concerto. Niemniej jednak rover w przeciwieństwie do hondy jest autem znacznie bardziej wygodnym, miękkim i kanapowym. Zapewnia to niezwykły jak na auto tej klasy komfort podróżowania. Zacznijmy od wnętrza. Fotele są miękkie i dobrze wykonane. Zajęcie w nich wygodnej pozycji nie stanowi większego problemu, a regulowana w jednej płaszczyźnie kierownica oraz podłokietnik ułatwiają to zadanie. Tablica rozdzielcza wykonana jest przejrzyście i bardzo czytelnie. Na uwagę zasługują spore zegary oraz jakość wykonanych przełączników – dźwięk ich przełączania jest czymś niezwykle przyjemnym, a jednocześnie typowym dla aut japońskich. Wieniec kierownicy jest odpowiedniej grubości, a trójramienna skórzana kierownica pokryta perforowaną skórą dopełnia obrazu całości. Konsola centralna nad wyraz prosta i czytelna. Na plus należy zaliczyć także drewniane wykończenie, które naprawdę było drewniane, oraz metalowe klamki drzwi. Istotnie, są to szczegóły, aczkolwiek mają one dla mnie kapitalne znaczenie. Lewarek skrzyni biegów jest krótki i funkcjonuje przyjemnie, z delikatnym oporem. Kolejnym detalem przykuwającym uwagę jest flokowany schowek na monety, będący obecnie rzeczą zupełnie nienormalną. Przejdźmy na tylną kanapę. Pozycja na niej jest nieco mniej komfortowa z uwagi na umiejscowienie jej znacznie wyżej niż foteli przednich. Niemniej jednak welurowa tapicerka oraz zintegrowane z kanapą zagłówki doskonale otaczają sylwetkę podczas kilkugodzinnych podróży.

Patenty z epoki

Najciekawszą częścią zakupu auta z epoki jest wyszukiwanie smaczków, które się w nim znajdują. W przypadku Rovera tych smaczków było kilka. Przykładowo żółty breloczek do kluczy w kształcie butelki oleju z logiem LOTOS-u czy baba jaga zaczepiona przy osłonie przeciwsłonecznej kierowcy. Rzeczy te, chociaż banalne i niemające większego znaczenia, w istocie budzą ciepłe emocje. Kolejnym interesującym elementem układanki z czasów poprzednich był cennik poszczególnych modeli marki Rover pochodzący z lat dziewięćdziesiątych. Co ciekawe, nie był on wyrażony w złotówkach, a w dolarach amerykańskich. Według mnie tego rodzaju zabieg pozwalał poczuć się potencjalnemu nabywcy w sposób bardziej ekskluzywny. Daje też szansę niejako docenić wartość świeżo nabytego zachodniego samochodu.

Mechaniczne bolączki

W przypadku tego egzemplarza najpoważniejszą usterką, jaka mogła się zdarzyć, była awaria uszczelki pod głowicą zwaną HGF. Wszystko za sprawą spoiny głowicy, konstrukcji silnika oraz samej uszczelki i użytych materiałów, której wypadkową było wspomniane wyżej HGF. W moim egzemplarzu na całe szczęście to się nie zdarzyło, jednak warto zwracać na to szczególną uwagę. Kolejną bolączką trawiącą ten model była trwałość panewek korbowodowych. Otóż w wielu egzemplarzach w skutek niewłaściwej eksploatacji dochodziło do nadmiernego zużywania się panewek. Całe szczęście, że i to nieszczęście mnie ominęło. Niestety nie ominęła mnie inna usterka, która unieruchomiła auto na bardzo długo. Była to awaria immobilizera, a w zasadzie tego, co zostało zamontowane w miejsce fabrycznej instalacji. Dlatego pamiętajcie, aby i to zweryfikować. Jeśli poszukiwać będziecie tego modelu, zwróćcie uwagę na korozję oraz na kompletność wyposażenia wnętrza i jego funkcjonowanie. Jeśli powyższe wymienione przeze mnie elementy będą w porządku, to możecie pojazd nabyć i cieszyć się z zakupu.

Wrażenia z jazdy

Uważam, że auto prowadzi się dobrze. Nie jest to co prawda pojazd sportowy o torowych walorach ani nie jest kanapą na kółkach. Jest to wygodny sedan, który pozwala na płynne i wygodne przemieszczanie się między miastami. Na uwagę zasługuję wspomaganie kierownicy, które działa doskonale, nie pozbawiając kierowcy kontroli nad autem. Warto również przyjrzeć się pracy układu zawieszenia, który pozwala na zachowanie odpowiedniego toru jazdy w długim łuku czy szybkim zakręcie. Należy wspomnieć także o braku takich systemów jak ABS oraz ESP. Niemniej jednak jeśli przyzwyczaimy się do prowadzenia auta o takich parametrach, to nic nie będzie nam straszne.

Podsumowanie

Rover 400 XW to pojazd niedoceniany i traktowany po macoszemu, a przez to niepopularny. W mojej ocenie jest to bardzo dobra alternatywa dla kogoś, kto potrzebuje auta do regularnego przemieszczania się w odległościach od 10 do 200 kilometrów. Obecnie znalezienie odpowiedniego egzemplarza może nie być zadaniem prostym ze względu na ich niską liczbę na naszych drogach. Jeśli jednak uda się Wam znaleźć pojazd w odpowiednim stanie zachowania, będziecie mieli auto na lata za ułamek ceny passata czy golfa.

Źródło zdjęć: https://www.rover200.org.uk/

Artykuł Rover 400XW – japońska herbata w brytyjskiej torebce pochodzi z serwisu TestHub.pl.

W świadomości wielu kierowców włoska motoryzacja postrzegana jest jako zawodna, delikatna oraz nietrwała z uwagi na zastosowane rozwiązania. Potwierdzeniem tego stanu rzeczy są nie tylko memy, filmiki czy docinki na poszczególnych grupach motoryzacyjnych, ale także wartość rynkowa tych pojazdów. Czy zatem zakup używanej 20-letniej alfy romeo 146 z silnikiem bokser jest strzałem w stopę, generującym wiele kosztów? W mojej ocenie udzielenie odpowiedzi jednoznacznej jest niemożliwe, bowiem wszystko zależy od stanu zachowania konkretnego egzemplarza.

Magia czarnych tablic

Egzemplarz, który stał się inspiracja do napisania tego artykułu takie tablice posiada. W mojej ocenie czarne tablice rejestracyjne pasują do niego o wiele bardziej niż te, które montowane są obecnie, ale przejdźmy do sedna. Przedmiotowy samochód wyprodukowany został w roku 1997 i zakupiony został przez pana Franciszka w polskim salonie. Wyposażony jest on w silnik 1.6 w układzie bokser, który legitymuje się mocą 77kW. Według mnie ten silnik jest jedynym słusznym wyborem, jeśli mamy zamiar nabyć 146, która ma wyróżniać się interesującym brzmieniem. Jeśli zaś chodzi o wyposażenie, to na pokładzie znaleźć możemy wspomaganie kierownicy, elektryczne szyby i lusterka oraz poduszkę powietrzną kierowcy. Wyposażenie dość ascetyczne, lecz w połączeniu z nieprzyzwoicie wygodnymi fotelami pozwala na zapewnienie komfortu podróżowania.

Skoro już o fotelach mowa, przejdźmy do wnętrza. Otóż zajmując miejsce za kierownicą przed naszymi oczami ukazuje się ładny trójramienny wieniec kierownicy, który w połączeniu z zegarami analogowymi dodaje autu nie lada klimatu. Za kołem kierownicy znajdują się manetki przełącznika wielofunkcyjnego, które według mnie są przekombinowane. Po prawej stronie znajduje się konsola centralna wraz z panelem do sterowania ogrzewaniem oraz nawiewami. O ile czytelność i funkcjonalność nie budzą wątpliwości, tal wydajność poszczególnych trybów wentylacji jest niezadowalająca. Na plus zaliczyć należy oświetlenie wnętrza, które jest nie tylko estetyczne, ale także funkcjonalne. Kolejnym atutem jest wykończenie schowka na rękawiczki. Flokowanie tego rodzaju powierzchni nie jest niestety dziś tak oczywiste, toteż warto tego rodzaju detal zaznaczyć. Warto także nadmienić, iż zegarek cyfrowy czy przyciski świateł awaryjnych oraz otwierania bagażnika są estetyczne i umiejscowione na odpowiedniej wysokości. Na tunelu znajduje się przycisk sterowania lusterkami. Jest on poprawny i czytelny, a jego działanie nie budzi wątpliwości. Na boczku drzwi kierowcy oraz pasażera znajdują się przyciski opuszczania szyb oraz kratki nawiewu. Rozwiązanie stylistycznie ładne, które niestety nie działa zbyt efektywnie. Przesiądźmy się do tyłu. Na tylnej kanapie siedzi się wygodnie i komfortowo. Szyby sterowane są korbkami, a welurowa kanapa otula nas szczelnie.

Patenty mechaniczne 146

Eksploatacja 146 nie różni się specjalnie od innych pojazdów. Przeciwnie – jej używanie oraz dokonywanie czynności serwisowych może być przyjemne z uwagi na dostęp do elementów eksploatacyjnych (wyprzęgnika czy świec zapłonowych). Niestety nie wszystko jest proste i w sytuacji awarii przekładni kierowniczej dotarcie do niej będzie utrudnione, bowiem jest ona zlokalizowana w górnej części ściany grodziowej. Warto także wspomnieć o układzie zawieszania i jego trwałości. Bynajmniej nie mam tu na myśli wahaczy, które funkcjonują dobrze. Moją uwagę skupiają sanki zawieszenia, które niestety w znakomitej większości pojazdów korodują. Należy też zwrócić uwagę na pokrywy zaworów i ewentualne wycieki oleju silnikowego. Nikt bowiem nie chce, aby jego auto spływało olejem. Myślę, że w tym miejscu trzeba wspomnieć o kosztach eksploatacyjnych: kompletne sprzęgło to koszt rzędu 360 złotych, komplet filtrów wraz z olejem silnikowym to koszt około 250 złotych, a za tarcze wraz z klockami zapłacić będziemy musieli zapłacić około 300-350 złotych. W mojej ocenie koszty eksploatacyjne na takim poziomie są do zaakceptowania i nie powinny one odstraszyć potencjalnego nabywcy.

Wrażenia z jazdy

Alfa prowadzi się pewnie i subtelnie. Wielowahaczowe zawieszenie pozwala na pokonywanie zakrętów z nieco większą prędkością niż normalnie. Silnik jest elastyczny i posiada odpowiedni zapas mocy do wyprzedzania ,a oprócz tego brzmi obłędnie. Układ hamulcowy działa wydajnie, zaś skrzynia biegów posiada rozsądnie dobrane przełożenia. Do pełni szczęścia brakuje tylko napędu na cztery koła.

Podsumowanie

Alfa romeo 146 to ciekawa alternatywa dla ludzi chcących wyróżniać się na drodze. Wygodne fotele oraz dźwięk boksera stanowią atuty, które bez wątpienia skuszą potencjalnych nabywców.

Artykuł Alfa Romeo 146 1.6 ie – szczypta ekstrawagancji w rozsądnej cenie pochodzi z serwisu TestHub.pl.