Brytyjska firma technologiczna, Swindon Powertrain, zaprezentowała Classica Mini w bardzo nowoczesnym wydaniu. Na pierwszy rzut oka nie widać rewolucyjnych zmian. Mówiąc szczerze, to bardzo dobrze. Mini jest klasykiem, ikoną i moim zdaniem nikt nie powinien go zbytnio tuningować wizualnie. Jednak to, co się zmieniło, znajduje się pod karoserią.

Classic Mini o napędzie elektrycznym

Specjaliści ze Swindon Powertrain stworzyli elektryczną wersję Mini. Ich 40-letnie doświadczenie w branży motoryzacyjnej pozwoliło na wyprodukowanie czegoś niezwykłego.

Koncepcja projektu jest bardzo dobrze przemyślana. Jej twórcy łączą klasyczny samochód z nowoczesną technologią. Tym oto sposobem samochód z lat, w których nikt nie myślał o napędzie elektrycznym, przeżywa drugie życie. Samochód zachował swój unikatowy charakter przy jednoczesnym wprowadzeniu go do nowej ery bezemisyjnych pojazdów.

Po pierwsze, mamy tu silnik o mocy 110 KM, a po drugie bezstopniową skrzynię biegów. Razem tworzą idealny zestaw do miejskich podróży. Jakby tego było mało, pięknie zaprojektowane nadwozie o niewielkich rozmiarach sprawia, że samochód jest stylowy i bardzo praktyczny, jeśli chodzi o kwestię poruszania się po zatłoczonych ulicach.

To jeszcze nie wszystko. E Classic Mini można zamówić w wersji z kierownicą po lewej lub po prawej stronie. Nakład produkcyjny wyniesie 100 egzemplarzy, a ceny zaczynają się od 79 tys. funtów. Co ważne, koszt zakupu auta obejmuje roczną gwarancję bez limitu kilometrów oraz cenę badania technicznego.

Klasyczne auto i nowoczesna technologia

Elektryczny Mini to nie tylko silnik elektryczny o mocy 110 KM. Zasila go litowo-jonowa bateria 24 kWh, której pełne ładowanie zajmuje cztery godziny. Zasięg samochodu wynosi 200 km, a maksymalna prędkość 130 km/h. Natomiast przyspieszenie 0–100 km/h trwa 9,2 sekundy. Masa całkowita auta to 720 kg, czyli o 80 kg więcej niż w wersji podstawowej. Usunięcie niepotrzebnego zbiornika paliwa pozwoliło na powiększenie przestrzeni bagażowej do 200 litrów. Co więcej, wyposażenie standardowe obejmuje porty USB, ogrzewanie podłogowe, podgrzewane skórzane siedzenia oraz ogrzewane szyby z przodu i z tyłu. Dalej wyposażenie opcjonalne daje możliwość wyboru systemu nawigacji, wspomagania układu kierowniczego, otwieranego dachu, klimatyzacji, pakietu podnoszącego wydajność, a także wybór koloru nadwozia według życzenia klienta.

Producent przeprowadził dokładne testy swojego prototypu. Objęły one tysiące godzin symulacji komputerowych, jak również ponad 16 tys. km prób drogowych. Co istotne, ten klasyczny wóz otrzymał też specjalne zabezpieczenie antykorozyjne oraz zupełnie nowe hamulce i zawieszenie.

fot. Swind

fot. Swind

fot. Swind

fot. Swind

fot. Swind

fot. Swind

fot. Swind

fot. Swind

fot. Swind

Na zakończenie przytoczę słowa dyrektora zarządzającego Swindonem Powertrainem, Raphaela Caillé:

„Wcześniej pojawiały się już pojedyncze projekty i prototypy. Jednak Swind jest pierwszą firmą, która udostępniła taki samochód szerokiemu gronu odbiorców. Classic Mini zajmuje specjalne miejsce w ludzkich sercach, nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale w wielu miejscach na świecie. Projekt Aleca Issigonisa z 1959 roku był naprawdę przełomowy, a my sprawiamy, że wraca on do swojej świetności. Kompaktowe rozmiary i dobra widoczność w połączeniu ze współczesną wydajnością oraz poprawionym prowadzeniem sprawia, że to samochód, którym chcesz poruszać się po mieście. To z kolei wywoła uśmiech na twojej twarzy”.

źródło: Swind

Artykuł E Classic Mini – gdy tradycja łączy się z nowoczesnością pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Lamborghini Miura SVR – historia modelu

Jak to zwykle bywa w motoryzacji, ludzie chcą, aby było lepiej, szybciej, bardziej widowiskowo. Kierując się tym, za kierownicą Miury posadzono Boba Wallace’a, którego zadaniem było przekazywać kadrze inżynierskiej informacje, co do swoich odczuć z prowadzenia auta i sugerowanie nowych rozwiązań, które miały uczynić Miurę najlepszą w swojej klasie. Owocem prac zespołu Wallace’a była wersja Jota. Auto posiadało dwunastocylindrowy silnik o pojemności 3.9 litra. Moc 440 KM zapewniała więcej niż zadowalającą dynamikę. Miało to miejsce w 1970 roku. Niestety dzieło włoskiej ekipy zostało rozbite. Nie trzeba było długo czekać, aby zapadła decyzja o zbudowaniu podobnych aut o oznaczeniu SVJ i jednego z emblematem SVR.

Lamborghini Miura SVR – historia jednego egzemplarza

Historia omawianego egzemplarza rozpoczyna się w 1968 roku. Wtedy powstał samochód z numerem nadwozia 383 (na 763 wyprodukowanych aut). Była to zwykła Miura w zielonym kolorze, którą kupił człowiek z Turynu. Po pewnym okresie użytkowania auto dostało się w ręce niemieckiego kolekcjonera, który w porozumieniu z Lamborghini oddał samochód do fabryki, aby ta uczyniła z niego wersję SVR. Prace trwały 18 miesięcy. W 1976 roku auto trafiło na rynek japoński za sprawą Hiromitsu Ito. Samochód do dzisiaj można spotkać na tamtejszych drogach. Po wielu latach użytkowania Miura zasługiwała na przeprowadzenie kompletnej renowacji. Zajął się nią specjalny oddział marki, Polo Storico, który dba o klasyczne egzemplarze Lamborghini. Jak mówi Paolo Gabrielli, szef oddziału:

„Pełna renowacja trwała aż 19 miesięcy i była ogromnym wyzwaniem, ponieważ bazowaliśmy wyłącznie na lakonicznej dokumentacji z 1974 roku”.

Ciekawym wydaje się fakt, że wspomniany samochód stał się w pewnym stopniu ikoną popkultury japońskiej za sprawą twórcy mangi „Circuit Wolf”. Co więcej, pokuszono się o wykonanie modelu Miury SVR w skali 1:18, która ma miano świętego graala wśród kolekcjonerów.

Lamborghini Miura SVR – kilka ulepszeń

Jako, że właściciel auta lubi pokazywać je podczas wyścigów klasyków, to w samochodzie zawitały nowoczesne fotele kubełkowe, czteropunktowe pasy bezpieczeństwa i demontowalny rollbar.

Zapewne zastanawiacie się jaka jest cena rynkowa tego niezwykłego egzemplarza. Jak to w przypadku tego typu pojazdów bywa, są warte tyle ile w danym momencie chce za nie zapłacić klient. Dla nadania kontekstu powiem, że Lamborghini Miura SVJ na aukcji RM Sotheby’s zostało sprzedane za 1 897 500 dolarów amerykańskich (aukcja z 2015 roku).

Źródło: Lamborghini

Artykuł Lamborghini Miura SVR – auto z niezwykłą historią pochodzi z serwisu TestHub.pl.

„Na początku był to tylko projekt stylistyczny. Mój szef nie powiedział o nim nawet zarządowi. Jednak kiedy wersja studyjna była niemal gotowa, nie można było już tego dłużej ukrywać przed władzami firmy. Podczas pierwszej prezentacji Experimentala GT mieliśmy naprawdę spore obawy. Poczuliśmy wielką ulgę, słysząc spontaniczne oklaski wniebowziętych dyrektorów!”

Początki kooperacji między nacjami

Aktualnie nie wyobrażamy sobie, aby w granicach jednego państwa powstawał kompletny samochód. Globalizacja sprawiła, że elementy składowe każdego auta produkowane są w każdym możliwym zakątku świata. W Polsce nie możemy narzekać na liczbę oddziałów firm, które produkują części na pierwszy montaż do nawet najbardziej ekskluzywnych marek. Obecność takich firm, jak TRW, Brembo czy Mahle stała się codziennością. Jednak w 1968 roku taki stan rzeczy nie był oczywistością. Opel nawiązał współpracę z francuskimi podwykonawcami Chausson oraz Brissoneau&Lotz. Firmy te zajmowały się tłoczeniem blach, tworzeniem konstrukcji spawanych auta i lakiernictwem. Opel GT ostatecznie montowany był na linii produkcyjnej znajdującej się w Niemczech.

Opel GT – osiągi

Samochód można było kupić z jednym z czterocylindrowych silników benzynowych. Dla formalności wspomnę o pierwszym o pojemności 1.1 litra, którego moc wynosiła 60 KM. Jak nie trudno się domyślić, nie cieszył się on powodzeniem, gdyż osiągi nie korespondowały z wyglądem samochodu. Większość aut kupowana była z jednostką napędową pochodzącą z Opla Rekorda. 90-konny motor o pojemności 1.9 litra pozwalał rozpędzić niewielkie nadwozie do 185 km/h. Czas jaki był potrzebny na osiągnięcie pierwszej setki to 11,5 sekundy. Do wyboru były dwie skrzynie biegów – czterostopniowa manualna przekładnia i trzybiegowy automat. Napęd przekazywany był na koła tylne.

Opel GT – sukcesy w sporcie

Swego czasu pomyślano o tym, aby Opla GT pchnąć w stronę sportów motorowych. Bo w końcu co innego będzie lepszą reklamą na sportowego Coupé niż niezwykłe osiągnięcia na arenie sportowej? Tym samym stworzone Opla GT Conrero, który brał udział w wyścigach długodystansowych. W 1971 roku wnuk założyciela marki, Georg von Opel, przebudował model GT na samochód elektryczny. Ustanowił rekord świata rozpędzając swoją maszynę do 189 km/h. Inżynierowe marki dysponując niemałym budżetem pozwolili sobie na zamontowanie silnika diesla. To auto również ustanowiło rekord świata. Rozwinęło prędkość 197 km/h na odcinku 1000 metrów.

Łącznie sprzedano 103 463 egzemplarze Opla GT po obu stronach globu.

Źródło: Opel

Artykuł Opel GT – legenda projektowana w tajemnicy przed zarządem firmy pochodzi z serwisu TestHub.pl.