Jaki dysk otrzymujemy i do jakich kart?

Do kart otrzymujemy dysk Kingston A400. Co to za dysk? Oferuje on prędkości odczytu na poziomie 500 Mb/s, a zapisu 320 Mb/s. Promocją objęte są modele kart bazujących na układach GeForce GTX 1060, GTX 1050Ti oraz GTX 1050. W przypadku zakupu GTX 1060 w wersji 3 lub 6 GB pamięci otrzymamy dysk Kingston A400 o pojemności 240 GB. W zestawie z kartą GTX 1050Ti i GTX 1050 otrzymujemy egzemplarz o pojemności 120 GB. W promocji uczestniczą takie sklepy jak:  x-kom, Komputronik oraz Morele.net.

Sam dysk kosztuje około 130-200 złotych (zależnie od pojemności), więc możecie taki dysk odsprzedać lub zostawić sobie. Zawsze uważałem, że przestrzeni dyskowej nigdy nie za wiele, szczególnie tej opartej na SSD. Dysk mimo, że na rynku pojawił się w 2017 roku i od tego czasu pojawiły się znacznie wydajniejsze produkty, to nadal jest szybszy niż dyski HDD.

Oferty możecie sprawdzić tutaj: https://www.nvidia.pl/geforce/made-to-game/.

Promocja trwa do wyczerpania zapasów.

Artykuł Dysk SSD Kingston w zestawie z kartami NVIDIA za darmo pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Platforma testowa:

Dysk zainstalowałem w swoim komputerze wyposażonym w: 

Płytę główną MSI B350 TOMAHAWK.

Procesor AMD Ryzen 5 1600, 6×3.2 GHz.

Zasilacz SilentiumPC Supremo M2 Gold 550W.

Karta graficzna Palit GeForce GTX 1060 Dual 6 GB GDDR5.

Pamięć RAM Kingston HyperX Predator DDR4 16 GB.

Pierwsze wrażenia

Wcześniej używałem dysku Crucial MX300 275 GB, który miał dwukrotnie mniejsze transfery danych i rzeczywiście, odczułem to już podczas używania Windowsa, wszystko wraz z instalacją oprogramowania potrzebnego mi do komfortowego korzystania z komputera zajęło mi mniej niż godzinę. W mojej płycie głównej złącze m.2 znajduje się pod kartą graficzną, dzięki czemu SSD jest praktycznie niewidoczny, co pozytywnie wpływa na walory estetyczne.

Główną zaletą dysku od Kingstona jest jego cena. Należy jednak pamiętać o tym, że konkurencja nie pozostaje w tyle, w niektórych aspektach nawet wyprzedza testowany przeze mnie dysk. 

Testy wykonane na dysku zapełnionym w około 50%

Testy wykonałem za pomocą kilku programów, jednym z nich jest ASS SSD Benchmark. Przypomnę jeszcze wartości deklarowane przez producenta.

• Sekwencyjny odczyt/zapis: 
  • 240 GB: maks. 1500/800 MB/s;
  • 480 GB: maks. 1500/900 MB/s;
  • 960 GB: maks. 1500/1000 MB/s.
• Losowy odczyt/zapis bloków 4 kB: 
  • 240 GB: maks. 100 000 / 80 000 MB/s;
  • 480 GB: maks. 100 000 / 90 000 MB/s;
  • 960 GB: maks. 120 000 / 100 000 MB/s.

Testy wykonałem również za pomocą CrystalDiskMark.

Można więc śmiało powiedzieć, że wartości przewyższają możliwości dysków, które są wyposażone w złącze SATA, cena dysku Kingston jest również bardzo zbliżona do tych dysków. Kingston w testowanej przeze mnie wersji 240 GB można zakupić już za około 300 złotych.

Testy wykonane na dysku zapełnionym w prawie 100%

Transfery, jak widać, uległy nieznacznemu spadkowi, jednak nie odczułem tego podczas normalnego użytkowania takiego jak kompresja i dekompresja plików.

Podsumowanie

Dysk Kingstona na pewno wpłynął pozytywnie na prędkość pracy mojego komputera względem Crucial MX300. Niestety, produkt nie jest pozbawiony wad. Jedną z nich jest zastosowanie technologii TLC, która jest mniej trwała niż MLC. Lepsze transfery danych (przynajmniej na papierze), mają dyski Samsunga, jednak czy przeciętny użytkownik to zauważy? Szczególnie biorąc pod uwagę wyższą cenę Samsunga (około 150-180 złotych). Decyzję pozostawiam Wam, jednak chyba najlepszą rekomendacją dla Kingstona będzie to, że ja zdecydowałem się wymienić swój dysk właśnie na testowany przeze mnie produkt.

Artykuł Kingston A1000 240 GB PCIe – dysk, odmieni Twój komputer pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Niemiecka firma Delock wprowadza właśnie nowy produkt: konwerter oznaczony numerem kodowym 62986. Za może mało porywającą nazwą stoi bardzo ciekawe urządzenie. Dzięki niemu bez problemu zdołamy wykorzystać nośniki SSD mSATA lub SSD M.2, nawet jeżeli komputer nie posiada odpowiedniego złącza.

Wewnątrz obudowy konwertera znajdują się dwa sloty: mSATA i M.2. Możemy wykorzystać jeden z nich lub obydwa. Wewnątrz można zamontować nośniki mSATA połówkowe lub pełne oraz M.2 korzystające z kontrolera SATA o formatach 2230, 2242, 2260 oraz najpopularniejszym 2280. W ten sposób z dwóch dysków można zrobić jeden, do tego całkiem wydajny nośnik zewnętrzny. Do komputera podłączymy go za pomocą USB 3.1 typu C. Także w sytuacji, w której modernizujemy laptopa wymieniając jego dysk SSD na bardziej pojemny, możemy wykorzystać starszy dysk ponownie.

Produkt jest dostępny na rynku w cenie ok. 480 zł.

Cechy produktu:

-Złącza:

* wejście USB 3.1 typu C,

* gniazdo M.2,

* gniazdo mSATA;

-Chipset: ASMedia ASM1352R;

– Interfejs: SATA;

– Rozmiar: 2,5”;

– Obsługiwane rozmiary dysków M.2: 2230, 2242,2260 oraz 2280;

– Obsługiwane rozmiary dysków mSATA: pełny i połówkowy;

– Maksymalny pobór prądu przez dyski: 3A;

– Zawiera diodę sygnalizacyjną LED;

– Wsparcie dla systemów Windows 7 lub nowszych oraz Linux z kernelem 4.6 lub nowszym.

Źródło: Entrymedia, Delock

Artykuł Chcesz zrobić z dwóch starych dysków SSD zewnętrzny nośnik? – Delock ułatwia to zadanie pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Wydajność – najważniejsza zaleta dysków SSD

Choć z definicji wynika, że już sama obecność dysku SSD powinna zauważalnie przyspieszyć nasz komputer, to warto wziąć pod uwagę kilka podstawowych parametrów, dzięki którym uzyskane efekty będą jeszcze lepsze. Jest ich co najmniej kilka – prędkość zapisu, odczytu, czas dostępu i parametr IOPS (operacje wejścia/wyjścia na sekundę).

Podejmując decyzję o kupnie dysku, warto zainteresować się parametrem powszechnie określanym jako zapis i odczyt danych. Funkcjonujące w kategoriach sekwencyjnego oraz losowego są niczym innym jak utrwaleniem i późniejszym pobraniem z dysku potrzebnych informacji. Jest to prędkość zapisu/odczytu danych na nośniku, mierzone liczbą przesłanych megabajtów w ciągu jednej sekundy.

Istotnym elementem, którego charakterystykę warto poznać, jest określenie ukrywające się pod skrótową nazwą IOPS (Input/Output Per Second). Angielskojęzyczna terminologia określa liczbę operacji wejścia/wyjścia, jakie dysk może wykonać w czasie 1 sekundy. Mierzoną w tym czasie “próbką” odczytanych i zapisanych danych są 4 KB. Przykładowo, IOPS na poziomie 90 000 oznacza, że dysk w ciągu sekundy może zapisać 90 takich 4-kilobajtowych próbek.

Decydując się na zakup dysku SSD, bardzo prawdopodobne jest, że w czasie “researchu” potencjalny kupiec napotka na kolejny skrót. NVMe (Non-Volatile Memory Express), to nic innego jak protokół, który został opracowany z myślą o efektywniejszym wykorzystaniu możliwości dysków SSD. Mówiąc jaśniej, jest to standard zarządzania wymianą informacji, pomiędzy płytą główną a nośnikiem pamięci SSD. Protokół NVMe jest obecny w dyskach SSD podłączanych przy użyciu interfejsu PCI Express. Jego cechą charakterystyczną jest bardzo małe opóźnienie w kwestii przesyłanych danych. Sam protokół, będący następcą protokołu AHCI z dysków talerzowych, powstał w efekcie współpracy 80-ciu firm z branży IT (m.in. Intel, Samsung, Oracle, Dell).

Czy dysk SSD to zakup na lata?

Poza wydajnością, istotną cechą, na jaką z pewnością zwróci uwagę kupiec, będzie żywotność dysku. Ta może ukrywać się pod kilkoma pojęciami. Jednym z nich może być TBW (Total bytes Written), czyli parametr określający, ile razy każda lokalizacja dysku SSD może zostać nadpisana, zanim dysk utraci gwarancję. Przeciętny użytkownik zapisze w ciągu roku mniej więcej kilka terabajtów (TB) danych. Dlatego, np. wskaźnik TBW określony na poziomie 100 TB oznacza, że dysk powinien bezawaryjnie pracować kilka, kilkanaście lat. Nie oznacza to jednak, że po przekroczeniu tej wartości, dysk automatycznie przestanie pracować. To samo określenie, w zależności od producenta, można również spotkać opisane jako DWPD (Data Writes Per Day) lub GB/day. Wszystkie te określenia odnoszą się do ogólnie rozumianej żywotności dysku, czyli czasu jego bezawaryjnej i gwarantowanej przez producenta pracy.

Warto także zapoznać się ze zwrotem ukrywającym się pod skrótem MTBF (Mean Time Between Failures). Szybki rzut oka do słownika lub dostępnych translatorów rzuci odpowiednie światło na to określenie i wyjaśni, że chodzi o średni czas wyrażony w godzinach, w którym urządzenie może działać bez przerwy (awarii). Ten czas najczęściej jest oparty na przeprowadzonych przez producenta badaniach i testach. Do jego określenia z kolei stosuje się matematyczny wzór będący sumą MTTF+MTTR (Mean Time To Failure + Mean Time To Repair). Ponowny rzut oka do słownika wyjaśni, że jest to zależność pomiędzy czasem, jaki upłynie od awarii urządzenia, a czasem, jaki będzie potrzebny na jej naprawę.

Oczywiście, podstawowym czynnikiem warunkującym żywotność jest gwarancja producenta. Ta w niektórych przypadkach (np. seria M8Se od Plextora) sięga od 3 do nawet 5 lat (seria M8Pe tego samego producenta). Na marginesie można dodać, że pod kątem żywotności dysku można również ująć funkcje związane z jego odpornością na wstrząsy, zalania oraz innego typu uszkodzenia.

Będąc wyposażonym w taki zasób wiedzy, kupno dysku SSD powinno być prostsze. Decydując się na zakup, warto jednak odpowiedzieć sobie przed transakcją na kilka pytań. Jedno z nich powinno dotyczyć chociażby pożądanej pojemności – ta w dużej mierze będzie wpływać na cenę urządzenia. Drugą rzeczą może być sposób, w jaki dysk będzie wykorzystywany – czy jako przenośna pamięć, czy jako podzespół, który będzie zainstalowany wewnątrz laptopa/PC i wpłynie na przyśpieszenie pracy systemu, przesyłu danych itp. Mając odpowiedzi na te pytania, i znając podstawowe terminy związane z dyskami SSD, sam zakup nośnika powinien być już czystą formalnością.

źródło: informacja prasowa

Artykuł SSD dla laika – czyli jak dobrze wybrać nowy dysk pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Artykuł WD My Passport SSD – mały, lekki i odporny dysk SSD USB C pochodzi z serwisu TestHub.pl.