Pomysł sam w sobie jest dobry

Zacznijmy w ogóle od tego, że automaty działające w Niemczech wypłacają pieniądze. I nie jest to nagroda, a zwrot kaucji, jaką zapłaciliśmy, kupując napój w plastikowej butelce. Dokładnie ten sam mechanizm jak w przypadku opakowań szklanych w Polsce – tylko dla odmiany działający z sensem. Nikt nie wymaga pokazywania paragonów czy inspekcji pochodzenia danej butelki. Nie ma bowiem znaczenia dla ochrony środowiska, czy kupiliśmy napój w tym, czy innym markecie. Ważny jest cel: że opakowanie trafia do dedykowanego pojemnika, a nie do lasu.

Takie rozwiązanie ma jeszcze jeden atut – miasto potrafi samo się oczyścić rękami jego najuboższych mieszkańców. Kaucja jest obowiązkowa a jej zwrot bezproblemowy. W takiej sytuacji rzucona na trawnik butelka (jeśli w ogóle do tego dojdzie) zostanie równie szybko podniesiona przez kogoś innego i zwrócona do automatu. Zawsze znajdzie się ktoś, kto z chęcią zbierze butelki w zamian za kilka euro.

Wykonanie – przeciętne

W Polsce nie jest to tak proste. Od butelek szklanych pobierana jest czasem kaucja, a fakt ten zostaje odnotowany na paragonie. Pomijam już, że paragony zazwyczaj gubimy lub wyrzucamy, co automatycznie przekreśla naszą szansę na odzyskanie pieniędzy w sklepie. Brak zachęty – i butelki lądują gdziekolwiek. Nieźle, kiedy jest to pojemnik na szkło, przeważnie jednak nie jest tak dobrze.

Kiedy zaś paragon mamy – wcale nie jest dużo łatwiej. Prawo nie precyzuje wprost obowiązku zwrotu kaucji, należy zatem stosować przepisy ogólne wynikające z kodeksu cywilnego. Nabywca ma obowiązek wykazać, że do pobrania kaucji doszło, musi zatem przedstawić paragon. Może też się stać, że jeśli zakupiliśmy piwo X a oddamy butelki z piwa Y – napotkamy odmowę zwrotu kaucji za te właśnie butelki. Takie podejście producentów, jak i samych sklepów do rozliczenia kaucji powoduje efekt zupełnie odwrotny, niż ten zamierzony. Zwrot kilkudziesięciu groszy nie jest zazwyczaj sprawą kluczową – butelki więc lądują w śmietniku.

Kultura, rzecz nabyta

Wymyślanie coraz to nowszych konstrukcji i stawianie nielicznych automatów nie będzie miało zatem sensu. Problem leży w zupełnie innym miejscu i dopóki nie zostanie rozwiązany u podstaw – automaty będą tylko ozdobnym dodatkiem, a nie realną pomocą dla środowiska.

Z drugiej zaś strony na mojej twarzy pojawił się szyderczy uśmiech, kiedy przeczytałem, że w zamian za zwrot odpadów recyklingowych będzie można otrzymać… zniżkę do teatru. Zwykle fani tego typu rozrywki mają wpojone pewne zasady kultury i są nieco bardziej świadomi konsekwencji własnego zachowania. I po prostu wrzucają odpady do odpowiednich pojemników, bez konieczności zachęcania ich do tego zniżkami.

Nie mówię, że sam pomysł jest zły, ale tego typu zestawienie zachęty z oczekiwanym zachowaniem wydaje mi się nieco kontrastujące. Chyba że pożądanym rezultatem było ogólne podjęcie tego tematu – wtedy cel został osiągnięty perfekcyjnie. A mówić o tym trzeba, bo tylko wtedy do ludzi zacznie docierać, że ich poczynania mają wpływ na jakość otoczenia, w którym żyją.

materiał pochodzi z: http://glosnomysle.eu

gfx: licencja cc0

Artykuł Głośno myślę #5: Czy jesteśmy eko? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Automaty są… już wszędzie!

Szybki rzut oka do cennika Skody Fabii nie pozostawia wątpliwości. Kupując egzemplarz wyposażony w najmocniejszy silnik, możemy wybrać do niego siedmiobiegową, automatyczną przekładnię DSG. Koszt takiego “luksusu” to niecałe 5 tysięcy złotych – równowartość przeciętnego wynagrodzenia w naszym kraju w pierwszym kwartale bieżącego roku.

Polacy zaczęli powoli dojrzewać do automatów. Zauważyli, że machanie drążkiem zmiany biegów to żadna przyjemność, zwłaszcza gdy utkniemy w korku. A skoro wydajemy dodatkowe pieniądze na czujniki parkowania czy podgrzewane fotele – to równie dobrze możemy przeznaczyć je na podwyższenie komfortu samego prowadzenia pojazdu.

Oczywiście większość dostępnych obecnie na polskim rynku samochodów możemy doposażyć w automatyczną przekładnię, nie tylko Fabię.

Skazany na machanie

Sam ostatnio dwukrotnie musiałem się zmierzyć ze skrzynią manualną. Nie zrozumcie mnie źle – nie jest to jakieś szczególne wyzwanie, po prostu przyzwyczajenie do komfortu robi swoje.

Pierwszy raz nie był najgorszy, bo wynikał z mojego własnego wyboru. Dostałem do testu Forda Mustanga Bullitta i musiałbym upaść na głowę, żeby w tym momencie wybrzydzać, że istnieje wersja jedynie z manualną przekładnią. Dodatkowo ta skrzynia biegów to zupełnie inna klasa i prowadzenie takiego auta to czysta przyjemność.

Drugi raz był mniej przyjemny – z uwagi na awarię musiałem zamienić mój samochód na inny. Nie miejmy złudzeń, samochody zastępcze serwisów nie słyną z bogactwa wyposażenia, tym razem stanie w korku było już więc znacznie mniej przyjemne.

I nie jest tak, że skrzynie manualne są złe. Po prostu mając do wyboru machanie ręką co kilkanaście sekund podczas stania w korku lub jego brak – zawsze wybieram opcję bardziej komfortową. Myślę, że ten argument jest stosunkowo prosty, lecz też solidny.

Hejterzy automatów

Z jakiegoś powodu jednak spotykam się z licznymi głosami sprzeciwu, wręcz potępienia dla jazdy z automatyczną skrzynią biegów. Argumenty tych osób są na tyle kuriozalne, że postanowiłem przygotować specjalnie dla Was moje prywatne TOP3 najlepszych głupot, jakie ludzie potrafią wymyślić – z moim prywatnym komentarzem.

Argument 1: “Jazda w automacie to nie jest prawdziwa jazda, tylko manual!” 

Jestem absolutnie przekonany, że dwutonowa limuzyna w automacie jest równie prawdziwa co choćby Daewoo Matiz. Ten argument ma mniej więcej tyle sensu co sprzeciw wobec poduszek powietrznych, bo “jak jest wypadek to trzeba umierać bez oszukiwania”. Przeważnie wypowiadany przez ludzi, którzy myślą, że zmiana biegów to istota jazdy samochodem. Zwykle to te same osoby, które z lewego pasa skręcają w prawo i zajeżdżają drogę innym podczas wyprzedzania, bo “nikt nie będzie jechał przede mną”.

Argument 2: „Jeżdżę tylko w automacie, bo mam kontrolę nad samochodem. „

Zwykle wypowiadane przez kierowcę starego Polo, czy innego 30-letniego, zaniedbanego Opla Vectry, nad którym największą kontrolę w danej chwili ma rdza. Manualna skrzynia biegów pozwala wtedy zapanować nad rozszalałymi osiemdziesięcioma końmi w wysokoprężnym silniku o przebiegu kilkuset tysięcy kilometrów, który jednak nie jest serwisowany, bo “przecież jeździ”. To zwykle Ci ludzie, którzy kupując płyn do spryskiwaczy – kupują najtańszy możliwy na bazarze, choćby po jego użyciu mieli umrzeć w wyniku zatrucia wdychanym metanolem.

Argument 3: „Automat jest drogi, zwiększa znacznie spalanie i w ogóle jest be.”

I tu zaskoczenie – pierwszy argument, w którym jest odrobina sensu, może poza ostatnią częścią. Rzeczywiście spalanie w automatycznej skrzyni biegów jest przeważnie większe. Nie jakoś dużo większe, ale to jest akurat fakt. Skrzynia automatyczna rzeczywiście jest też droższa (ot przykład z początku tekstu – musimy dopłacić za nią prawie 5 tysięcy). Pytanie tylko na ile wyceniamy nasz komfort.

Nie taki automat straszny

Załóżmy, że jedziemy do pracy w korku w każdy dzień roboczy i zdecydowaliśmy się na kupno nowego auta z zamiarem użytkowania go przez 5 lat. To daje 1000 zł rocznie, po podliczeniu dni roboczych i odjęciu potencjalnych urlopów – wychodzi nam niecałe 4,5 PLN dziennie. Czyli 2,25 PLN kosztuje nas brak konieczności zmiany biegów dziesiątki razy w ciągu jednej podróży do pracy. Za koszt drogiej kawy ze znanej sieciowej kawiarni możemy sobie zapewnić minimum 3 dni komfortowej jazdy z automatyczną skrzynią biegów. To naprawdę tak dużo?

Niezależnie od zdania malkontentów – cieszę się, że dostępność samochodów z automatyczną przekładnią z roku na rok rośnie. Popularność aut hybrydowych i elektrycznych niewątpliwie ma w tym swój udział – te bowiem zazwyczaj nie są w ogóle dostępne w wersjach z przekładnią manualną.

Automat nie gryzie, jedyne czego możemy się obawiać to zwiększony komfort podczas jazdy w zamian za parę złotych dziennie więcej.

materiał pochodzi z: http://glosnomysle.eu

gfx: licencja cc0

Artykuł Głośno myślę #4: Skrzynia automatyczna czy manualna? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Kapsułki do prania… mózgu

No właśnie, czy żyjemy zatem w erze inteligentnych urządzeń i głupich ludzi? Nie do końca tak jest. Obecne środki przekazu pozwalają nam łatwiej trafić na tych mniej mądrych osobników. A jeśli spotykamy ich często (bo też są głośni i bezkrytycznie publikują swoje treści), to wydaje nam się, że jest ich wielu.

Kiedyś wioskowy idiota był znany we własnej, ewentualnie kilku okolicznych miejscowościach. I to tyle. Dzisiaj zaś świecąc tyłkiem albo szamając detergenty można zostać internetowym celebrytą. Jacek z Warszawy może za pośrednictwem znanego serwisu obejrzeć, jak Jessica z Nashville naraża własne zdrowie. I to wszystko dla odrobiny internetowego uznania obcych ludzi.

Nie znaczy to jednak od razu, że rozwój jest zły – przecież każdy z nas dzięki niemu posiada na co dzień dostęp do olbrzymiej bazy wiedzy zgromadzonej przez ludzkość. Możemy poczytać publikacje naukowe czy dowiedzieć się czegoś nowego. To, że wybieramy oglądanie zabawnych filmów z kotami czy kłócenie się z obcymi ludźmi w komentarzach społecznościowego serwisu – to już indywidualna sprawa każdego.

Wszystko z umiarem

Jeśli jednak okazuje się, że nie potrafimy już porozumiewać się z ludźmi twarzą w twarz, bo jesteśmy przyzwyczajeni do pisma obrazkowego i wymiany informacji poprzez fotografie – może warto się zatrzymać i zastanowić, czy wszystko z nami w porządku. Media społecznościowe upośledzają zdolności komunikacyjne, sprawiając, że jakość naszych wypowiedzi spada. Czasem wręcz można odnieść wrażenie, że prowadzimy rozmowę z botem o wyjątkowo kiepsko napisanym oprogramowaniu, a nie z żywym człowiekiem. Cóż za ironia, że człowiek mógłby mieć problem ze zdaniem testu Turinga…

We wszystkim należy zachować umiar. Technologia jest niezwykle przydatna i potrafi ułatwić nam codzienne zajęcia, nie możemy jednak uzależniać od niej życia. Asystent pasa ruchu w samochodzie to niezły gadżet, nie należy jednak traktować go na równi z autonomiczną jazdą. Z dokładnie taką samą rezerwą powinniśmy podchodzić do wszystkich technologicznych nowinek. Rozwój intelektualny powinien iść w parze z tym technologicznym.

Uważaj co czytasz

George Carlin stwierdził kiedyś, że nie należy lekceważyć siły głupich ludzi w dużych grupach. Ten cytat nigdy chyba nie był aktualniejszy. Internet umożliwia bowiem darmową wręcz komunikację z praktycznie każdego zakątka świata. Możemy wymieniać poglądy z ludźmi w innych krajach, czytać co napisali na swoim blogu czy też oglądać stworzone przez nich materiały video. Z jednej strony – świetnie, z drugiej – przeraża mnie ta wizja. Bo to oznacza, że głupi ludzie mogą łączyć swoje siły i eskalować swoje idiotyczne pomysły.

W tej właśnie chwili dwie osoby mogą wymieniać się twierdzeniami o kształcie naszej planety czy szkodliwości szczepień. I niby wszystko jest ok – przecież nie można zabronić nikomu bycia głupim. Gorzej, że takim zachowaniem stanowią zagrożenie dla swoich dzieci. Te wymyślone teorie spiskowe mogą być odnalezione przez podatnych na sugestię ludzi i zagrażać też ich dzieciom. I tak dalej.

Każdy ma swobodę wypowiedzi i może napisać co tylko przyjdzie mu do głowy. Ale skąd wiemy, że pisze prawdę i jakie w ogóle ma intencje?

W tym momencie filmy z kotami nie wydają się już takie straszne, prawda?

gfx: cc0

materiał pochodzi z: http://glosnomysle.eu

Artykuł Głośno myślę #2: Czy rozwój nam szkodzi? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

To co wydarzyło się na targach E3 to mokry sen społeczności internetowej – tak można pokrótce podsumować ostatnie doniesienia.

Przepis na sukces?

– Jedna z najbardziej wyczekiwanych gier na świecie… – czemu nie można się w zasadzie dziwić po spektakularnym sukcesie Wiedźmina 3. Nadzieje są wielkie do tego stopnia, że sześcioznakowy tweet z oficjalnego konta gry w styczniu 2018 spowodował wystrzał kursu akcji spółki w górę o kilka procent;

– …przygotowywana przez uwielbiane studio… – dotychczasowa polityka CD Project Red zaskarbiła sobie sympatię graczy na całym świecie. Podczas gdy inne studia głowią się nad coraz to lepszymi sposobami wyciągnięcia pieniędzy od swoich klientów – choćby przez wprowadzenie mikropłatności czy setek płatnych dodatków – CDPR pochłonięte jest procesem robienia gier zachwycających;

– …z udziałem aktora, którego lubią absolutnie wszyscy – bez skandali, bez chamstwa, bez przepychu. Skromny, unika rozgłosu. Znakomity aktor. Taki jest Keanu Reeves. Najbardziej znany z roli Neo w Matriksie, ostatnio ponownie króluje na ekranach kin jako John Wick. Z wizerunkowego punktu widzenia studio nie mogło podjąć lepszej (i bezpieczniejszej) decyzji.

Oczekiwania i nadzieje graczy przed targami były wielkie. Po prezentacji najnowszej zajawki z udziałem słynnego aktora urosły jednak do niebotycznych rozmiarów. W tym momencie wyjścia są tylko dwa – albo produkcja odniesie spektakularny sukces, albo okaże się klapą stulecia.

Szanse na sukces są ogromne

Polskie studio ma do przetarcia nowy szlak, nie ma bowiem żadnych naprawdę znaczących produkcji w tym klimacie. Możliwe, że Cyperpunk 2077 przejdzie do historii i będzie stanowić referencję dla wszystkich kolejnych produkcji odbywających się w futurystycznym klimacie rzeczywistości zdominowanej przez wszędobylską technologię.

Patrząc na trend w dotychczasowych dziełach CDPR – powinniśmy nastawiać się optymistycznie. Seria gier o wiedźminie Geralcie pokazywała rosnący poziom z każdą kolejną częścią. Jeśli tylko studio nie zmieni podejścia do znienawidzonych przez graczy praktyk i nie wprowadzi mikropłatności – wszystko powinno być dobrze. Udział Keanu Reevesa, choć realnie nie jest konieczny dla osiągnięcia sukcesu – na pewno również nie zaszkodzi.

Cóż, trzymam kciuki! Jeśli jeszcze nie widzieliście – obejrzyjcie trailer.

W międzyczasie proponuję również zerknąć na Netfixowy serial Black Mirror, który może stanowić swoiste interludium wprowadzające nas do świata cyberpunka.

grafika: materiały prasowe CD Project Red, twitter.

materiał pochodzi z: http://glosnomysle.eu

Artykuł Głośno myślę #1: Cyberpunk 2077 pochodzi z serwisu TestHub.pl.