Wygląd atrap na przestrzeni lat

Pierwsze modele BMW były wyposażane w podłużne, rozciągające się po całej wysokości przodu podwójne grille. Były one wysokie, ale bardzo wąskie, co nadawało specyficznego wyglądu.

Wraz z biegiem czasu nerki się zmniejszały. W pewnym momencie wspomniane atrapy chłodnicy stawały się mało widoczne, ale nadal podkreślały charakterystyczny wygląd marki.

Kiedy na świat przychodziły coraz to nowsze modele, grille znowu zaczęły się nieznacznie zwiększać. Na początku nadal były one smukłe i tylko podkreślały wygląd, a nie stanowiły głównego elementu dekoracyjnego na przodzie aut.

Z biegiem lat BMW stosował nowszy design, a klienci byli zaskoczeni coraz większymi atrapami w nadchodzących modelach. Już modele takie jak seria 5 F10, czy seria 7 E65/66 szokowały ogromnymi nerkami, ale to co wydarzyło się w ostatnim czasie, kiedy marka zaprezentowała najnowsze koncepty X7 czy seria 7 nie pozostawia żadnych złudzeń. Grille są potężne i zajmują większą część przodu auta.
Dużo osób twierdzi, że to abstrakcyjne posunięcie producenta, niektórzy zaś uważają ten zabieg za podkreślenie elegancji i luksusowości marki. Dla porównania zostawię tu tylko zdjęcie BMW E30 i nowego X7 które zamieniły się atrapami.

Ciekawy podświetlany grill BMW X6

Ostatnio pisałem o nowym X6. Zapomniałem tam dodać o nowych nerkach, które są podświetlane. Wygląda to bardzo ciekawie, a za razem jest bardzo egzotycznym pomysłem twórców. Nie mogę się doczekać wyglądu podświetlenia w nocy gdy spotkamy nowy model na ulicy.

Podsumowując BMW stawia swój design na eksponowanie tego, z czego jest znane. Czy jest to dobry krok? Może nie wszystkim się podoba, ale producent na pewno wie co robi.

Źródło: opracowanie własne Kacper Matysek

Artykuł Jak na przestrzeni lat zmieniały się grille BMW? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Administracja pruska w wieku XX cechowała się wysokim stopniem biurokratyzacji, którą rozumiano jako potrzebę uregulowania wszystkiego w niezwykle kazuistyczny sposób. Ten stan rzeczy nader często doprowadzał do sytuacji absurdalnych, oderwanych od rzeczywistości. Tylko po to, aby przepis prawa został wykonany. Takim działaniom sprzeciwiała się ludność, która manifestowała swoje niezadowolenie – jednym z jaskrawych przykładów tejże jest historia Michała Drzymały, który powiedział nie pruskiemu porządkowi i postanowił zagrać na nosie urzędników. Jego historia, choć barwna i wielowątkowa stanowi świetny przykład na to, do czego prowadziła nadmierna regulacja spraw życia codziennego.

Wątek historyczny

Michał Drzymała urodził się 13 września 1857 roku we wsi Zdroje koło Grodziska Wielkopolskiego. Pochodził z biednej rodziny, której majątek stanowiło ośmiohektarowe gospodarstwo rolne. Miał on dziewięcioro rodzeństwa: sześciu braci oraz trzy siostry, które niestety zmarły w dzieciństwie. Do dziedziczenia po rodzicach doszedł on wraz z braćmi, co oznaczało, iż ten skromny majątek nie pozwoli mu na godne dorosłe życie. Wówczas Michał podjął decyzję o małżeństwie i ożenił się z pół-Niemką Józefą Vetter. Do 1904 roku Drzymała przeprowadzał się wielokrotnie w celu znalezienia optymalnych warunków życia. Udało mu się 2 sierpnia tegoż roku, kiedy to kupił w atrakcyjnej cenie dwuhektarową działkę w Podgradowicach pod Rakoniewicami w pobliżu linii kolejowej Wolsztyn-Grodzisk. Tutaj właśnie miała początek historia, która przyniesie Drzymale rozgłos.

Od czego się wszystko zaczęło?

Ową działkę nabył on od zamożnego Richarda Naldnera, u którego wcześniej mieszkał z rodziną. Na swoich 2 hektarach Drzymała miał niewielki sad, staw, chlew i podpiwniczoną stodołę, a dorabiał sobie wożeniem cegły. Michał sam wówczas przyznawał, że powodziło mu się nieźle, a co za tym idzie, jego widoki na przyszłość malowały się pozytywnie. Niestety na drodze do jego stabilnego życia stała pruska władza, która kategorycznie sprzeciwiała się postawieniu na jego działce domu, a nawet pieca w stajni. Nadchodząca jesień oraz brak możliwości spokojnego przetrwania zimy zaczęły Michałowi doskwierać, toteż postanowił on zgłuszyć ten problem poprzez wizytę u miejscowego szynkarza Kiedemanna. Właściciel, któremu widocznie zrobiło się żal Michała, doradził mu, aby kupił on cyrkowy wóz stojący nieopodal gospody. Drzymała dwa razy nie myśląc, wóz za 350 marek kupił i zabrał się za jego transport. Niestety już ta część zadania okazała się trudna. Michał wprawdzie posiadał 2 konie, ale jeden z nich musiał pracować przy dowózce cegieł. Jako że nie ma sytuacji bez wyjścia, to z pomocą Polakowi przybył nikt inny, jak jego kolega z Rakoniewic. To jednak nie koniec, bowiem w transporcie wozu na nieruchomość Drzymały mieli udział także Niemcy z browaru Hinza, którzy wóz nań wepchnęli. Szczęśliwy Drzymała przeprowadził się do wozu i zgasił ogniska w chlewie. O tym stanie rzeczy zgodnie z prawem powiadomił on władze, które karały go ze względu na przepisy przeciwpożarowe, i przez kilka tygodni Michał miał w końcu spokój.

Porządek musi być

Podejrzewam, że gdyby nie działalność Hakaty, ustawy pruskie o wypieraniu osadników polskich i wspieraniu niemieckich oraz przypadek, to Drzymała spokojnie by sobie w wozie mieszkał, a my nigdy byśmy o nim nie usłyszeli. Niestety lub stety życie napisało inny scenariusz. Wszystko za sprawą wizyty hrabiego Czarneckiego z Rakoniewic, który chciał zobaczyć jak „polska biedota w cygańskim wozie mieszkać musi”. Od tego momentu o Drzymale zrobiło się głośno i nie było dnia, żeby jego wóz nie był odwiedzany przez pielgrzymki ludzi. Ten stan rzeczy zaczął doskwierać władzom, które błyskawicznie pojęły, że cała historia im szkodzi, dlatego też za pośrednictwem najróżniejszych przepisów prawa oraz kar administracyjnych starali się Drzymałę z działki wykurzyć. Najbardziej znanym przykładem jest oskarżenie Drzymały o to, że wóz, w którym mieszka stanowi samowolę budowlaną. Aby ten zarzut uczynić bezprzedmiotowym, Drzymała codziennie przesuwał nieco swój wóz. Ten stan rzeczy odnotowywany był w stosownych dokumentach, a co za tym idzie, przepisy były wypełnione, a Drzymale z formalnego punktu widzenia nic zrobić nie można było, bowiem to był wóz, a nie budynek w myśl pruskiego prawa. To jednak nie wszystko. Ludność pruska, dla której Michał był symbolem walki z absurdami administracji niemieckiej, za pośrednictwem Komitetu Drzymałowskiego znacznie wsparła zbiórkę pieniędzy na nowy wygodniejszy wóz. Umożliwili tym Drzymale kontynuowanie protestu, który w istocie rzeczy popierali. Co ciekawe, nowy wóz wykonała poznańska polsko-niemiecka firma, dla której był to prawdziwy zaszczyt. Walka chłopa trwała aż do 1909 roku, kiedy pruskie władze nie mając już merytorycznych argumentów, usunęły wóz siłą. Wówczas Drzymała wraz z rodziną przeniósł się do ziemianki, z której próbowano go wyrzucić ze względu na przepisy przeciwpożarowe, które nie były przestrzegane. W 1910 roku Drzymała sprzedaje ziemię i wyjeżdża do Cegielska pod Rostarzewem. Technicznie rzecz pojmując, zaborca jest górą, bowiem przepisy zwyciężyły, ale praktycznie zwyciężył Drzymała, który daje wyraz pomysłowości w walce z bzdurnymi przepisami.

Tytułem podsumowania

Historia Michała Drzymały może być postrzegana w wielu wymiarach. Podkreślić jednak trzeba, że Drzymała nie czuł niechęci do Niemców, a poprzez swe sprytne działania wyrażał niezadowolenie z norm prawa, które były absurdalne.

źródło: kurierhistoryczny.pl

Artykuł Wóz Drzymały, czyli polskie lege artis pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Dowód diabelski stanowił jeden z podstawowych środków procesowych służących ochronie naszego prawa własności. Służył on właścicielowi nieposiadającemu rzeczy przeciw każdoczesnemu posiadaczowi dzierżącemu naszą własność. W praktyce zaś znaczy to tyle, że była to metoda przywrócenia posiadania rzeczy, z której mógł skorzystać właściciel, a któremu rzecz zabrała określona osoba.

Diabelski kształt

Instytucja ta na przestrzeni wieków została trwale ukształtowana, a zręby jej nie uległy zasadniczym zmianom. Niemniej jednak korzystanie z niej w starożytności oraz w średniowieczu niosło spore niedogodności. Wszystko bowiem przez dwie drogi nabycia własności. Wyróżniamy drogę pierwotną oraz wtórną. W pierwszym przypadku na właścicielu ciążył obowiązek wykazania, że dana rzecz została nabyta przez niego tak, że w istocie to on jest jej pierwszym właścicielem. W drugim zaś przypadku, zwanym wtórnym i który w istocie rzeczy jest ciekawszy, powód obowiązany był do wykazania wszystkich poprzednich właścicieli aż do tego, który nabył posiadanie rzeczy w sposób pierwotny. Tutaj właśnie zaczynała się cała zabawa. Załóżmy, że przedmiotem sporu jest zbroja i miecz. Powstanie tych przedmiotów datowane jest na rok 1350, a proces ma miejsce w roku 1480. Można zatem przyjąć, że przedmioty te mogły na przestrzeni tych stu trzydziestu lat mieć dziesięciu właścicieli, a zatem ustalenie ich z całą pewnością przekracza ludzkie możliwości. Dlatego też w średniowieczu – z uwagi na taki nadludzki charakter – dowód z tej instytucji zaczęto nazywać diabelskim.

Źródło siarki

Pobudek tego niecodziennego nazewnictwa należy poszukiwać nie tyle w prawie, co w kulturze i jej dychotomicznym podziale na dobro i zło. Wówczas tematem głównego nurtu był sąd ostateczny. Toteż na potrzeby opowieści, które krzewić miały w narodzie wiarę katolicką, ów proces przedstawiano jako rozprawę, której stronami był Diabeł oraz Bóg, a przedmiotem dusza człowieka. Aby jednak nie tyle przestraszyć, co dać wyraz nadrzędnej roli Boga, część opowieści tworzono tak, że Diabeł w pewnym momencie gubi rezon i nie jest w stanie wykazać tego, że to właśnie on od początku jest właścicielem duszy grzesznika. To jednak nie jedyna teoria dotycząca tego określenia. Inna grupa badaczy nazwę tę wiąże z trudnością wykazania istnienia Diabła. W związku z tym przez dowód diabelski rozumieją dowód, który jest niezwykle trudny, a nawet niemożliwy do przeprowadzenia.

Podsumowanie

Historia prawa z całą pewnością stanowi niezwykle ciekawe źródło informacji o ówczesnym świecie. Jest także znakomitym źródłem materiału badawczego dla historyków, a przede wszystkim źródłem wiedzy dla każdego, kto interesuje się historią.

Artykuł Dowód siarką podszyty, czyli o diable w prawie pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Artykuł Skrzydła historii pochodzi z serwisu TestHub.pl.

W 1964 roku to urządzenie powodowało przysłowiowy „opad szczeny”, dzisiaj również robi spore wrażenie. Entuzjazm prowadzącego tę prezentację jest jak najbardziej uzasadniony. Zastanawiam się, jaki był koszt zakupu takiego urządzenia w ówczesnych czasach i czy odpowiadałby on dzisiejszym cenom flagowców. Pomimo poszukiwań nie udało mi się ustalić takiej informacji.

Artykuł Kalkulator z pamięcią akustyczną – historia pochodzi z serwisu TestHub.pl.