Słowa wstępu brzmią enigmatycznie, toteż posłużę się przykładem. Załóżmy, że mieszkamy w bloku. Z jednego z mieszkań często słyszymy krzyki i płacz. Prawdopodobnie dochodzi tam do przemocy domowej, czyli czynu zabronionego według kodeksu karnego. Jak doskonale wiemy osoby pokrzywdzone, w takim przypadku nie zdecydują się na złożenie zawiadomienia toteż jedynym, skutecznym sposobem jest powiadomienie odpowiednich służb przez osoby trzecie. Temu właśnie ma służyć przywołana na początku instytucja. Niestety legislatywa swoje, a praktyka swoje. Nie pierwszy raz bowiem wzniosłe idee ustawodawcze upadają wobec pragmatyzmu życia codziennego.

Gdzie znaleźć przepisy o zawiadomieniu o popełnieniu przestępstwa?

Regulacje dotyczącą zawiadomienia znajdziemy w procedurze karnej, a dokładnie mówiąc  w art. 304 §, który brzmi: „Każdy, dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub Policję. Przepisy art. 148a oraz art. 156a stosuje się odpowiednio”.

Treść tego paragrafu nie jest trudne, toteż jego omówienie z oczywistych względów pozostawię bez komentarza. Poruszę natomiast kwestię społecznego obowiązku, który przywołany został w treści jednostki redakcyjnej. Jeżeli dowiedziałeś się, że popełniono przestępstwo, lub byłeś bezpośrednim świadkiem, wyślij owo zawiadomienie, za niezgłoszenie tego faktu, grozi odpowiedzialność karna.

Tutaj trzeba poruszyć kwestię tzw. życzliwych. Ludzie ci składają zawiadomienia bezrefleksyjnie, nie zdając sobie sprawy z tego, że ich działanie jest nielegalne i może zakończyć się nałożeniem grzywny. W mojej ocenie takie postępowanie należy ocenić nagannie, ponieważ przez takie osoby instytucja ta straciła swoje pierwotne znaczenie i często kojarzona jest negatywnie.

Jak takie zawiadomienie napisać i gdzie je złożyć?

Zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa należy napisać w taki sposób, by czyniło zadość wymogom pisma procesowego, czyli:

• data;
• podpis na końcu;
• określenie czynu np. oszukano mnie, pobito w miarę możliwości z określeniem artykułu z kodeksu karnego lub kodeksu wykroczeń;
• najważniejszy element, czyli uzasadnienie. W tym miejscu opisujemy stan faktyczny, co się działo i dlaczego sądzimy, że zaistniało naruszenie przepisów k.k. lub kodeksu wykroczeń (nie ma tu rozróżnienia).

Gdzie takie zawiadomienie złożyć? Pismo takie składamy w biurze podawczym prokuratury lub na najbliższym komisariacie policji. Nie musimy się martwić o właściwość (czyli o to, czy dobrze złożyliśmy) w razie problemów nasze pismo zostanie przekazane wg właściwości.

Czy tylko osoby fizyczne mogą złożyć owo zawiadomienie?

Według §2 obowiązek taki posiadają również:

• instytucje państwowe;
• instytucje samorządowe.

Podsumowanie

Jak widać instytucja ta, ma na celu, zapewnienie bezpieczeństwa i spokoju. Niejednokrotnie jednak wykorzystywana jest w celu niewłaściwym, co zapewniło jej złą opinię. Jednakże, gdy jesteśmy pewni, że coś złego się dzieje, nie bójmy się reagować.

Artykuł Zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Ochrona dóbr osobistych to jedno z zadań, jakie nałożone są na prawo cywilne. Zanim jednak zaczniemy mówić o ich ochronie, powiemy o tym, czym one są i jak zostały sklasyfikowane. Wspomnimy także o zakresie ochrony oraz źródłach do których należy się odnieść.

Regulacja

Jednym z podstawowych źródeł prawa w przypadku dóbr osobistych jest kodeks cywilny, a dokładnie mówiąc jego 23 i 24 artykuł. Omówienie regulacji rozpocznijmy od art.23 bowiem on, w swej krótkiej treści zawiera istotę instytucji. „Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach”. Jak widać, przepis ten jest napisany niezwykle syntetycznie, a co za tym idzie jego zrozumienie, nie stanowi żadnego problemu. Jednocześnie należy zauważyć, że katalog dóbr znajdujący się w przepisie nie jest katalogiem zamkniętym. Jest to szczególnie ważne i pokazuje nam, jak ogromną rolę odgrywają dobra osobiste we współczesnych systemach prawa. Przejdźmy do art. 24, który traktuje o środkach ochrony wyżej wspominanych dóbr.

Środki ochrony

Aby móc w pełni poruszyć wspomnianą problematykę należy przytoczyć regulację prawną.

Regulacja ta jest stosunkowo obszerna aczkolwiek napisana jest w sposób przejrzysty i zrozumiały toteż jej omówienie nie jest konieczne.

Podsumowanie

Dobra osobiste to szczególna kategoria dóbr podlegająca ochronie. Pamiętajmy o tym i korzystajmy mądrze ze wspomnianej instytucji.

Artykuł Ochrona dóbr osobistych w polskiej praktyce pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Do kiedy należy podjąć decyzję?

Według KRiO oświadczenie dotyczące wyboru nazwiska małżonkowie składają przy zawarciu małżeństwa, ale może być ono złożone także bezpośrednio po jego zawarciu. W przypadku ślubu konkordatowego, oświadczenia dotyczące nazwiska składa się przed sporządzeniem przez kierownika USC zaświadczenia stwierdzającego brak przeszkód małżeńskich. Małżonkowie składają także oświadczenie o nazwisku dzieci pochodzących z małżeństwa.

Możliwe sytuacje związane z nazwiskiem w małżeństwie:

• Nowożeńcy mogą pozostać przy własnych nazwiskach;
• Żona może klasycznie przejąć nazwisko męża;
• Mąż może przyjąć nazwisko żony;
• Każdy z małżonków może pozostać przy swoim nazwisku i dodatkowo połączyć je z nazwiskiem drugiego małżonka.

W takim przypadku:

– Kolejność członów nazwiska pozostaje do wyboru przez małżonków;
– Dozwolona wydaje się być sytuacja by nazwisko przyłączyła i żona, i mąż, a zatem razem będą nazywać się Nowak-Kowalska i Nowak-Kowalski;
– Możliwość ta niesie ze sobą jednak pewne ograniczenia, mianowicie nowo utworzone nazwisko nie może składać się z więcej niż z dwóch członów!

Co w sytuacji, kiedy nie złoże oświadczenia o wyborze nazwiska?

Brak oświadczenia nie wpływa na skuteczność samego aktu zawarcia małżeństwa, wobec braku takich oświadczeń każdy z małżonków zachowuje swoje dotychczasowe nazwisko. W przypadku braku zgodnych oświadczeń o wyborze nazwiska dzieci pochodzących z małżeństwa, dzieci te będą nosiły nazwisko dwuczłonowe składające się z nazwiska matki i dołączonego do niego nazwiska ojca.

Czy mogę zmienić nazwisko w trakcie trwania małżeństwa?

Wybierając nazwisko, należy zrobić to mądrze, ponieważ zmiana nazwiska po złożeniu oświadczenia o jego wyborze, możliwa jest jedynie w trybie administracyjnym, czyli przed USC miejsca stałego zamieszkania. Trzeba jednak wykazać „ważne powody” będące podstawą takiej zmiany.

Co z nazwiskiem po rozwodzie?

Sprawę normuje art. 59 KRiO. Stanowi on, że w ciągu trzech miesięcy od chwili uprawomocnienia się orzeczenia rozwodu małżonek rozwiedziony, który wskutek zawarcia małżeństwa zmienił swoje dotychczasowe nazwisko może przez oświadczenie złożone przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego lub konsulem powrócić do nazwiska, które nosił przed zawarciem małżeństwa.

Artykuł Jak będziesz się nazywać, czyli o nazwisku w małżeństwie pochodzi z serwisu TestHub.pl.

O ciężarze dowodu traktuje art.6 KC, który w swej treści pozostaje niezwykle enigmatyczny. Aby zagadnienie to, uczynić bliższym rozpocznę poniższy artykuł od przytoczenia wspomnianego przepisu. „Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne”. Przedmiotowa jednostka redakcyjna ukształtowana została w sposób niezwykle syntetyczny wymagający od adresata normy prawnej pewnej wiedzy prawniczej.

Ciężar dowodu

Pod tym pojęciem kryje się obowiązek wykazania istnienia faktu, z którego chcemy wywieźć określony skutek. Przykładów takiego wykazania jest wiele, ja pozwolę sobie przywołać jeden, który w wyraźny sposób wykaże sens owego przepisu. Załóżmy, że chcemy wykazać, iż ktoś zalega nam z czynszem. Aby to zrobić, zaczniemy od wykazania istnienia stosunku prawnego między stronami, czyli od umowy najmu. Bez tego nie będziemy w stanie wykazać, że na osobie tej ciążył obowiązek zapłaty czynszu. Następnie przejdziemy do wezwań zapłaty, które pozwolą nam przedstawić naszą drogę postępowania oraz brak reakcji strony od której wymagamy czynsz, a dopiero na samym końcu dojdziemy do sedna sprawy, czyli pozwu o zapłatę.

Następstwa prawne

Skutki prawne, czyli następstwa, to w dużym skrócie produkt końcowy, który otrzymujemy wskutek procesu wykazywania określonych faktów. Aby rozjaśnić to enigmatyczne zdanie ponownie posłużę się przykładem. Skutkiem prawnym przeprowadzenia dowodu z umowy najmu jest skutek prawny w postaci istnienia stosunku prawnego, a dokładnie mówiąc stosunku najmu.

Podsumowanie

Art.6 KC to niezwykle istotny przepis. O jego randze świadczy jego umiejscowienie w strukturze kodeksu oraz forma, w której został wyrażony. Pamiętajmy, że ciężar przeprowadzenia dowodu, a co za tym idzie wykazanie skutków prawnych to proces długofalowy obejmujący ciąg zdarzeń.

Artykuł Ciężar dowodu w polskim prawie cywilnym pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Nieretroakcja jako niedziałanie wstecz, niesankcjonowanie czynów popełnionych w pewnej jednostce czasu czy wreszcie nieobejmowanie zakresem normy prawnej zdarzeń mających miejsce przed jej wprowadzeniem. Tak co do zasady można określić istotę działania wspomnianej instytucji. Przykłady te, choć z rozmaitych gałęzi prawa, to odnoszą się do jednego niezwykle istotnego czynnika, jakim jest czas.

Prawo karne

Nieretroakcja w prawie karnym skupia się przede wszystkim na niemożności sankcjonowania czynu, który w chwili jego popełnienia nie był przestępstwem. W praktyce oznacza to, że nie można karać za coś, co czynem zabronionym w danej chwili nie było. Choć zabieg ten tłumaczyć można na wiele sposobów, a jednym z nich jest chociażby funkcja gwarancyjna prawa karnego, to w mojej ocenie bez względu na obraną drogę u podstaw należy położyć czas, bez którego nie można by mówić o retroakcji jako zdarzeniu odnoszącym się do przeszłości, a występującym w przyszłości.

Prawo cywilne

O ile w przypadku prawa karnego względy gwarancyjne zdają się wysuwać na czoło, o tyle w przypadku prawa cywilnego sprawę tą należy potraktować nieco inaczej. O nieretroakcji w prawie cywilnym traktuje art. 3 KC, który brzmi: „Ustawa nie ma mocy wstecznej, chyba że to wynika z jej brzmienia lub celu”. Zapis ten choć krótki, to wymaga pewnego sprecyzowania. Ustawodawca w przepisie tym przyjmuje swoiste założenie nieretroakcji, niedziałania wstecz ustawy, czyniąc dwa wyłączenia w tym zakresie. Pierwsze z nich odnosi się do brzmienia ustawy, a zatem jednoznacznie sformułowanych jednostek redakcyjnych, które wprost określać będą, że ustawa ma wywierać wpływ na zdarzenia przeszłe. Drugie odnosi się celu, czyli pewnego teleologicznego założenia, które przyświecało ukształtowaniu danej sytuacji przeszłej w sposób określony w ustawie wprowadzanej X lat później.

Podsumowanie

Nieretroakcja to instytucja, która wprowadzona została do polskiego porządku prawnego z rozmaitych przyczyn, u podstaw których leży czas. Pamiętajmy, że założeń, wyjaśnień i sporów w dziedzinie tej jest wiele, a artykuł ten stanowi jedynie zasygnalizowanie problemu.

Artykuł Nieretroakcja, czyli ustawo wstecz nie działaj pochodzi z serwisu TestHub.pl.

By dokładnie wyjaśnić przedmiot artykułu posłużę się założeniem wyjściowym. Na jego kanwie omówiona zostanie przywołana we wstępie instytucja. Małżeństwo z długim stażem. Mężczyzna od wielu lat znęca się nad żoną. Żona po wszystkich latach kumulowania w sobie emocji, nienawiści do jego osoby podczas ataku na swoją osobę nie wytrzymuje, wyjmuje nóż i zabija go. Czy tego rodzaju zabójstwo może być kwalifikowane jako zbrodnia w afekcie? Jest to możliwe, ale po spełnieniu szeregu przesłanek o, których traktuje podany powyżej zwrot.

Regulacja prawna

O zabójstwie w afekcie traktuje kodeks karny, który w art. 148§4 brzmi: „Kto zabija człowieka pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10”. Rozbijmy ów przepis na czynniki pierwsze.

Kto zabija człowieka

Omówienie tej części przepisu jest zbędne. Niemniej jednak ze względu na koherencje należy o tym wspomnieć.

Pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami

Dla przyjęcia kwalifikacji prawnej na podstawie art. 148 § 4 KK. konieczne jest, aby sprawca działał pod wpływem silnego wzburzenia (afektu) usprawiedliwionego okolicznościami. Czym zatem jest silne wzburzenie? To stan psychiczny, w którym procesy emocjonalne dominują nad intelektem do tego stopnia, że ograniczają funkcję kontrolną rozumu. Wróćmy jednak do treści przepisu. Nie wystarczający jest stan pozostawania w afekcie. Bezwzględnie konieczne jest działanie pod wpływem silnego wzburzenia, a owo wzburzenie musi być usprawiedliwione okoliczności. Dopiero po łącznym zaistnieniu tych przesłanek możliwa jest kwalifikacja zabójstwa z przepisu paragrafu czwartego. Odnieśmy się do założenia poczynionego na wstępie. Żona zabija swego męża. Jest to czyn naganny moralnie, który stanowi zbrodnie. Pamiętać należy jednak, że mąż od lat ją bił i prześladował i to właśnie to zdarzenie przyczyniło się do zabójstwa. Ponadto czynniki te stanowią okoliczności, które mają ogromny wpływ na subsumpcje oraz wymiar kary pozbawienia wolności. Przejdźmy dalej. Żona dokonuje zabójstwa, a zatem zostanie uznana za winną popełnienia zarzucanego jej czynu. Zanim jednak zostanie wydany wyrok, to sąd pochyli się nad przeżyciami żony, nad jej stanem psychicznym i po spełnieniu przesłanek, o których wspomniałem, zdecyduje się na zastosowanie korzystniejszej kwalifikacji prawnej czynu.

Podlega karze od roku do 10 lat

Sankcja karna w przypadku zbrodni popełnionej w afekcie jest niższa od tej, która może być zasądzona, w przypadku innych zabójstw. Zaznaczyć należy, że minimalne zagrożenie ustawowe w przypadku zabójstwa w trybie zwykłym wynosi 8 lat. To pokazuje istotę zbrodni w afekcie. Nie chodzi w niej o dotkliwość kary, a o równowagę.

Podsumowanie

Zabójstwo w afekcie bez wątpienia jest zbrodnią. Pamiętać należy jednak, że wymiar kary, ciężar gatunkowy oraz okoliczności czynu, mają w tym przypadku ogromne znaczenie.

Artykuł Zabójstwo w afekcie: zbrodnia należycie ukarana? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Istota tego artykułu osadzona jest w art. 36 kodeksu wykroczeń traktującego o możności i niemożności zastosowania wspomnianej kary. Paragraf pierwszy przedmiotowej jednostki redakcyjnej zawiera przesłanki, których spełnienie skutkować będzie orzeczeniem kary nagany za popełnione wykroczenie. Paragraf drugi jest znacznie krótszy i zawiera w swej treści wyłączenie stosowania kary nagany w przypadku popełnienie wykroczenia o charakterze chuligańskim.

Możność stosowania

Aby móc mówić o możności stosowania pouczenia należy najpierw zapoznać się z podstawową regulacją jej dotyczącej. Jest nią wspomniany uprzednio art.36§1, który brzmi: „Naganę można orzec wtedy, gdy ze względu na charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy należy przypuszczać, że zastosowanie tej kary jest wystarczające do wdrożenia go do poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego”. Przepis ten jest niezwykle obszerny i zawiera wiele pojęć o charakterze ocennym. Jego omówienie uczynione zostanie poniżej.

Ze względu na charakter i okoliczności czynu

Zwrot nieostry, niezwykle enigmatyczny. Na charakter i okoliczności czynu składać się będą okoliczności jego popełnienia, czyli czas i miejsce popełnienia wykroczenia, umyślność oraz nieumyślność, a także postawa obwinionego. Czynników tych jest znacznie więcej. Niemniej jednak ze względów celowościowych wskazane zostały wybrane.

Właściwości i warunki osobiste sprawcy

Zwrot nieco prostszy, łatwiejszy do zdekodowania. Przez pojęcie właściwości i warunki rozumieć należy dotyczasową postawę życiową obwinionego, czyli jego uprzednią karalność za wykroczenia lub przestępstwa, środowisko, w jakim on przebywa oraz jego postawę w toku postępowania. Brzmi to naukowo, toteż pozwolę posłużyć się przykładem. Załóżmy, że popełniliśmy wykroczenie drogowe, za które możemy zostać pouczeni. Patrol wydziału ruchu drogowego wobec powyższego zatrzymał nas i w toku realizowanych czynności zdecydował się na nałożenie na nas kary nagany. Decyzja ta spowodowana była naszą postawą. Naszą, czyli jaką?- zapytacie? Przyznaliśmy się do popełnienia wykroczenia. W mojej ocenie jest to koronny argument, który zadziała lepiej niż unikanie odpowiedzialności i kwestionowanie popełnienia ujawnionego wykroczenia. Następnie w sposób wyczerpujący przedstawiliśmy okoliczności jego popełnienia, a prowadzący postępowanie policjant na podstawie te czynniki zdecydował się na wymierzenie kary nagany.

Niemożność

Jak już wspominałem, wymierzenie pouczenia ograniczone jest poprzez art.36§2 KW, który brzmi: Nie można orzec nagany za wykroczenie o charakterze chuligańskim. Czym zatem jest ten twór, który ogranicza zastosowanie łagodniejszej kary? Definicja ustawowa wykroczenia o charakterze chuligańskim znajduję się w art. 47§5, który brzmi: Charakter chuligański mają wykroczenia polegające na umyślnym godzeniu w porządek lub spokój publiczny albo umyślnym niszczeniu, lub uszkadzaniu mienia, jeżeli sprawca działał publicznie oraz w rozumieniu powszechnym bez powodu lub z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie podstawowych zasad porządku prawnego. Definicja ta stworzona została w sposób przejrzysty, toteż powstrzymam się od jej omówienia.

Podsumowanie

Orzeczenie wobec nas pouczenia zależne jest od spełnienia przesłanek pozytywnych i niezaistnienia przesłanki negatywnej. Pamiętajmy jednak, że najbezpieczniej jest nie popełniać wykroczeń.

Artykuł Problematyka pouczenia w kodeksie wykroczeń pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Czym jest umowa?

Jest to czynność prawna polegająca na złożeniu zgodnych oświadczeń woli przez strony przystępujące do jej zawarcia. Złożenie oświadczeń woli ma wywołać skutek prawny w postaci: powstania, zmiany, lub ustania stosunku prawnego. Co do zasady do zawarcia umowy potrzeba minimum dwóch stron, co nie oznacza, że w polskim prawie nie ma umów jednostronnych.

Forma

W polskim prawie nie ma przepisu, który enumeratywnie wyliczałby formy zawarcia umowy. Co do zasady forma zawarcia umowy nie jest nam narzucana, chyba że przepis prawa przewiduje określoną formę zawarcia dla danej umowy.

Ustne zawarcie umowy

Ustna forma wbrew pozorom jest najbardziej popularna. Tak naprawdę każdy z nas niemal codziennie zawiera taką umowę. Doskonałym przykładem są, chociażby codzienne zakupy. W sytuacji tej za pośrednictwem sprzedawcy zawieramy umowę, a potwierdzeniem tej umowy jest paragon. Pamiętać należy, że zawarcie umowy przez internet jest poczytywane jako ustne zawarcie umowy.

Pisemna formy umowy

By jej używać, musimy mieć określoną w przepisie dyspozycję, np. art. 616 KC traktujący o umowie kontraktacji. Umowa ta musi być zawarta na piśmie. Jak taka forma wygląda? Tekst umowy może być sporządzony ręcznie lub na komputerze – co do zasady nie ma to większego znaczenia, chyba że mówimy o testamencie, który jest umową, bowiem musi on być napisany w całości pismem odręcznym i opatrzony takim samym podpisem. Podsumowując, najważniejszym elementem umowy zawartej w takiej formie jest własnoręczny podpis stron, a forma techniczna nie ma tu znaczenia, chyba że mówimy o testamencie holograficznym.

Następne formy zawarcia umowy są ewolucją formy pisemnej.

Forma pisemna z urzędowo poświadczoną datą

Nie jest to nic skomplikowanego, choć na pierwszy rzut oka mogłoby się tak wydawać. Jest to urzędowo potwierdzona data zawarcia danej umowy. Potwierdzenia takiego dokonuje najczęściej notariusz, aczkolwiek inny organ, nazwijmy to państwowy, również tego dokona. Dla uproszczenia i wskazania takiej sytuacji posłużę się przykładem. Zawarliśmy umowę sprzedaży samochodu. Następnie udaliśmy się do wydziału komunikacji w celu przerejestrowania samochodu i na umowie, tudzież fakturze lub innym dowodzie nabycia przystawiona została pieczęć, która urzędowo poświadczyła datę zawarcia takiej umowy.

Forma pisemna z podpisami notarialnie lub urzędowo poświadczonymi

Ta forma przydaje się, gdy chcemy nadać naszej umowie nieco większej mocy dowodowej lub gdy wymaga tego przepis prawa. Wbrew pozorom ta forma jest jeszcze prostsza niż poświadczenie daty. Przebieg takiego poświadczenia wygląda następująco:

• najczęściej idziemy do notariusza;
• przedstawiamy mu swoją sprawę;
• notariusz pod podpisami stron dokona adnotacji, że potwierdza autentyczność podpisów.

Forma aktu notarialnego

Aby właściwie opisać tę formę powstanie odrębny artykuł. Niemniej jednak ze względów celowościowych nie sposób było, chociażby nie wspomnieć o tej umowie.

Forma dokumentowa

W ostatnich latach na znaczeniu zaczęła zyskiwać nie tak dawno wprowadzona forma dokumentowa, wbrew poważnej nazwie, jej moc leży gdzieś pomiędzy umową ustną a pisemną. Jest ona spisana, lecz do jej ważności nie jest wymagany odręcznie sporządzony podpis. Wystarczy nadanie dokumentowi charakteru, który pozwoli stwierdzić to od kogo umowa ta pochodzi. Może być to np. styl pisania lub treść umowy znana tylko określonej osobie.

Podsumowanie

Jak widać, form zawarcia umowy jest dużo. Ustawodawca jednakże poszedł na rękę obywatelom i przy każdej umowie stwierdził, w jakiej formie musi być ona zawarta. Pamiętać należy, że zawarcie umowy w wyższym reżimie spełnia wymogi niższego reżimu, czyli zawarcie umowy w formie aktu notarialnego (wysoki reżim) spełnia wymóg formy pisemnej (niższy reżim).

źródlo: kodeks cywilny

Artykuł Formy zawarcia umów w polskim prawie pochodzi z serwisu TestHub.pl.

O co chodzi?

Obowiązek uzyskania zezwolenia budowlanego wiąże się z koniecznością każdorazowego uzyskania zgody na postawienie paczkomatu. Sprawa swój początek miała w Powiatowym Inspektoracie Budowlanym. Jednakże niezadowolone z rozstrzygnięć strony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa skierowały sprawę do organów wyższej instancji, a gdy i tam rozstrzygnięcie było niekorzystne, sprawa trafiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sędziowie nie mieli łatwego zadania bowiem definicja legalna paczkomatu nie istnieje, a konstrukcja przepisu z jego enumeratywnym wyliczeniem nie pozwala na jednoznaczną kwalifikację paczkomatu.

Skarga

Do sądu wniesiono skargę, podnosząc między innymi zamknięty, ścisły charakter listy urządzeń mogących być kwalifikowanych jako budowla i niestety na liście tej próżno szukać paczkomatów. Rzec można zatem, że ustawodawca zwyczajnie nie przewidział takiego postępu technologicznego, a co za tym idzie ze względu na konstrukcje przepisu sprawa musiała zostać rozstrzygnięta niekorzystnie dla właściciela paczkomatu. Oznacza to, że na każdy paczkomat potrzebne jest uzyskanie stosownego pozwolenia, co więcej, możliwe jest nakazanie rozbiórki paczkomatu, który w dużym uproszczeniu stoi tam jak gdyby nielegalnie. Wyrok w tej sprawie jest nieprawomocny i już dziś wiadomo, że sprawą tą w niedalekiej przyszłości zajmie się Naczelny Sąd Administracyjny.

Podsumowanie

W mojej ocenie jest to dosyć kłopotliwe orzeczenie, gdyż na terenie całego kraju jest kilka tysięcy paczkomatów. To jednak nie wszystko. Przy tego rodzaju rozstrzygnięciu należałoby się zastanowić co z wolnostojącymi bankomatami, które zazwyczaj stawiane są w taki sam sposób? Czy i do tych urządzeń należy stosować analogicznie powyższą normę? Wydaje się, że tak. Gdyby orzeczenie to się uprawomocniło, to od razu możemy spodziewać się wzrostu cen oraz zahamowanego rozwój tego typu inwestycji. Miejmy jednak nadzieję, że tak się nie stanie i sędziowie NSA dojdą do innego wniosku.

źródło: informacja prasowa

Artykuł Paczkomaty nielegalnie postawione? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Szczegółowa regulacja dotycząca skargi znajduje się w rozdziale drugim działu ósmego kodeksu postępowania administracyjnego w art. 227–240.

Przedmiot skargi

Ustawodawca kwestię tę uregulował w art. 227 KPA, który brzmi:

„Przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw”.

Analizując treść przepisu, naszą uwagę przykuwają słowa „w szczególności”, które znajdują się na samym początku jednostki redakcyjnej. Analiza kontekstu użycia pozwala nam twierdzić, że przedmiot skargi nie tylko może być szerszy niż wspomniane zaniedbanie lub nienależyte wykonanie zadania, a wręcz winien taki być. Co za tym idzie, instytucja ta ma niezwykle szeroki zakres zastosowania, którego odpowiednie wykorzystanie może przynieść wymierny skutek w postaci rozpatrzenia skargi.

Organ i jego właściwość

Zanim poruszę problematykę właściwości organu, poczynię uwagę ogólną dotycząca art. 228 KPA. Traktuje on o adresacie naszej skargi, czyli organie właściwym do jej rozpatrzenia. Kolejny artykuł jest natomiast wyliczeniem właściwości określonego organu w konkretnej sprawie. Jest to korzystny legislacyjnie zabieg, bowiem odnalezienie organu właściwego jest wówczas niezwykle proste. Sprawdźcie sami:

„Jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności:

Artykuł Skargi w postępowaniu administracyjnym, część I pochodzi z serwisu TestHub.pl.