W podobnym stylu odradza się kolejna legenda motosportu, ikona rajdów samochodowych, Lancia Delta Integrale. Eugenio Amos, założyciel Automobili Amos, postanowił podjąć się budowy nieco unowocześnionej wersji dość wiekowego już hot hatcha.

Patrząc z zewnątrz na odbudowaną Deltę od razu można zauważyć brak tylnych drzwi. Oprócz tego liczne elementy karoserii oryginalnej Lancii zostały zastąpione wstawkami z włókna węglowego. Taki zabieg pozwolił odchudzić „dziadka” aż o 90 kg, ponadto w ten sposób udało się oswobodzić Deltę z ramion postępującej korozji, która lubiła atakować newralgiczne miejsca w nadwoziu. Wnętrze również zostało poddane renowacji, wszechobecna alcantara w połączeniu z czarnymi elementami z włókna węglowego na desce rozdzielczej tworzy spójną całość. Wisienką na torcie są kubełkowe fotele Recaro, które zostały wykończone tym samym materiałem co reszta wnętrza.

Silnik został poddany kompletnej przebudowie, został doposażony w nowy dolot, zmodyfikowaną głowicę, inne turbo oraz całkowicie zmodyfikowany układ wydechowy. Lancia po takiej kuracji mechanicznej legitymuje się mocą 330 koni mechanicznych, co plasuje ją w ścisłej czołówce pomiędzy dużo nowszymi samochodami takimi jak Ford Focus RS czy Honda Civic Type R. Ile przyjdzie zapłacić za przyjemność jeżdżenia mocno unikatowym hot hatchem? Amos przedstawił cenę na poziomie 270 tysięcy funtów (około 1 290 000 zł). W porównaniu do młodszych braci cena dość astronomiczna, jednak mając w kolekcji taki samochód na pewno będziemy się wyróżniali na drodze.

A Wy co myślicie o odświeżonej Lancii? Dajcie znać w sekcji komentarzy!

Źródło: https://www.autoexpress.co.uk

Artykuł Lancia Delta Integrale – odrodzenie legendy? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Temat powrotu kolejnej ważnej marki w historii polaków przewija się co najmniej od 2012 roku. Ale dopiero od roku 2015, sprawy nabrały większego tempa, wszystko z powodu patronatu Gminy Miejskiej Świdnik. Na owoc tej współpracy trzeba było poczekać do 2017 roku, kiedy podczas X zlotu motocykli WSK, przedstawiono koncepcje nowej „Wueski”.

Prezentacji dokonał architekt – Pan Jędrzej Jacek Synakiewicz. Dalsze kroki do powrotu na drogi WSK-i nastąpiły w czerwcu br. W tym okresie nastąpiło odebranie projektu wykonawczego w formacie 3D. Natomiast na tegorocznym zlocie przedstawiono już projekty wykonawcze motocykla w wersji sportowej oraz turystycznej. Kolejny rewolucyjny etap planowany jest za 2 lata, kiedy publiczności i wszystkim zainteresowanym zostanie przedstawiony prototyp. Ostrożne plany zakładają, że po kolejnych 12 miesiącach od ukazania prototypu, powinny ruszyć testy drogowe. Na początku planowana jest pojemność 125 cm3. W kolejnych etapach będą rozwijane inne wersje motocykla, o większej pojemności, w tym model flagowy o pojemności 1000 cm3. Motocykl ma być klasyczny, nawiązujący do dawnych WSK, ale jednocześnie ma być nowoczesną maszyną przystosowaną do dzisiejszych realiów technicznych.

Źródło: Świat Motocykli

Artykuł Reaktywacja polskiej legendy świata motocykli pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Sir Alec Issigonis

Człowiek, bez którego Mini nie miałoby swojego początku. Grek, wizjoner i indywidualista. Nazywany ,,greckim bogiem”. Historia Mini była dość prosta. Miało ono stanowić konkurencje dla importowanych masowo, na brytyjskie wyspy, samochodów niemieckich, włoskich czy francuskich, ale również stanowić alternatywę dla większych samochodów w cieniu nadchodzącego do Europy kryzysu paliwowego spowodowanego sytuacją nad kanałem Sueskim w 1956 roku. British Motor Company musiało stworzyć samochód tani i ekonomiczny. Miał on również na celu odbudować potęgę upadającego Imperium, w którym dominowały małe samochody importowane z krajów, które ,,przed chwilą” przegrały wojnę światową. W tym momencie pojawił się nasz grecki bóg. Czy sprostał wyzwaniu? Można spokojnie stwierdzić, że tak.

Mini

Tak wyglądał produkt zmagań inżynierów BMC zaprezentowany w sierpniu 1959 roku. 3 metry długości, nieco ponad 1,3 metra szerokości i prawie tyle samo wysokości. W porównaniu do dzisiejszych samochodów, Mini wygląda jak zabawka. 848, tyle centymetrów sześciennych miał silnik brytyjskiego malucha. Rozpędzał on miniaturowy samochodzik do 116 kilometrów na godzinę.

Tak właśnie wyglądało wnętrze oryginalnego Mini. Było ono dość specyficznie wyposażone, właściwie to było stworzone całkowicie pod sir Aleca Issigonisa. Nie było w nim ogrzewania, bo przecież kierowca może założyć płaszcz, jeżeli jest mu zimno. Nie było w nim radia, ponieważ sir Alec bardzo nie lubił tego wynalazku. Była za to popielniczka, ponieważ grecki projektant był nałogowym palaczem. Paleta kolorów była wręcz gigantyczna i dopasowana indywidualnie pod właścicieli. Jedynym warunkiem było to, że musieli oni lubić kolor szary, niebieski lub czerwony, bo właśnie w tych kolorach mogliśmy na początku kupić Mini.

Samochód dla każdego

496 funtów lub około 9 tysięcy dzisiejszych funtów. Za tyle mogliśmy wyjechać od dealera nowym Mini z popielniczką w jednym z trzech kolorów. Ford kupił jedno Mini i rozebrał. Jego przedstawiciele twierdzili, że nie dało się zbudować tak taniego samochodu. Co się okazało? Czyżby BMC znało jakąś tajemną taktykę budowania samochodów za darmo? Nie, pracownicy Forda mieli rację. Morris i Austin, bo pod takimi markami debiutowało pierwsze Mini traciło na każdym egzemplarzu około 30 funtów. Oficjalnie jednak British Motor Company mówiło, że na podstawowych wersjach małego samochodu zarabia ,,niewiele”. Sir Alec Issigonis mówił, że ma to być auto dla każdego, że powinno na niego być stać nawet osiedlową pielęgniarkę.

The Beatles, Enzo Ferrari i Mr. Bean

Mini dzięki swojej dostępności stało się hitem, ale nie tylko sprzedaży. Również mody. Każdy chciał mieć Mini i każdy mógł je mieć, nie tylko w Wielkiej Brytanii. Z łatwością przedostało się również na kontynent, tam docenił je również sam, we własnej osobie Enzo Ferrari. Najsłynniejsza jest jednak historia Mini powiązana z zespołem The Beatles. W 1966 roku Brian Epstein, menedżer „Czwórki z Liverpoolu”, chciał wyrazić muzykom wdzięczność za uczynienie go bogatym i sławnym, podarował im po Miniaku. Zafascynowany religiami Dalekiego Wschodu, George Harrison pomalował swoje mini w tantryczne symbole i grafiki. Paul McCartney, gdy poznał swoją przyszłą żonę Lindę, pojechał z nią do domu właśnie Mini. Ringo Starr miał nawet dwa Mini. Jeden „wypasiony” służył mu na specjalne okazje, a drugim jeździł na co dzień. John Lennon natomiast wystawił swoje auto na sprzedaż, ale zaraz, gdy usłyszał od księgowego, że interesy idą lepiej wycofał się z tego pomysłu. Nie można również zapomnieć o słynnym filmie ,,Włoska robota”, ze słynnym pościgiem za przestępcami rozgrywanym na ulicach Turynu, w którym 3 główne role odgrywały 3 Mini.

W Polsce klasyczne kształty miniaturki samochodu, najczęściej kojarzone są z Rowanem Atkinsonem wcielającym się w rolę Jasia Fasoli, serialu komediowym, który swego czasu był w naszym kraju dość popularny.

John Cooper

24 grudnia 2017 roku obchodziliśmy 17 rocznicę śmierci tego genialnego konstruktora. Po części sukces Mini odpowiedzialny był za wyczynowe wersje Mini, Cooper i Cooper S. Są to tylko 2 dodatkowe wersje, więc dlaczego są one tak ważne? Mini, Lancia, Jaguar, Mercedes, Citroen Saab i kilka innych, które dzisiaj już nie istnieją. Co miały wspólnego to wszystkie marki w latach 50-tych i 60-tych? Rajd. Rajd Monte Carlo. Do dzisiaj jedno z ważniejszych wydarzeń motorsportu na świecie. Mini wygrało rajd organizowany przez księstwo Monako właśnie dzięki wersją przygotowanym przez Johna Coopera. Wygrało i to nie raz. Nie dwa, ale aż trzy razy. 1964, 1965 i 1967, były latami dominacji Mini w najbardziej prestiżowym wydarzeniu w świecie motoryzacji.

Dzisiejsze Mini

Ostatni samochód, konstruowany jeszcze przez sir Aleca zjechał z taśmy produkcyjnej 4 listopada 2000 roku. Klasycznego Mini wyprodukowano w liczbie 5 milionów i 378 tysięcy egzemplarzy. Dzisiaj Mini jest produkowane na komponentach BMW i projektowane przez inżynierów brytyjskich i niemieckich. Nie jest już tanim samochodem, stało się marką premium, korzystającą na legendzie ,,greckiego boga”. Dalej dostajemy mały zabawny samochód, ale mam wrażenie, że Mini straciło dużo charakteru. Zbyt dużo, stało się w pewnym sensie modnym dodatkiem, nadal jest ładne i ma uroczą twarz z dużymi okrągłymi oczami i otwartą gębą, ale straciło to co ważne było w Mini. Dostępność dla każdego. Czy to dobrze? Nie mnie to oceniać, jedyne co wiem, że klasyczne Mini jest u mnie na jednym z topowych miejsc na liście samochodów ,,kiedyś kupie”. Jest esencją samochodu, proste, tanie i małe, czyli jeden ze schematów, który najbardziej lubię. Tak, jestem jedną z tych osób, która lubi Dacie Sandero, bo jest właśnie prosta, tania i mała. Nowe Mini, jak już powiedziałem są świetnymi samochodami, ale niestety nie do końca dla mnie. Małe fun-cary to dalej specjalność tej marki z brytyjskimi korzeniami, ale dzisiaj dostajemy od Mini więcej ładnego gadżetu, niż prostego samochodziku.

No i jeszcze na koniec, klasyczne Wesołych Świąt!

źródło: logo24.pl, wikipedia.org, youtube.com

Artykuł Historycznie o samochodach. Mini, czyli mała brytyjska legenda pochodzi z serwisu TestHub.pl.