Owszem, brzmi to jak science fiction, jJednakże filozofia stojąca za robotem Stanem jest bardzo prosta. Kierowca zaparkuje samochód w specjalnej strefie, a następnie przy użyciu automatu zleci usługę parkowania. Potem zamknie samochód i zabierze kluczyki ze sobą, żeby do akcji wkroczył Stan. Robot podjedzie do samochodu, wsunie pod niego specjalną platformę, uniesie go do góry i przetransportuje do miejsca postoju. Całość procedury będzie nadzorowana poprzez system nawigacji GPS i zestaw czujników zaczerpniętych z technologii wojskowej.

Tak wygląda to w praktyce:

Człowiek stara się zaparkować jak najbliżej pojazdu obok, ale i tak potrzebuje trochę miejsca, by otworzyć drzwi. Dla Stana taki problem nie istnieje. Stąd też samochody mogą zostać zaparkowana w odstępach dosłownie milimetrowych. Dzięki temu przestrzeń na parkingu zostanie wykorzystana w bardzo efektywny sposób. Oczywiście Stan wystawi samochód do strefy odbioru po zakończeniu parkowania. Co ważne, robot korzysta z systemu informacji lotniskowej. Stąd też wie, o której ląduje samolot właściciela danego samochodu. Ponadto reaguje również na opóźnienia przylotów, więc auto będzie czekało na swojego kierowcę zawsze na czas.

Roboty w służbie człowiekowi

Testy systemu Stana odbędą się w części postoju długoterminowego, na parkingu B. W tym celu zarezerwuje się 270 miejsc postojowych. Jeśli program pilotażowy zakończy się powodzeniem, Stan może trafić na parkingi C oraz D – i to już w niedalekiej przyszłości.

Analogiczny system parkowania został przetestowany na lotnisku Charles’a de Gaulle’a w Paryżu we Francji. Eksperyment przyjął się dobrze oraz został wysoko oceniony. Testy podobnych systemów trwają na lotniskach w Lyonie i Düsseldorfie.

Przygotowania do uruchomienia programu na lotnisku Gatwick mają rozpocząć się w kwietniu. Jak pisałem powyżej, testy mają ruszyć w sierpniu. Na ten moment nie wiadomo, jaka będzie cena tej usługi.

Być może niedługo zapomnimy o nieprzyjemnych chwilach, gdy po powrocie ze słonecznych wakacji w kraju zastajemy auto poobijane przez innych użytkowników parkingu.

źródło: Drivetribe

Artykuł Parkowanie na lotnisku Gatwick – roboty w akcji pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Jakie mam możliwości jako potencjalny klient? Z moich spostrzeżeń wynika, że są dwie drogi i niestety obydwie równie kręte i wyboiste.

Lotniskowy moloch z “podobnymi” autami

Z jednej strony istnieją wielkie, globalne wypożyczalnie obecne na praktycznie każdym lotnisku. Bardzo wygodne rozwiązanie, bo ich liczność jest na tyle duża, że nawet bez rezerwacji prawie zawsze jesteśmy w stanie wypożyczyć „jakieś” auto. Niestety narażamy się na losowy wybór, a i cena pewnie będzie wyższa niż w przypadku uprzedniej, opłaconej z góry rezerwacji. Praktyka pokazuje jednak, że nawet w takim wypadku dobór jest losowy, ponieważ rezerwujemy auto „X lub podobne”. A co to znaczy, że jest podobne? Ano to już zależy od kaprysu danej wypożyczalni. W ten właśnie sposób zamówiłem Infiniti Q50, które nawet w najniższej wersji silnikowej byłoby dla mnie zadowalające. Na miejscu otrzymałem jednak gołe, odrapane i zdezelowane BMW 316d, które całkowicie odbiegało od tego, czego oczekiwałem. A dokonując rezerwacji specjalnie wybrałem właśnie Infiniti a nie BMW, które było w ofercie o kilkadziesiąt złotych tańsze! Poczułem się wtedy oszukany.

Jeśli ten przykład nie przekonuje, to niestety niedługo potem zarezerwowałem Audi A3, aby otrzymać najbardziej podstawową wersję Opla Astry. I tutaj szybkie spojrzenie w cennik powinno dobitnie uświadamiać, że ewidentnie nie są to samochody podobne. Ale wypożyczalnia ustaliła, że są – więc są. W większości przypadków bardzo trudno nawet na stronie wypożyczalni znaleźć grupy „podobnych” samochodów z wyszczególnionymi modelami, więc realnie rezerwuje się kota w worku.

Mała wypożyczalnia wcale nie lepsza…

Brzmi kiepsko, prawda? Zwłaszcza, kiedy planuję przewieźć moich kontrahentów przykuwającym spojrzenie, nietypowym autem, a dostaję samochód zaniedbany, w najniższej wersji wyposażenia i najsłabszym dostępnym w danym modelu silnikiem.

W takim wypadku mam do dyspozycji drugą drogę – małe, lokalne wypożyczalnie, które przeważnie umożliwiają zarezerwowanie konkretnego modelu. Do dyspozycji dostaję wtedy listę samochodów z ich zdjęciami i parametrami, czasem też opisami wyposażenia dodatkowego. Przedsiębiorcy prowadzący takie wypożyczalnie nie płacą za wynajem powierzchni w terminalu lotniska oraz dobrze zlokalizowanego parkingu – mogą więc zaoferować lepsze ceny niż globalne wypożyczalnie. Często możliwe jest także podstawienie samochodu na terenie miasta do wskazanego przez nas miejsca. Brzmi świetnie, prawda?

Niestety, coś za coś – małe wypożyczalnie nie posiadają zwykle systemów rezerwacji umożliwiających podejrzenie dostępności samochodów. Musimy zatem kierować każde tego typu zapytanie mailowo lub telefonicznie, a jakość odpowiedzi, cóż – nie powala. Mój rekordzista potrzebował aż 6 dni na udzielenie odpowiedzi na mojego e-maila. Standardem niestety są też odpowiedzi pisane w kilku słowach, bez przywitania czy podpisu lub zawierające błędy – w terminach, kwotach i wyliczeniach.

Same, same, but different…

Ale to jeszcze nie koniec. Mówiłem już o kupowaniu kota w worku? Tutaj wprawdzie jest lepiej – wszak przeważnie dostaniemy samochód, który rezerwowaliśmy, jednak wciąż możemy się zdziwić. Spotkałem się z sytuacjami, kiedy pokazywany na zdjęciu samochód różnił się od tego, który został mi wynajęty – na przykład na zdjęciu widniało Audi Q5 drugiej generacji a do mnie trafiła generacja pierwsza. Widuję też w opisach specyfikacje silnika, który nigdy nie występował w danym modelu, albo wręcz sprzeczne ze sobą informacje.

Czasem jednak zdarzają się prawdziwe absurdy – takie jak właściciel jednej z wypożyczalni, który wprost powiedział mi, że „na 3 dni nie opłaca się mu wynajmować samochodu” (mimo że na jego stronie widnieje informacja o stawce dobowej w przypadku wynajmu na 1-2 lub więcej dni) lub taki, który po przyjęciu rezerwacji anulował ją, ponieważ inny klient chciał wynająć auto na dłużej. Warto wspomnieć również o sytuacji, w której pracownik wypożyczalni zażądał ode mnie piętnastu tysięcy złotych kaucji w gotówce (sic!), ponieważ „zapomniał terminala” oraz o próbie wydania mi samochodu bez ważnego ubezpieczenia OC. Listę moich faworytów zamyka 380-konny Mercedes A45 AMG na letnich oponach wynajęty w mroźny grudniowy poranek oraz wypożyczalnia „widmo”, która wedle oferty ma w swojej flocie całą masę ciekawych dla mnie aut i od dwóch lat o każdej porze roku akurat wszystkie zawsze są niedostępne.

Czy jest źle? Niestety w większości tak…

Szczerze przyznaję – trochę generalizuję i trochę wyolbrzymiam. Zdarzyły mi się oczywiście wynajmy w 100% pozytywne i zgodne z moimi oczekiwaniami. Z przykrością jednak muszę stwierdzić, że było ich mniej, niż tych, podczas których wystąpił mniejszy lub większy problem. Nie podaję tu nazw wypożyczalni, bo wychodzę z przekonania, że prędzej czy później rynek sam zweryfikuje ich działalność. Odnoszę jednak wrażenie, że na rynku jest luka – nie spotkałem się dotychczas z wypożyczalnią z ciekawą ofertą, przejrzystymi zasadami i dobrym wykonaniem. Ten kto będzie pierwszy – ma szansę na sukces.

A jak wyglądają Wasze przygody z wypożyczalniami samochodów? Jeśli macie jakiś ciekawy przypadek – piszcie: mateusz@testhub.pl

Artykuł [FELIETON] Wypożyczalnia z koszmarami pochodzi z serwisu TestHub.pl.