Trzy plusy

Pierwszy: całkiem spora jak na Need For Speed liczba samochodów, bo aż ponad 120. W poprzedniej edycji, którą również recenzowałem — jest ich „zaledwie” 77. Samochody odblokowujemy po osiągnięciu odpowiedniego poziomu i jest w czym wybierać.

Drugi: możliwości tuningu. O ile „przesadzony” tuning wizualny rodem z Need For Speed: Underground 2 (wtedy robił na mnie większe wrażenie) nie jest moją lubioną formą to, doceniam jego możliwość. Za to tuning mechaniczny jest naprawdę w mojej ocenie świetny. W poprzedniej edycji (NFS: Payback) tuning był oparty o karty. Nie było to złe rozwiązanie, lecz nie tak dobre, jak tutaj. W każdym samochodzie mamy do wyboru opcje tuningu silnika, podwozia i napędu a w nich do modyfikacji konkretne podzespoły. Oprócz tego po osiągnięciu odpowiedniego poziomu możemy wymieniać całe silniki. W zakładce dodatkowe możemy montować dodatki, które np. uodparniają samochód na uderzenia lub dodają premie za drifting z nitrem. Możliwości jest naprawdę całkiem sporo.

Trzeci: nocne wyścigi. W grze możemy swobodnie przełączać się między nocą a dniem. Nocą startujemy w nielegalnych wyścigach, które klimatem przypominają wspominane wcześniej NFS: U2 czy NFS: Carbon. Co ciekawe i w mojej ocenie fajne, bo wprowadza pewne „ryzyko” nocnej jazdy. Powyżej 3 poziomu obławy jest naprawdę trudno uciec policji nie wspominając o wyższych poziomach, gdy do akcji wkracza m.in. taran i znacznie mocniejsze radiowozy. Jest trudno i to niezależnie od poziomu na jakim gracie. Mnie się podoba.

Trzy minusy

Pierwszy: Słaby dubbing i dialogi. Jak to często bywa w polskich edycjach tego typu gier — dubbing jest słaby. Dialogi powinny być znacznie „mocniejsze”. Mimo iż w poprzedniej edycji (Payback) również dialogi były zbyt „delikatne” to uważam, że tam autorzy postarali się znacznie bardziej niż tutaj.

Drugi: postacie i ich ubiór. Postacie wyglądają w większości jak modne, momentami zabawnie / nietypowo ubrane nastolatki. Nie do końca pasuje mi to do tej gry. Sam pomysł przebierania i wyboru postaci nie jest zły, choć dla mnie zupełnie niepotrzebny. Same postacie, ich poruszanie się oraz ubiór z jakichś powodów przypominają mi GTA 5. Osobiście wolałbym, aby autorzy czas poświęcony na spożytkowano na urozmaicenie rozrywki.

Trzeci: przerywniki filmowe stworzone na silniku gry. Nie jest to pierwszy raz jak cutscennki są realizowane w ten sposób. W stosunkowo starym już NFS: The Run czy poprzednim NFS: Payback z jakiegoś powodu pasowało mi to do całości gry. Tutaj wolałbym, gdyby było to zrobione lepiej. Najlepiej w formie filmu jak to często bywało w starych edycjach gry. Nie jest najgorzej, lecz wydaje mi się, że twórcy mogli się lepiej postarać.

Need For Speed Heat to dobra gra? Tak

Mogę w telegraficznym skrócie napisać — Gra daje mi sporo frajdy. Po prostu — gra mi się całkiem dobrze. Gdy ukończę fabułę i uznam, że to już ten czas napiszę recenzje. Jak wspominałem: nie lubię przechodzić gier tak, aby ukończyć fabułę, jak najszybciej a w tej grze nie trudno o dodatkowe formy zabawy jak wyzwania driftów podczas przemieszania się od wyścigu do wyścigu, próby czasowe lub wyzwania z innymi graczami. Poświęcę tej grze jeszcze trochę czasu i wtedy opiszę ją szczegółowo w recenzji. Poniżej podrzucam Wam jeszcze kilka screenshotów.

NFS: Heat - BMW M5

Wybór auta z garażu

BMW M4 podczas próby driftu

BMW M5 podczas wyścigu

Przerywnik filmowy

BMW M5

Zakup pojazdu w NFS Heat

Złote Porsche 911 w NFS Heat

Nissan 180SX

Artykuł Need For Speed Heat – Trzy plusy i minusy pochodzi z serwisu TestHub.pl.