Fabuła Need For Speed Heat

Jak się pewnie domyślacie — fabuła nie jest mocną stroną tej gry. Wcielamy się w postać wybranego przez siebie bohatera, który niedawno przyjechał do Palm City. Rozpoczyna swoją przygodę z wyścigami w tym mieście. Pierwszy swój samochód dostajemy (a właściwie wybieramy) u Lucasa. Lucas, jak i Ana Rivera to dwie główne postacie w tej grze zaraz po nas. Są rodzeństwem. Ana wprowadza nas w świat wyścigów. Następnie jej auto zostaje skonfiskowane przez skorumpowanych gliniarzy. Pomagamy więc Anie zdemaskować skorumpowanych policjantów. W tym przede wszystkim oficera Show oraz porucznika Franka Mercera. I na tym koniec fabuły.

Fabuła grze wyścigowej nie jest potrzeba – mówią..

Zdecydowanie fabuła nie zachwyca i niestety jest za krótka. W poprzedniej części (NFS: Payback) moim zdaniem była znacznie ciekawsza, lecz tam — jak i tutaj fabuła jest krótka. Wiem, że wiele osób uważa, że fabuła w grze wyjściowej jest zbędna. Ja jednak właśnie za to lubię serie Need For Speed i spodziewałem się czegoś dłuższego. Jeśli chce wyścigi bez fabuły — uruchamiam Gran Turismo. Podobnie podchodzę do sprawy sterownia. Ta gra nie ma być symulatorem. Sterowanie jest mocno arcadowe, lecz mi to nie przeszkadza. Jest dosyć proste a sam drift można wykonywać poprzez dwukrotne naciskanie trigera R2 odpowiedzialnego za dodawanie gazu.

Wyścigi i przemieszczanie się

Grając w trybie dziennym — ścigamy się w legalnie organizowanych zawodach. Zawody podzielono na kategorię wyścigowych, driftowych i terenowych. Standardowo jak to bywa w NFS podczas przemieszczania się między wyścigami mamy „po drodze” do wykonania inne zadania jak próby driftu, rekordy na fotoradarach czy bilbordy do zniszczenia. Autorzy zadbali o dodatkową zabawę w formie zbierania flamingów i grafit. Osobiście mnie takie zbieranie raczej nudzi. Oczywiście, jeśli ktoś woli szybciej przenosić się między poszczególnymi lokacjami autorzy — dodali mechanizm do szybkiego przemieszczania się. Co ciekawe w każdym mieście w grze mamy bazę. Aby móc się do niej szybko przenosić trzeba co najmniej raz do tam dojechać.

Co najbardziej cieszy w grze? Mnie: nocne wyścigi.

W grze czuć klimat legendarnego NFS: Underground 2 za sprawą nocnych wyścigów. W nocy startujemy w nielegalnych zawodach wyścigowych, driftowych lub terenowych. Zawody te podobnie jak te w ciągu dnia są punktowane punktami reputacji oraz zdobywamy za nie gotówkę. Dodatkowym smaczkiem nocnych wyścigów jest policja. W tej Need For Speed Heat policja to nie łatwy orzech do zgryzienia. Nocą sam przejazd obok policjantów powoduje rozpoczęcie pościgu. W okolicach 3 poziomu obławy ucieczka policji bywa czasem niemożliwa a żeby było ciekawiej. Wprowadzono wyścigi nocne, które odblokowywane są, dopiero gdy osiągniemy 3 lub 5 poziom obławy. Dla mnie: extra.

Jak uciec policji w Need For Speed Heat?

Nad tym kilkukrotnie przyszło mi się zastanawiać. Na tą chwile, gdy poziom obławy jest wysoki. Moim zdaniem najlepiej uciec im wyskakując z rampy lub uciekają po torach kolejowych. Te dwie metody w moim przypadku bywały najbardziej skuteczne.

Grafika, miasto

Silnik Frostbite 3 nie pozostawia złudzeń. Grając na konsoli PS4 Pro w 4K i trybie HDR grafika jest naprawdę dobra i osobiście nie mam do niej zastrzeżeń. Wydaje mi się, że NFS wyciska z konsoli wszystko, co tylko możliwe. Szkoda, tylko iż stanowczo za często w grze pada deszcz. Nie wiem, z czego to wynika, lecz naprawdę często w grze zaskakuje mnie deszcz. Jest to dla mnie dziwne, ponieważ Palm City wzorowano na mieście Miami.

Muzyka

Co do muzyki — kwestia gustu. Niezależnie od tego, jaki gatunek muzyczny jest moim ulubionym. Uważam, że około 90% utworów pasuje do tej gry. Trafiłem oczywiście takie utwory, które mi nie odpowiadały, lecz wystarczyło kliknąć strzałkę w dół, aby pojawił się kolejny.

Samochody i DLC

O możliwościach tuningu i pojazdach w grze wspomniałem w pierwszych wrażeniach. Odsyłam do nich — KLIK. Dodam, tylko że autorzy dodali do gry kultowe pojazdy z poprzednich części jak BMW M3 E46 z NFS: Most Wanted czy Nissan 350Z z Underground 2. Zauważyłem również iż występuje klasa samochodów do zawodów typu DRAG, których obecnie w grze brak. Być może pojawi się DLC z takimi zawodami? Tego nie wiem.

DLC – czy znów będzie wiało nudą?

Zaczynając już temat DLC mam nadzieje, że tym razem EA i Ghost Games nie pozostawią tej gry — jak było to z poprzednią częścią. Gra ma naprawdę spory potencjał na całkiem dobre DLC, które wprowadziłyby jakieś dodatkowe przygody. W trybie fabularnym czy też nowe wyścigi. Mam nadzieje, że w przypadku tej części trzymanie jej na półce przez najbliższe dwa lata nie skończy się jak z poprzednią. Bardzo szybko dochodzimy do momentu, w którym wieje nudą.

Podsumowując

Czy Need For Speed Heat to najlepsza cześć serii NFS ostatnich lat?  Wszystko na to wskazuje. Jeśli tylko autorzy zadbają o kilka ciekawych DLC to moim zdaniem tak. Gra jest naprawdę dobra i ktoś, kto lubi wyścigi z serii Need For Speed nie będzie zawiedziony. Fabuła moim zdaniem jest za krotka, lecz Twórcy zadbali o to, aby po ukończeniu fabuły było jeszcze co robić. Pytanie, co później — czy warto tę grę trzymać długo na półce? Tego nie wiem. Need For Speed Payback mam do teraz i trzymanie tej gry troszkę mijało się z celem przy tym, jak nie wiele twórcy do niej dodali. Mam nadzieje, że tym razem będzie inaczej i zarówno osoby, które kupiły edycję cyfrową, jak i osoby, które trzymają grę na półce (w tym i ja) za jakiś czas dostaną ciekawe DLC.

Screenshoty: autora. | zdjęcie tytułowe: zmodyfikowany screenshot autora wpisu.

Artykuł Need For Speed Heat – Recenzja pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Trzy plusy

Pierwszy: całkiem spora jak na Need For Speed liczba samochodów, bo aż ponad 120. W poprzedniej edycji, którą również recenzowałem — jest ich „zaledwie” 77. Samochody odblokowujemy po osiągnięciu odpowiedniego poziomu i jest w czym wybierać.

Drugi: możliwości tuningu. O ile „przesadzony” tuning wizualny rodem z Need For Speed: Underground 2 (wtedy robił na mnie większe wrażenie) nie jest moją lubioną formą to, doceniam jego możliwość. Za to tuning mechaniczny jest naprawdę w mojej ocenie świetny. W poprzedniej edycji (NFS: Payback) tuning był oparty o karty. Nie było to złe rozwiązanie, lecz nie tak dobre, jak tutaj. W każdym samochodzie mamy do wyboru opcje tuningu silnika, podwozia i napędu a w nich do modyfikacji konkretne podzespoły. Oprócz tego po osiągnięciu odpowiedniego poziomu możemy wymieniać całe silniki. W zakładce dodatkowe możemy montować dodatki, które np. uodparniają samochód na uderzenia lub dodają premie za drifting z nitrem. Możliwości jest naprawdę całkiem sporo.

Trzeci: nocne wyścigi. W grze możemy swobodnie przełączać się między nocą a dniem. Nocą startujemy w nielegalnych wyścigach, które klimatem przypominają wspominane wcześniej NFS: U2 czy NFS: Carbon. Co ciekawe i w mojej ocenie fajne, bo wprowadza pewne „ryzyko” nocnej jazdy. Powyżej 3 poziomu obławy jest naprawdę trudno uciec policji nie wspominając o wyższych poziomach, gdy do akcji wkracza m.in. taran i znacznie mocniejsze radiowozy. Jest trudno i to niezależnie od poziomu na jakim gracie. Mnie się podoba.

Trzy minusy

Pierwszy: Słaby dubbing i dialogi. Jak to często bywa w polskich edycjach tego typu gier — dubbing jest słaby. Dialogi powinny być znacznie „mocniejsze”. Mimo iż w poprzedniej edycji (Payback) również dialogi były zbyt „delikatne” to uważam, że tam autorzy postarali się znacznie bardziej niż tutaj.

Drugi: postacie i ich ubiór. Postacie wyglądają w większości jak modne, momentami zabawnie / nietypowo ubrane nastolatki. Nie do końca pasuje mi to do tej gry. Sam pomysł przebierania i wyboru postaci nie jest zły, choć dla mnie zupełnie niepotrzebny. Same postacie, ich poruszanie się oraz ubiór z jakichś powodów przypominają mi GTA 5. Osobiście wolałbym, aby autorzy czas poświęcony na spożytkowano na urozmaicenie rozrywki.

Trzeci: przerywniki filmowe stworzone na silniku gry. Nie jest to pierwszy raz jak cutscennki są realizowane w ten sposób. W stosunkowo starym już NFS: The Run czy poprzednim NFS: Payback z jakiegoś powodu pasowało mi to do całości gry. Tutaj wolałbym, gdyby było to zrobione lepiej. Najlepiej w formie filmu jak to często bywało w starych edycjach gry. Nie jest najgorzej, lecz wydaje mi się, że twórcy mogli się lepiej postarać.

Need For Speed Heat to dobra gra? Tak

Mogę w telegraficznym skrócie napisać — Gra daje mi sporo frajdy. Po prostu — gra mi się całkiem dobrze. Gdy ukończę fabułę i uznam, że to już ten czas napiszę recenzje. Jak wspominałem: nie lubię przechodzić gier tak, aby ukończyć fabułę, jak najszybciej a w tej grze nie trudno o dodatkowe formy zabawy jak wyzwania driftów podczas przemieszania się od wyścigu do wyścigu, próby czasowe lub wyzwania z innymi graczami. Poświęcę tej grze jeszcze trochę czasu i wtedy opiszę ją szczegółowo w recenzji. Poniżej podrzucam Wam jeszcze kilka screenshotów.

NFS: Heat - BMW M5

Wybór auta z garażu

BMW M4 podczas próby driftu

BMW M5 podczas wyścigu

Przerywnik filmowy

BMW M5

Zakup pojazdu w NFS Heat

Złote Porsche 911 w NFS Heat

Nissan 180SX

Artykuł Need For Speed Heat – Trzy plusy i minusy pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Fabuła

Podobnie jak w GTA V, tak i tu wcielamy się w trójkę bohaterów. Tyler, Mac i Jess to jedna ekipa, w ramach której każdy z nich ma pewne umiejętności. Tyler jest od początku przedstawiany jako najlepszy kierowca z całej trójki. Specjalizuje się on w wyścigach klasycznych oraz Dragach. Mac jest gościem od wyścigów terenowych oraz driftów, a Jess zajmuje się wszystkim, co związane jest z uciekaniem przed policją i wykonywaniem zadań „kurierskich”, niczym bohater serii filmów „Transporter”. Podział bohaterów na swego rodzaju klasy w mojej opinii jest świetnym pomysłem, lecz niestety, kuleje tutaj nieco sama opowieść.

Dialogi

Ktoś moim zdaniem chciał, aby gra była bardzo poprawna, w mojej opinii aż za poprawna. Bohaterowie często wypowiadają słowa, które z pewnością nie pojawiłyby się na ich ustach w sytuacjach, z którymi się spotykają. Jestem w stanie zrozumieć, że sama gra jest równie „fantastyczna” co ostatnie części filmów „Szybcy i Wściekli”, lecz dialogi w tej grze to naprawdę spora kula u nogi. Obecność O.S.T.R.’ego czy Joanny Jędrzejczyk okazuje się bezcenna, gdy dialogi po prostu są zbyt delikatne lub bezsensowne. I nie zrozumcie mnie źle, nie jestem fanem scenariuszy pokroju filmów Patryka Vegi, w których przekleństwa stanowią przecinek. Po prostu brakuje tutaj czasem bardziej przemyślanych słów.

Otwarty świat

To, co podobało mi się zawsze w tego typu wyścigach to właśnie otwarty świat i przemieszczanie się z punktu do punktu, aby przejść do kolejnego wyścigu. Przy okazji, przemieszczając się do kolejnego punktu, czekają na nas serie wyzwań – drift, wyścig czasowy czy rekordy na fotoradarach. Wszystko po to, aby przemieszczanie się między lokacjami nie było nudne. Oczywiście dla tych, co chcą szybciej przemieścić się do kryjówki, nie zabraknie opcji przeniesienia się tam jednym kliknięciem, lecz jeśli już chcesz przemieścić się w inne miejsce na mapie – np. stację benzynową czy salon samochodowy, to niestety, ale musisz zapłacić. Warto też wspomnieć, że od liderów poszczególnych ekip dostajemy namiary na wraki. Moim zdaniem poszukiwanie wraków powinno ograniczyć się do znalezienia wraku i jednej lub dwóch części do niego. Znajdowanie aż czterech elementów wraku było akurat dla mnie nudne.

Rozrywka

Grafika, a właściwie widoki, jakie ujrzymy w grze (grałem na PS4 Pro w UHD) są po prostu świetne, bez dwóch zdań, uprzyjemniają poruszanie się po okolicach Fortune Valley. Model jazdy w grze, jak można się domyślić, jest zręcznościowy. Mocniej przechylasz drążek, naciskasz w odpowiednim miejscu hamulec i jest drift. Jak dla mnie jest to jak najbardziej okej w tego typu wyścigach. Jak chcę symulator, to odpalam Gran Turismo, tutaj mam się po prostu bawić. Samochody podzielone są na klasy, zgodnie z klasami postaci, tzn. wyścigi, drift, drag, teren i ucieczka. Uważam, że ceny samochodów, jak i kart speed, są nieco przesadzone. Karty Speed odpowiedzialne są za tuning naszego pojazdu. Zdobywamy je zarówno po ukończonym wyścigu, jak i kupując.

Payback – zwracaj kasę!

Niestety, ale nieraz spotkałem się z przypadkiem, że karty speed pochłonęły niewyobrażalną ilość gotówki, a do tego jakoś „super” wydajności mojego pojazdu nie podwyższyły. Zresztą w grze ewidentnie widać, że za każdą głupotę płacimy nie najmniejszą ilość kasy, zaczynając na przemieszczaniu się pomiędzy salonami samochodowymi, kończąc na zmianie tablicy rejestracyjnej pojazdu. Nie jest to fajna zagrywka względem graczy, bo przez takie coś bywa tak, że trzeba trochę pogłówkować, aby „dorobić” gotówki, np. powtarzając wyścig, jeśli nie chcemy dopłacać do już i tak drogiej gry. Jak dla mnie ten element nie powinien tak wyglądać, gra kosztująca ponad 200 zł i mamy jeszcze do niej dopłacać? Nie, jak dla mnie duży minus.

Podsumowując

Czy Ghost Games udało się połączenie gry wyścigowej z nietypową fabułą, otwartym światem i świetną oprawą graficzną oraz serią wyzwań, które wykonujemy podczas przemieszczania się z punktu do punktu? Moim zdaniem, tak. Jak każda produkcja ma wady, lecz ja naprawdę bawiłem się dobrze. W przyszłości uważam, że wystarczyłoby trochę bardziej sprowadzić fabułę „na ziemię” oraz poprawić dialogi i gra, moim zdaniem, byłaby naprawdę bardzo dobra. W mojej opinii mocne 7 na 10.

Źródło Grafik: Materiały prasowe Electronic Arts

Artykuł Need For Speed Payback – Recenzja pochodzi z serwisu TestHub.pl.