Test nowego auta można zapisać jako formułę. Formułę, która po odpowiednim przetworzeniu ocenia i wydaje werdykt. W przypadku tego samochodu obliczenie to w pierwszej chwili wydawało się proste – niestety założenie to było błędne i uległo gruntownej zmianie, którą podyktowało zachowanie auta.

Wygląd zewnętrzny

Nieco zaintrygowani lakonicznym i tajemniczym wstępem skierujmy nasze oczy ku przedniej części pojazdu. Narysowane reflektory oraz masywna atrapa przednia bez wątpienia przesądzają o solidnym i funkcjonalnym charakterze pojazdu. Wniosek ten potwierdza masywna pokrywa komory silnika z licznymi przetłoczeniami oraz zderzak zwieńczony narożami wykonanymi z tworzywa. Bez dwóch zdań: wielozadaniowe auto! Przesuńmy się w stronę profilu opla, który jest dynamiczny, pewny oraz nieco agresywny. Rzec można, że jest on inną twarzą grandlanda. Twarzą, która jest smukła, pewna siebie, z lekką i urokliwą dozą arogancji – w mojej ocenie obraz ten wywołują felgi oraz przetłoczenia paneli drzwiowych. Trzecie i ostatnie wcielenie opla spotkamy w jego tylnej części. Jest ono zdecydowane i zorientowane na przyszłość. Ciekawy samochód.

Koherentne wnętrze

Spójność oraz konsekwencja to słowa, które przychodzą mi do głowy, gdy myślę o wnętrzu tego opla. Zajęcie optymalnej pozycji za kierownicą nie stanowi większego problemu – jest to możliwe dzięki regulowanej w dwóch płaszczyznach kierownicy oraz fotelom, które posiadają szeroki zakres dopuszczalnych nastaw. Spójny charakter wnętrza wspierany jest przez właściwe zlokalizowanie przełączników, towarzyszących kierowcy podczas codziennej eksploatacji pojazdu. Konsekwencja zaś wyrażona jest przez zastosowanie tożsamych rozwiązań w poszczególnych modelach marki. Rzec można zatem, że zwycięskiego składu się nie zmienia. Fakt ten z całą pewnością docenią osoby, które lubią sprawdzone i przemyślane rozwiązania.

Wyposażenie

Jedną z istotnych zmiennych w procesie oceny auta jest wyposażenie. Testowany opel grandland x zestrojony został w sposób, który zaspokaja wszystkie potrzeby kierowcy niezależnie od pory roku. Na uwagę zasługują reflektory przednie wykonane w technologii LED – doskonale oświetlają one drogę, a dopełnione poprzez statyczny system doświetlania zakrętów stają się komplementarnym i przydatnym narzędziem w nocnych podróżach. Równie praktycznym pakietem elementów wyposażenia są podgrzewane fotele przednie oraz tylne, podgrzewana kierownica oraz szyby i lusterka. Rozwiązania te docenią osoby, które nie lubią zimna i bardzo lubią przyjemną dla ciała dodatnią temperaturę. Potrzebą, o zaspokojenie której także zadbał Opel, jest bezpieczeństwo. Dokonał tego za pośrednictwem szeregu asystentów wspomagających kierowcę podczas długich i wymagających tras. To jednak nie wszystko. Na szczególną uwagę zasługuje system audio – jakość dźwięku jest wyjątkowo dobra i z całą pewnością zadowoli nawet najbardziej wymagającego audiofila.

Kwestie mechaniczne

Testowany opel grandland X wyposażony był w dwulitrową jednostkę napędową legitymującą się mocą 177 KM i sprzęgniętą z ośmiostopniową przekładnią automatyczną. Moc oraz moment obrotowy przekazywane są w całości na oś przednią. Niestety niemożliwe jest doposażenie opla w napęd na wszystkie koła. Układ zawieszenia zestrojony jest na podstawie dwóch zmiennych: komfortu oraz sztywności. Dzięki temu podczas pokonywania szybszych partii zakrętów wychył karoserii nie występuje, a jazda po nierównościach jest przyjemna. Wyciszenie auta należy ocenić bardzo dobrze. Przemieszczanie się z prędkościami autostradowymi jest ciche, a opływ wiatru jest jedynie nieco słyszalny.

Zalety

• wygląd zewnętrzny
• pakiet zimowy
• reflektory w technologii LED
• spalanie – podczas jazdy z prędkością 90 km/h nie ma najmniejszego problemu w uzyskaniu spalania na poziomie 4,5 litra
• system audio
• wyciszenie
• czytelność zegarów
• wbudowana przetwornica

Wady

• brak napędu na cztery koła
• lokalizacja oraz pojemność ładowarki indukcyjnej – kłopot z ładowaniem większych telefonów pokroju Samsung Galaxy Note 8
• lokalizacja portu USB w konsoli środkowej – podłączenie do niego kabla jest niewygodne i bardzo kłopotliwe
• skrzynia biegów – jeśli decydujemy się na wyprzedzanie, musimy ten manewr odpowiednio zaplanować, ponieważ skrzynia ma kłopot z dynamicznym dobraniem odpowiedniego przełożenia, powodując u kierującego nieprzyjemny moment niepewności

Podsumowanie

Opel Grandland X to ciekawa alternatywa dla osób chcących posiadać auto, które niewiele pali i jest atrakcyjne wizualne. Porównać można go do człowieka, który posiada niewielkie przywary, które w zestawieniu z rozliczną liczbą zalet nie przeszkadzają w codziennym obyciu.

Artykuł [TEST] Opel grandland X 2.0 CDTI 177 KM pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Cztery lata badań i projektów koncepcyjnych, ponad 2,5 miliarda marek wydanych na dopracowanie kolejnej generacji mającej zastąpić mocno wysłużoną Vectrę A. Wszystkie poniesione nakłady nie zostały zmarnowane, stworzono całkowicie nowe, oparte o najnowsze rozwiązania technologiczne auto. Opływowa linia nadwozia z charakterystycznym połączeniem maski z lusterkami bocznymi (pieszczotliwe nazywane przez użytkowników „uszami Shreka”) mogły się podobać. Auto szokowało niespotykanym w tej klasie samochodów komfortem, wyglądem oraz nowymi systemami bezpieczeństwa, które dostępne były już w standardzie takimi jak ESP, ABS czy dwie poduszki powietrze z możliwością dokupienia kurtyn bocznych w fotelach. Bogata gama silnikowa oraz możliwość doposażenia Vectry w kolorową nawigację, dwustrefowy climatronic czy skórzane sportowe fotele pozwalały jej konkurować z samochodami Audi czy VW i to niejednokrotnie przewyższając je w bezpośrednich porównaniach. Opel Vectra B był nowością, która idealnie wpisała się w wymagania, jakie były stawiane przez polskich kierowców wobec samochodów i to właśnie dzięki Vectrze oraz Astrze II, marka ta zyskała ogromną popularność w naszym kraju. Oprócz podstawowych wersji Vectry dostępne były limitowane wersje sportowe sygnowane i przygotowane przez firmę Irmsher. Muskularne zderzaki, dodatkowe spoilery, obniżone zawieszenie, a to wszystko uwieńczone wisienką w postaci 2,5 litrowego wolnossącego 6 cylindrowego silnika o mocy 195 koni mechanicznych. Te wszystkie cechy powodowały szybsze bicie serca u każdego, kto miał okazję przejechać się Vectrą i500. Oczywiście to tylko skrócony zarys i aby opisać dokładnie każdą dostępną wersję Vectry musiałbym rozpisać się na przynajmniej kilkadziesiąt stron, a nie to jest tematem tego artykułu.

W 2008 roku General Motors zaprezentowało kolejnego sedana, Insignię. Pamiętam, gdy po raz pierwszy zobaczyłem ten samochód na naszych drogach. Pomyślałem wtedy, że Opel dalej potrafi wywołać zachwyt zarówno wśród fanów marki, jak i w gronie posiadaczy samochodów innych koncernów. Po raz kolejny udało im się stworzyć niebanalnie wyglądającą bryłę, która na dobre wpisywała się w Polski krajobraz podobnie, jak 19 lat temu zrobiła to Vectra. Mógłbym zdublować tutaj cechy, które wcześniej wymieniłem – komfort, osiągi, bogata gama silników, ogromna możliwość konfigurowania wyposażenia. To wszystko już znamy. Ponownie powstała usportowiona wersja, czyli Insignia OPC zaprezentowana w 2009 roku, mogła pochwalić się mocą 325 koni mechanicznych krzesanych z doładowanego, 6 cylindrowego silnika znanego jeszcze z Vectry C. Wszystko wydawało się piękne, Opel przecież kontynuował dobrą tradycję, jednak przyszedł czas na pierwszy lifting – i początkowy zachwyt powoli zanikał. Oprócz paru dodatków, frontu czy lamp nie zmieniło się kompletnie nic. Ale do tego Opel zdążył nas już przyzwyczaić, przecież lifting Vectry polegał z grubsza na tym samym. W 2016 roku w mediach oraz wśród użytkowników znowu zawrzało. GM ogłosiło premierę całkowicie nowej Insignii, a na dodatek atmosferę podgrzewała informacja o powrocie marki do legendy GSI (starsi czytelnicy na pewno pamiętają Kadety, Corsy B czy Astry F w sportowej wersji GSI, które obowiązkowo musiały wisieć na plakatach w każdym szanującym się warsztacie samochodowym w późnych latach 80 i wczesnych 90).

Przyszedł 2017 rok, zaprezentowano teoretycznie nową i futurystyczną, tworzoną wedle hasła „drażnimy klasę wyższą” Insignię. Z wielką nadzieją przyszło równie wielkie rozczarowanie. Samochód przestał totalnie wyróżniać się z tłumu, wpisał się w obecnie trwający trend robienia samochodów na „jedno kopyto”. Mam tutaj na myśli agresywną linię nadwozia, która płynnie przechodzi w masywny grill zamknięty pomiędzy paskami świateł LED do jazdy dziennej. Sami przyznacie, gdzieś już to widzieliście, prawda? Samochód stał się do bólu poprawny, przestał wywoływać jakiekolwiek emocje. Czytając opinie użytkowników niejednokrotnie ich samochód mylony jest na przykład z nową Mazdą 6 czy Volkswagenem Passatem. I tutaj pojawia się dylemat czy takie pomyłki są wadą czy zaletą nowej Insignii. Marka straciła swoją indywidualność, ale z drugiej strony bycie przyrównywanym do najlepszych powinno być odbierane w ramach komplementu. Jeszcze większe rozczarowanie przyniosła zaprezentowana parę miesięcy temu odmiana GSI, która miała być totalnym powrotem do sportowych korzeni marki. Okazało się jednak, że z korzeniami ma ona niewiele wspólnego. Dopłacając do wersji GSI dostajemy większe koła, pakiet stylistyczny i mniej wygodne sportowe fotele oraz parę emblematów. Silnik pozostaje ten sam co w najmocniejszej wersji standardowej Insignii, czyli doładowany 4 cylindrowy silnik benzynowy o mocy 260 koni mechanicznych. Wersje GSI, lata temu charakteryzowały się właśnie zupełnie innymi, podkręconymi silnikami o znakomitych osiągach. Nie próbuje zarzucić nowemu Oplowi bycia ospałym, bo silnik ten daje sobie w zupełności radę, jednak gdzieś w tym wszystkim zaginął cały charakter marki oraz temperament sportowych odmian.

Opel, w którymś momencie pobłądził i poszedł w złym kierunku. Śmiało i z czystym sumieniem mogę stwierdzić, że poczciwa prawie 20-letnia Vectra B wywołuje u mnie zdecydowanie więcej emocji i zachwytu niż dużo młodsza i nowocześniejsza pozbawiona motoryzacyjnego ducha Insignia.

Artykuł Nowy Opel Insignia gorszy od Vectry B? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Opel to marka z wyjątkowo długą historią, można śmiało powiedzieć, że jest jednym z protoplastów motoryzacji, chociaż jak to bywa przy tak długiej działalności, miała swoje wzloty i upadki. Niestety przez ostatnie dziesięciolecia auta z błyskawicą w logo nie wyróżniały się na rynku, żeby nie powiedzieć, że na nim ginęły. Fakt nie można powiedzieć, że były totalnie złe. Były w miarę solidne, swoją awaryjnością nie odbiegały od konkurencji, pozwalały na bezproblemowe poruszanie się całym pokoleniom mieszkańców Europy. Brakowało im jednak „tego czegoś”, nie miały ani wyróżniającego designu, ani modeli budzących szczególne emocje, były, powiedzmy to sobie wprost, nudne. Na szczęście Opel napędzony nowym know-how i strumieniem pieniędzy z grupy PSA wstaje z kolan i zaczyna wypuszczać coraz odważniejsze projekty.

Nowy właściciel, nowe pomysły

Taki właśnie jest Crossland. Od razu widać, że to auto, które zrywa z dawnymi schematami marki i chce się wyróżniać na ulicy. Pierwsze co o tym świadczy to jego klasa/rozmiar/przeznaczenie, nazwijcie to jak chcecie. Opel nie miał do tej pory w ofercie małego, miejskiego crossovera, mimo wyraźnej mody na auta tego typu. Za to teraz oprócz naszego dzisiejszego w gościa, w gamie niemieckiej marki znajdziecie jeszcze dwa SUV-o-crossovery, czyli Grandlanda X i Mokke X. Czy nie za dużo? Według mnie nie, bo teraz właśnie takie auta, które mogłyby się wydawać niszowe są niekiedy prawdziwym przepisem na sukces. Wróćmy jednak do Crosslanda.

Pierwsze co zwróciło moją uwagę, kiedy podchodziłem do oczekującego na mnie samochodu, to to, jak umiejętnie przyciąga wzrok. Stoi przed nami auto, które nie atakuje nas kosmicznymi formami nadwozia, próżno szukać tutaj dziesiątek smaczków stylistycznych, czy patentów na wymyślenie koła od nowa. Nic z tych rzeczy. Przed nami stoi samochód, który wydaje się być stonowany w swoim designie, a mimo to automatycznie zawiesicie na nim wzrok. Myślałem, że to kwestia krwistej czerwieni, która pokrywała moją testówkę, ale kawałek dalej zaparkowane były inne Crosslandy w bardziej „poważnych” kolorach, a mimo to wrażenie było dokładnie takie same.

Głównym akcentem, który sprytnie przykuwa naszą uwagę jest optyczne podzielenie auta na trzy części. Mamy czarny dach i słupki, dodatkowo urozmaicone chromowaną listwą, poniżej połać blach w czerwonym kolorze i później znów czarny, tym razem matowy, dół. Tak prosta kompozycja, a jakże przyjemna dla oka. Cała sylwetka Crosslanda łączy w sobie swego rodzaju przysadzistość i lekkość małego auta. Gdzieś usłyszałem, że Crossland jest w pewnym sensie następcą Merivy. To teraz porównajcie sobie te dwa samochody. Nudny klocek, kontra o niebo świeżej wyglądający crossover. Taka zamiana, mi się podoba.

Trochę Insignii, trochę autorskich rozwiązań

W naszej testówce wyraźnie widać nawiązania do reszty nowych modeli marki, głównie z przodu. Front auta jest mocno podobny do tego znanego z flagowej Insignii, tutaj jednak sprawia wrażenie mniej poważnego, za to bardziej wesołego i przyjaznego. Na uwagę zasługują przednie reflektory, które są wykonane w technologii LED i szczególnie korzystnie wyglądają w nocy, oferując przy tym bardzo dobrą jakość „świecenia”. Mi jednak szczególnie przypadł do gustu tył auta. Ok możecie powiedzieć, że przecież nic się tam nie dzieje, ot zwykły płaski tył crossovera, jakich pełno na rynku. I pewnie po części będziecie mieli rację. Jest jednak jeden detal, który kompletnie odmienia to nudne wrażenie. Chodzi o światła. Nie wiem właściwie czemu na mnie tak działają, ale wyglądają jak z samochodu o wiele droższego. Są nowoczesne i eleganckie, a przy tym ani trochę nie snobistyczne.

I na koniec element, który wywołał u mnie niemałe zdziwienie, czyli klapka wlewu paliwa. Nie wiem z jakiego powodu, ale jest przeogromna. Gdyby ją odkręcić i użyć jako talerza, można by podać na nim naprawdę konkretne śniadanie. Nie jest to detal brzydki, czy przeszkadzający, jest po prostu dziwny. Z chęcią poznałbym historię, która za nim stoi.

Echa starego Opla…

Ok, z zewnątrz nowy Opel się obronił, sprawdźmy więc, jak jest w środku. A co do tego elementu mam najbardziej mieszane uczucia. Już tłumaczę dlaczego. Po pierwsze od razu widać najwięcej konotacji z wcześniejszymi Oplami, którymi jeździłem, i których mówiąc wprost nie jestem fanem. Natomiast, kiedy to pierwsze, niezbyt przyjemne wrażenie minęło, zacząłem zauważać, że tutaj może i jest trochę tak jak było, ale mimo to jest też o wiele lepiej. Na czym to tajemnicze „o wiele lepiej” polega?

Po pierwsze ilość miejsca, jak na tak małe auto jest wręcz zdumiewająca. Cztery dorosłe osoby mogą się rozsiąść jak królowie i nikt nikomu nie będzie przeszkadzał. A jak wsadzi się piątą osobę, to też obejdzie się bez bóli. Jak na klasę małego miejskiego crossovera jest bardziej niż dobrze. Kolejna sprawa to system multimedialny. Ten co prawda jest identyczny, jak w wielu autach z grupy PSA, ale to akurat bardzo dobrze, bo rozwiązanie jest proste, sprawdzone i intuicyjne. W porównaniu do czasów pierwszej Insigni jest to jak skok w nadprzestrzeń. Po trzecie kierownica, na pierwszy rzut oka może i sprawia wrażenie zbyt dużej i nieporęcznej, ale kiedy trzyma się ją w dłoniach negatywne odczucie znika jak błyskawica.

A reszta wnętrza? To określiłbym jako brakujące ogniwo pomiędzy nudnym, jak tabelki w excelu wnętrzami Volkswagenów, a często przekombinowanym stylem aut francuskich. Jest porządnie, intuicyjnie i przestronnie, dobra robota.

Teraz parę słów krytyki. Po pierwsze wyświetlacz head-up display, mały kawałek plastiku dumnie wysuwający się nad zegarami. Ok pomysł spoko, ale wykonanie nie warte dopłaty. Taki wyświetlacz ma sens jedynie, kiedy informacje są wyświetlana na szybie a nie na nieco tandetnie wyglądającej plastikowej „szybce”. Druga sprawa to lewarek zmiany biegów. Sam w sobie może nie jest brzydki, może nawet dobrze leży w dłoni, ale to jak pracuje, jak gigantyczne ma luzy, woła o pomstę do nieba. To nowy Opel a nie stary Polonez! Zdecydowanie do poprawki! I to właściwie tyle, więcej błędów nie zgłaszam. Widoczność jest w porządku, fotele są wygodne, bagażnik, jak na miejskie potrzeby wystarczający. Ruszmy się więc wreszcie i sprawdźmy jak to jeździ.

Dobry bigos smakuje nawet wielokrotnie odgrzewany

Silnik pod maską naszego Crosslanda to dobrze znany francuski 1.2 turbo, tym razem w wersji 110 konnej. Motor, który sprawia wrażenie mocniejszego niż jest w rzeczywistości, a przy tym zrównoważony w spożyciu. Jednak Crossland wcale nie jest taki mały, jak może się wydawać, miałem więc pewne obawy, czy nie będzie trochę mułowaty, albo nie będzie przepalać chorych ilości paliwa. Na szczęście obie te obawy okazały się być bezpodstawne. Z pewnością swoje trzy grosze dokłada do tego skrzynia, która choć tragiczna w użytkowaniu jest mistrzowsko zestopniowana i nie przeszkadza nawet brak szóstego biegu.

Auto chętnie rwie do przodu przy małych prędkościach, a i przy tych nieco większych nie traci rezonu. Piątka to typowy nadbieg, którego raczej nie będziecie używać w mieście, za to genialnie sprawdzi się w trasie, przy redukowaniu spalania. Crossland zadowala się około 6-6,5 litrami w mieście i około pięcioma litrami w cyklu mieszanym. Jak na to ile oferuje przestrzeni wewnątrz jest to wynik bardzo zadowalający.

Nieco gorzej sprawa ma się z prowadzeniem. Da się odczuć nastawienie na komfort kosztem precyzji. Nie znaczy to, że Opel prowadzi się jak Lublin na wytłuczonych resorach, można nim podróżować sprawnie i pewnie. Ja osobiście wolę jednak, kiedy auto jest bardziej zwarte i sztywniejsze, ale zdaję sobie sprawę z tego, że takie coś nie wszystkim będzie odpowiadać. Osobom, które jeżdżą spokojnie i dużo po mieście, na pewno będzie się to podobać, ponieważ w takich warunkach Crossland czuje się jak ryba w wodzie.

…wiosny nie czyni. Za to dobrze pokazuje nadchodzące trendy

Przyszedł czas na podsumowanie spotkania z nowym dzieckiem Opla. Czy zerwał z niechlubną historią ostatnich dwóch dekad w historii Opla? Według mnie jeszcze nie do końca, chociaż czuć znaczną poprawę. Kiedyś jeżdżenie autami z błyskawicą na masce było dla mnie nieprzyjemną koniecznością i to wrażenie minęło. W Crosslandzie czułem się dobrze, chociaż pewne rzeczy bym poprawił. Jedno jest pewne, po tym modelu czuć już, że idzie nowe i lepsze oraz mocno kibicuję Oplowi, aby wrócił do czasów swojej świetności, póki co z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że są na dobrej drodze. Cześć!

Niby zwykły klocek, ale jednak o wiele ciekawszy

Ta klapka od wlewu paliwa jest ogromna!

Bezpiecznie zaprojektowane, ale i funkcjonalne wnętrze.

Prawda, że ciekawszy od Merivy?

Osoba odpowiadająca za „światła” powinna dostać premię, oddzielnie za przednie…

Jak i za tylne

Na leśnych dukatach Crossland X poradzi sobie doskonale, ale dalej nie ma co się zapuszczać

Artykuł Jedna jaskółka…, czyli TEST Opel Crossland X 2017 pochodzi z serwisu TestHub.pl.