Odwołanie lotu – żaden problem…? 

Latamy coraz częściej, to jest fakt. Dawniej lot samolotem był synonimem prestiżu, dziś jednak ceny połączeń są już znacznie bardziej przystępne. Loty krajowe nieraz są zbliżone kosztem do podróży pociągiem. Odpowiednio wcześnie zarezerwowany lot może się nawet okazać korzystniejszy.

Skoro latamy częściej, to rośnie też prawdopodobieństwo, że trafimy na negatywne konsekwencje związane z całym procesem – m.in. odwołania lotów. Praktycznie każdy artykuł w tematyce praw pasażerów rozpływa się nad mnogością odszkodowań i obowiązków linii lotniczych w takowej sytuacji. Na własnej skórze przekonałem się jednak, że proces nie jest wcale tak krystalicznie czysty, jak jest to opisywane.

Mój lot został niedawno odwołany. “Żaden problem” – pomyślałem i zadzwoniłem do przewoźnika – Polskich Linii Lotniczych LOT. Na infolinii dowiedziałem się, że w miejsce odwołanego lotu zaproponowano mi powrót 2 dni później. Nie ma tu znaczenia, że inna linia lotnicza (w ramach sojuszu Star Alliance) oferuje swoje połączenie tego samego dnia – wymiana bowiem (w opinii przewoźnika) może nastąpić wyłącznie na ich inne połączenie. A takowe jest najprędzej za dwa dni. Pani dodatkowo poinformowała mnie, że zgodnie z procedurami LOT-u przesunięcie terminu podróży może wynosić nawet do 7 dni. 

Przepisy swoje a LOT swoje 

Powrót za 2 dni mi nie odpowiada – postanowiłem sam zarezerwować alternatywny lot i po prostu odzyskać pieniądze za anulowany odcinek. Ten plan był najlepszy, bowiem ze wszystkich możliwych rozwiązań – zwrot pieniędzy wydawał mi się najpewniejszy i najprostszy do przeprocesowania. Szybko jednak okazało się, że byłem w wielkim błędzie.

LOT stwierdził, że to pośrednik, u którego kupiłem bilet, powinien oddać pieniądze. Ten jednak zaoponował wskazując, że zwrot częściowy nie jest możliwy i mogę jedynie odzyskać pieniądze za całość połączenia. Oczywiście pod warunkiem, że zrezygnuję też z drugiego lotu. Poczułem się jak małe dziecko odsyłane w pętli od jednego rodzica do drugiego.

Ale przecież jest prawo, które mnie chroni, prawda? Sprawdziłem zatem tekst Rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, które reguluje takie przypadki. I wygląda to następująco:

“1. W przypadku odwołania lotu, pasażerowie, których to odwołanie dotyczy:
a) otrzymują pomoc od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 8”.
Artykuł 8 z kolei jasno mówi, że w owym przypadku mam prawo również do częściowego zwrotu pieniędzy.

Sprawa jest zatem jasna, to właśnie LOT powinien zwrócić mi pieniądze, wręcz jest do tego prawnie zobligowany. Sporządziłem reklamację i nadmieniłem, że moment jej złożenia rozpoczyna bieg 7-dniowego terminu na zwrot środków, wynikającego wprost z rozporządzenia. Równolegle przesłałem wiadomość do rzecznika prasowego Spółki, celem uzyskania komentarza w przedmiotowej sprawie. Zapytałem o odsetek odwołanych lotów oraz odsetek biletów sprzedawanych przez pośredników, aby móc ocenić skalę takich sytuacji jak moja. Podstawową kwestią było jednak odsyłanie pasażerów do pośrednika, podczas gdy to właśnie linia lotnicza ma obowiązek zwrócić pieniądze – poprosiłem o komentarz w tej sprawie.

LOT (póki co) milczy

Nie ukrywam, że jestem zaskoczony. Składając reklamację, wskazałem wyraźną podstawę prawną, na mocy której to właśnie przewoźnik ma obowiązek zwrócić mi pieniądze. Odpowiedź, w której nie tylko nie ustosunkowano się do tej kwestii, ale w dalszym ciągu uparcie odmawia się zwrotu należnych środków, wydaje się zaskakująco bezczelna.

Również rzecznik prasowy, do momentu publikacji tego artykułu, nie odpowiedział na moje dwie wiadomości, mimo wcześniejszych telefonicznych zapewnień, że zajmie się sprawą. Było to niezwykle istotne, bowiem najprawdopodobniej LOT nie wywiązuje się z obowiązku, który narzuca na niego przepis chroniący pasażerów. Oświadczenie w tej sprawie pozwoliłoby rozwiać ewentualne wątpliwości, takowego jednak się nie doczekałem.

Niestety mój przypadek najprawdopodobniej nie jest odosobniony. Wykonałem łącznie kilka telefonów na infolinię, ponieważ już w przeszłości przekonałem się, że pracownik nie wiedząc co powinien zrobić – zwyczajnie twierdzi, że nie ma takiej możliwości. Tym razem jednak wszyscy konsekwentnie odsyłali mnie do pośrednika, gdyż tak nakazywała “procedura”, na którą zgodnie się powoływano. Oznacza to, że takich osób jak ja będzie znacznie więcej – osób, którym zepsuto wyjazd przez odwołanie lotu, a następnie odesłano do pośrednika, samemu odmawiając zwrotu środków.

LOT – pech, czy zła organizacja?

Odwołania lotu to tylko jeden obszar. Nasza czytelniczka, pani Maria, dokonała zmiany swojej rezerwacji przez portal lot.com. W systemie linii lotniczej nie brakuje jednak błędów i wyniku takowego pieniądze zostały pobrane z karty, mimo że zmian w rezerwacji nie udało się dokonać. Ostatecznie (zgodnie z zapewnieniem pracownika) musiała zapłacić raz jeszcze i ubiegać się o zwrot uprzednio pobranej kwoty. Pomimo obietnicy przeprocesowania zwrotu w terminie 7 dni – LOT nie spieszył się i dokonał wypłaty dopiero po niecałych trzech tygodniach. Oczywiście bez żadnej rekompensaty za przetrzymanie pieniędzy swojej klientki.

Osobiście wielokrotnie doświadczyłem licznych błędów z systemem rezerwacyjnym, odprawy i podglądu/zmiany rezerwacji po stronie LOT-u. Moją szczególną uwagę jednak przyciągnęła oficjalna aplikacja mobilna na urządzenia Android, która w sklepie Google Play uzyskała spektakularną ocenę 1.5 / 5 wynikającą z opinii przeszło dwóch tysięcy użytkowników. I myślę, że mniej więcej tak oceniam w tej chwili moje zadowolenie z dotychczasowego przebiegu współpracy z PLL LOT.

Drodzy Czytelnicy, życzę Wam jak najmniej nieprzyjemnych sytuacji z liniami lotniczymi. Rezerwując przelot, warto mieć na uwadze, że w przypadku odwołania któregokolwiek z odcinków, termin naszej podróży może zmienić się nawet o 7 dni. Co więcej, jeśli zostaniemy o tym poinformowani na co najmniej 14 dni przed podróżą – nie przysługuje nam prawo do odszkodowania. Aby zabezpieczyć się choć częściowo przed negatywnymi konsekwencjami takich sytuacji – w miejscu docelow   ym powinniśmy zarezerwować hotel z możliwością jego anulowania lub zmiany dat pobytu. Czasem zdarza się bowiem, że decyzję o terminie naszego pobytu podejmuje ktoś inny.

materiał pochodzi z: http://glosnomysle.eu

gfx: licencja cc0

Artykuł Głośno myślę #7: Prawa pasażera – teoria a praktyka pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Kwestie związane z przewozem, przemieszczaniem naszych rzeczy podczas podróży reguluje Konwencja Montrealska, która w sposób szczegółowy traktuje o problematyce bagażu opóźnionego, uszkodzonego oraz zagubionego. Dokument ten jest umową międzynarodową, która konsoliduje i unowocześnia rozwiązania przyjęte w Konwencji Warszawskiej, poszerzając zakres uregulowania oraz unifikacji prawa. W konwencji tej zawarte są przepisy, które są podstawą nie tylko do dochodzenia naszych roszczeń, ale także są drogowskazem dla działań podejmowanych przez przewoźników.

Odpowiedzialność przewoźnika za uszkodzenie zniszczenie lub zgubienie bagażu

Przedmiot oraz granicę odpowiedzialności przewoźnika określa art. 17 ust. 2 Konwencji Montrealskiej. Z jego brzmienia wynika, że:

przewoźnik ponosi odpowiedzialność za szkodę wynikłą w razie zniszczenia, utraty lub uszkodzenia przyjętego bagażu jedynie pod warunkiem, że wydarzenie, które spowodowało zniszczenie, utratę lub uszkodzenie bagażu nastąpiło na pokładzie statku powietrznego lub podczas jakiegokolwiek okresu, w którym przyjęty bagaż był pod opieką przewoźnika.

Co to jednak oznacza w praktyce? Otóż przewoźnik ponosi odpowiedzialność za szkodę wtedy, gdy nasz bagaż uszkodzono lub zniszczono na pokładzie samolotu lub gdy zdarzenie wywołujące szkodę powstało od chwili przyjęcia bagażu przez przewoźnika. Oznacza to, że z chwilą, w której nasz bagaż dostaje lotniskową „metkę”, na przewoźniku ciąży obowiązek naprawienia szkody. Aby jednak instytucja ta nie była nadużywana i nie stała się polem do wyłudzania odszkodowań, w treści tego przepisu dodano zdanie, które brzmi:

jednakże przewoźnik nie ponosi odpowiedzialności, jeśli, i w takim zakresie, w jakim szkoda wynikła w wyniku wrodzonego defektu, jakości lub wady bagażu. W przypadku bagażu nieprzyjętego, w tym rzeczy osobistych, przewoźnik ponosi odpowiedzialność, jeśli szkoda wynikła z jego błędu lub błędu jego pracowników lub agentów.

W praktyce znaczy to, że przewoźnik nie odpowie za szkodę, która powstała ze względu na właściwość bagażu. Czym jednak ta właściwość jest? Otóż jeżeli zapakujemy się w podróż w uszkodzoną walizkę, np. z wyrwanym zawiasem, przewoźnik nie odpowie za jej dalsze uszkodzenie, bowiem nie była ona w pełni wartościowa przed, czyli nie posiadała pożądanej właściwości.
Kiedy mamy do czynienia ze zgubieniem bagażu? O zgubieniu bagażu możemy mówić wtedy, kiedy przewoźnik się do tego przyznaje lub kiedy od dnia, w którym bagaż miał dotrzeć do miejsca przeznaczenia, mija 21 dni. Wówczas odbiorcy przysługuje uprawnienie do dochodzenia roszczenia.

Odpowiedzialność przewoźnika za opóźnienie

Kwestię opóźnienia w przewozie lotniczym osób, ładunku lub bagażu reguluje art. 19 konwencji. W pierwszym zdaniu określa on, że przewoźnik ponosi odpowiedzialność za opóźniony bagaż. Czy zatem jego odpowiedzialność jest bezgraniczna? Czy w każdej sytuacji on odpowie? Odpowiedź brzmi: nie. Przewoźnik nie odpowie za opóźnienie, jeżeli udowodni on, że on sam oraz jego pracownicy i agenci podjęli wszystkie rozsądnie konieczne środki, aby uniknąć szkody, lub że niemożliwe było podjęcie przez nich takich środków. W praktyce oznacza to, że przewoźnik nie odpowie za burzę, która przyczyniła się do odwołania lotu, lub za nagłe uszkodzenie samolotu, które ma tożsamy skutek. Jest to rozsądny przepis, który zapewnia równowagę między prawami pasażera a obowiązkami przewoźnika.

Uwolnienie od odpowiedzialności

Po części problematyka ta została poruszona w pierwszym akapicie tekstu. Niemniej jednak aby tekst ten był kompletny, należy omówić art. 20 powyższej konwencji. Otóż przewoźnik może uwolnić się od odpowiedzialności z tytułu powstałej szkody, jeśli

przewoźnik udowodni, że szkoda została spowodowana przez lub że przyczyniło się do niej niedbalstwo lub inne bezprawne działanie lub zaniechanie osoby domagającej się odszkodowania lub osoby, od której on lub ona uzyskała swoje prawa, przewoźnik jest całkowicie lub częściowo uwolniony od odpowiedzialności wobec osoby występującej z roszczeniem w takim zakresie, w jakim takie niedbalstwo lub inne bezprawne działanie lub zaniechanie spowodowało lub przyczyniło się do szkody.

W praktyce oznacza to, że przewoźnik uwolni się od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że szkoda powstała przez to, że osoba, która chce odszkodowania, nie zachowała się tak, jak powinna. Aby nie mówić w próżnię, posłużę się przykładem. Załóżmy, że osoba domagająca się odszkodowania włoży do ogromnej torby kilka filiżanek luzem. Filiżanki te stłuką się, ponieważ nie są w żaden sposób zabezpieczone. W sytuacji takiej przewoźnik uwolni się od odpowiedzialności, bowiem osoba, która domaga się odszkodowania, dopuściła się niedbalstwa.

Kwotowe granice odpowiedzialności

Art. 22 ust. 2 konwencji traktuje o limitacji odpowiedzialności przewoźnika w zakresie sumy pieniężnej oraz o mierniku wysokości odszkodowania. Po ludzku mówiąc, artykuł ten określa górną granicę odszkodowania, statuując jej wysokość na 1 000 Specjalnych Praw Ciągnienia. Jakie prawa? Jakie specjalne? O co w ogóle chodzi? Otóż Specjalne Prawa Ciągnienia (ang. Special Drawing Rights) są uniwersalnym miernikiem wartości naszego bagażu. Na dzień 09.01.2019 ich kurs wynosi 5,23 zł, a zatem maksymalne odszkodowanie, jakie możemy uzyskać, wynosi 5 230 zł. W tym miejscu należy się zatrzymać i zadać pytanie: czy zakreślenie górnej granicy kwoty odszkodowania oznacza, że niemożliwe jest dochodzenie roszczenia ponad tę kwotę? Odpowiedź brzmi: dochodzenie odszkodowania ponad tą kwotę jest możliwe. Aby tego dokonać, należy przede wszystkim sięgnąć do konwencji, a dokładnie do art. 22 ust. 5, który stanowi, że:

powyższe postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu nie mają zastosowania, jeśli zostanie udowodnione, że szkoda wynikła z działania lub zaniechania przewoźnika, jego pracowników lub agentów, dokonanych z zamiarem spowodowania szkody lub lekkomyślnie i ze świadomością, że szkoda najprawdopodobniej powstanie, pod warunkiem, że w przypadku takiego działania lub zaniechania taki pracownik lub agent działał w zakresie swojego zatrudnienia.

Mówiąc po polsku. Jeśli wykażemy, że bagażowy miał gorszy dzień i nie chciało mu się należycie ułożyć walizek, w skutek czego zawartość naszej walizki uległa zniszczeniu, to wówczas możemy dochodzić roszczeń wyższych niż 1 000 Specjalnych Praw Ciągnienia.

Termin i forma zgłaszanie skarg

Aby móc skutecznie dochodzić naszego roszczenia, musimy je przede wszystkim zgłosić w terminie. Żeby tego dokonać, należy powiadomić o uszkodzeniu bagażu bezzwłocznie, a najpóźniej w terminie 7 dni od daty odebrania bagażu. Mówiąc jasno: ujawniamy uszkodzenie i bezzwłocznie je zgłaszamy. Jeśli jednak nie możemy tego zrobić, mamy na to 7 dni od daty odbioru bagażu. Termin ten jest terminem ostatecznym. Po tym czasie nie będziemy mogli dochodzić naszego roszczenia za wyjątkiem nadużycia finansowego z jego strony. W przypadku opóźnienia naszego bagażu termin do zgłoszenia roszczenia biegnie od chwili odkrycia opóźnienia i kończy swój bieg z upływem 21 dnia od daty oddania bagażu. Kolejną równie istotną kwestią jest forma zgłoszenia skargi. Konwencja statuuje ją jako pisemną i wysłaną w ramach czasowych określonych powyżej.

PIR (Property Irregularity Report)

Dokument ten w dużym uproszczeniu jest niczym innym jak protokołem, deklaracją niezgodności stanu naszego mienia. Stanowi on podstawę do dochodzenia naszego roszczenia, toteż jego uzyskanie jest bezwzględnie konieczne. Aby to uczynić, trzeba udać się do biura bagażowego (ang. lost luggage) i poprosić o pomoc pracownika obsługi naziemnej, który wespół z nami sporządzi stosowny dokument. Pamiętajmy, że niezgłoszenie zastrzeżenia co do naszego bagażu jest dowodem opartym na faktycznym domniemaniu, że wszystko z bagażem było w porządku. Dlatego zawsze zgłaszajmy roszczenie niezwłocznie. W ten sposób unikniemy niepotrzebnych nieporozumień.

Podsumowanie

Pasażerowi oraz przewoźnikowi przysługuje szereg praw związanych przewozem bagażu. Pamiętajmy jednak, że są one zakreślone w pewnych granicach i ich wypaczanie jest działaniem niepożądanym, mogącym przynieść negatywne konsekwencje.

Artykuł Opóźniony, uszkodzony, zgubiony bagaż na lotnisku? Sprawdź, jak się bronić pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Podróżnik podkreśla, że za sukcesem tej wyprawy stały dwa czynniki. Przede wszystkim ludzie, których spotkał na drodze. Notabene już na etapie planowania zdał on sobie sprawę, że bez pomocy Afrykanów i ich dobrej woli ekspedycja nie powiedzie się.

Niezapowiedziana wizyta w poszukiwaniu źródła prądu

W większość miejsc Arkady przybywał niezapowiedziany i w jednym konkretnym celu. Mam na myśli naładowanie baterii w leafie. Już na miejscu Fiedler musiał przekonać mieszkańców, aby ci pozwolili mu na podłączenie samochodu do prądu na noc. Taka konieczność zrodziła się np. w wiosce Boromo, Burkina Faso, która mieści się pomiędzy Wagadugu i Bobo Dioulasso. Było to spowodowane sporą odległością pomiędzy punktami ładowania. Mianowicie wynosiła ona 350 km. Wydaje się to niedużym dystansem, prawda? Niestety pokonanie tylu kilometrów na jednym ładowaniu jest dla leafa nieosiągalne. Stąd też trzeba było znaleźć inne źródło zasilania. Dosłownie pośród afrykańskiego buszu.

Jak się okazało, mapy i urządzenia GPS nie były pomocne. Kluczem do przetrwania była ekonomiczna jazda. Chodzi o  odpowiednie planowanie i wyciśnięcie z baterii samochodu tyle, ile to tylko możliwe. Tam każdy kilometr zasięgu miał niebagatelne znaczenie. Na szczęście drogi były płaskie i pokryte gładkim asfaltem bez większych wzniesień. Po przejechaniu jakichś 180 km Fiedler dotarł do wioski Boromo. W baterii pozostało 51% mocy. Swoją drogą był to jeden z wielu rekordów, jakie udało się mu pobić w kwestii zasięgu elektrycznego samochodu.

Wracając do tematu ładowania, mieszkańcy skierowali podróżnika do domu w środku wioski. Tam mógł skorzystać ze źródła energii elektrycznej. Instalacja elektryczna okazała się jednak bardzo prymitywna. Doszło do ciągłej walki z bezpiecznikami, które nie mogły wytrzymać długotrwałego ładowania baterii samochodu. Ostatecznie udało się doładować baterie o kolejne 20%. Następnego dnia Fiedler wyruszył w dalszą podróż. Tym razem do oddalonego o 190 km Bobo Dioulasso.

Samochód elektryczny to wolność

Arkady wspomina, jak w Boromo zdał sobie ponownie sprawę z nieocenionej pomocy ludzi, których spotykał na swojej drodze. Po drugie okazało się, że w nieprzystępnym świecie afrykańskich dróg samochód elektryczny daje ogromną wolność w podróży.

Podróżnik dojechał do Boromo po 10 tys. km drogi z Cape Town. Podczas tej trasy leaf nie korzystał z dedykowanej stacji ładowania ani razu. Takie po prostu nie istnieją. Pomimo tego podróż trwała nadal. W przypadku gdyby Fiedler wybrał samochód o konwencjonalnym napędzie, byłoby znacznie gorzej. Mianowicie stacja paliw z benzyną czy wodorem mogłaby nie być osiągalna w tamtym rejonie. By poruszać się samochodem z silnikiem spalinowym – nie oszukujmy się – musimy co pewien czas odwiedzić stację paliw. Natomiast w przypadku elektryka możemy sobie poradzić nawet bez stacji ładowania w pobliżu. Wystarczy gniazdko z prądem w domu pomocnego człowieka. Paliwo trzeba wyprodukować, dostarczyć na stację i sprzedać odbiorcy końcowemu. Natomiast energia elektryczna jest wszędzie dookoła nas. Mam na myśli domy, sklepy, szkoły, dworce autobusowe itd., nazwijcie to, jak chcecie. W każdym razie gniazdek z prądem jest mnóstwo.

Samochód elektryczny daje wolność, ale też wybór. Nikt nie każe korzystać z dedykowanych stacji ładowania. Można korzystać z dowolnych źródeł zasilania. Ponadto gdyby w trakcie wyprawy Fiedlera nie byłoby dostępu nawet do gniazdek elektrycznych, teoretycznie podróż wciąż byłaby możliwa. Przy użyciu odpowiedniego sprzętu fotowoltaicznego można naładować baterie samochodu energią słoneczną.

To, że samochody elektryczne są czyste i ekologiczne, to już wiemy. Mogą również dostarczyć nam komfortu i przyjemności z jazdy. Co ważniejsze, prawdziwa wolność, jaką oferują swoim użytkownikom, jest bardzo ważnym głosem za posiadaniem takiego pojazdu. Według Fiedlera raczej wcześniej niż później to właśnie ten argument przekona do elektryków nawet ich największych przeciwników.

Na zakończenie tak Arkady podsumowuje swoje doświadczenia z powyższej wyprawy: „Właśnie dlatego… to jest samochód, którym chcę dale jeździć”.

Przekraczając równik w Gabon

Stacja paliw Petrol

W wiosce Boromo

9 paneli wystarczyło by do naładowania akumulatorów

Ładowanie nr 73, Kenieba, Mali

źródło: Drivetribe

Artykuł Nissanem leafem przez Afrykę? Czemu nie! pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Pierwsza część składać się będzie na informację o: Niemczech, Czechach, Słowacji, Ukrainie, Białorusi, Litwie oraz Rosji (Obwód Kaliningradzki). Za nami już połowa lipca, dla niektórych oznacza to już wykorzystanie sezonu urlopowego dla innych zaś dopiero jego planowanie. Duży odsetek urlopowiczów, jak zawsze zdecyduje wybrać się na wyprawę swoimi czterema kółkami, część zapewne wybierze podróż zagraniczną i po to też powstaje ten poradnik. A więc myślę, że warto zacząć. Na początek, jakie kryteria zostały przyjęte?

1. Wyposażenie auta;
2. Ceny autostrad oraz innych dróg szybkiego ruchu;
3. Przykładowe kary za wykroczenia drogowe;
4. Inne.

Zacznijmy od naszych zachodnich sąsiadów czyli Niemców:

1. Wyposażenie auta podobne do polskich wymogów tj. trójkąt ostrzegawczy, gaśnica oraz dodatkowo mamy nakaz posiadania w pojeździe apteczki. Dodatkowo zaleca się stosowania kamizelki odblaskowej przy każdorazowym opuszczeniu auta na poboczu drogi.
2. Przejazd autostradami w Niemczech jest dla samochodów osobowych bezpłatny.
3. Przykładowy mandat za przekroczenie prędkości w terenie zabudowanym od 31 km/h do 40 km/h – 160 Euro plus punkt karny i dodatkowo tracimy możliwość kierowania pojazdem na miesiąc.
   Mandat w tych samych widełkach przekroczenia prędkości w terenie zabudowanym, to natomiast kara 200 Euro plus „gratisy” wymienione wcześniej.
4. Po zatankowaniu paliwa nie należy uruchamiać pojazdu przed dokonaniem opłaty. Jeżeli policja podczas kontroli drogowej uzna, że ze względu na warunki panujące na drodze letnie opony nie gwarantują bezpieczeństwa ruchu, może ukarać kierowcę mandatem.

Następny kraj na naszej mapie to Czechy:

1. 1. Republika Czeska dosyć rygorystycznie podchodzi do wyposażenia dodatkowego posiadanego w aucie i udając się za granicę musimy być zaopatrzeni w apteczkę, kamizelkę odblaskową, trójkąt ostrzegawczy, komplet zapasowych żarówek oraz bezpieczników, klucza do kół i podnośnika do auta, koła zapasowego lub w przypadku braku koła zapasowego kompletu naprawczego do opon.
   2. W przeciwieństwie do Niemiec u naszych sąsiadów drogi szybkiego ruchu i autostrady są płatne. Musimy wykupić winietę.
      – Winieta 10 dniowa – 310 CZK;
      – Winieta 30 dniowa – 440 CZK.
      Istnieje jeszcze winieta roczna, ale została pominięta w zestawieniu.
   3. Łamanie przepisów ruchu oznacza dodatkowo punkty karne, nawet dla przyjezdnych. Limit punktów wynosi 12, przekroczenie oznacza brak możliwości wjazdu pojazdem mechanicznym do Czech na okres roku. Naruszenie tego zakazu jest karane mandatem w wysokości 25000-50000 CZK. Natomiast mandaty za przekroczenie prędkości oscylują pomiędzy 1500-10000 CZK.
   4. Z ciekawostek, pieszemu musimy bezwzględnie ustąpić pierwszeństwa przy przejściu dla pieszych.

Kolejni na nasze małe podsumowanie czekają przedstawiciele Słowacji:

1. Obowiązkiem kierowcy jest zaopatrzyć się w przenośny trójkąt ostrzegawczy, kamizelkę odblaskową.Tak samo, jak i w Czechach, musimy mieć koło zapasowe lub zestaw do naprawy opon. W przypadku posiadania wymiennej obręczy musimy obowiązkowo mieć też lewarek.
2. Za jazdę autostradami musimy również wykupić winietę, w przeciwieństwie do Czech na Słowacji kupujemy winietę elektroniczną.
   -Winieta 10 dniowa – 10 Euro;
   -Winieta 30 dniowa –  14 Euro.
   Wjazdówki na drogi szybkiego ruchu kupujemy przez portal: https://eznamka.sk, który dostępny jest również w języku polskim.
3. Za przekroczenie dozwolonych prędkości już od 5 km/h są rygorystycznie nakładane mandaty w wysokości aż do 800 EUR na miejscu, a w wysokości aż do 1000 EUR w postępowaniu mandatowym przeprowadzonym w komisariacie policji.
4. Pojazd należący do cudzoziemca powinien być wyposażony na terenie Słowacji w apteczkę o zawartości zgodnej z wymogami kraju, w którym pojazd jest zarejestrowany.

A może coraz bardziej rozpowszechniony kierunek jakim jest Ukraina?

1. Jako wyposażenie obowiązkowe musimy posiadać apteczkę, gaśnicę, ponownie prawo wymagać będzie od nas trójkąta ostrzegawczego i tutaj mamy nowość w stosunku do poprzednich państw, mamy wymóg wymiany na opony zimowe w okresie już od listopada do końca marca. Nie tyczy się to raczej naszych wakacyjnych wojaży, ale uważam, że warto mieć na względzie takową informację.
2. Korzystanie z sieci dróg na terenie Ukrainy jest bezpłatne. Na granicy jedynie jest pobierana opłata tzw. „Taksa ekologiczna” i uzależniona jest od pojemności silnika samochodu.
3. Pół żartem, pół serio możemy powiedzieć, że jeżeli łamać gdzieś przepisy to w kraju, z którym współorganizowaliśmy Euro 2012. Typowe i najbardziej  wykonywane wykroczenie, czyli przekroczenie dozwolonej prędkości, zapłacimy przykładowo 210 (o 20 km/h) lub 360 hrywien (o 30 km/h). A skąd dopisek o łamaniu przepisów? Polecam zajrzeć na jakąkolwiek stronę wymiany walut. 100 UAH to niespełna 16 zł.
4. Musimy zwracać uwagę na stan infrastruktury drogowej.

Jesteśmy bardzo blisko zakończenia pierwszej części. Przechodzimy już na wschodnią część naszych granicznych sąsiadów. Tam wita nas Białoruś:

1. Przy milicyjnej kontroli (żaden błąd, na Białorusi cały czas jest milicja) będziemy skrupulatnie sprawdzeni pod kątem posiadania w pojeździe przedmiotów takich jak: apteczka, trójkąt ostrzegawczy oraz koło zapasowe.
2. Opłaty na autostradach i drogach szybkiego ruchu pobierane za pomocą odpowiednika polskiego ViaTolla. BelToll, bo tak się zwie system białoruskiego poboru opłat ma również przetłumaczoną stronę na język polski http://beltoll.by/index.php/pl/. Urządzenia możemy wypożyczać za kaucją przy wjazdach na płatne odcinki trasy a zwracać na wyjazdach.
3. Wysokość taryfikatora na Białorusi jest zmienna, wszystko zależy o ile przekroczyliśmy prędkość oraz jak często w ostatnim czasie byliśmy „łapani”. Maksymalny mandat za przekroczenie prędkości to 210 rubli (strasznie lakoniczne informacje o kwocie).
4. Przed uzupełnieniem paliwa jesteśmy zmuszeni najpierw uiścić opłatę. Jeżeli zapłacimy więcej niż zapłaciliśmy, kwota zostaje nam zwrócona.

Przedostatni opisywany kraj to Litwa:

1. Udając się do naszych sąsiadów z Litwy pojazdem musimy pamiętać, by zabrać ze sobą: trójkąt ostrzegawczy, gaśnicę, apteczkę oraz kamizelkę odblaskową.
2. Na drogach szybkiego ruchu oraz autostradach obowiązują winiety. Ciekawostką natomiast jest fakt, że opłaty za drogi obowiązują w przypadku poruszania się pojazdem ciężarowym, autobusem lub busem, który ma powyżej 8 miejsc dla pasażerów.Winietę należy również wykupić jeżeli ilość osób w pojeździe jest mniejsza od 8, ale pojazd jest zarejestrowany jako ciężarowy, bus lub autobus. Sieć stacji, które umożliwiają wykup „przepustki” na trasy jest bardzo dobrze rozwinięta.
3. W 2016 roku miała miejsce zmiana taryfikatora karnego za wykroczenia drogowe. Litewskie MSZ postanowiło karać za każdy przekroczony kilometr i dla przykładu mandaty za przekroczenie prędkości wahają się od 11 do nawet powyżej 400 euro. Podobnie jak w Polsce, przekroczenie prędkości o ponad 50 km/h wiąże się z utratą praw do kierowania pojazdem na okres od 12 do 18 miesięcy.
4. Obowiązuje jazda na oponach zimowych od 1 listopada, aż do 10 kwietnia!

Ostatnim przystankiem pierwszej części poradnika jest Rosja (Obwód Kaliningradzki):

1. Udając się do kraju gospodarza ostatnich Mistrzostw Świata w piłce nożnej należy zabrać ze sobą: apteczkę, trójkąt ostrzegawczy, gaśnicę, zapasowe żarówki. W okresie od listopada do kwietnia opony zimowe o minimalnej głębokości bieżnika 6 mm.
2. Dla samochodów osobowych drogi są bezpłatne, jedynie przy wjeździe czeka nas uiszczenie opłaty drogowej zależnej od kategorii pojazdu.
3. Jeżeli postanowimy przekroczyć prędkość powyżej 30 km/h czeka nas kara w wysokości 1500 rubli. Natomiast, gdy nasza prędkość zostanie przekroczona powyżej 60 km/h prócz kary pieniężnej 2500 rubli,zmuszeni będziemy pożegnać się z prawem jazdy na okres od 4 do 6 miesięcy.
4. W samym Obwodzie Kaliningradzkim są specyficzne limity prędkości 40 km/h w terenie zabudowanym, oraz 70 km/h poza terenem zabudowanym.

I tym samym doszliśmy do końca pierwszej części poradnika. Nie będę ukrywał, że jeżeli pomoże on chociaż kilku osobom, sprawi mi to niesamowitą radość i wywoła niemały uśmiech na mej twarzy. Co ważne i warte podkreślenia, poradnik na ewoluować. Przed następną częścią zawsze można dodać kilka punktów, które daną grupę odbiorców będzie interesować. To Wy, jako kierowcy, macie tworzyć ten niezbędnik i ma być on dla kierowców. Także czekamy na komentarze odnośnie, jakie punkty warto dodać.

Źródło: informacja własna, Ministerstwo Spraw Zagranicznych

Artykuł [PORADNIK cz.1] – Urlopowy wypad do sąsiadów Polski pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Czym jest car-sharing?

Car-sharing jest nowym rozwiązaniem na polskim rynku usług transportowych. Pod tą angielskojęzyczną nazwą, kryje się idea użytkowania współdzielonych samochodów na zasadzie krótkoterminowego wynajmu. Firmą, która przebojem weszła na polski rynek w tym zakresie jest Traficar. Oferuje ona usługę wynajmu w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, Poznaniu i Trójmieście. Zależnie od miasta, samochód, który możemy wynająć to Renault Clio lub Opel Corsa. Jako że z usługi skorzystałem w Gdańsku – skupię się na podróży nowym Renault Clio.

Jak wygląda to w praktyce?

Żeby skorzystać z usługi Traficar, należy pobrać dedykowaną aplikację. Uzupełniamy w niej swoje dane osobowe oraz akceptujemy regulamin usługi. Oprócz podania swojego imienia i nazwiska, należy również potwierdzić posiadanie prawa jazdy, wgrywając na serwer zdjęcie samego dokumentu. Kolejnym warunkiem koniecznym jest dodanie  do systemu karty płatniczej. Posłuży nam ona do płatności za wykonane przez nas kursy. Po uzupełnieniu wyżej wymienionych danych jesteśmy już gotowi do wynajmu pojazdu. Krokiem kolejnym jest już znalezienie samochodu w najbliższej nam okolicy. Do tego służy zaimplementowana w aplikacji mapa, na której wyświetlają się wszystkie dostępne w obecnej chwili auta. Z moich obserwacji wynika, że dostępność aut jest na dobrym poziomie. Oczywiste jest to, że usługa obecnie dostępna jest głównie w bardziej zaludnionych dzielnicach. Atutem Traficara jest również fakt współpracy z Orlenem, dzięki czemu samochody wypożyczalni często, dostępne są na stacjach paliw polskiego producenta paliw. Kiedy już zarezerwujemy interesujący nas pojazd, mamy 15 minut na dostanie się do niego. W przypadku zmiany planów, darmowe jest anulowanie wypożyczenia.

Pierwsze minuty po otworzeniu pojazdu

Po dotarciu do interesującego nas pojazdu, musimy go oczywiście otworzyć. Służy do tego naklejony na drzwi kierowcy kod QR. Musimy zeskanować go za pomocą naszej aplikacji, w której odpowiednią funkcję znajdujemy w oknie rezerwacji samochodu. Po zeskanowaniu kodu samochód otwiera się automatycznie w ciągu kilku sekund. Wówczas możemy już zasiąść za kierownicą. Zaraz po wejściu do środka, otrzymujemy również krótką ankietę do wypełnienia, w której możemy ocenić między innymi stan czystości pojazdu. Warto dodać, że na samym starcie otrzymujemy dwie darmowe minuty do wykonania podstawowych czynności takich jak zapięcie pasów. Ostatnio, z racji coraz bardziej zimowych warunków firma Traficar wydłuża nawet darmowy czas do 5 minut, podczas których możemy, między innymi usunąć zalegający śnieg czy zeskrobać z szyb szron. Kiedy już przygotujemy auto do jazdy musimy oczywiście je uruchomić. W schowku od strony pasażera znajduje się dowód rejestracyjny oraz kluczyk lub karta do uruchomienia pojazdu. W przypadku Renault jest to karta, którą musimy włożyć w odpowiednie miejsce na konsoli środkowej. Tutaj plus dla Traficara – wszystko jest czytelnie oznaczone. Wówczas pozostaje nam już tylko włączenie świateł oraz odpalenie pojazdu.

Ile to kosztuje, czy warto zrezygnować z Taxi na rzecz wynajmu auta?

Po upłynięciu darmowych minut Traficar zaczyna naliczać stosowne opłaty. Warto więc jak najszybciej uporać się ze wszystkimi kwestiami technicznymi i ruszyć w drogę. Należy odnotować jednak, że za minutę postoju na wyłączonym silniku opłata wynosi tylko 10 groszy, więc jeśli potrzebujemy dłuższej chwili na przygotowanie się do jazdy nasz portfel nie ucierpi w sposób znaczący. Kiedy jednak będziemy już przygotowani do drogi musimy liczyć się z odpowiednimi opłatami. Otóż w przypadku poruszania się Traficarem wynoszą one odpowiednio 80 groszy za pokonany kilometr oraz 50 groszy za minutę jazdy. Obie opłaty sumują się, wobec czego przykładowo, za pokonanie 3 kilometrów w czasie 10 minut zapłacimy dokładnie 7 złotych i 40 groszy. Poruszanie się samochodami Traficar musi odbywać się w określonych przez firmę obszarze miasta. Jest on określony na mapie, której podgląd stale mamy na ekranie naszego smartfona.

Wrażenia z jazdy, czyli jak spisuje się samochód?          

Same wrażenia z jazdy są jak najbardziej pozytywne. W Trójmieście do dyspozycji otrzymujemy Reanult Clio z turbodoładowanym silnikiem 0.9 litra. O ile w przypadku dłuższych tras silnik ten mógłby być dla nas męczącym doznaniem, o tyle w mieście spisuje się dobrze umożliwiając sprawne poruszanie się z punktu A do punktu B. Wspomniane Clio, wyposażone jest w system multimedialny, który umożliwia nam sparowanie samochodu z naszym smartfonem. Warto dodać, że sam samochód posiada również wyjście USB, a firma Traficar zapewnia kabel do ładowania naszego telefonu, wobec czego nie musimy obawiać się o rozładowanie urządzenia i brak możliwości zakończenia przejazdu. Kiedy już dotrzemy do miejsca docelowego naszej podróży, nie musimy martwić się o miejsce do pozostawienia samochodu. Traficar umożliwia bowiem parkowanie na wszystkich ogólnodostępnych parkingach (w tym na płatnych miejscach postojowych zarządzanych przez miasto). W związku z tym nie możemy więc porzucić auta na prywatnej posesji, nie możemy też zrobić tego na parkingu należącym do firm prywatnych, czy też w miejscach, które pozbawione są zasięgu GPS. W celu zakończenia naszego przejazdu parkujemy auto w dozwolonym miejscu i wyłączamy silnik. Należy pamiętać oczywiście o wyłączeniu świateł. Kiedy już będziemy gotowi do wyjścia, należy pamiętać również o odłożeniu kluczyka do schowka, gdzie wpinamy go za pomocą magnesu w podświetlone miejsce. Gdy już zrobiliśmy wszystko co do nas należało, wychodzimy z samochodu i klikamy „zakończ przejazd na ekranie smartfona”. Wówczas samochód zostaje zdalnie zamknięty, a my otrzymujemy podsumowanie przejazdu wraz z fakturą na naszego maila podanego przy rejestracji.

Podsumowanie, czyli subiektywne wrażenia autora

Jak już wspominałem we wstępie, usługa car-sharingu jest nowością na polskim rynku. Za granicą, np. we Włoszech, rozwiązanie to jest ogólnodostępne i popularne wśród użytkowników. Nas jako użytkowników, interesują głównie koszty oraz bezpieczeństwo wspomnianej usługi. W przypadku samej opłaty za przejazd jest ona w moim subiektywnym odczuciu, dość atrakcyjna. Ja za kursy samochodami Traficar płaciłem zawsze kwotę porównywalną z tą, którą zapłaciłbym podróżując Uberem. Warto jednak zaznaczyć, że korzystanie z tego typu wynajmu samochodu może okazać się znacznie droższe w przypadku jeśli planujemy wybrać się gdziekolwiek wówczas, kiedy na ulicach panują duże utrudnienia i możemy utknąć w korku. Jeśli zaś chodzi o bezpieczeństwo – Traficar gwarantuje, iż w przypadku jazdy zgodnej z przepisami nie musimy przejmować się nawet w przypadku kolizji czy wypadku. Inaczej sytuacja wygląda jeśli dopuścimy się „rażącego naruszenia przepisów” przez co rozumieć możemy na przykład, znacznie przekroczenie dozwolonej prędkości czy też jazdę pod wpływem środków odurzających. Traficar moim zdaniem jest usługą skierowaną do młodych osób, które potrzebują szybkiego transportu dostępnego praktycznie od ręki. Firma na swojej stronie reklamuje się tanimi i szybkimi przejazdami, np. spod uniwersytetu na plażę czy też z lotniska do centrum handlowego. Warto dodać, że ma ona swoje zalety, takie jak, swoboda dostępu do auta oraz fakt, iż po ukończonej podróży nie musimy przejmować się pozostawionym samochodem. Podróżowanie wynajętym autem ma też swoje wady, takie jak, większy stres podczas prowadzenia wypożyczonego pojazdu czy też brak możliwości pozostawienia samochodu na przykład na podziemnym parkingu, gdzie nie ma zasięgu GPS. Wybór należy więc do nas, ja traktuję car-sharing jako rozwiązanie, które znacznie ułatwia mi życie, wtedy kiedy nie mogę skorzystać z własnego prywatnego samochodu. Jakie są z kolei Wasze opinie? Podzielcie się nimi w komentarzach!

Artykuł Car-sharing w Polsce – jak działa usługa Traficar? pochodzi z serwisu TestHub.pl.