Nowoczesna stylistyka

Cupra Concept to czterodrzwiowy crossover, który łączy cechy SUV-a i nadwozia Coupe. Zewnętrzny design wnosi do segmentu crossoverów nową energię. Wygląd auta jest wyjątkowy, wyrafinowany oraz połączony ze sportowymi proporcjami.

Przód wskazuję równowagę między estetyką, a osiągami – każdy otwór wentylacyjny jest praktyczny. Z tyłu pojazdu znajduje się dyfuzor zastępujący układ wydechowy, który dodatkowo poprawia aerodynamikę. Ciekawym elementem jest znajdujący się na dole maski podświetlane logo CUPRA.

Wyjątkowość marki

Cupra to marka dla wyjątkowych ludzi. Auto świetnie trafia w gusta tych, którzy poszukują czegoś wyjątkowego, wyrafinowanego i połączonego że sportowymi osiągami. Wraz z wprowadzeniem na rynek nowych modeli, Cupra będzie dbała o sportowego ducha i wyścigowe tradycje, startując w serii TCR. Producent jest gotowy podbić serca grupy entuzjastów korzystających z sieci ponad 280 specjalnie wybranych dealerów Seat-a w całej Europie.

Jeszcze nie wiadomo, kiedy dokładnie Cupra Concept zostanie oficjalnie zaprezentowana. Czekamy też na szczegółowe informacje i więcej zdjęć tego elektrycznego crossovera.

Źródło:https://seatmedia.pl/aktualnosci/wizja-przyszlosci-cupra-prezentuje-elektryczny-samochod-koncepcyjny-2200

Artykuł CUPRA prezentuje nowy koncepcyjny samochód przyszłości pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Bezobsługowy autobus w Wielkiej Brytanii to za mało? Co powiecie zatem na samo jeżdżące pojazdy, które będą przewoziły pracowników w specjalnie wytworzonej w tym celu wirtualnej strefie na obszarze Brooklyn Navy Yard? Jest to park przemysłowy o powierzchni 300 hektarów. Na jego terenie mieści się 400 przedsiębiorstw, w których zatrudnionych jest 9 tys. osób. Autonomiczne busy przewiozą również mieszkańców na wyznaczonych trasach prywatnego obszaru mieszkalnego, Paradise Valley Estates w Fairfield w Kalifornii. Jego powierzchnia to 80 akrów.

Tego typu projekty są rozwijane w wielu krajach, m.in. w Szwecji, Singapurze i Finlandii. Tymczasem ww. usługa będzie pierwszą w stanie Nowy Jork. Samochody będą poruszały się po prywatnych drogach, przewożąc pasażerów promów z Nowego Jorku do Flushing Avenue nad granicą stoczni. Brookliński projekt ruszy w drugim kwartale tego roku.

W drugiej połowie roku pojazdy wyruszą na drogi Paradise Valley Estates. Tam będą przewozić m.in. potencjalnych kupców nieruchomości na tym obszarze. Z kolei mieszkańcy tej prywatnej społeczności będą mogli zamawiać kursy autonomicznymi busami na żądanie. Dzięki temu dostaną się do centrum zdrowia czy innych placówek.

Optimus Ride nie ujawnia pełnych szczegółów na temat swoich pojazdów. Póki co możemy zobaczyć na udostępnionych przez nich zdjęciach, jak wyglądają.

Fot. Optimus Ride

Fot. Optimus Ride

Fot. Optimus Ride

Źródło: Optimus Ride, New Atlas

Artykuł Autonomiczne busy już niedługo z pasażerami na pokładzie pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Volkswagen planuje podniesienie zysków płynących z marży do przynajmniej 6 proc. w 2022 roku. To trzy lata wcześniej, niż do tej pory zakładano. W chwili obecnej zysk ten plasuje się na poziomie 4 proc.

Grupa VW zmierza do zainwestowania ponad 11 miliardów euro w elektromobilność, cyfryzację, jazdę autonomiczną i usługi mobilności do 2023 roku. Z czego 9 miliardów euro przeznaczy na mobilność elektryczną. W związku z powyższym do 2025 roku ilość modeli zasilanych baterią wzrośnie do 20.

Oczywiście wypracowanie takich zysków nie jest prostym zadaniem. Stąd też, by sprostać temu wyzwaniu VW zamierza ciąć koszty na większą skalę niż dotychczas. Podążając za tą myślą, produktywność fabryk ma wzrosnąć o około 30 proc. do 2025 roku. Idźmy dalej, producent samochodów poszerzy program cięcia kosztów i wdroży system zwiększający wydajność do 2020 roku. Kolejne 3 miliardy euro oszczędności mają zostać osiągnięte do 2023 roku.

W chwili obecnej Volkswagen nie ujawnia, czy powyższe zmiany będą wiązały się z redukcją etatów w firmie.

Wizja marki na przyszłość

„Musimy wymusić tempo naszej transformacji i stać się bardziej wydajnym i zwinnym„ – wyjaśnia Ralf Brandstaetter, dyrektor operacyjny marki Volkswagen. „To co do tej pory osiągnęliśmy to wciąż za mało” – zaznacza dalej.

Złożoność portfolio modeli Volkswagena czeka w związku z tym ogromna redukcja. Tylko w samej Europie ilość wariantów pojazdów z silnikami spalinowymi zostanie obniżona o 25 proc. Pozwoli to usprawnić łańcuch dostaw do fabryk. Co więcej pozwoli na uproszczenie procesu produkcji.

Według VW podstawowe modele samochodów mają być oferowane tylko z manualną skrzynią biegów. Zapomnijcie więc o automatach, a także o przeniesieniu napędu na drugą oś, zaznacza Brandstaetter.

Kolejny krok to podniesienie udziału w całości oferty modeli opartych na platformie MQB  z 60 proc. do 80 proc.

Kolejnym ważnym aspektem dla przyszłości marki jest współpraca z Fordem. Obie marki mają połączyć siły przy opracowywaniu modeli użytkowych. Dalej możliwe jest podjęcie wspólnych prac nad samochodami elektrycznymi i autonomicznymi.

Koncern myśli też o rozwoju na rynku amerykańskim. Oferta modeli dla klientów Stanów Zjednoczonych ma zostać rozszerzona o dwa nowe modele SUV. Po drugie, VW ma rozpocząć produkcję samochodów elektrycznych na terenie USA. Na chwilę obecną nie podjęto decyzji, w którym konkretnie miejscu będzie miał powstać zakład produkcyjny.

Volkswagen przewiduje, że era samochodów o konwencjonalnym napędzie zaniknie wraz z wypuszczeniem kolejnej generacji silników benzynowych i wysokoprężnych na początku 2026 roku. Od tego momentu VW będzie jedynie modyfikował, a nie gruntownie przebudowywał swoje platformy do silników spalinowych.

Źródło: Automotive News Europe

Artykuł Ambitne cele Volkswagena pochodzi z serwisu TestHub.pl.

To wydarzenie było kwestią czasu. Pierwszy elektryczny pojazd od Mercedesa ujrzał światło dzienne. Jest nim nowy Mercedes EQC, czyli nic innego jak crossover napędzany elektrycznymi silnikami.

Jego wygląd odbiega nieco od pozostałych modeli Mercedesa i to czy jest on ładny czy też nie pozostawiam już opinii każdego z Was. Nowy model dzięki obłym kształtom stanowi jedną całość, a wszystkie elementy spasowane są idealne.

Wygląd to jedno, ale co będzie napędzać tego ponad dwu tonowego crossovera? Mocy na pewno nie zabraknie. EQC wyposażony jest w dwa silniki elektryczne, który umieszczone są przy osiach. Ich łączna moc to 300 kW, co daje jakieś 408 KM, a moment obrotowy szacowany jest w okolicach 765 Nm. Mimo dużej masy, wystarczy aby rozpędzić go do 100 km/h w ciągu 5,1 s., co jest bardzo dobrym wynikiem. Prędkość maksymalna została ograniczona jednak do 180 km/h.

Silniki elektryczne w tym modelu mają różne funkcje. Te z przodu odpowiadają za spokojną i wolną jazdę, natomiast za pełną moc odpowiedzialny jest silnik przy tylnej osi.

EQC jest wyposażony w baterię litowo-jonowe o pojemności 80 kWh. Dzięki temu, według pomiarów, nowy Mercedes ma mieć zasięg ponad 450 km, natomiast realnie ma on wynosić ok. 300 km, co i tak jest dość dobrym wynikiem pozwalającym na bezstresową jazdę bez obawy, że utkniemy gdzieś w szczerym polu.

Standardowo nowy Mercedes wyposażony jest w chłodzoną wodą pokładową ładowarkę o mocy 7,4 kW, którą można podłączyć do domowej sieci elektrycznej, ale również skorzystać z miejskich ładowarek. Gdy dana stacja dysponuje odpowiednią mocą (110 kW) możliwe jest naładowanie baterii od 10 do 80 % w ciągu 40 minut.

Nowy EQC zostanie zaprezentowany na początku października w Paryżu. Do sprzedaży ma trafić w przyszłym roku, a ceny nie są jeszcze znane.

Źródło: informacja prasowa

Artykuł Mercedes zaprezentował nowego elektryka! pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Ale zacznijmy od historii

SpaceX powstało w 2002 roku i od początku postawiło sobie ambitne cele. Chcieli oni obniżyć koszty transportu w kosmos, przyśpieszyć postęp we wdrażaniu nowych rozwiązań i przede wszystkim doprowadzić do skolonizowania Marsa. Patrząc na początki chciałoby się rzec, że to takie Apple przemysłu kosmicznego, powstali z grupy „zajawkowiczów” i na początku działali strasznie prowizorycznie, mimo iż Elon już wtedy był bogaty. Jeśli spojrzymy obecnie na SpaceX, to można śmiało powiedzieć, że takie ambitne cele się opłacają, bo już teraz stają się bezkonkurencyjni, a rewolucja trwa na naszych oczach.

Jednak początki bywają trudne

Zaczynali od czegoś na pozór łatwego – Falcona 1, czyli małej rakiety nośnej. W praktyce nie było to takie łatwe. Po długiej batalii przy budowie, 24 marca 2006 roku rakieta wreszcie poleciała. Radość po udanym starcie trwała jednak krótko, w 33 sekundzie lotu z powodu awarii silnika, misja zakończyła się niepowodzeniem. Następne dwa starty, 21 marca 2007 roku i 3 sierpnia 2008 roku, zakończyły się podobnie, doprowadzając SpaceX na skraj bankructwa. Mimo powodzenia następnych dwóch lotów, projekt zamknięto.

Później jest łatwiej

Wszyscy inżynierowie zostali wtedy przekierowani do projektowania Falcona 9, czyli średniej wielkości rakiety, która w coraz to nowszych wersjach poleciała do tej pory łącznie 44 razy, zawodząc tylko raz, a zapowiada się, że poleci jeszcze setki razy. SpaceX doprowadziło do rewolucji na rynku rakiet, dzięki zainstalowaniu w niej przyrządów umożliwiających jej lądowania na jednej z dwóch specjalnych barek (OCISLY i JRTI) lub lądzie. Dzięki takiemu zabiegowi, który początkowo był wyśmiany przez gigantów takich jak: United Launch Alliance(ULA), Arianespace czy Roskosmos, SpaceX znacząco obniżyło koszty wysłania ładunku. A zapowiada się, że koszty te dalej będą maleć, a giganci Ci teraz gonią SpaceX.

Co dalej?

Logicznym jest, że następnym krokiem w dominacji w przemyśle kosmicznym i zarobienia pieniędzy na kolonizację Marsa, jest opanowanie rynku ciężkich satelit. Dlatego też zaraz po osiągnięciu możliwość operacyjnych przez Falcona 9, SpaceX zaczęła projektować ciężką rakietę – Falcona Heavy. Jest to nic innego, jak połączone ze sobą trzy pierwsze stopnie Falcona 9, a na górze umieszczony standardowy, drugi stopień Falcona 9. Pierwotny start tej rakiety, miał odbyć się już w 2013 roku, jednak start ten, z powodów technicznych, bardzo często był przekładany. Główną przyczyną takich opóźnień był stopień skomplikowania tego pojazdu, który zaskoczył nawet największych inżynierów SpaceX.

Mamy już gotową rakietę, co teraz?

Im bliżej startu, tym więcej było pytań o ładunek, który poleci w pierwszym starcie. Jednak z tego co wiadomo, nikt nie zdecydował się na takie ryzyko, gdyż nawet Musk uważa, że start ten będzie mógł uznać za sukces, jeśli nie wybuchnie w pierwszych sekundach lotu. Od miesięcy wycieki tajnych źródeł, na temat firmy z Kalifornii nie wskazywały na żaden konkretny ładunek, co było trochę dziwne. Zazwyczaj ładunki znamy już dużo wcześniej, co prawda były teorie o różnych satelitach, ale nic nie było pewne. Aż do ostatnich tygodni, wtedy to Musk wywołał mały szok ogłaszając, że w pierwszym locie Falcona Heavy poleci Tesla Roadster. Zaczęło się od tego tweeta.

Później pojawiły się szczegóły takiej misji. Tesla umieszczona na szczycie rakiety miałaby na stałe zintegrowana z drugim stopniem rakiety latać po orbicie, której aphelium byłby wyżej niż orbita Marsa, a peryhelium trochę niżej niż średnia odległość Ziemi od Słońca. Taka Tesla miałaby być zasilana przez panele słoneczne i puszczać “Space Oddity” Davida Bowiego. Dla wielu to było nieprawdopodobne, aż do momentu, gdy zostało to oficjalnie potwierdzone. Pojawiły się wtedy zdjęcia z przygotowywania takiej rakiety do startu.

Tesla na Marsa, zwariował?

Ostatnio podobna sytuacja miała miejsce, kiedy przedsiębiorca z RPA napisał na Twitterze, że ma zamiar kopać tunele. Nikt nie chciał w to jeszcze rok temu uwierzyć. Obecnie zakupił już drugą maszynę do kopania i ma prawie kilometrowy tunel pod Los Angeles. Sama misja na Marsa nie miałaby żadnego ważnego zadania, co najwyżej mogłaby zaprezentować wyższość SpaceX i Tesli nad innymi przedsiębiorstwami oraz wzbudzić zainteresowanie eksploracją Układu Słonecznego, co stanowi długoterminowy cel SpaceX. Natomiast argumentem osób wątpiących w taki ładunek, jest fakt, że przestrzeń kosmiczna jest tak pusta i zimna jak dworzec w Kielcach, co nie stanowi najlepszych warunków do parkowania samochodu. W rzeczywistości połowa elementów samochodu musi zostać zdemontowana, ze względu na warunki w kosmosie. Zostanie tylko karoseria i kilka części mogących przebywać w próżni. Pytanie, czy agencje kontrolujące to, co znajduje się w przestrzeni kosmicznej pozwolą na takie zaśmiecenie orbity? Cóż jest to niesamowicie intrygująca idea, która może niektórych przyprawić o dreszcze i na pewno zapisałby się na długie lata w historii. Ale czy w końcu taki start się odbędzie? Tego dowiemy się gdzieś w okolicach stycznia 2018 roku, to na wtedy planowana obecnie jest data tego startu.

Artykuł Czerwona Tesla Roadster poleci na Marsa pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Nvidia rozpocznie współprace z Komatsu – jednym z największych producentów ciężkiego sprzętu dla przemysłów kopalnianych i budowlanych na świecie. Wdrożenie systemu sztucznej inteligencji (SI) w tych branżach, ma na celu promowanie bezpieczeństwa i zwiększenie wydajność.

Dyrektor naczelny Nvidia, Jensen Huang ogłosił współprace na GTC Japan w środę (13.12.2017) i przedstawił, w jaki sposób planuje wykorzystać podzespoły graficzne od Nvidia, aby wyposażyć ciężkie maszyny w „wirtualne mózgi” z SI w oparciu o platformę Jetson. Będzie to kontynuacja poprzedniego projektu — SMARTCONSTRUCTION — zapoczątkowanego w 2015 roku przez Komatsu. Miał on na celu stworzenie systemu łączącego nowoczesne i inteligentne place budowy.

Nvidia – rozwiązania graficzne pomogą przy budowie

Obecnie, technologia Nvidia pomoże Komatsu zbudować trójwymiarową wizualizację placów budowy, która będzie w stanie pokazać, w czasie rzeczywistym, obecnie używane maszyny i osoby pracujące na danych stanowiskach.

Drony od SkyCatch umożliwią obrazowanie dla wizualizacji terenu, na którym będą odbywały się prace. Jetson dostarczy systemy przetwarzania i rozpoznawania obrazu dla kamer rozmieszczonych w sprzęcie budowlanym Komatsu.

Nvidia już od jakiegoś czasu poczyna starania, aby ich technologia znalazła zastosowanie komercyjne i przemysłowe. Ten nowy projekt może w znacznym stopniu poprawić bezpieczeństwo i efektywność w działaniach budowlanych, jeżeli zostaną one przyjęte przez szersze grono wykonawców.

Źródło: TechCrunch | Darrell Etherington

Artykuł Nvidia dokona rewolucji na placu budowy? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Synaptics ogłosił we wtorek (12.12.2017), że rozpocznie masową produkcję swojego Clear ID FS9500. Jest to optyczny czytnik linii papilarnych, zintegrowany z wyświetlaczem smartfona. Synaptics podejmie współpracę z producentem, z tzw. „top 5”. Znaczy to, że przynajmniej jedna z dużych marek telefonów podejmie wyzwanie użycia tej technologii w swoich smarfonach.

Synaptics pracował nad technologią, pozwalającą odczytać odcisk palca przez szkło, już od jakiegoś czasu, bo w 2016 roku ogłosili swój pierwszy produkt, Clear ID-FS9100.

Nowy czytnik, specjalnie dla smartfonów

Nowa wersja czytnika, Clear ID-FS9500, jest zaprojektowana specjalnie dla smartfonów, posiadających, tzw. bezramkowe i bezprzyciskowe wyświetlacze – czyli takie jak w iPhone X czy też Samsung Galaxy S8. Synaptics mówi, że ich sensor jest „magicznie aktywowany” przez wyświetlacz oraz że ich rozwiązanie jest „dwa razy szybsze od trójwymiarowego rozpoznawania twarzy”.

Czytnik linii papilarnych od Synaptics ma działać dobrze, niezależnie od tego, czy nasz palec jest mokry, suchy czy zimny. Co więcej, ze względu na położenie (pod szklanym wyświetlaczem), będzie odporny na zadrapania i wilgoć. Jako że rozpoznawanie twarzy nie zawsze działa, np. gdy telefon znajduje się pod złym kątem, Synaptics zwraca uwagę na to, że ich czytnik będzie działać bez względu na to, czy telefon leży na stole, czy jest zamontowany w uchwycie samochodowym.

Z kim współpracuje Synaptics?

Snaptics nie sprecyzował, z jakimi producentami telefonów rozpocznie współpracę; jedynie powiedział, że znajdują się oni w „top 5” – zatem partner biznesowy pozostaje zagadką. Podczas gdy Synaptics dostarczał już wcześniej komponenty dla Apple, jest duże prawdopodobieństwo, że tym razem będzie pracował z producentem telefonów z Androidem — Samsung, Oppo, Vivio i Huawei są możliwymi partnerami.

Apple używał własnego rozwiązania Touch ID i nie jest jasne czy mają plany powrócić do tego rozwiązania w przyszłych modelach. Touch ID zostało zastąpione przez Face ID w iPhone X i chodzą pogłoski, że ta sama technologia będzie użyta w następnych iPhonach. Co więcej, istnieje możliwość, że Face ID zostanie wprowadzony do innych urządzeń od Apple w 2018 roku, takich jak iPad Pro.

We wrześniowym wywiadzie, szef działu ds. inżynierii oprogramowania, Craig Federighi powiedział, że Face ID jest przyszłością biometrycznej autoryzacji użytkowników. Inni przedstawiciele Apple komentowali to w podobny sposób. Dla tych, którzy wciąż mają nadzieje, że Apple powróci do rozwiązania Touch ID, Federighi również stwierdził, że w pewnych sytuacjach, inne biometryczne techniki lub ich kombinacja, wydają się przydatne.

Źródła: MacRumors | Synaptics

Artykuł Synaptics wyprodukuje czytnik linii papilarnych zintegrowany z wyświetlaczem pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Naukowcy z Singapuru zbudowali podwodnego robota, który wygląda i pływa jak manta (płaszczka). Na każdą z płetw przypada pojedynczy motor, aby poruszał się w wodzie z doskonałością porównywalną do jego biologicznego kuzyna.

Nie jest to pierwszy tego typu wynalazek. Uczeni od lat pracują nad imitowaniem ruchu podobnego do tego, wykonywanego przez płetwy piersiowe płaszczki. Według zapewnień Chew Chee Meng z National University of Singapore, jest to pierwszy robot podwodny, który używa pojedynczego motoru na każdą z płetw. Cały system jest zależny od wzajemnego oddziaływania na siebie cieczy i elementów konstrukcji.

Manta, znana jako jeden z najefektywniejszych pływaków, od długiego czasu fascynowała naukowców swoją unikatową metodą poruszania się w wodzie. Nawet przy wzburzonym morzu, używając swoich płetw piersiowych, bez wysiłku potrafi odpychać wodę do tyłu. Jak mówi Keth Moored, asystent profesora od Mechaniki Inżynieryjnej na Lehigh University w Pensylwani, badania nad lokomocyjnymi ruchami organizmów trwają już przez około 30 lat. Jednak wciąż pozostaje wiele do zrobienia, jeśli chodzi o zrozumienie przepływu cieczy wokół zrobotyzowanych płetw i interakcji między cieczą a strukturą tych giętkich płetw, takich jak u robota Chew’a – dodaje Moored.

Konstrukcja

Konstrukcja MantaDroid’a wykonana jest z polimeru syntetycznego (polichlorek winylu, PCW), do którego dołączone są płetwy oraz dwa tylne stery, które poruszają się w wodzie jak u płaszczki. Chew powiedział, że pasywna elastyczność płetw pozwala naturalnie wchodzić w interakcje z wodą, rozwijając prędkość siedmiu dziesiątych metra na sekundę.

Okazało się, że dzięki pasywnej płetwie, stworzonej z pojedynczej warstwy PCW, interakcja robota z otoczeniem jest dużo naturalniejsza i efektywniejsza, niż przy użyciu skomplikowanych połączeń i mechanizmów do jej budowy. Co za tym idzie, „nie walczysz z hydrodynamiką tego systemu” – powiedział prof. Chew. Singapurski zespół przejrzał ponad 40 różnych projektów przez okres dwóch lat, zanim zdecydował się zbudować elastyczny model płetw z PCW.

Przyszłość tego projektu

MantaDroid może pływać aż do 10 godzin. Chew i jego zespół z uniwersyteckiego oddziały inżynierii planują przeprowadzić testy na otwartym morzu i chcą dodać więcej trybów ruchu do mechanizmu płetw. Powiedział również, że trwają prace nad konstrukcją dwa razy większą od oryginalnego MantaDroid’a. Uważają, że takie roboty będą użyteczne w badaniach nad zróżnicowaniem organizmów morskich, zbieraniu danych hydrograficznych oraz w podwodnych poszukiwaniach.

MantaDroid jest częścią wciąż rozwijającej się dziedziny biomimetyki, która używa wiedzy o systemach naturalnych i robotach, aby tworzyć nowe pojazdy, powiedział Thomas Atwood, dyrektor wykonawczy US National Robotics Education Foundation. Roboty takie jak ten, powiedział, będą używane do przeprowadzenia operacji wojskowych, ale również pomogą w mapowaniu podwodnym czy też badaniu dna oceanicznego.

Źródła: Reuters | NUS

Artykuł MantaDroid – robotyczna płaszczka z Singapuru pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Singapurski rząd przedstawił plany dotyczące wprowadzenia bezzałogowych autobusów w trzech nowych osiedlach, które ze względu na mniej zatłoczone ulice, będą przystosowane dla tego typu pojazdów. Rozwiązanie to ma na celu usprawnienie systemu komunikacji miejskiej pomiędzy sąsiadującymi osiedlami i będzie zapewniał dostęp do pobliskich stacji autobusowych i kolejowych.

Natężenie ruchu w Singapurze nie jest tak duże, jak w innych miastach Południowej Azji, ze względu na opłaty drogowe oraz politykę promującą transport publiczny.

Miasto oczekuje, że nowy system pomoże z problemami takimi jak: gęste zaludnienie, ograniczenia lądowe oraz brak siły roboczej. Minister Transportu, Khaw Boon Wan, powiedział: „Bezzałogowe pojazdy w dużej mierze polepszą działanie naszego systemu transportu publicznego. Będzie to szczególnie przydatne dla osób starszych, ludzi mającymi problemy z poruszaniem się oraz dla rodzin z dziećmi”.

Autobusy te mają być jedynie uzupełnieniem istniejącego systemu i początkowo będą działać jedynie poza godzinami szczytu. Co więcej, rząd chce udostępnić możliwość zatrzymania autobus na żądanie przy użyciu telefonu. Nanyang Technological University w Singapurze już korzysta z autobusów bezzałogowych na terenie swojego kampusu.

Rozwój tej technologii w Singapurze

Singapur mierzy wysoko, jeżeli chodzi o technologię pojazdów bezzałogowych i chce zostać liderem w tej dziedzinie. Jak dodaje Pan Khaw, podczas rozmowy w centrum testowania pojazdów bezzałogowych: „Nasz transport naziemny ma pewne ograniczenia, które zmuszają nasz do opracowywania technologii takich jak ta. Mamy nadzieje, że rozwiązania technologiczne wprowadzone u nas, będą również korzystne dla innych miast”.

Nowe centrum pozwoli producentom na testowanie swoich auta i autobusów, aby zobaczyć, jak radzą sobie z różnego typu sytuacjami na drogach, takimi jak obecność pieszych, rowerzystów, agresywnych kierowców, silnych opadów deszczu itp. Obecnie, przynajmniej 10 firm, testuje swoje pojazdy w Singapurze, powiedział Pan Khaw.

Źródło: BBC

Artykuł Singapur: bezzałogowe autobusy od 2022 roku? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

A więc super zmysły… czyż nie byłoby wspaniale, gdybyśmy słyszeli, o czym ludzie szepczą za naszymi plecami? Czy też, gdy moglibyśmy czytać rozkład jazdy na przystanku znajdującego się po drugiej stronie ulicy? Każdy z nas dramatycznie różni się zdolnościami percepcyjnymi dla wszystkich z naszych zmysłów. Czy naprawdę musimy się z tym pogodzić? Czy też możemy zrobić coś, aby je polepszyć?

Różnice w umiejętnościach percepcyjnych są najbardziej zauważalne w zmysłach o większej wartości – takich jak słuch i wzrok. Oczywiście, istnieją wyjątki i można spotkać tzw. supertasters (z ang. ludzie z dużo bardziej wyczulonymi kubkami smakowymi), są oni w stanie rozpoznać subtelniejsze różnice pomiędzy smakami. Cecha ta jest związana z liczbą dostępnych receptorów smakowych na czubku języka. Niekoniecznie jest to dobra wiadomość, ponieważ ich jama ustna jest mniej odporna na irytacje spowodowanej przez np. alkohol lub papryczki chilli.

Pewne badania wykazały, że kobiety mają lepszy zmysł dotyku. Co ciekawe, nie jest to spowodowane tylko i wyłącznie przez różnice płci, ale przez posiadanie mniejszych dłoni. Znaczy to, że receptory dotyku są bliżej siebie i umożliwiają percepcje w wyższej jakości. Zatem, jeśli mężczyzna i kobieta mają podobne rozmiary palców, to ich zmysł dotyku będzie podobny.

Nauczanie percepcyjne

Receptory czuciowe na naszym ciele, w większości, ustanawiają limit tego, co możemy odczuć. Jednakże nie jest to koniec historii. Nasze postrzeganie jest dużo bardziej plastyczne, niż wcześniej zakładano. Dziedzina nauki znana jako „nauczanie percepcyjne” pomaga nam zrozumieć postrzeganie i to, w jaki sposób możemy je ulepszyć.

Przeprowadzono badania, które pokazały, że sposób podobny do tego używanego do pracy nad naszymi umiejętnościami sportowymi lub językowymi, może być przydatny podczas treningu zmysłowego. Niezależnie czy jest to trening wzroku, słuchu czy smaku, uczestnikowi daje się szeroką gamę bodźców zmysłowych, które różnią się łatwością w ich identyfikacji. Biorąc za przykład dotyk, mogą być to fale wibracji wysyłane przy użyciu podkładek założonych na palec; mogą się one różnic częstotliwością wibracji.

Następnie, uczestnik musi zadecydować czy dane bodźce były takie same, czy też nie. Procedura normalnie zaczyna się od dość łatwej do odczucia różnicy (bardzo różne stymulanty) i progresywnie staje się to trudniejsze. Zgromadzone odpowiedzi (poprawne i błędne) użyte są jako pewnego rodzaju feedback (z ang. opinia), który jest fundamentalny w procesie nauki. Dzięki temu ludzie mają okazję dopasować to, co widzą/czują do tego, co zostało przypisane do użytych bodźców.

Przez długi czas sądzono, że tego typu trening jest jedyną możliwością poprawienia zmysłów, ale nie jest to do końca prawdą; o tuż, poprawa może nastąpić bez robienia niczego lub bez naszej świadomości. W jednym z przypadków naukowcy trenowali uczestników poprzez obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (fMRI). Ich celem było wygenerowanie wzoru aktywności mózgu, który byłby odpowiedni do tego powstałego na skutek interakcji z danym bodźcem. Dało to możliwość sprawdzenia, jak dobrze idzie im generowanie takiego wzoru – proces ten to tzw. neurofeedback. Na koniec treningu, uczestnicy zostali poproszeni o zidentyfikowanie różnych bodźców wizualnych. Wyszło na to, że byli szybsi i dużo trafniejsi podczas identyfikacji tych właśnie bodźców, nawet jeśli wcześniej ich nie widzieli.

Dramatyczne rezultaty

W jakim stopniu możemy oczekiwać, że rozwiniemy super zmysły? To w dużej mierze zależy od tego, jak długo i z jaką intensywnością trenujemy oraz od efektywności naszego treningu. Istnieje możliwość znacznej poprawy; w naukowych badaniach zostało udowodnione, że trening może polepszyć zmysł dotyku nawet o 42%, po tylko 2-godzinnej sesji. Zaskakujące jest to, że niektóre badania pokazują dużo większą poprawę od tej, na którą powinien pozwolić dany receptor – jest to tzw. zakres Hiperacuity.

Dla przykładu spójrzmy na wzrok – niektórzy ludzie są w stanie widzieć ostrzejszy obraz, nawet jeśli poszczególne receptory w oku na to nie pozwalają. Aby to lepiej zobrazować, za przykład użyję pikseli w zdjęciu – zatem większa liczba pikseli równa się większej liczbie detali, które widzimy. W przypadku Hiperacuity, ludzie widzą lepiej, niż dana rozdzielczość powinna im na to pozwolić (istnieją podobne odkrycia, jeśli chodzi o inne zmysły – wliczają dotyk i słuch).

Jak więc jest to możliwe? To wszystko dzięki mądremu procesowi w mózgu; nasz mózg patrzy na całą sieć połączeń receptorów, aby zdeterminować, gdzie jest „środek ciężkości” danego obrazu – odkrywając pozycje i kształt poprzez przestrzenne grupowanie informacji w tej właśnie sieci. Wychodzi na to, że zaskakująca liczba zmysłów jest w większym stopniu zależna od pracy mózgu niż od samych organów recepcyjnych.

Trening wizualny nie wyostrza fotoreceptorów w oku. Informacja trafia przez ten sam receptor co zawsze, lecz trening pozwala mózgowi na pozbycie się zakłóceń i bardziej efektywnego „nastrojenia” sygnału czuciowego.

Kolejnym dowodem na to, że uczenie nie odbywa się na poziomie receptorów czuciowych, jest to, że nauczanie czuciowe się rozpowszechnia. Dla przykładu, jeśli trenujesz odczucie na jednym z palców dłoni, to efekt treningu będzie również widoczny na innych palcach, które są połączone w mózgu.

Jaka jest przyszłość tego fenomenu?

Fakt, że możemy trenować nasz mózg, aby poprawić sposób, w który przetwarzamy informacje pozyskane za pomocą naszych zmysłów, jest dla nas dobrą wiadomością. Nie mniej jednak wydajność naszych zmysłów maleje z wiekiem.

Patrząc na pozytywy, naukowcy i programiści pracują razem, aby super zmysły stały się rzeczywistością – używając wspomnianej koncepcji nauki percepcyjnej, budują oni aplikacje, które pomogą nam w trenowaniu naszego mózgu. Te aplikacje nie obejdą problemu starzenia się lub innych wadliwości (niektóre są nawet nieefektywne albo oparte na wątpliwych badaniach naukowych). Jednakże dobrze zaprojektowane aplikacje mogą doprowadzić do znaczącej poprawy. Istnieją nawet dowody, że ów trening zmysłów, może być przydatny w życiu codziennym, na przykład trening wizualny dla polepszenia celności graczy baseballa.

Niektóre są już dostępne w sieci, takie jak UltimEyes – aplikacja zaprojektowana przez badaczy nauczania percepcyjnego na University of California w Riverside. Mają oni również prototyp dla trenowania słuchu. Coraz więcej innych developerów i naukowców podąża ich śladem. Niedługo może okazać się, że będziemy mieć możliwość modyfikacji własnej percepcji sensorycznej w naszej dłoni – no dobra, w telefonie w naszej dłoni…

Wraz z szybkim rozwojem nauki idziemy do przodu z fantastycznymi okazjami do zmaksymalizowania funkcji naszych zmysłów, pomocy osobom w rehabilitacji lub po prostu, aby być jeszcze bardziej odlotowymi ludźmi.

Autor: Harriet Dempsey-Jones
Tłumaczenie: Mateusz Siemiński
Artykuł w języku angielskim dostępny na The Conversation.

Artykuł Super zmysły – czy możemy je rozwinąć? pochodzi z serwisu TestHub.pl.