Specyfikacja

• model: Skilhunt H03C RC;
• dioda: XM-L RGBW, 2 barwy światła białego do wyboru (Cool White 6000K, Neutral White 4000K);
• strumień światła: 220 lm światło białe, 100 lm światło czerwone, 150 lm światło zielone, 30 lm światło niebieskie;
• wodoodporność: IPX-8;
• odporność na upadki: do 1 m;
• zasięg: 48 m światło białe, 39 m światło czerwone, 43 m światło zielone, 7 m światło niebieskie;
• wymiary i waga: 10.2×2.2 cm, 47 g (bez akumulatorów);
• pamieć trybów: tak;
• dodatkowe akcesoria: smycz na nadgarstek, klips, opaska na głowę, ładowarka magnetyczna, zapasowe o-ringi;
• ilość trybów: 11 (4 podstawowe (światło białe) + 3  kolorowe (RGB) + 2 strobo + SOS + beacon);
• zasilanie: 1×18650 lub 2xCR123A.

Skilhunt H03C RC – pierwsze wrażenia

Latarka dotarła do mnie w bardzo ładnym, tekturowym pudełku. W środku znajdziemy dużo dodatków oraz instrukcję obsługi. Wszystko zapakowane jest jak produkt marki premium. Do wyboru mamy dwie barwy diody (zimna 6000K i neutralna 4000K). Ja otrzymałem neutralną, co bardzo mnie cieszy. Niestety, pomimo mnogości dodatków, w dalszym ciągu w zestawie nie znajdziemy akumulatora 18650. Jest jednak coś, co zmieniło się na lepsze. Producent dodał bezpośrednie ładowanie, przez ładowarkę magnetyczną, czyli rzecz, której mi piekielnie brakowało w starszym modelu. Na plus również waga samej latarki, 47 g. Skilhunt H03C RC, pomimo dodania portu do ładowania, w dalszym ciągu jest zadziwiająco lekką i małą latarką, co oczywiście nie oznacza, że nie sprawia wrażenia solidnej. Czym jeszcze charakteryzuje się Skilhunt H03C RC?

Dioda RGBW

Skilhunt H03C RC wyposażony jest w diodę XM-L emitującą 4 barwy światła: czerwoną, zieloną, niebieską i białą. O ile nikt nie powinien mieć wątpliwości, co do możliwości wykorzystania białej diody, o tyle 3 dodatkowe kolory mogą być dla niektórych zagadką. Spieszę z wyjaśnieniem:

• Czerwone – nie powoduje rozkładu rodopsyny w pręcikach oczu, dzięki czemu oko nie przyzwyczaja się do światła. Każdy z nas doświadczył tego, że po zgaszeniu latarki, lub nawet światła w pokoju, przez jakiś czas jesteśmy „ślepi” i musimy odczekać, aż oko przyzwyczai się do ciemności. W przypadku użycia światła czerwonego, taki efekt nie występuje.

• Zielone – światło o tym kolorze jest bardzo słabo widoczne dla zwierząt i im nie przeszkadza, dzięki temu nie płoszy zwierzyny.

• Niebieskie – ta barwa światła powoduje, że krew i pot przybiera czarny kolor, dzięki temu takie plamy są dużo bardziej widoczne i łatwiej je zlokalizować

Zasilanie i czas działania

Czasy działania deklarowane przez producenta, mierzone na baterii 18650 o pojemności 3500 mAh wyglądają następująco:

• turbo (220 lm) – 4h;
• wysoki (100 lm) – 12h;
• średni (40 lm) – 36h;
• niski (7 lm – 240h;
• światło czerwone (100 lm) – 4h;
• światło zielone (100 lm) – 4h;
• światło niebieskie (30 lm) – 4h;
• beacon – 180h;
• SOS – 65h.

Dzięki temu, że mamy wbudowany port do ładowania, możemy bez problemu uzupełnić baterię, podłączając latarkę do ładowarki samochodowej, komputera lub zwykłego zasilacza sieciowego.

User Interface i tryby

Mimo tego, że zmiana trybów w Skilhunt H03C RC odbywa się inaczej, niż w poprzednio testowanym przeze mnie modelu, to również jest tak samo prosta i przyjemna. Mamy tu zaprogramowane 3 pętle. Pierwsza, światło białe, uruchamiana jest za pomocą pojedynczego kliknięcia i wygląda następująco: niski>średni>wysoki>turbo. Tryby w pętli zmienia się pojedynczym klikiem, a latarkę wyłącza się przytrzymaniem przycisku około 0,5 sekundy. Skilhunt H03C RC wyposażony jest w zapamiętywanie trybów, więc latarka zawsze uruchamia się w ostatnio włączonym trybie.

Następna pętla, RGB, uruchamiana jest poprzez przytrzymanie przycisku, a kolory są ułożone w kolejności: czerwony>zielony>niebieski. Co ciekawe, pamięć trybów działa również w pętli RGB, więc nie ma obaw, że osoba używająca tylko światła czerwonego, żeby nie tracić dobrej widoczności w ciemności, nagle oślepi się niebieskim lub zielonym światłem. Dostęp do ostatniej pętli mamy po szybkim dwukliku i prezentuje się ona tak: RGB strobo (mrugają wszystkie kolory)>RB strobo (tylko czerwony i niebieski)>beacon („znacznik”, mruga tylko czerwone światło)>SOS (tylko czerwone światło). Cieszę się, że w tym modelu znajdziemy tryb SOS, bo brakowało mi tego trybu w poprzedniej wersji.

Użytkowanie

Muszę przyznać, że Skilhunt H03C RC jest naprawdę bardzo udaną latarką i ciężko tu w ogóle do czegokolwiek się przyczepić. Gdybym miał na siłę szukać wad, to znowu byłby to średnio wygodny, gumowy montaż do założenia latarki na głowę. Plusów natomiast jest zdecydowanie więcej! Przede wszystkim, wspomniane wyżej, ładowanie USB i dodany tryb SOS. Magnes w nakrętce jest już znanym wśród producentów latarek ułatwieniem, ale w Skilhunt H03C RC możemy również ten magnes z nakrętki wyjąć. Takie możliwości personalizacji zawsze są na plus. Oprócz tego oczywiście odczepiany klips, za pomocą którego możemy na przykład przytroczyć latarkę do plecaka lub spodni.

Szkoda, że nie mamy tu trybu moon z prawdziwego zdarzenia, w niektórych sytuacjach 7 lm może być zbyt mocnym światłem. Powtórzę się, ale Skilhunt H03C RC jest naprawdę bardzo lekki, jak na swoje możliwości i jak na latarkę zasilaną baterią 18650. Jest świetna, do codziennego noszenia przy sobie. Szczególnie, że latarka jest wyposażona w blokadę włącznika! Wystarczy przytrzymać przycisk przez ok. 1,5 sekundy, aby uruchomić blokadę przed przypadkowym włączeniem. Razem z blokadą włącza się funkcja lokalizatora (można ją oczywiście wyłączyć), którą pełni mała dioda ukryta we włączniku, mrugająca raz na ok. 2 sekundy. Dzięki temu będziemy mogli łatwo znaleźć latarkę nawet w całkowitych ciemnościach.

Podsumowanie

Skilhunt H03C RC jest świetną latarką, a producent wyeliminował większość wad, które przeszkadzały mi w poprzedniej wersji. Czy zatem polecam ją każdemu? Nie. Jeśli dużo poruszasz się nocą po lesie, obserwujesz zwierzynę i wykorzystasz możliwości, które daje dioda RGBW, zdecydowanie będzie to świetny wybór. Jeśli natomiast jesteś „zwykłym użytkownikiem”, to wciąż bardziej polecam wersje z tradycyjną diodą, która daje znacznie więcej światła – Skilhunt H03 lub H03 RC sprawdzą się świetnie.

Latarki marki Skilhunt możecie kupić np. na Amazonie.

Za dostarczenie sprzętu do testów pragnę podziękować producentowi.

Artykuł [RECENZJA] Skilhunt H03C RC – idealna latarka dla myśliwych i policji? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Specyfikacja

• model: Convoy C8+;
• dioda: XPL HI (do wyboru barwy: 3000K, 4200K, 5000K, 6500K);
• strumień światła: max 1100 lumenów;
• wodoodporność: producent deklaruje tylko, że „jest”, nie podając szczegółów;
• wymiary i waga: 14.2×2.5 cm (4.5 cm bezel), 145 g (bez akumulatora);
• pamieć trybów: tak;
• dodatkowe akcesoria: smycz na nadgarstek;
• ilość trybów: 10 w 12 grupach (7 podstawowych + strobo + SOS + biking);
• zasilanie: 1×18650.

Convoy C8+ – pierwsze wrażenia

Convoy C8+ przyszedł do mnie zapakowany bardzo „surowo”, w biały kartonik bez żadnych napisów. Nie znajdziemy na nim informacji o trybach latarki, jej mocy itp. W środku nie ma nawet instrukcji obsługi do światełka. Ale umówmy się, komu do szczęścia potrzebny jest kolorowy karton? Prawdziwy mężczyzna i tak przecież wyrzuca instrukcje do śmietnika, prawda? A tak całkiem poważnie, to miło by było, gdyby producent pokusił się o nieco ładniejsze pakowanie swoich produktów. Takie pakowanie ma pewnie na celu ograniczenie kosztów, ale gdyby na opakowaniu były chociaż podstawowe informacje, to byłoby przyjemniej dla oka. Sama latarka natomiast jest ładna. Nie będzie to przesadą, jeśli powiem, że jest bardzo ładna. Wykonana jest z anodyzowanego aluminium, które ma zapewnić większą odporność na ścieranie. Oprócz tego, ma być antypoślizgowa i lepiej leżeć w dłoni, niż na przykład jej poprzednia wersja. Kolor jest akurat kwestią gustu, ale Oak Brown od razu wpadł mi w oko. Do wyboru oczywiście jest też czarny.

User Interface i tryby

Trzeba przyznać, że o ile opakowanie i zawartość pudełka wygląda biednie, to tu jest „na bogato”. W Convoy C8+ jest 12 grup, w których mamy do wyboru różne tryby:

1. 0,1%, 1%, 10%, 35%, 100%, strobo, biking, battery-check;
2. 0,1%, 1%, 10%, 35%, 100%;
3. 100%, 35%, 10%, 1%, 0.1%;
4. 1%, 20%, 100%, strobo, biking, battery-check, SOS;
5. 1%, 20%, 100%;
6. 100%, 20%, 1%;
7. 0.1%, 1%, 10%, 50%, strobo, biking, battery-check, SOS;
8. 0.1%, 1%, 10%, 50%;
9. 50%, 10%, 1%, 0.1%;
10. 1%, 10%, 35%, 100%;
11. 100%, 20%, strobo;
12. 100%.

Przełączanie trybów (instrukcja obsługi)

Świetnie, że mamy do wyboru tyle grup, bo każdy może znaleźć coś dla siebie. Jeszcze lepiej by było, gdyby producent dostarczał instrukcję obsługi, bo połapanie się w tym wszystkim jest niestety bardzo trudne. Ale spokojnie, postaram się wszystko wytłumaczyć. Zanim zaczniemy musimy wyróżnić sobie dwa rodzaje nacisku na włącznik. „Kliknięciem” będę nazywał pełne naciśnięcie przycisku, aż usłyszymy charakterystyczny dźwięk. „Dotknięciem” będzie delikatne, niepełne przyciśnięcie. Taki „pół-klik”.

Zaczynamy od wyłączonej latarki. Kliknięcie powoduje jej włączenie.

Dotknięcie zmienia tryb na następny, w ustawionej przez nas pętli (grupie).

Ponowne kliknięcie powoduje wyłączenie latarki.

To akurat jest bardzo proste, wręcz podręcznikowe. I w zasadzie na tym, najczęściej, będzie się kończyć nasza obsługa latarki, bo gdy znajdziemy już odpowiednią dla siebie grupę, to rzadko będziemy mieć potrzebę ją zmieniać. Ale najpierw musimy ją znaleźć :).

Przy włączonej latarce, bardzo szybko, dotykamy przycisk 10 razy. Do momentu 10 dotknięcia, latarka będzie po prostu zmieniać tryby, natomiast po 10, przestanie na chwilę świecić. Wtedy uruchomi się specjalny tryb. Latarka błyśnie na moment, po czym zobaczymy „buzz”, czyli bardzo szybkie miganie diody. Jeśli podczas migania klikniemy przycisk, to zatwierdzimy przejście do trybu wyboru grup, a latarka wyłączy się. Po ponownym kliknięciu latarka włączy się i zacznie błyskać. 1 błyśnięcie oznacza pierwszą grupę. Sekunda przerwy. 2 błyśnięcia to druga grupa. Sekunda przerwy. 3 błyśnięcia, czyli trzecia grupa, itd. Żeby wybrać pasującą nam grupę, wystarczy kliknąć włącznik podczas tej sekundy przerwy, między błyśnięciami. Z początku jest to ciężkie do rozgryzienia, a w internecie ciężko o jakąkolwiek polską instrukcję, ale Wy macie już łatwiej.

Convoy C8+ pozwala też na wyłączenie pamięci ostatnio używanego trybu. Żeby to zrobić, musimy przejść identyczną procedurę jak wyżej (10 szybkich dotknięć), po czym kliknąć włącznik przy drugim „buzz”.

Użytkowanie

Ciężko przebić się przez ustawianie trybów, ale to świetne, że producent dał nam możliwość „zaprogramowania” latarki w aż tak wielu konfiguracjach! Dzięki temu możemy dopasować latarkę specjalnie pod siebie, nie idąc na żadne kompromisy. Między Convoy’em C8+, a jego starszą wersją jest kilka zmian. Pierwsze, co rzuca się w oczy to wspomniany przeze mnie wygląd, ale to kwestia gustu, więc nie będę się na ten temat rozpisywać. Po prostu popatrzcie na zdjęcia. Wcięcie w zakrętce, znane z innych latarek tego producenta, sprawia, że dużo łatwiej jest wcisnąć przycisk i nie musimy już gimnastykować się palcem przy włączniku. Może się to wydawać banalne, ale to była jedna z niewielu rzeczy, która mnie irytowała w starszej wersji latarki. Convoy C8+ ma również szkiełko AR, które cechuje się większą (o około 10%) przepuszczalnością światła. Oprócz tego – sterownik. To on pozwala za zaprogramowanie aż tylu grup trybów. Lepsze odprowadzanie ciepła, a to ważne, przy temperaturach rzędu 50-60 stopni Celsjusza, które latarka potrafi osiągnąć. Convoy C8+ to typowy „thrower”, z realnym zasięgiem ok. 200-250 metrów. Przy tak stosunkowo niewielkiej konstrukcji robi to bardzo dobre wrażenie.

Podsumowanie

Czy warto kupić Convoy C8+? Odpowiedzi są dwie. Nie warto, jeżeli masz poprzednią wersję, bez plusa. Między latarkami nie ma na tyle dużo różnic, żeby opłacało się ją wymieniać na nowszy model. Jeśli natomiast szukasz latarki do 100 zł, która będzie miała świetny stosunek jakości do ceny i bardzo dobry zasięg – zdecydowanie warto! Każdy, kto nie znał wcześniej tego modelu, po włączeniu latarki w trybie 100%, mówi po prostu „wow”. Dlaczego poprzednia wersja Convoy C8+ jest jedną z najczęściej polecanych latarek na forach? Ponieważ cechuje się świetnym stosunkiem jakości do ceny (to takie trochę Xiaomi wśród latarek). Latarkę najtaniej kupić bezpośrednio w jednym z chińskich sklepów, np. w Gearbest. Standardowa cena (w zależności od barwy diody), to $19.99-$24.99, ale w promocjach można ją spokojnie wyrwać za jakieś $18-19, więc w 100 zł można zamknąć się z latarką, baterią i ładowarką. Za tą cenę ciężko o lepszego throwera.

Artykuł [RECENZJA] Czy Convoy C8+ będzie godnym następcą legendy? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Specyfikacja

• model: Nitecore P12GTS;
• dioda: XHP35 HD;
• strumień światła: max 1800 lumenów;
• wodoodporność: IPX8;
• odporność na upadki: do 1 m;
• zasięg: 226 m;
• wymiary i waga: 14.6×2.5 cm, 99 g (bez akumulatorów);
• pamieć trybów: tak;
• dodatkowe akcesoria: smycz na nadgarstek, zapasowe oringi, nylonowy pokrowiec, klips, pierścień taktyczny;
• ilość trybów: 8 (3 podstawowe + moon + turbo + strobo + SOS + beacon);
• zasilanie: 1×18650 lub 2xCR123A.

Nitecore P12GTS – pierwsze wrażenia

Pierwsze, co rzuca się w oczy po otwarciu pudełka, to ilość dodatków dołączonych przez producenta. Miłe jest to, że oprócz metalowego klipsa, którego możemy doczepić do latarki, znajdziemy tu również nylonowy pokrowiec. Nitecore P12GTS wykonany jest naprawdę bardzo dobrze i wygląda solidnie. Co ciekawe, latarka ma nasmarowany fabrycznie gwint, a to niestety rzadkość, szczególnie w Nitecore. Zapowiada się więc dobrze. P12GTS wyposażony jest w dwa przyciski. Jeden, umieszczony w nakrętce, służy do włączania i wyłączania światełka. Ten guzik jest naprawdę twardy i ma długi skok, co sprawia, że raczej nie wciśniemy go przez przypadek. Drugi przycisk, to przycisk funkcyjny. Wykonany z metalu i umieszczony z boku latarki, służący do zmiany trybów. Generalnie latarka sprawia wrażenie, że można nią dosłownie zrobić dziurę w ścianie! Zwłaszcza, jak założymy pierścień taktyczny. I tu kolejna zaleta, latarkę można dostosować do swoich potrzeb i zamontować/zdemontować zarówno pierścień, jak i klips.

User Interface i tryby

Zmiana trybów w Nitecore P12GTS, jak już wyżej pisałem, odbywa się za pomocą przycisku funkcyjnego. Tryby działają w pętli moon>low>mid>high>turbo>moon… itd. Włączenie trybów specjalnych (strobo, SOS, beacon) odbywa się poprzez szybki dwuklik.

W ogóle uważam, że latarki Nitecore mają jedno z lepszych UI na rynku. Prawie zawsze zmiana trybów następuje w ten sam sposób, więc kupując kolejną latarkę nie musimy od nowa uczyć się obsługi. Umieszczanie trybów specjalnych poza główną pętlą też jest dużą zaletą. Ciekawie rozwiązany został tu bezpośredni dostęp do trybu moon. Przy wyłączonej latarce trzeba wcisnąć i przytrzymać przycisk funkcyjny i kliknąć włącznik. Bardzo dobrze, że producent daje taką funkcję i możemy w dowolnym momencie uruchomić moon. Niestety nie ma bezpośredniego dostępu to turbo z wyłączonej latarki. Jest za to tryb „doświetlania”, czyli uruchomienie turbo z dowolnego trybu, poprzez przytrzymanie przycisku funkcyjnego. Turbo jest włączone tak długo, jak trzymamy przycisk. Gdy go puścimy, światło wraca do poprzedniego trybu. Tę funkcję bardzo lubię.

Co ciekawe, w Nitecore P12GTS włącznik działa trochę inaczej, niż w innych latarkach. Wystarczy do trochę nacisnąć i latarka się zapala. Gaśnie dopiero, gdy przycisk puścimy. To ma swoje plusy i minusy. Wadą takiego ustawienia jest to, że chowając latarkę do plecaka musimy delikatnie odkręcić nakrętkę, żeby zapobiec przypadkowemu włączeniu (wszak niestety nie ma tu blokady). Ale wydaje mi się, że dla niektórych zaleta okaże się dużo większa od wady. Dzięki tak działającemu włącznikowi można nadawać znaki alfabetem Morse’a!

Zasilanie i czas działania

Niestety w Nitecore P12GTS nie znajdziemy ładowania USB. To sprawia, że trzeba się dodatkowo wyposażyć w ładowarkę do ogniw 18650. Na plus jednak to, że producent wyposażył latarkę we wskaźnik naładowania baterii. Gdy wciśniemy przycisk funkcyjny, podczas gdy latarka jest wyłączona, podświetlenie przycisku pokaże nam poziom naładowania.

• 3 mrugnięcia – poziom naładowania powyżej 50%;
• 2 mrugnięcia – poziom naładowania poniżej 50%;
• 1 mrugnięcie – poziom naładowania poniżej 10%.

Czasy działania mierzone przez producenta na najlepszej dostępnej u nich baterii (3.6V 3500mAh):

• 1800 lm – ok. 30 min;
• 900 lm – 2h 15 min;
• 240 lm – 5h 45min;
• 70 lm – 19h;
• 1 lm – 250h.

Użytkowanie

Po dłuższym użytkowaniu Nitecore P12GTS zauważyłem parę wad i zalet. Przede wszystkim brakuje mi tu blokady włącznika, a jeszcze bardziej wbudowanego ładowania USB. Konkurencja przy podobnej wielkości latarkach potrafi „wcisnąć” port microUSB. A z plusów? Po pierwsze kształt. Latarka jest wyprofilowana w taki sposób, że nie turla się po nie do końca płaskich powierzchniach. Ponadto, jak już wyżej wspomniałem, zaletą jest to, że można odczepić nie tylko klips, ale i pierścień taktyczny. Również samo ułożenie włącznika, czyli charakterystyczne wycięcie w nakrętce w kształcie „U”, dzięki któremu można z łatwością wcisnąć przycisk jest moim zdaniem na plus. To wszystko są detale, ale przy tak dużej konkurencji w tym segmencie, to właśnie detale ważą na naszym wyborze. Barwę światła można określić jako neutralną biel, bardzo delikatnie wpadającą w fiolet. Nie jest źle, ale mogło być lepiej. Szkoda, że nie ma możliwości wyboru barwy.

Podsumowanie

Uważam, że Nitecore P12GTS jest udanym produktem i śmiało może konkurować z podobnymi latarkami innych producentów. Oczywiście nie jest latarką idealną, ale takiej niestety jeszcze nikt nie wyprodukował :). Przed zakupem polecam pomyśleć, czego tak naprawdę wymagamy od przyszłego światełka. Jeśli jesteś w stanie poświęcić ładowanie USB kosztem świetnego UI i wygodnych w obsłudze przycisków, to latarkę możesz kupić w oficjalnym sklepie Nitecore.

Za dostarczenie sprzętu do testów pragnę podziękować producentowi.

Artykuł [RECENZJA] Nitecore P12GTS pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Specyfikacja

• model: Nitecore EC4GTS;
• dioda: XHP35 HD;
• strumień światła: max 1800 lumenów;
• wodoodporność: IPX8;
• odporność na upadki: do 1 m;
• zasięg: 396 m;
• wymiary i waga: 15.5×4 cm, 171 g (bez akumulatorów);
• pamieć trybów: tak;
• dodatkowe akcesoria: smycz na nadgarstek, nylonowy pokrowiec;
• ilość trybów: 8 (3 podstawowe + moon + turbo + strobo + SOS + beacon);
• zasilanie: 2×18650.

Nitecore EC4GTS – pierwsze wrażenia

Latarkę otrzymujemy w standardowym, żółto-czarnym pudełku. W środku, oprócz latarki, możemy znaleźć również smycz na nadgarstek oraz pokrowiec, dzięki któremu możemy przypiąć światełko do paska od spodni lub plecaka. Nitecore EC4GTS nie jest typem latarki, którą doczepimy do kluczy. Po włożeniu baterii (45 g każda), całość waży lekko ponad 260 g. Mimo dwóch ogniw 18650, korpus wcale nie jest długi. Akumulatory w latarce nie są bowiem ułożone jeden za drugim, tylko jeden nad drugim. Kształt rękojeści przypomina przez to bardziej prostokąt. Musze przyznać, że jest to bardzo wygodne ułożenie. Latarka, mimo niemałej wagi, idealnie leży w dłoni i jest bardzo wygodna w obsłudze. Dzięki nietypowemu kształtowi, bardzo łatwo znaleźć włącznik, nawet w całkowitej ciemności.

User Interface i tryby

Nitecore EC4GTS wyposażony jest w dwa przyciski funkcyjne, co znacznie ułatwia operowanie trybami. Latarka ma pamięć trybów, więc wciskając włącznik, uruchamiamy ostatnio używany. Wciśnięcie przycisku funkcyjnego zmienia tryb na większy, w pętli: moon > niski > średni > wysoki > turbo > moon… itd. Wyłączyć latarkę można na dowolnym trybie, pojedynczym kliknięciem w przycisk zasilania. Bardzo proste i intuicyjne. Po kilku minutach użytkowania można nauczyć się obsługi na pamięć.

Dostęp do trybów dodatkowych (strobo, beacon, SOS) można uzyskać po szybkim, trzykrotnym wciśnięciu przycisku funkcyjnego. Dobrze, że producent nie zdecydował się na dodanie tych trybów do głównej pętli. No dobrze, a co gdy nie pamiętamy, na jakim trybie zostawiliśmy latarkę, a chcemy tylko przyświecić sobie na moment najsłabszym trybem, np. czytając w nocy mapę? Nitecore EC4GTS jest wyposażony w bezpośredni dostęp do trybu moon i turbo. Wystarczy, że przy wyłączonej latarce przytrzymamy ok 0.5 sekundy włącznik, a uruchomi się ona na najniższym trybie. Przytrzymując w ten sam sposób przycisk funkcyjny, odpalimy najwyższy dostępny tryb. To z kolei rodzi pewien problem, bo latarka włączona w tym trybie generuje sporo ciepła, dość mocno zużywając przy tym baterie. Co w wypadku, gdy przypadkowo uruchomi nam się w plecaku? Producent na szczęście przewidział też taką ewentualność i wyposażył EC4GTS w blokadę przycisków! Aby ją włączyć/wyłączyć wystarczy przytrzymać oba guziki wciśnięte przez około 2 sekundy. Latarka po tym czasie błyśnie na ułamek sekundy, dając nam znak, że została zablokowana.

Na koniec ostatnia, moja ulubiona, choć bardzo rzadko spotykana, funkcja. Wyobraź sobie, że idziesz nocą przez las, używając np. niskiego trybu. Słyszysz w krzakach jakiś dźwięk, lub chcesz na chwilę przyświecić dalej i sprawdzić co jest przed Tobą. Można oczywiście przełączyć tryby na najwyższy, ale żeby przejść z 50 lm do 1800 lm, musisz kliknąć przycisk 3 razy. Powrót do poprzedniego trybu to kolejne 2 kliknięcia. Można, ale nie trzeba. Nitecore EC4GTS pozwala na chwilowe włączenie turbo z dowolnego trybu podstawowej pętli. Wystarczy przy zapalonej latarce przytrzymać przycisk funkcyjny. Turbo włączy się po niecałej sekundzie i nie zgaśnie, dopóki nie puścimy przycisku. To rozwiązanie jest po prostu genialne.

Zasilanie i czas działania

Nitecore EC4GTS zasilany jest dwoma ogniwami 18650. Ważną rzeczą, na którą trzeba zwrócić uwagę jest to, żeby wybrać ogniwa z zabezpieczeniem, bo EC4GTS nie obsługuje ogniw „flat top”. Niestety baterii nie znajdziemy też w zestawie, więc trzeba dokupić je oddzielnie. Trzeba przyznać, że czas pracy deklarowany przez producenta wygląda bardzo obiecująco:

• 1800 lm – ok. 1h;
• 800 lm – 3h 15 min;
• 240 lm – 12h;
• 50 lm – 58h;
• 1 lm – 380h.

Szkoda tylko, że producent nie pomyślał chociażby o dodaniu wejścia USB, dzięki któremu moglibyśmy ładować ogniwa bezpośrednio w latarce.

Użytkowanie

Na samym początku Nitecore EC4GTS wydawał mi się duży. Na co dzień używam latarek zasilanych 1 ogniwem 18650, więc latarka sprawiała wrażenie wielkiej i ciężkiej. Gdy tylko zabrałem ją pierwszy raz ze sobą, to zrozumiałem, że pierwsze wrażenie było częściowo mylne. Rękojeść, dzięki temu, że ma kształt prostokąta, świetnie leży w dłoni. Mógłbym nawet pokusić się o się o stwierdzenie, że latarka jest wygodniejsza od standardowej, zasilanej jednym ogniwem. Waga niestety dalej jest słuszna, ale kupując latarkę zasilaną dwoma ogniwami, która w wysokim trybie ma wytrzymać kilka godzin, trzeba się z tym liczyć.

Producent wyposażył EC4GTS w gwint na śrubę 3/4 cala, używaną w fotografii do montażu aparatu na statywie. Dzięki temu możemy bez problemu przymocować latarkę do statywu i używać podczas fotografowania. Pokrowiec, który dodaje producent, jest wykonany z nylonu. Bez żadnych „wodotrysków”, ale spełnia swoją podstawową funkcję. Przy dłuższym użytkowaniu zaczął mnie natomiast lekko irytować pierścień światła, który tworzy się wokół spilla. Mimo wszystko, podczas codziennego użytkowania dla większości osób będzie on niezauważalny.

Podsumowanie

Nitecore EC4GTS jest świetną propozycją, jeśli szukasz latarki, której bateria wytrzyma kilka godzin w wysokim trybie. Jej waga i wielkość pewnie nie każdemu podpasują, ale jeśli nie masz zamiaru nosić jej codziennie w kieszeni kurtki, tylko używać do „zadań specjalnych”, to nie będzie to szczególna przeszkoda. Szkoda, że zabrakło tu ładowania USB, ale mimo tego, Nitecore EC4GTS jest godna polecenia.

Latarkę można zakupić w oficjalnym sklepie za $89.95.

Za dostarczenie sprzętu do testów pragnę podziękować producentowi – Nitecore.

Artykuł [RECENZJA] Nitecore EC4GTS pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Specyfikacja

• dioda: 8 białych diod z wysokim CRI, 3 diody do światła czerwonego;
• strumień światła: max 250 lumenów;
• wodoodporność: IP66;
• odporność na upadki: do 1 m;
• materiał wykonania: ABS;
• waga: 117 g (bez dodatkowych baterii);
• pamięć trybów: nie;
• dodatkowe akcesoria: kabel microUSB, zapasowe uszczelki;
• akumulator: tak, wbudowany; 1800 mAh Li-ion;
• ilość trybów: 7 (3 podstawowe + 2 podstawowe czerwone + beacon + SOS).

Nitecore LA30 – pierwsze wrażenia

Latarka przychodzi do nas zapakowana standardowo w kartonowe, żółto-czarne pudełko. W środku znajdziemy instrukcję obsługi, kabel do ładowania i zapasowe uszczelki. Z jednej strony minimalistycznie, ale z drugiej strony, mamy wszystko, czego potrzebujemy do użytkowania. Nitecore LA30 jest lampką typowo turystyczno-kempingową. Jej zadaniem jest oświetlić rozproszonym światłem jak największy obszar. Wyposażona w 8 diod (producent niestety nie podaje żadnej informacji jakie to są diody) o wysokim CRI (powyżej 90), daje przyjemne dla oka (choć bardzo delikatnie wpadające w zieleń), lekko ciepłe światło. Na pudełku rzuca się w oczy żółty napis „BI-FUEL”. Co to oznacza dla użytkownika?

Zasilanie i czas działania

W Nitecore LA30 zasilanie jest idealnie przemyślane. Mamy tu do dyspozycji wbudowany akumulator litowo-jonowy o pojemności 1800 mAh, który możemy naładować za pomocą dołączonego kabla microUSB. Akumulator w najwyższym trybie wystarczy na 4 godziny ciągłego światła. Dodatkowo, można go ładować nawet, gdy latarka jest włączona, więc podłączając np. power banka, latarki możemy używać kilkanaście/kilkadziesiąt godzin bez przerwy. A gdy zapomnimy naładować akumulator, a nie mamy dostępu do prądu? Nitecore LA30 ma miejsce na włożenie dwóch baterii typu AA (zarówno alkaliczne, jak i Ni-MH), jako zasilanie dodatkowe. Dzięki temu zyskujemy dodatkowe 3 godziny na najwyższym trybie, lub 7 godzin 30 minut na trybie średnim. To właśnie ta uniwersalność sprawiła, że Nitecore LA30 tak bardzo przypadła mi do gustu. Nie zawsze mamy gdzie naładować wewnętrzną baterię, a popularne paluszki można kupić w prawie każdym sklepie lub wyjąć z innego, nieużywanego aktualnie sprzętu.

Konkretne czasy działania wyglądają następująco:

Wewnętrzny akumulator:

• 250 lm – 4 godz;
• 55 lm – 9 godz 15 min;
• 8 lm – 56 godz;
• 40 lm światło czerwone – 7 godz 15 min;
• 5 lm światło czerwone – 48 godz.

Baterie AA (Ni-MH 2450 mAh):

• 250 lm – 3 godz;
• 55 lm – 7 godz 30 min;
• 8 lm – 48 godz;
• 40 lm światło czerwone – 6 godz;
• 5 lm światło czerwone – 40 godz.

Ładując akumulator do pełna i wkładając dwie nowe baterie możemy zatem uzyskać 250 lumenów przez 7 godzin.

User Interface i tryby

Nitecore LA30 jest chyba pierwsza latarką, w której nie przeszkadza mi brak pamięci trybów. Jej obsługa jest bardzo intuicyjna. Przytrzymanie przycisku około 0.5 sekundy włączy latarkę w najniższym trybie światła białego. Wyłącza się również przytrzymaniem guzika. Krótkie naciśnięcie przycisku, przy włączonym świetle, zwiększy tryb na średni, a następne na wysoki. Najprościej mówiąc, jest to pętla słaby > średni > wysoki > słaby… itd. Czerwone światło włącza się po szybkim dwukliku i przełącza się je tak samo w pętli słaby > wysoki > beacon > SOS. Co ciekawe, Nitecore LA30 wyposażony jest we wskaźnik poziomu naładowania baterii. Krótkie naciśnięcie przycisku, gdy latarka jest wyłączona, sprawia, że mała czerwona dioda pokazuje nam aktualny stan naładowania akumulatora w następujący sposób:

• 3 mrugnięcia – poziom naładowania powyżej 50%;
• 2 mrugnięcia – poziom naładowania poniżej 50%;
• 1 mrugnięcie – poziom naładowania poniżej 10%.

Bardzo przydatna funkcja, szczególnie, gdy nieczęsto używamy latarki i nie wiemy w jakim stanie jest bateria. Ponadto, podczas ładowania baterii, latarka poinformuje nas zieloną diodą, gdy akumulator będzie naładowany do 100%.

Użytkowanie

Nitecore LA30 sprawia wrażenia, jakby wszystko było w niej przemyślane. Kształt latarki sprawia, że można ją postawić na płaskiej powierzchni. Dzięki magnesom (dla pewniejszej przyczepności na całej powierzchni latarki, zastosowano dwa mniejsze magnesy) możemy przyczepić lampkę do dowolnego metalowego elementu, a metalowe ucho sprawia, że Nitecore LA30 można powiesić np. w namiocie lub przyczepie kempingowej i używać latarki, jak i „górnego” światła.

Idealnie by było, gdyby tryby beacon i SOS były dostępne również w przypadku białych diod, gdyż te są zdecydowanie mocniejsze (250 lm vs 40 lm), ale czerwone, mrugające światło też bardzo dobrze sprawdzi się np. jako światło ostrzegawcze podczas awarii samochodu nocą.

Gdy otrzymałem latarkę od producenta, to zastanawiałem się, czy będę jej używać częściej, niż te kilka razy w roku podczas wypadów pod namiot czy przyczepę kempingową. Jak tylko zacząłem się nią bawić, to od razu spodobało mi się rozproszone światło, które daje oraz zakres jego mocy. Aktualnie Nitecore LA30 zawsze mam na wierzchu w mieszkaniu i bardzo często używam jej jako delikatnej lampki nocnej, gdy zwykłe światło jej za mocne i niepotrzebne. Tym bardziej, że mogę ją postawić lub przymocować dosłownie wszędzie, a zwykła lampka nocna najczęściej nie daje takiego komfortu.

Podsumowanie

Raczej trudno będzie zabrać Nitecore LA30 na nocny spacer po lesie i nie jest to latarka do EDC, ale gdy zabraknie prądu w domu lub gdy szukasz latarki na wakacje pod namiotem, to ciężko będzie o lepszą propozycję. Najlepszym podsumowaniem niech będzie to, że odkąd ją dostałem, stała się najczęściej używaną przeze mnie latarką i wszystko wskazuje na to, że jeszcze długo tak zostanie. Nitecore LA30 można kupić za $39.95 w oficjalnym sklepie.

Za dostarczenie sprzętu do testów pragnę podziękować producentowi – Nitecore.

Artykuł [RECENZJA] Nitecore LA30 pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Specyfikacja

• dioda: 2 x Cree XP-G2;
• strumień światła: max 400 lumenów;
• soczewka: TIR bead lens;
• wodoodporność: IPX4;
• odporność na upadki: do 1 m;
• materiał wykonania: aluminium;
• waga: 115 g;
• pamięć trybów: nie;
• dodatkowe akcesoria: kabel microUSB, twarde etui na latarkę, zapasowe uchwyty do kabla;
• akumulator w zestawie: tak; LiPo, 2000 mAh, 3.7V;
• ilość trybów: 7 (6 podstawowych + SOS).

Olight HS2 Dual – pierwsze wrażenia

Latarkę otrzymujemy standardowo zapakowaną w karton. Jednak po jego otwarciu następuje pierwsze pozytywne zaskoczenie. W środku znajduje się sztywne, rozpinane na zamek etui, z logiem Olight. W pokrowcu możemy znaleźć oczywiście samą latarkę z akumulatorem i paskiem na głowę, kabel microUSB, instrukcję obsługi oraz zapasowe zaczepy do kabla zasilającego. W skrócie: producent dostarcza wszystko, co jest niezbędne do użytkowania, a oprócz tego, miły dodatek w postaci pokrowca.

Budowa Olight HS2 Dual różni się od większości czołówek dostępnych na rynku. Zasilana jest bowiem akumulatorem LiPo o pojemności 2000 mAh, który umieszczony jest z tyłu głowy. Z przodu mamy tylko „pastylkę” z dwiema diodami. Zasilanie podłączone jest elastycznym przewodem, na którym umiejscowiony jest włącznik. Barwa światła jest bardzo zimna, co mi osobiście nie przypadło do gustu. Nie ma również możliwości wyboru barwy diody lub diody z wysokim CRI, jak ma to miejsce w wypadku np. Olight S1 Mini Baton – szkoda.

Jeśli zastanawiacie się, dlaczego Olight HS2 Dual wyposażony jest w dwie diody, to już śpieszę z wyjaśnieniami. Jedna dioda ma gładką soczewkę, natomiast druga soczewka jest chropowata. Taki układ powoduje, że dioda z „czystą” soczewką daje światło dużo bardziej skupione, dzięki czemu ma lepszy zasięg. Druga, nierównomierna soczewka, ma za zadanie rozpraszać światło, dając zdecydowanie szerszy kąt światła, skuteczny do oświetlania drogi i przedmiotów na bliskich odległościach. I muszę przyznać, że jeśli chodzi o czołówki, to to rozwiązanie jest świetne. Tym bardziej, że Olight daje nam możliwość uruchomienia dwóch, lub tylko jednej, wybranej przez nas diody.

User Interface i tryby

Obsługa Olight HS2 Dual jest prosta, żeby nie powiedzieć, że banalnie prosta. Za to zawsze duży plus. Latarkę uruchamiamy pojedynczym kliknięciem. Wtedy odpala się ona w trybie dwóch diod, 100%. Dalsze pojedyncze kliknięcie służy do przełączania się w pętli, między trybami 100% i 50%. Przełączanie jasności działa tak samo zarówno na dwóch, jak i na jednej diodzie. Dwukrotne wciśnięcie włącznika powoduje wyłączenie „skupionej” diody. Następny dwukrotny klik, to wyłączenie diody „skupionej” i włączenie „rozproszonej”. Kolejne dwukrotne naciśnięcie włącza dwie diody naraz. Podczas użytkowania jest to bardzo proste i intuicyjne. Tryb SOS dostępny jest zawsze po trzykrotnym naciśnięciu przycisku zasilania. Latarkę wyłączamy wciskając i przytrzymując przycisk około sekundy.

Bardzo brakuje mi tu trybu moon, dzięki któremu można np. czytać mapę podczas wędrówki, bez obawy, że oślepi nas zbyt intensywne światło. Jestem też przyzwyczajony do latarek, które zapamiętują ostatnio używany tryb, więc na początku brak pamięci bardzo mi się nie podobał, ale po pewnym czasie chyba zrozumiałem zamysł producenta. Wydaje mi się, że chodziło tu o to, żeby latarka była zawsze „gotowa” do działania. Nie jest to czołówka typowo kempingowa. Jak biegniesz nocą przez las, to nie masz czasu na klikanie i szukanie odpowiednich ustawień lub zastanawianie się na jakim trybie zostawiłeś latarkę. Po prostu ją uruchamiasz i masz od razu pełną moc. Do takiego trybu pracy trzeba się po prostu przyzwyczaić.

Czas działania

• 100%, 2 diody (400 lm) – 2h 12 min;
• 50%, 2 diody (200 lm) – 4h 30 min;
• 100%, 1 dioda (100 lm) – 9h;
• 50%, 1 dioda (50 lm) – 18h.

Akumulator w Olight HS2 Dual jest wyposażony w cztery diody sygnalizacyjne, które, po wciśnięciu przycisku umiejscowionego na nim, informują nas o poziomie jego naładowania. Dla zapominalskich, producent zdecydował się też na dodanie sygnału dźwiękowego, który informuje, gdy poziom naładowania baterii spadnie poniżej 10%. Dzięki takim zabezpieczeniom, mamy niemal pewność, że światło nie zgaśnie nam znienacka.

Użytkowanie

Przez to, że zastosowano tu stosunkowo ciężki akumulator, to Olight HS2 Dual nie jest najlżejszą dostępną czołówką. Producent nie dodał też do zestawu dodatkowego paska, prowadzącego przez środek głowy, co przy latarce „biegowej” wydaje się dziwne. I tutaj znowu przekonałem się do tego dopiero po pewnym czasie. Dzięki temu, że akumulator jest z tyłu, rozkład masy jest tak dobry, że ani razu nie miałem problemu ze zsuwaniem się opaski z głowy. Ta „pastylka” z przodu, na której umieszczone są diody, jest tak lekka i mała, że nawet przy szybszym biegu, podskokach, itp. ani razu nie zmieniła kąta nachylenia i zawsze świeciła tak, jak ją ustawiłem.

Zasilanie

Sam akumulator, dołączony do latarki, naładujemy za pomocą kabla microUSB. Bateria połączona jest z latarką na wysokości włącznika również wejściem microUSB. A to daje użytkownikowi duże pole do popisu. Przykładowo, można spakować do plecaka power bank i podpiąć go kablem bezpośrednio do włącznika HS2 Dual, umieszczonej na głowie. Dzięki temu mamy latarkę, która świeci w najmocniejszym trybie kilka dobrych godzin. Gdyby tylko dało się jeszcze odpiąć oryginalny akumulator, to byłoby to rozwiązanie idealne. Sprawdzałem również, czy działa podpięcie latarki bezpośrednio do ładowarki od telefonu. Działa, ale do tej opcji akurat nie widzę żadnego zastosowania, poza „ciekawą” lampką nocną… :).

Diody

Jak już wspominałem, Olight HS2 Dual wyposażony jest w dwie diody Cree XP-G2. Zimna barwa światła ma oczywiście swoich zwolenników, a zimne diody mają zazwyczaj więcej lumenów, ale chyba nigdy nie dam się do nich przekonać. Barwa lub przynajmniej brak jej wyboru, mi osobiście się nie podoba.

Rozkład światła

Najczęściej w tradycyjnych latarkach mamy spot, czyli środkowy, najjaśniejszy punkt wiązki światła oraz spill, czyli bardziej rozproszone światło, otaczające spot. Jednak czytając książkę lub mapę zupełnie nie potrzebujemy skupionego światła. Wręcz przeciwnie, dla większej czytelności światło powinno być równomiernie rozproszone. Jednak rozproszone światło najczęściej może oświetlać tylko najbliższy nam dystans. Więc tu potrzebujemy skupionej wiązki. Dlatego za pomysł z zastosowaniem dwóch, niezależnych diod – duży plus. Możemy mieć latarkę do przysłowiowego „świecenia pod nogi” lub mieć lampkę, która pozwoli oświetlić nam dalszy dystans, ale przede wszystkim, możemy mieć te dwie rzeczy w tym samym czasie.

Tryb 100%, obie diody włączone

Tryb 100%, dioda rozpraszająca

Tryb 100%, dioda skupiająca

Podsumowanie

Olight HS2 Dual jest ciekawą propozycją dla wszystkich szukających latarki do biegania lub aktywności na zewnątrz. Wbudowany akumulator w maksymalnym trybie wystarcza na ponad 2h, a dodatkowo, czołówkę możemy zasilić również z power banku. Możliwość włączenia/wyłączenia konkretnej diody sprawia, że światło można idealnie dopasować do swoich potrzeb. Jeżeli nie przeszkadza Ci zimna barwa światła i brak pamięci trybów, to latarkę możesz znaleźć tutaj: klik.

Za dostarczenie sprzętu do testów pragnę podziękować oficjalnemu polskiemu dystrybutorowi – Militaria.pl.

Artykuł [RECENZJA] Olight HS2 Dual – latarka dla biegaczy pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Specyfikacja

• dioda: Cree XP-G3;
• barwa światła: 5000K;
• strumień światła: max 450 lumenów;
• wodoodporność: IPX-8;
• odporność na upadki: do 1,5 m;
• zasięg skuteczny: 85 m;
• wymiary i waga: 5.4×2.1 cm, 25g/43g (z akumulatorem);
• pamięć trybów: tak;
• dodatkowe akcesoria: klips, smycz na nadgarstek, bateria RCR123A, kabel microUSB;
• ilość trybów: 6 (3 podstawowe + moon + turbo + strobo).

Olight S1 Mini Baton HCRI – pierwsze wrażenia

Już samo pudełko sugeruje nam, że mamy do czynienia z niewielkich rozmiarów sprzętem. Po wyjęciu latarki z kartonu ukazują nam się dodatki, które dorzucił producent: klips, smycz na nadgarstek i kabel, którym możemy naładować baterię. Oczywiście w zestawie znajdziemy również baterię. I to jest coś, co mi się osobiście bardzo podoba. Kupujemy kompletny produkt, który od razu jest gotowy do akcji, nie martwiąc się np. o dokupowanie dodatkowo ładowarki czy kompatybilność baterii. A skoro o niej mowa. Olight S1 Mini Baton HCRI zasilany jest baterią RCR123A o pojemności 650 mAh, ale nie jest to zwyczajna bateria. Co jest w niej nietypowego?

Bateria

Do naładowania baterii nie potrzebujemy żadnej specjalnej ładowarki, wystarczy zwykły zasilacz od telefonu i kabel microUSB. Standardowo możemy tu użyć również gniazda USB z komputera, powerbank itp. Bateria posiada dwie diody (czerwoną i zieloną), które sygnalizują nam status naładowania.

Rozmiar

„Mini” w nazwie rzeczywiście jest nieprzypadkowe. Porównałem ją z Nicronem B10 (maksymalnie osiąga 200 lm), który zasilany jest takim samym ogniwem RCR123A. Oto, jak wypadła:

Klips

Bardzo podoba mi się też dwustronny klips, który znajduje się w zestawie. Mamy dzięki niemu dwie możliwości przyczepienia i montażu światełka, więc mając czapkę z daszkiem, jesteśmy w stanie szybko zmontować sobie czołówkę.

Natomiast umieszczenie „oczka” do zaczepienia smyczy na klipsie podoba mi się już znacznie mniej. Sama latarka waży niewiele, więc teoretycznie nic się nie powinno wydarzyć, ale ciągnąc mocno za smycz udało mi się odczepić klips od latarki. Może jest to mało prawdopodobne, ale gdybyśmy rzeczywiście zaczepili gdzieś latarką, trzymając ją tylko za smycz, to istnieje ryzyko, że możemy ją stracić.

Magnes

Magnes umieszczony w zakrętce, na pierwszy rzut oka, jest bardzo delikatny. Nosząc w plecaku latarkę Armyteka, bardzo często musiałem ją siłą rozdzielać z kluczami, które wrzucone były do innej kieszeni. Na początku nie byłem przekonany do tego, że magnes jest wystarczający, ale wykonałem kilkanaście prób na różnych powierzchniach i wypadł zaskakująco dobrze, trzymając się pewnie prawie za każdym razem. Latarka czasami potrafiła „zjeżdżać” na dół, przyczepiona do metalowej szafki, ale jej drzwi były bardzo śliskie, więc można to wybaczyć. Jednak waga latarki robi tu dużą robotę.

High CRI – co to właściwie znaczy?

CRI (ang. Colour Rendering Index) jest to wskaźnik oddawania barw. Używając różnych barw światła, widzimy kolory inaczej, niż wyglądają w świetle dziennym. CRI jest mierzony liczbowo od 0 do 100, gdzie 100 to najwyższa wartość, czyli idealne oddawanie barw. Dioda w Olight S1 Mini Baton HCRI emituje światło o wskaźniku 90 CRI, co oznacza, że barwy przedmiotów, które oświetlamy tą latarką, są bardzo zbliżone do swoich naturalnych barw.

User Interface i tryby

Olight S1 Mini Baton HCRI posiada łącznie 6 trybów, a przełączanie między nimi jest proste i intuicyjne. Gdy latarka jest wyłączona, wystarczy przytrzymać dłużej przycisk zasilania, żeby uruchomić tryb moon (0,5 lm). Kolejne dłuższe przytrzymanie zmieni tryb na wyższy, aż do trybu wysokiego (250 lm). Tryb turbo (450 lm) jest ukryty i dostępny jest zawsze po szybkim dwukliku. Gdy przelecimy już wszystkie tryby w pętli, to nie znajdziemy tam też trybu moon, standardowa pętla to tryby niski (12 lm), średni (50 lm) i wysoki. Tryb moon jest dostępny tylko z poziomu wyłączonej latarki. Strobo dostępne jest po szybkim, trzykrotnym naciśnięciu przycisku. Olight S1 Mini Baton wyposażony jest w pamięć ostatnio używanych trybów, więc po wyłączeniu latarki i ponownym jej włączeniu, uruchamiamy ostatnio zapamiętany tryb. I to rozwiązanie byłoby świetne, gdyby nie jeden mankament. Latarka nie zapamiętuje trybu turbo, a tryb wysoki pamięta tylko przez 10 minut od wyłączenia. O ile brak pamięci turbo jestem w stanie zrozumieć, o tyle „kasowanie” trybu wysokiego po 10 minutach jest dla mnie kompletnie niezrozumiałe i nieintuicyjne. Tym bardziej, że np. tryb moon już może być zapamiętany.

Przydatną funkcją w latarce jest możliwość jej zablokowania. Aby to zrobić należy przez ok. 3 sekundy przytrzymać przycisk zasilania, przy wyłączonej latarce. Tak samo należy postąpić, żeby odblokować latarkę. O tym, że blokada jest aktywna informuje nas malutka dioda w przycisku, która świeci się na czerwono, po naciśnięciu włącznika.

Tryb średni (50 lumenów) – widoczność na kilka metrów.

Tryb wysoki (250 lumenów).

Tryb turbo (450 lumenów) – utrzymuje się przez 1 minutę, później spada do trybu wysokiego.

Czas działania

Latarkę tej klasy wielkości używałbym bardziej jako zapasowego źródła światła, do czegoś większego (podczas wypadów do lasu lub w góry) lub codziennej latarki, którą mogę zabrać ze sobą wszędzie i nawet nie będę czuł, że mam ja przy sobie. Czasy działania na jednym ładowaniu prezentują się następująco:

• Moon (0,5 lm) – 15 dni;
• Niski (12 lm) – 30 h;
• Średni (50 lm) – 6 h;
• Wysoki (250 lm) – 60 min;
• Turbo (450 lm) – 1 min, później z powodu zabezpieczenia termicznego, tryb spada do trybu wysokiego i pozostaje na nim przez 55 min.

Użytkowanie

Olighta S1 Mini Baton HCRI używałem zamiennie za Nicrona B10, jako małą latarkę ze stosunkowo dużą mocą, którą mogę bez problemu i komfortowo nosić w kieszeni lub przypiętą do paska. Bardzo podoba mi się też to, że mimo braku pamięci wysokich trybów, mamy bezpośredni dostęp do turbo i do trybu moon. Jednak nie do końca przypadł mi do gustu rozkład światła. Spot jest średnio szeroki, co prawdopodobnie ma być kompromisem między zasięgiem, a kątem świecenia latarki, ale przy tak małej, podręcznej latarce, wolałbym zdecydowanie, żeby świeciła szerzej.

Podsumowanie

Muszę przyznać, że podczas testów bardzo polubiłem się z tą lampką. Barwa światła jest przyjemna dla oka, zdecydowanie nie jest to „Cool White”, jak określa to producent. Określiłbym ją raczej, jako neutralną biel. Głównym atutem Mini Batona jest jego wielkość i waga. Latarki praktycznie nie czuć w codziennym transporcie, a jednak daje bardzo dużą ilość światła, jak na swój rozmiar. 60 min pracy w najmocniejszym trybie i 6 h w trybie średnim, który w zupełności wystarczy podczas nocnego spaceru, zdecydowanie mnie przekonuje. Nie mogłem się za to przyzwyczaić do kasowania pamięci trybu wysokiego po 10 minutach. Mimo kilku wad, zdecydowanie mogę polecić Olighta S1 Mini Baton w wersji HCRI. Jeżeli szukacie małej i dyskretnej latarki, która dysponuje stosunkowo dużą mocą, a bateria wytrzyma dłużej, niż 10-20 minut – będzie to jeden z lepszych wyborów.

Za dostarczenie sprzętu do testów pragnę podziękować oficjalnemu polskiemu dystrybutorowi – Militaria.pl

Cena latarki: LINK

Artykuł [Recenzja] Olight S1 Mini Baton HCRI pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Czym właściwie jest Skilhunt H03?

Patrząc na zdjęcia latarki, od razu można zauważyć jej nietypowy kształt, czyli soczewkę ustawioną pod kątem 90 stopni. Skilhunt H03 jest bowiem latarką kątową, dzięki czemu mnogość jej zastosowań jest znacznie większa, niż w przypadku klasycznej konstrukcji. Dioda, która znajduje się w urządzeniu, to XM-L2 U4, a jej maksymalna moc, którą deklaruje producent, to 1000 lumenów. Całość zasilana jest ogniwem 18650, dzięki czemu w trybie 160 lumenów (który jest zupełnie wystarczający np. podczas marszu nocą przez las), latarka potrafi nieprzerwanie świecić przez 11 godzin! H03 jest wykonany z anodyzowanego aluminium, dzięki czemu ma być odporny na upadki do 1 m, a uszczelnione gwinty zapewniają mu odporność na zanurzenie do 1 m.

Specyfikacja

• dioda: XM-L2 U4;
• barwa światła: do wyboru ciepła (4000-5000K) lub zimna (6000-7000K) (osobiście polecam ciepłą barwę światła i właśnie taką testowałem);
• strumień świetlny: max 1000 lm;
• rodzaj baterii: 18650, 2xCR123A, 2xRCR123A;
• wodoodporność: IPX-8 (do 1 m);
• odporność na upadki: do 1 m;
• zasięg: 123 m;
• wymiary i waga: 9.90×2.35×2.35 cm; 44g (bez baterii);
• pamięć trybów: tak;
• dodatkowe akcesoria: opaska na głowę, klips, mała smycz na rękę, zapasowe uszczelki, instrukcja obsługi;
• ilość trybów: 8 + 2 strobo + beacon.

Na rower

Słowem wstępu. Światło, które używamy do nocnej jazdy rowerem po drogach publicznych powinno być specjalnie przystosowane do jazdy, żeby nie oślepiać kierowców, rowerzystów, czy innych uczestników ruchu. Zwyczajnej latarki, podczas jazdy rowerem, powinniśmy używać tylko w miejscach, w których nie ma ryzyka oślepienia kogokolwiek.

Zazwyczaj, używając latarki do jazdy rowerem po lesie, spotykałem się z dwoma problemami. Po pierwsze: klasyczna latarka zamontowana na kierownicy, prostopadle do niej, podczas jazdy po nierównościach potrafi się mocno trząść. Rozwiązaniem tego problemu może być profesjonalny uchwyt rowerowy, ale ciężko znaleźć coś, co jest uniwersalne i nie kosztuje tyle, co druga latarka. Po drugie: mało jest na rynku uniwersalnych latarek, które dają dobrze rozproszone światło, a światło przeznaczone typowo na rower nie zdawało egzaminu w lesie lub innych, całkowicie nieoświetlonych drogach

Skilhunt H03 posiada optykę TIR, dzięki czemu światło nie jest skupione w jednym miejscu, tylko rozproszone. Przez nietypowy kształt, latarka zamocowana do kierownicy nawet gumką do włosów (nie pytajcie…) trzyma się pewnie. A gdy jeździmy po mieście i mamy oświetlone ścieżki rowerowe? Najsłabsze tryby latarki doskonale sprawdzą się do „zaznaczenia” naszej obecności na drodze i będziemy dzięki nim widoczni dla innych kierowców.

W domu, garażu, samochodzie

Po pierwsze magnes! Skilhunt H03 wyposażony jest w umiejscowiony w nakrętce, magnes (który możemy też bez problemu zdemontować). Dzięki niemu możemy z łatwością zamontować naszą latarkę np. na drzwiach garażowych, lub dowolnej metalowej części samochodu, podczas jego naprawy. Podczas biwaku w lecie, ci bardziej kreatywni, mogą np. wbić w drzewo nóż, do którego podczepią latarkę i voilà! Oświetlenie stołu podczas kolacji gotowe.

Wszędzie…

W zestawie z latarką przychodzi opaska na głowę, z którą możemy zamienić H03 w latarkę czołową, więc możemy ją wykorzystać wszędzie tam, gdzie potrzebujemy mieć obie ręce wolne. Często doczepiałem latarkę za klips do ramiączka od plecaka, uwalniając głowę od niepotrzebnego ciężaru.

Czy Skilhunt H03 jest latarką idealną?

Wady

• Brak ładowania USB. Jest ono dostępne tylko w droższym modelu latarki (Skilhunt H03 RC). Brak możliwości podłączenia ładowarki bezpośrednio do latarki może nie będzie specjalnie uciążliwy w domu lub na krótkim wyjeździe, ale podczas tygodniowego wypadu w góry, na pewno będziemy mieć potrzebę naładowania baterii. Jedynym rozwiązaniem jest kupno oddzielnie ładowarki do ogniw 18650, np. od Nitecore;
• Brak trybu SOS;
• Opaska na głowę. Element opaski, do którego mocujemy latarkę i który przylega do czoła jest wykonany w całości z gumy. Nosząc H03 na głowie, bardzo często musiałem poprawiać zawijającą się i niewygodną gumę. Dodatkowo, nie ma możliwości szybkiego „wypięcia” latarki z opaski. Za wzór można tu np. podać rozwiązanie, które stosuje Armytek. Tam można w sekundę wpiąć i wypiąć latarkę, a całość jest sztywna, dzięki czemu nie zawija się na czole;
• Najsłabszy tryb (0.5 lm) może być za mocny w niektórych sytuacjach. Przydałby się np. 0.15 lm;
• Podczas używania trybu 100% po około 2 min następuje spadek mocy do ok. 50%;
• Brak akumulatora w zestawie.

Zalety

• Uniwersalny kształt, dzięki któremu latarkę można nosić na głowie, przypiętą do plecaka lub paska. Zakrętka latarki jest płaska, dzięki czemu latarkę można postawić i używać jako „świeczki”;
• Lokalizator ukryty w przycisku (mała dyskretna dioda, która mruga co kilka sekund, dzięki czemu przycisk można łatwo zlokalizować w całkowitej ciemności. Funkcję można oczywiście wyłączyć);
• Waga i wymiary latarki. Jest to jedna z najmniejszych dostępnych na rynku latarek, zasilanych ogniwem 18650;
• Odłączany klips;
• Ilość dostępnych trybów i łatwość ich zmiany;
• Rozkład światła.

Od lewej: Zanflare F1, Convoy S2+, Armytek Wizard PRO, Skilhunt H03. Wszystkie latarki zasilane są takim samym ogniwem 18650

Podsumowując

Jeżeli szukasz uniwersalnej, wielozadaniowej i odpornej latarki, którą spokojnie możesz nosić ze sobą codziennie i używać w rożnych warunkach – Skilhunt H03 będzie dla Ciebie idealny. Kupując latarkę w Polskim sklepie zapłacimy ok. 220 zł, dlatego polecam sprowadzić ją z Chin :). Na Gearbest spokojnie można wyrwać ją za ok. $25 (prawie co tydzień są kupony rabatowe lub jakiś Flash Sale), więc kupując dodatkowo akumulator i ładowarkę, spokojnie mieścimy się w kwocie 150 zł. Dla niektórych może wydać się, że to wiele, ale gwarantuję, że nie będziecie żałować żadnej wydanej złotówki.

Artykuł Latarka Skilhunt H03 – recenzja. Czy istnieje uniwersalny sprzęt? pochodzi z serwisu TestHub.pl.