Kilka dni po premierze Mavica Mini podjąłem szybką decyzję dotyczącą jego zakupu. Padło na wybranie opcji Fly More Combo, gdzie w zestawie poza kontrolerem oraz samym dronem znalazły się także trzy dodatkowe akumulatory, osłony na śmigła oraz HUB do ładowania wszystkich baterii.
Cena wersji FlyMore Combo to 2249 złotych, natomiast wersja podstawowa kosztuje 1799 złotych.
W podobnej cenie możemy zakupić Fimi X8 SE, ale po prawie pół roku testowania ciężko polecić mi tego drona, szczególnie znając już możliwości Mavica Mini. Więc po kolei…

Dlaczego akurat Mavic Mini?

Moim poprzednim dronem był Xiaomi Fimi X8 SE, który jednak wraz z upływem czasu zawodził mnie coraz mocniej. Pomimo tego miał w sobie sporo plusów, między innymi dobry zasięg oraz znakomitą dynamikę lotu i ogromną moc silników, która pozwalała na stabilne ujęcia przy mocnym wietrze. Niestety, jakość zdjęć i filmów pozostawiała wiele do życzenia, pomimo rzekomo obecnego na pokładzie 4k. Niewątpliwą zaletą Mavica Mini jest jego waga, wynosząca zaledwie 249 gramów, co pozwoli obejść mu najprawdopodobniej większość regulacji prawnych, które dotkną wszystkie cięższe drony już w 2020 roku. Właśnie z tego powodu zdecydowałem się na zakup najnowszego drona od DJI.  W tym wpisie opowiem wam co nieco o samym quadzie oraz opiszę moje wrażenia dotyczące latania, przede wszystkim skupiając się na jakości nagrań oraz zdjęć i samej stabilności lotu.

Jakość wykonania

Przyglądając się jakości i precyzji wykonania urządzenia, mam w głowie przede wszystkim dwa fakty.
Po pierwsze, Mavic Mini waży zaledwie 249 gramów z baterią, a po drugie, z powodzeniem jest w stanie utrzymywać się w powietrzu przez około 25-27 minut. Osiągnięcie tak niewielkiej wagi w połączeniu z tak długim czasem lotu musiało pociągnąć za sobą konsekwencje w postaci zastosowania bardzo lekkiego i cienkiego plastiku. Pomimo tego, jakość spasowania oraz solidność konstrukcji stoi na najwyższym poziomie. Nic nie skrzypi, nic nie odstaje – wszystko wygląda dokładnie tak jak byśmy tego oczekiwali w sprzęcie od DJI. Moje wątpliwości wzbudziły na początku bardzo cienkie śmigła, wyginające się jak kartka papieru, ale po pierwszym locie oraz po kontakcie z palcami mogę stwierdzić, że dają sobie doskonale radę.

Składana konstrukcja działa bardzo solidnie, osłona na gimbal montuje się pewnie i przyjemnie. Warto też odnotować, że drona możemy naładować zwykłą ładowarką przez port USB, a diody sygnalizujące stan naładowania akumulatora zostały umieszczone pod spodem. Ogromnym minusem całej konstrukcji jest tylko pojedyncze światło znajdujące się z tyłu, co mocno utrudnia loty w ciemności – już na wysokości około 60 metrów dron jest bardzo słabo widoczny. Brakuje diod na przednich ramionach, które pozwoliłyby na orientację kierunku lotu, dokładając do tego też bardzo cichą pracę śmigieł i silników musimy bardzo mocno uważać, żeby nasz Mavic nie wrócił omyłkowo do Chin.

Aparatura sterująca dołączona do zestawu jest praktycznie taka sama jak w pozostałych Mavicach, różni się brakiem wyświetlacza oraz brakiem kilku przycisków. Osobiście nie jestem jej wielkim fanem, ponieważ umieszczenie w uchwycie większego telefonu jest dosyć niewygodne.  Jedno naładowanie kontrolera pozwala nam na odbycie około 5 lotów. Dużym atutem aparatury są odkręcane drążki, które możemy przechowywać w jej wnętrzu, a w razie ich zgubienia możemy spać spokojnie – w zestawie Combo dołączona jest zapasowa para.

Wraz z zestawem Combo dostajemy świetnej jakości niewielką walizkę, która bez problemu zmieści Mavica Mini, kontroler, HUBa z 3 bateriami, ładowarkę oraz zapasowe śmigła i kabelki.
Warto też zaznaczyć, że sam HUB może pełnić funkcję powerbanka i bezproblemowo podładujemy nim nasz telefon lub kontroler.

Wrażenia z latania Maviciem Mini

Pierwsze zaskoczenie spotyka nas w momencie pobierania aplikacji pozwalającej nam na latanie. Nie jest to standardowa aplikacja DJI GO. Specjalnie do obsługi Mavica Mini powstała nowa aplikacja DJI FLY, mocno uproszczona, ale bardzo intuicyjna i dosyć dobrze przemyślana.

Parowanie aparatury, telefonu i samego drona jest bardzo proste i ani razu nie miałem z tym żadnego problemu, dron dosyć szybko łapie stabilne 15-16 satelit GPS i jest od razu gotowy do lotu. Niestety, zawsze musimy pamiętać o karcie pamięci, gdyż sprzęt nie posiada pamięci wbudowanej.

Dron oferuje nam trzy tryby pracy, które możemy zmieniać w samej aplikacji.

P –  Tryb normalny,

S – Tryb sportowy (prędkość lotu do 46km/h),

C- Tryb Cinematic  (spowolnione ruchy dronem, ułatwiające nagrywanie płynnych ujęć)

Tryb normalny sprawdza się bardzo dobrze przy normalnych ujęciach oraz do przemieszczania się w powietrzu. Tryb sportowy gwarantuje frajdę z latania i można go wykorzystywać do ujęć nagrywanych przy 60 klatkach na sekundę. Trybu Cinematic używałem najczęściej do wykonywania zdjęć z dłuższym czasem naświetlania oraz do nagrywania precyzyjnych ujęć i z jego pracy jestem bardzo zadowolony.

Sama precyzja lotu stoi na bardzo wysokim poziomie, Mavic na ruchy drążków reaguje bez opóźnień, z wysoką dokładnością, dając pilotowi dobry feedback. Pomimo tak małej wagi, dron dokładnie utrzymuje precyzyjną pozycję, używając do tego czujników wizyjnych oraz pozycjonowania GPS.  W trybie sportowym prędkość około 50 km/h naprawdę robi mocne wrażenie, niestety pokonywanie zakrętów i obroty wokół własnej osi w tym trybie są dla mnie zbyt powolne.

Podsumowując – lot jest dokładny i precyzyjny, nawet spory wiatr nie jest przeszkodą dla drona. Mavic Mini z łatwością lata też w pomieszczeniach wykorzystując do poziomowania czujniki wizyjne. Tutaj przydadzą się też osłony na śmigła dołączone do zestawu (bardzo skutecznie chronią całą konstrukcję).

Czas oraz zasięg lotu

Jeśli chodzi o czas lotu, to przy bezwietrznej pogodzie udawało mi się latać spokojnie około 26 minut, natomiast przy dosyć sporym wietrze osiągałem czas około 22 minut, nie rozładowując baterii poniżej poziomu 20%.

W kwestii zasięgu – w terenie niezabudowanym, wolnym od zakłóceń bez problemu osiągałem około 500 metrów płynnego podglądu. Dalej nie odlatywałem, ale z opowiadań znajomych wiem, że 2 kilometry są realne. W przestrzeni miejskiej nie miałem problemów z podglądem do około 200-300 metrów, co i tak jest bardzo dobrym wynikiem jak na drona, który po 100 metrach staje się małą kropką na niebie. Chcąc latać zgodnie z przepisami, zasięg jest wystarczający.

W mieście tylko raz miałem okazję skorzystać z procedury RTH – zadziałała poprawnie, ale polecam zawsze przed każdym lotem sprawdzić swój punkt startowy.

Jakość filmów oraz zdjęć

Mavic Mini nagrywa filmy w rozdzielczości 2,7k przy 25 lub 30 klatkach na sekundę oraz w FULL HD przy 60, 50, 30 lub 25 klatkach na sekundę. Niestety, w kwestii filmów jesteśmy zdani w 100% na tryb automatyczny. Nie mamy kontroli nad żadnym z parametrów, możemy tylko rozjaśnić lub przyciemnić nagrywany materiał. Materiał nagrywany jest przy bitrate 40Mb/s a kamera obsługuje kodek H264. Zarówno do zdjęć jak i do filmów możemy zmienić proporcję z 4:3 do 16:9.
Sama jakość nagrań w 2,7k jest bardzo dobra. Obraz jest bardzo szczegółowy, a trzyosiowy gimbal skutecznie stabilizuje kamerę (polecam zmniejszyć prędkość jego pracy). W dobrych warunkach oświetleniowych szumy są praktycznie niewidoczne,  ale oczywiście im światła jest mniej, tym obraz ma więcej ziarna. Natomiast w nocy matryca wysiada zupełnie, filmy są przepełnione szumami oraz niesamowicie ciemne. Porównując jakość nagrań z Mavica Mini do Fimi X8 SE, bezapelacyjnie mogę stwierdzić, że Mini radzi sobie dużo lepiej, a film w 2,7K jest ładniejszy, niż ten zarejestrowany przy użyciu modelu od Xiaomi.

Jeśli chodzi o kwestie fotograficzne, to tutaj mamy większe pole do manewru. W trybie manualnym możemy sami ustawić czułość ISO oraz ręcznie wybrać czas naświetlania, co pozwoliło mi na zarejestrowanie naprawdę świetnych zdjęć nocnych z nawet 2 sekundowym czasem otwarcia migawki, niestety nie ma możliwości wykonywania zdjęć w technice AEB oraz kontroli balansu bieli. Zabrakło również zapisu zdjęć w formacie RAW, co staje na sporej przeszkodzie w fotograficznym wykorzystaniu drona. Na pocieszenie mogę dodać, że fotografie w trybie JPG obrabiają się bardzo przyjemnie i osoba znająca tajniki obróbki zdjęć w Lightroomie bez problemu wyprodukuje bardzo dobrze wyglądające zdjęcia do użytku prywatnego.

Tryby autonomiczne Quick Shots

Poza standardowym nagrywaniem oraz wykonywaniem zdjęć, Mavic Mini oferuje także możliwość nagrywania przy użyciu trybów autonomicznych: do dyspozycji mamy Dronie, Rocket, Circle oraz Helix. Dwa pierwsze są stare jak świat i działają doskonale tak, jak powinny. Jeśli chodzi o tryb Helix i Circle, również pozwalają na nagranie bardzo przyjemnych ujęć, ich obsługa jest łatwa i przyjemna. Oczywiście możecie zobaczyć jak wygląda to na przykładowych filmach. Warto dodać, że każdy z trybów możemy wykorzystać zarówno zaznaczając postać na podglądzie, jak i dowolny budynek czy też obiekt. Funkcji inteligentnych może nie ma wiele, ale działają bardzo sprawnie – w przeciwieństwie do tych z Fimi X8 SE lub Hubsana Zino, gdzie wykonanie takich ujęć było koszmarem. Szkoda tylko, że zabrakło śledzenia w ruchu, ale coś musi zostać dla pozostałych Maviców.

Podsumowując

Mavic Mini nie jest dronem dla każdego, to raczej sprzęt dla początkujących pilotów, którym zależy na bardzo dobrej jakości zdjęć oraz filmów – oczywiście w tym przedziale cenowym. Doskonały będzie dla osób, które chcą latać rekreacyjnie i dla przyjemności bez wydawania pieniędzy na uzyskanie uprawnień. Mini to także dron, z którego nawet bardziej zaawansowany użytkownik wyciągnie całkiem sporo. Dla osób posiadających Sparka to wspaniała okazja, żeby wejść o poziom wyżej i mieć w podobnej cenie dużo lepszą jakość wideo, 3 osiową stabilizację obrazu oraz prawie dwukrotnie dłuższy czas lotu! Biorąc pod uwagę wszystkie możliwości najnowszego dziecka DJI śmiało mogę stwierdzić, że ciężko dla niego o godną konkurencję w podobnym budżecie, szczególnie w zestawie Combo, gdzie dostajemy aż 3 akumulatory. Dziś jestem pewien, że drony od DJI wyprzedzają konkurencję o całe lata świetlne.

Artykuł Mavic Mini – Jak lata się najnowszym dronem od DJI? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Specyfikacja techniczna

Cena monitora w chwili publikacji recenzji: około 3500 złotych. 

Pierwsze wrażenia

Olbrzym, po prostu olbrzym. Po wyjęciu monitora z pudełka zacząłem się obawiać, że nie będę w stanie przeprowadzić recenzji, jednak moje obawy się nie potwierdziły. Jest to jednak największy ekran, jaki mogę zamontować na swoim biurku.

W pudełku poza podstawką znajdziemy kabel:

• HDMI,
• DisplayPort,
• przewód zasilający wraz z zasilaczem.

Nie zabrakło również uchwytu na słuchawki:

AOC, nie zapomniało dodać kilku istotnych możliwości regulacji – wysokości, kątów pochylenia w pionie, jak i w poziomie. Ten model z serii AGON robi piorunujące wrażenie m.in. zakrzywieniu ekranu, którego promień wynosi 2000 mm.

Zmiana ustawień – czy to łatwa sprawa?

I tak i nie. Przemieszczamy się po poszczególnych ustawieniach przy pomocy przycisku, który odpowiada również za włączanie, jak i wyłączanie monitora. Wymaga to odpowiedniego przyzwyczajenia się do jego formy reagowania na nasze komendy – po kilku minutach robiłem to intuicyjnie.

Mnogość elementów, które można zmienić, tak jak przystało na monitor, tej klasy jest ogromna. Myślę, że jeśli ten model Was pod tym względem zawiedzie – każdy inny, również nie spełni Waszych oczekiwań. Opcji jest na tyle dużo, że nie widzę sensu, by opisywać każdą z nich po kolei.

Prezentacja na biurko – sprawa niezwykle ważna

Na współczesnym rynku jest naprawdę ogromny wybór monitorów, które robią wrażenie pod względem specyfikacji. Obecnie, sprzęt musi spełnić pewnie walory estetyczne, musi się po prostu dobrze prezentować na biurku. Jaki jest model AG352UCG6? Jest naprawdę ładny. A urody dodaje mu podświetlenie, w które został wyposażony.

Do wyboru mamy kolory takie jak – niebieski, zielony i czerwony. Jeśli dużo gracie w nocy, a podświetlenie może Wam przeszkadzać – istnieje możliwość całkowitego wyłączenia.

Całość wykonana jest niezwykle solidnie i dokładnie – nie udało mi się znaleźć niedoróbek, martwych pikseli, czy innych drobnych problemów, które ostatecznie mogą zepsuć nam całkowicie radość z zakupu tak drogiego urządzenia.

Codzienne egzaminy

Monitor postanowiłem sprawdzić w kilku codziennych zadaniach. Pierwszą rzeczą, która zapewne każdy z nas robi po włączeniu komputera, jest skorzystanie z przeglądarki. Dzięki ogromnej przestrzeni roboczej, jaką oferuje nam model AG352UCG6, przeglądanie serwisów internetowych to czysta przyjemność.

Warto mieć na uwadze to, że jeśli chcecie oglądać filmy w popularnym serwisie, jakim jest YouTube, bez czarnych pasków po lewej i prawej stronie ekranu, powinniście zainstalować wtyczkę, którą znajdziecie tutaj.

Jak wygląda kwestia grania w gry? Wyśmienicie. Obszar, jaki widzimy, kolory, dokładność, a także płynność wyświetlanego obrazu jest imponująca i naprawdę daje nam istotną, mającą ogromne znaczenie w grach przewagę.

Część gier działa nieprawidłowo – wyświetlając obraz w formacie 16:9. Problem rozwiązuje ten program.

Jest część graczy, którzy preferują konsole – sam jestem graczem, który tkwi pomiędzy światem PC, a konsolami. Postanowiłem odłączyć swoją konsolę PS4 Pro od telewizora i podłączyć ją do monitora AOC. Jak się okazało, niestety konsola nie współpracuje z formatem 21:9 – bardzo nie ładnie Sony…

A jak wygląda montaż filmów? Jednym słowem – bajecznie. Jak na moje potrzeby, czyli montowanie 5-10 minutowych filmów, ta ogromna przekątna jest naprawdę doskonała. Sam używam 32 calowego monitora, jednak o przekątnej 16:9. Podczas montażu 21:9 sprawdza się doskonale.

Artykuł [TEST] AOC AGON AG352UCG6 – monitor stworzony dla graczy pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Samsung na bogato

Współcześnie prawie każdy producent próbuje oszczędzić koszty produkcji ograniczając ilość akcesoriów dodawanych do telefonu. Samsung jest jednak tego całkowitym przeciwieństwem– nie walczy tylko o to, by zdobyć klienta, ale także o to, by go utrzymać. I taka polityka bardzo mi odpowiada.  W zestawie otrzymujemy:

• szybką ładowarkę
• kabel USB-C
• słuchawki AKG na 3,5 mm Jack
• wymienne gumki do słuchawek
• przejściówka OTG
• przejściówka microUSB -> USB-C

Nie jest to więc ubogi zestaw, lecz do pełni szczęścia brakuje choćby podstawowego, silikonowego pokrowca, który powstrzymałby szklaną obudowę smartfona przed wyślizgiwaniem się go z dłoni. Musimy zatem kupić go sami.

Obudowa, jakość wykonania

Jak na flagowe urządzenie przystało, Samsung Galaxy S10e wykonany jest bardzo dobrze. Dwie tafle szkła zostały przedzielone aluminiową ramką. Po wzięciu smartfona w dłoń natychmiast czujemy, że mamy do czynienia z urządzeniem z najwyższej półki. Nic nie trzeszczy, nic się nie ugina.

Szkło jest szkłem, a telefon jest odporny na upadki tylko tak, jak będzie uważać jego użytkownik. Na szczęście nie było mi dane przetestować odporności testowanego smartfona na upadki, jednak doświadczyłem innej, nieprzyjemnej cechy tego materiału. A mianowicie – urządzenie bardzo mocno się palcuje, więc częste go czyszczenie wejdzie Wam w nawyk.

Kolejną wyjątkową cechą tego urządzenia jest jego niewielki rozmiar. Niewiele współczesnych smartfonów z flagową specyfikacją jest tak wygodna w użytkowaniu jak testowany telefon. Dotychczas byłem przyzwyczajony do obcowania z dużymi, często ponad 6-calowymi ekranami. Korzystanie z Galaxy S10e uświadomiło mi, że nie potrzebuję tak dużych smartfonów.

Samsung Galaxy S10e ma certyfikat IP68, zatem bez większych problemów powinien znieść przypadkowy deszcz. Przejdźmy płynnie do omówienia dostępnych przycisków i portów. Dolna ramka skrywa głośnik, mikrofon, gniazdo Jack 3,5 mmoraz złącze USB-C. Na prawej ramce znajdziemy czytnik linii papilarnych, na górnej tackę do kart SIMoraz kolejny mikrofon. Z kolei na lewej ramce obecny jest przycisk do regulacji głośnościoraz przycisk uruchamiający asystenta Bixby. Niestety, często uruchamiałem go przypadkiem, co niestety muszę w ogólnym rozrachunku zaliczyć na minus.

Wyświetlacz

Ekran zastosowany w Samsungu Galaxy S10e jest wykonany w technologii AMOLED, ma przekątną 5,8 calai odznacza się rozdzielczością wynoszącą 1080 x 2280 px. Wyświetlacz ten jest on po prostu rewelacyjny. Nasycone barwy, szerokie kąty widzenia, jasność oraz nieskończony kontrast sprawiają, że na ten ekran chce się patrzeć bez przerwy.

Dla niektórych wadą może być umiejscowienie przedniej kamerki do selfie, która znajduje się w okrągłym wcięciu w lewym, górnym rogu ekranu. Sam się zastanawiałem, czy taki detal będzie mi przeszkadzał, czy w jakikolwiek sposób będzie odciągał uwagę od treści prezentowanych przez wyświetlacz. Jednak po kilku dniach już w ogóle nie zwracałem jednak uwagi na to wcięcie. Bardziej wrażliwi mogą zastosować specjalne tapety, które w kreatywny sposób potrafią ukryć ten aparat.

W ustawieniach znajdziemy wiele opcji personalizacji opcji ekranu, w tym możliwość uruchomienia AOD (always-on-display). Szkło chroniące wyświetlacz to Gorilla Glass 5, a od nowości znajdziemy na nim nałożoną folię ochronną. I zdecydowanie polecam zabezpieczenie ekranu przed zarysowaniem, gdyż podczas testów zgromadziłem kilka rysek na ekranie wokół wspomnianej folii.

Wydajność

Układ napędzający S10e to Exynos 9820, który w moim egzemplarzu został połączony z 6 GB pamięci RAMoraz 128 GB pamięci wewnętrznej. Urządzenie śmiga jak na tą półkę cenową przystało. Codzienne czynności, jak słuchanie muzyki, przeglądanie poczty czy kupowanie biletów nie robią na S10e najmniejszego wrażenia.

Smartfon z pewnością przypadnie też do gustu ulubieńcom mobilnych tytułów ze Sklepu Play. Flagowa wydajność, obecność gniazda Jack oraz poręczne wymiary sprawiają, że czas spędzony na graniu upływa naprawdę szybko i przyjemnie.

Jakość dźwięku i połączeń

Samsung nie po raz pierwszy przywiązuje dużą wagę do kwestii audio w swoich smartfonach. Galaxy S10e został wyposażony, poza gniazdem Jack 3,5 mm, w bardzo dobrze grające głośniki stereo, które uprzyjemniają odbiór treści multimedialnych. Szkoda jednak, że producent nie poszedł za ciosem i nie zastosował dodatkowo wibracji haptycznej, która coraz częściej jest stosowana przez producentów smartfonów.

Do jakości połączeń nie mogę się w jakikolwiek sposób przyczepić. Problemów nie sprawiał też GPS, Bluetooth 5.0czy moduł NFC, za którego pomocą jest możliwe płacenie zbliżeniowe w sklepach. Dołączone do zestawu słuchawki zostały wykonane przez firmę AKG. Płynący z nich dźwięk jest bardzo przyjemny, cieszy także zastosowanie pilota z mikrofonem oraz zastosowanie oplotu, który wzmacnia konstrukcję słuchawek.

Zabezpieczenia

W większych modelach producent zastosował czytniki linii papilarnych umieszczone pod ekranem. Zapewne w celu obniżenia kosztów, w modelu S10e Samsung postanowił zastosować tradycyjny czytnik, który został umieszczony na obudowie. Nie znajduje się on jednak, jak zazwyczaj na pleckach, lecz został przeniesiony na prawą ramkę urządzenia. Uważam, iż czytnik został umieszczony zbyt wysoko, przez co zazwyczaj mój kciuk lądował tuż pod przyciskiem.

Co do samego działania tego zabezpieczenia, niestety nie mogę powiedzieć, abym był z niego zadowolony. Pomimo dodania pięciu odcisków tego samego palca, często wyświetlał mi się komunikat o nieprawidłowym odczycie, przez co szybko porzuciłem to rozwiązanie na rzecz odblokowywania twarzą. Producent wyraźnie jednak przestrzega użytkownika, że rozwiązanie to nie jest bezpieczne.

Bateria, czas pracy SOT

Po kilku pierwszych godzinach korzystania ze smartfona, byłem nim zauroczony. Dosłownie zacząłem już sprawdzać jego cenę w Internecie, chcąc wymienić swój obecny smartfon na nowszy model. Niestety każda kolejna godzina sprawiała, że moje zauroczenie pryskało jak bańka mydlana, jakbym został nagle wybudzony z najpiękniejszego snu.

Problemem, dyskwalifikującym niestety dla mnie to urządzenie, okazała się być zastosowana bateria, która po prostu nie nadąża za resztą specyfikacji. 3100 mAh pozwala na średnio 3,5 h SOT(screen-on-time), co jest zdecydowanie najgorszym wynikiem jaki kiedykolwiek osiągnąłem na testowanym urządzeniu. Po opuszczeniu mieszkania o 7 rano, już o 13 smartfon domagał się doładowania, przez co często musiałem korzystać z power banka.

Dla niektórych wadę tą może zniwelować nieco szybkie ładowanie, które potrafi naładować smartfon do pełna w około 1,5 h. Nie można go jednak niestety porównać z szybkim ładowaniem konkurencji, która swoje urządzenia ładuje w około godzinę. Na pocieszenie producent zostawił nam ładowanie indukcyjne Qioraz indukcyjne ładowanie zwrotne.

Aparat: jakość zdjęć

Najmniejszy z flagowych modeli został wyposażony w podwójny aparat. Główna matryca charakteryzuje się rozdzielczością 12 Mpixoraz zmienną przesłoną (f/1.5 – f/2.4). Jest ponadto wyposażona w optyczną, jak i elektroniczną stabilizację obrazu. Drugi aparat ma rozdzielczość 16 Mpix (f/2.2)i wyróżnia się zastosowaniem szerokiego kąta, którego możliwości zaprezentuję poniżej. Na froncie znajduje się kamerka o rozdzielczości 10 Mpix.

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

Zdjęcia wykonywane za pomocą Galaxy S10e są więcej, niż dobre. Na zasługę szczególnie zasługuje bardzo sprawnie działający HDR oraz szeroka rozpiętość tonalna, która sprawia, że na fotografii widoczne są wszystkie szczegóły, nawet w przypadku robienia zdjęć pod słońce. Zachwycają również fotografie wykonywane nocą, a zdjęcia wykonywane szerokim kątem potrafią niekiedy wyjść wręcz obłędnie.

Aparat: jakość filmów

Smartfon potrafi nagrywać wideo w4K przy 60 kl/s. Ale nie to jest jego największą zaletą. Tą okazuje się być tryb Slow Motion, który potrafi nagrywać krótkie ujęcia z prędkością aż 960 kl/s. Pozwala to niejednokrotnie uchwycić w niezwykły sposób zwykłe, codzienne czynności. Zwykłe odkręcanie kranu, uruchamianie zapalniczki, kręcąca się moneta – Galaxy S10e potrafi je zamienić w swoiste dzieło sztuki.

Ale nie myślcie, że producent skupił się wyłącznie na trybie zwolnionego tempa i nie przyłożył uwagi do standardowego rejestrowania filmów. Te charakteryzują się bowiem dobrą stabilizacją obrazu i szczegółowością.

System

Na pokładzie tego kompaktowego flagowca znajdziemy Androida 9.0 Nougatz zupełnie nową nakładką One UI. I jak do tej pory byłem miłośnikiem czystego systemu lub OxygenOS, tak One UI urzekł mnie spójnością, wyglądem, szybkością i możliwością personalizacji.W systemie możecie zmienić bowiem praktycznie wszystko.

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

W motywach znajdziecie możliwość szybkiej zmiany tapety, ikon, konfigurację AOD czy też opcję zmiany całego motywu. Zmienić można także nawet zegar na zablokowanym ekranie – dostępnych jest kilka wzorów, można zmienić nawet jego kolorystykę. Nieczęsto producenci zezwalają użytkownikom na tak daleko idące opcje personalizacji.

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

fot. Maciej Matan

W opcjach dostępnych jest także wiele ciekawych funkcji. Do najciekawszych, moim zdaniem, należy tzw.ekran krawędziowy. Możemy w nim uruchomić unoszący się przy krawędzi panel, po wysunięciu którego ukaże się nam lista często używanych aplikacji. Równie ciekawe jest podświetlenie krawędziowe, które sprawia, że podczas przychodzenia wiadomości piksele wyświetlacza podświetlają się falowo tuż przy jego skraju. Bezramkowy design sprawia, że wygląda to naprawdę dobrze.

Za udostępnienie sprzętu do testów dziękujemy sklepowi BestCena.pl – sprawdźcie ich ofertę.

Artykuł [TEST] Samsung Galaxy S10e – smartfon, którego kocham oraz nienawidzę pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Czy niespełna 400 zł to duża kwota? To zależy. No bo za taką sumę możemy pozwolić sobie chociażby na używany miejski rower, konsolę starej generacji bądź weekend w stolicy naszych wschodnich sąsiadów. Niejednokrotnie w podobnym budżecie chcemy jednak kupić coś, co faktycznie ma nam posłużyć chociażby do komunikacji, a mowa tutaj oczywiście o telefonie. A konkretnie o smartfonie, bowiem bardzo niskie koszty elektroniki w dzisiejszych czasach pozwalają w takich pieniądzach skonstruować urządzenie, które oprócz odbierania połączeń będzie w stanie również zrobić zdjęcie czy zapewnić nam dostęp do sieci. Oczywiście należy tutaj wziąć pod uwagę masę kompromisów, na które będziemy zmuszeni pójść, decydując się na zakup takiego sprzętu, ale czy w ogóle warto kierować swój wzrok w stronę smartfonów kosztujących kilkaset złotych? Tutaj odpowiedź po raz kolejny nie jest jednoznaczna, aczkolwiek postaram się Wam nieco tę decyzję ułatwić.

Na początek znajomości zawartość pudełka oraz design

Zauważyłem ostatnimi czasy pewną tendencję. Otóż producenci urządzeń, które kosztują bardzo niewiele, w pudełku oprócz samego dania głównego w postaci telefonu serwują nam także kilka dodatków, które mają nas na wstępie w jakiś sposób zachęcić i przekonać do samego urządzenia. Firma TP-Link, która jest właścicielem marki Neffos, wyszła z podobnego założenia w przypadku modelu C7A. Prócz samego telefonu w kartonowym opakowaniu znajdziemy ładowarkę, kabel micro USB, folię ochronną na ekran oraz przezroczyste etui sygnowane nazwą producenta.

Sam telefon po wzięciu go w dłonie sprawia wrażenie… właśnie urządzenia z niskiej półki cenowej. Mamy tutaj do czynienia z tworzywem sztucznym oraz plastikiem, który niestety w przypadku naciśnięć jest słyszalny i w jakiś sposób pracuje. Nie jest to zatem najwyższa jakość spasowania elementów, ale nie powinno to nikogo dziwić. Dodatkowo obudowa smartfona jest ściągana, więc taka sytuacja jest zrozumiała. Co za tym idzie, mamy swobodny dostęp do baterii, która jest wymienna. Kolejnym elementem rzucającym się w oczy są bardzo duże ramki nad oraz pod ekranem. Producent pod ekranem zdecydował się na umieszczenie loga marki, ale mimo tego jest jeszcze masa miejsca, które można było w jakiś sposób zagospodarować. Niestety tego nie zrobiono, przez co Neffos C7A w konkursie piękności byłby raczej szatniarzem niż modelką przyciągającą uwagę. W górnej części, na przodzie telefonu znaleziono jeszcze miejsce na mikrofon oraz przednią kamerę.

Przenieśmy się teraz na boczne krawędzie Neffosa. Prawa strona to idąc od góry: dwuskokowy przycisk służący do regulacji głośności. Pod nim nieco niżej umieszczono przycisk zasilania. W prawym dolnym rogu urządzenia jest także charakterystyczne wcięcie w obudowie służące nam do ściągnięcia tylnej pokrywy. Nieco dalej od niego po lewej stronie umiejscowiono złącze micro USB służące do ładowania. Górna krawędź telefonu to natomiast tylko złącze minijack 3,5 mm. Jest tutaj do bólu klasycznie i bez polotu, konstrukcja, jaką znamy z dziesiątek urządzeń w podobnym segmencie cenowym.

System, ekran oraz wydajność, czyli bolączki taniego „smartfona”

Neffos C7A wyposażony został w ekran o wielkości 5 cali i rozdzielczości 1280×720. Taki zestaw to typowa niska półka, która nie wyróżnia się niczym szczególnym. Maksymalna jasność stoi na przyzwoitym poziomie, słabe są natomiast kąty widzenia. Spojrzenie na ekran już pod lekkim kątem wiąże się z przekłamaniami w kolorystyce. Niezbyt komfortowe będzie także korzystanie z Neffosa w pełnym słońcu, ponieważ zwyczajnie niewiele widać. Jak to jest w przypadku tanich propozycji, oprócz tego, że producent musi przyoszczędzić na multimediach albo ekranie, cięcia budżetu dosięgają podzespołów odpowiadających za wydajność urządzenia. Neffos C7A działa na czterordzeniowym procesorze MTK MT6737, o którym raczej zbyt wiele dobrego nie można powiedzieć. No może poza tym, że jest dosyć energooszczędny, ale to raczej zrozumiałe w tej klasie cenowej telefonu. Niestety TP-Link Neffosa wyposażył w zaledwie 2 GB pamięci operacyjnej RAM. Za grafikę odpowiada Mali-T720 MP1 650MHz. Niestety taki zestaw nie gwarantuje płynnej pracy urządzenia. O ile zacinające się gry 3D czy bardziej wymagające aplikacje można wybaczyć, o tyle brak płynności nawet w menu już nie. Urządzenie jest bardzo toporne, wywołanie jakiejkolwiek reakcji, włączenie aplikacji lub chociażby wejście w wiadomości wiąże się zawsze z czekaniem. Pół biedy, gdyby jeszcze to oczekiwanie oznaczało na końcu włączenie pożądanej funkcji. Niestety Neffos C7A ma z tym spore problemy. Programy przestają działać, crashują się bardzo często bez jakiejkolwiek informacji o tymże zjawisku. Zastanawiałem się, w jaki sposób obiektywnie pokazać Wam nawigację po menu tego telefonu, aby uzmysłowić o czym w tym momencie piszę. I zdecydowałem się na nagranie ekranu. Zapewniam, że brak płynności nie jest spowodowany tutaj aplikacją, która nagrywa ekran, Neffos C7A po prostu tak działa.

Możecie teraz sami odpowiedzieć sobie na pytanie, czy Neffos C7A jest telefonem, który sprawdzi się do mniej wymagających zadań. Często spotykam się z wyjaśnieniem, zarówno ze strony recenzentów, jak i producentów, którego do końca nie kupuję. A brzmi ono zazwyczaj tak: „Telefon sprawdzi się do mniej wymagających, podstawowych zadań”. Oczywiście rozumiem, że można polecać urządzenie, które nie będzie w stanie uruchomić wymagającej gry czy też nie pozwoli na przeglądanie internetu w kilkunastu kartach w przeglądarce. Nie zgadzam się natomiast z twierdzeniem, że smartfon, który ma problemy z płynnością już na poziomie nawigacji po menu komukolwiek, może się spodobać i będzie trafnym wyborem. Często trafiają do mnie pytania, jaki telefon mogę polecić do podstawowych zadań, z którego np. będzie korzystał senior. Osoby, które szukają telefonu dla babci czy wujka, często kierują się budżetem, wychodząc z założenia, że droższy sprzęt nie będzie takiej osobie potrzebny. I owszem, zapewne nie wykorzysta ona możliwości telefonu za tysiąc lub dwa tysiące złotych, ale będzie mogła w sposób bezproblemowy i płynny korzystać z jego podstawowych funkcji. I oczywiście mam tutaj na myśli sprzęt wyposażony w system Android. Błagam, nie róbcie takich prezentów swoim bliskim, lepiej kupić im podstawowy telefon komórkowy z własnym systemem producenta, który kosztuje sto, dwieście złotych, zamiast sprawić im masę nerwów oraz frustracji zapakowaną w coś przypominającego na pierwszy rzut oka smartfon. I w zasadzie tutaj mógłbym skończyć tę recenzję, ale tego nie zrobię. Dlaczego? Chociażby ze względu na rzetelność: chcę pokazać Wam pełny obraz tego urządzenia, nie ukazując wyłączenie jego samych negatywnych cech. Poniżej zobaczyć możecie wyniki z popularnego AnTuTu oraz 3DMarka.

Przejdźmy do samego systemu. Otrzymujemy tutaj Androida w wersji 8.1 z nakładką producenta, która jednak nie ingeruje znacznie w system. Mamy kilka aplikacji zainstalowanych przez producenta, jak chociażby aplikacja Motywy, która umożliwi nam personalizację ekranu głównego według naszego estetycznego gustu. Na start dostajemy kilka darmowych motywów, jednak możemy pobrać ich więcej. Plus należy się za to, że producent dodatkowo nie zapchał nam urządzenia zbędnymi programami.

Akumulator po japońsku, czyli jako-tako

Neffos C7A wyposażony został przez producenta w akumulator o pojemności 2330 mAh. Wydawać by się mogło na pozór, że to niewiele. Owszem, trzeba przyznać, jak na dzisiejsze standardy taka bateria może budzić niepokój. Jednak weźmy pod uwagę zastosowane w Neffosie podzespoły i sprawy przybierają nieco innego obrotu. W praktyce korzystając z telefonu w trybie mieszanym, tzn. przez większość czasu z włączonym LTE, natomiast w domu sieć Wi-Fi, kilkanaście minut rozmowy, kilkadziesiąt wiadomości – takie użytkowanie przekłada się na ok. osiem godzin użytkowania. Sytuacja nieco zmienia się, jeśli sprawdzimy czas SoT (działanie na włączonym ekranie), wówczas z ośmiu godzin robi nam się mniej więcej pięć. Wynik przeciętny, wręcz prosi się o nieco większą pojemność akumulatora.

Smartfon nie został wyposażony w funkcję szybkiego ładowania, a szkoda. Naładowanie go od praktycznie zera do pełna trwa prawie trzy godziny. Jak na dzisiejsze standardy to masa czasu.

Multimedia

Zacznijmy od kwestii, która co poniektórych może interesować nieco mniej, choć dla mnie jest w jakimś sensie wyznacznikiem i cechą, którą biorę pod uwagę podczas wyboru smartfona. Chodzi oczywiście o wbudowany głośnik. Oczywiście, nikt nie rozkręca domówki, używając w tym celu telefonu jako głównego źródła masowego rażenia gości, ale ma on być narzędziem, które pozwoli nam na chociażby obejrzenie jakiegoś klipu czy szybkie przesłuchanie nowego kawałka ulubionego wykonawcy. Głośnik wbudowany w Neffosa C7A jest niestety dosyć cichy. Kłopotliwe może być odtwarzanie multimediów w towarzystwie, kiedy chcielibyśmy, aby dźwięk usłyszały także osoby znajdujące się w naszym otoczeniu. Jest po prostu zbyt cichy, a ustawienie maksymalnego poziomu głośności wiąże się z charakterystycznym charczeniem.

Teraz kwestia najważniejsza, czyli aparat. Główny, ulokowany na plecach urządzenia, to pojedynczy moduł o rozdzielczości 8 Mpix. Wspomagany jest przez dosyć skuteczną diodę doświetlającą otoczenie. Jak wypadają zdjęcia zrobione urządzeniem kosztującym 350 zł? Cóż, jest tak, jak można się spodziewać, czyli nie wypali Wam oczu od pikselozy, ale też nikt zdjęcia wykonanego Neffosem nie wyśle na konkurs fotograficzny. Chyba że ma do siebie duży dystans.

Jak możecie zobaczyć, zdjęcia wykonane w pochmurny dzień są dosyć ciemne. Próżno także doszukiwać się wielu szczegółów, bardziej w oczy rzucają się widoczne szumy, zwłaszcza na zdjęciach makro. Aparat posiada HDR, a także autofokus, ale niestety rzadko kiedy działa on poprawnie i spełnia swoją rolę. Ma problemy ze złapaniem ostrości, co w większej liczbie przypadków prowadzi do robienia niewyraźnych fotografii. Kwestię kręcenia filmów pominę.

Podsumowania nastał czas

Zapewne wielu z Was czytając tę recenzję zastanawiała się, jaki będzie mój końcowy werdykt. Powiem Wam, że miałem niemały problem, zabierając się za pisanie końcowych słów tego testu. Trudno w jakiś jednoznaczny sposób ocenić mi Neffosa C7A. Na pewno producent tworząc to urządzenie, miał zamiar wypuścić na rynek bardzo tani smartfon, który świetnie sprawdzi się w rękach mniej zaawansowanych użytkowników. I o ile pewne cięcia kosztów produkcji da się w racjonalny sposób wytłumaczyć, o tyle upychanie podzespołów z najniższej półki, które nie gwarantują płynnego działania systemu, już stanowią dla mnie poważny problem. No bo komu można polecić sprzęt, który nie jest w stanie płynnie otwierać programów takich jak wiadomości czy kontakty? Zwłaszcza że na rynku istnieją alternatywy, które kosztują zaledwie sto złotych więcej, a oferują użytkownikowi komfort i psychiczny spokój podczas korzystania. Wystarczy spojrzeć tutaj na takie propozycje, jak chociażby: Meizu M6, Lenovo A5 czy Xiaomi Redmi 5. Telefony te przez producentów zostały wyposażone przede wszystkim w dodatkowy gigabajt pamięci operacyjnej RAM. 3 GB to obecnie absolutne minimum, jeśli chodzi o urządzenia działające pod kontrolą systemu Android. Schodzenie poniżej tej wartości jest już dosyć ryzykownym zabiegiem, który w przypadku Neffosa się nie sprawdził.

Telefon do testu udostępnił producent.

Artykuł [TEST] Neffos C7A: trudna sztuka kompromisu pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Dane techniczne

• 6,53-calowy ekran IPS o rozdzielczości Full HD+ (2244×1080 pikseli)
• Kirin 980 (4 x ARM Cortex A76, 2 x 2,6 GHz i 2 x 1,92 GHz; 4 x ARM Cortex A55 1,8 GHz) z grafiką ARM Mali G76MP10
• 4 GB pamięci RAM
• 128 GB pamięci wbudowanej
• Android 9.0 z EMUI 9.0
• LTE
• dual SIM
• GPS, Glonass, Beidou, Galileo
• Wi-Fi 802.11 ac
• Bluetooth 5.0
• NFC
• USB 3.1 typu C
• złącze słuchawkowe 3,5 mm
• potrójny aparat główny: 12 Mpix z f/1.8, 16 Mpix z szerokokątnym obiektywem i f/2.2 i 8 Mpix z teleobiektywem i f/2.4
• kamera przednia 24 Mpix z f/2.0
• bateria 4 000 mAh z funkcją szybkiego ładowania
• wymiary: 158,2×77,2×8,3 mm,
• waga: 188 g

W chwili publikacji recenzji smartfon kosztuje ok. 2,5 tys. zł.

Wzornictwo, jakość wykonania

Podczas licznych dywagacji ze znajomymi zawsze utrzymuje zdanie, że ostatnie lata są najnudniejszym okresem, jeśli chodzi o stylistykę smartfonów. Ich design jest banalny, pozbawiony ekstrawagancji. Większość modeli jest po prostu stylistycznie poprawna. Chińskim stylistom coraz częściej udaje się wpłynąć na moje zdanie. Zaraz po testach Honora View 20 w moich rękach znalazł się Huawei Mate 20, urządzenie, które bardzo mi się podoba. Nie jest tak odważny i „młodzieżowy”, jednak nie jest nudny.

Przedni panel to praktycznie wyłącznie wyświetlacz. Co zasługuje na uwagę? Bardzo mały notch, który zdecydowanie lepiej się sprawdza niż coraz modniejsze slidery. Niestety mimo dość zwartej konstrukcji urządzenie pozbawione jest certyfikatu IP67/68. Huawei Mate 20 oferuje slot na dwie karty nanoSIM, ale bez miejsca na kartę microSD. Zamiast tego mamy NM Card, złącze USB typu C i słuchawkowe 3,5 mm.

Wyświetlacz

Ekran ma przekątną 6,53 cala, rozdzielczość Full HD+ (2244×1080 pikseli) oraz 353 ppi. Ekran wspiera co prawda technologię HDR10, jednak nie jest to aspekt telefonu, nad którym będę się przesadnie skupiał. Jest po prostu poprawny. Kolory nie są przesycone, kąty widzenia zadowalające. Technologia, w jakiej został wykonany wyświetlacz, to IPS TFT LCD – niestety nie OLED.

Wydajność

Wraz z testowaniem kolejnych smartfonów dotarłem do punktu, w którym muszę przyznać, że urządzenia, których użytkowanie mnie w jakiś sposób irytowało, mogę policzyć na palcach jednej dłoni. Jeśli chodzi o oprogramowanie, możecie dowiedzieć się więcej z recenzji Honora View 20. W Huaweiu Macie 20 nic nie uległo zmianie. Wszystko działa płynnie (mimo mniejszego RAM-u), choć nakładka systemowa nie jest zbyt intuicyjna. W testach syntetycznych smartfon wypada naprawdę nieźle, co możecie zobaczyć na zdjęciu poniżej.

4 GB RAM-u w zupełności wystarczą podczas normalnego korzystania z urządzenia, jednak fani gier powinni zastanowić się nad zakupem wersji Pro. W kilku wymagających tytułach zauważyłem drobne spadki płynności.

Dźwięk

Wykorzystanie głośnika do rozmów oraz tego na dolnej krawędzi daje poczucie dźwięku stereo – naprawdę dobrego dźwięku. Nie jest to może element, nad którym rozczulaliby się audiofile, jednak powinien zadowolić przeciętnego użytkownika oglądającego na telefonie filmy czy sporadycznie słuchającego muzyki. Niestety zauważyłem, że wraz ze wzrostem poziomu głośności jakość emitowanych dźwięków spada.

Zdecydowanie cieszy obecność złącza minijack 3,5 mm. Korzystam wyłącznie z bezprzewodowych słuchawek, jednak gdy wyczerpie się w nich bateria, nie jesteśmy skazani na ciszę lub hałasy otoczenia.

Zabezpieczenia

Huawei Mate 20 oferuje czytnik linii papilarnych umieszczony na tylnym panelu urządzenia. Moim ulubionym miejscem na czytnik linii papilarnych to przestrzeń pod ekranem, jednak muszę przyznać, że umiejscowienie zastosowane w tym urządzeniu jest akceptowalne. Uzupełnieniem tego sposobu zabezpieczenia naszego smartfona jest rozpoznawanie twarzy. Nie jest one jednak zbyt bezpieczne – można je oszukać. Jeśli chcecie z niego korzystać, również zachęcam Was do sprawdzenia modelu Pro.

Bateria

Bateria o pojemności 4 000 mAh umożliwia zostawienie ładowarki w spokoju przez cały dzień, a czasami nawet dwie doby. Technologia SuperCharge (5 V/4,5 A) pozwala naładować baterię w zaledwie 90 minut. Po raz kolejny warto zaznaczyć, że wersja Pro robi to znacznie szybciej i – uwaga – również indukcyjnie.

Aparat

Jedno jest pewne: smartfony mają coraz więcej aparatów. Ta moda dotknęła również Huaweia Mate’a 20. Z tyłu znajdziemy aż trzy obiektywy: 12 Mpix z f/1.8, 16 Mpix z f/2.2 i szerokokątnym obiektywem oraz 8 Mpix z f/2.4 i z teleobiektywem. Do nich dodano podwójną diodę doświetlającą. Przedni aparat zapewnia 24 Mpix z f/2.0.

Przyznam szczerze, że taka „wyspa” stworzona z obiektywów i lampy LED, którą chińscy styliści starali się dopasować do reszty obiektów… zupełnie nie trafia w mój gust. Czy jakość zdjęć idzie w parze z liczbą aparatów?

Zdjęcia wykonane w mgliste popołudnie wypadają całkiem nieźle. Na niektórych ujęciach widać delikatne ziarno, kolory są odwzorowane naprawdę dobrze – jest szaro, bo taka była tego dnia pogoda. Nie spotkamy się więc tutaj z efektem znanym z Samsungów.

Zdjęcia, na których pełno jest drobnych szczegółów, wypadają równie dobrze. W moich notatkach odnajduję jednak dopisek mówiący o tym, że miałem trudności, by uchwycić ostrość tej małej gałązki leżącej w trawie. Myślę, że Honor View 20 w tym aspekcie wypadał lepiej.

Zdjęcia wykonane wczesnym zimowym wieczorem wypadają już bardzo przeciętnie. Ziarno jest widoczne, do jakości zdjęć można mieć sporo zastrzeżeń. Podobnie jak do nagrań w słabych warunkach oświetleniowych. Przykładowe wideo możecie zobaczyć poniżej.

https://youtu.be/5eRuKmabNG4

Przednia kamera spisuje się znakomicie. Fani robienia sobie kilkudziesięciu zdjęć dziennie na pewno się nie zawiodą. Jeśli chodzi o tryby robienia zdjęć, nic nie uległo zmianie względem tego, co możecie znaleźć w Honorze View 20.

Pod sekcją komentarzy znajdziecie podsumowanie.

Sprzęt do testów otrzymaliśmy od sklepu X-KOM. Sprawdźcie jego aktualną cenę.

Artykuł [TEST] Huawei Mate 20: kolejny flagowiec warty uwagi? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Nie tak dawno w naszej redakcji zagościł ssangyong tivoli. Postanowiliśmy, że należałoby przyjrzeć się również innym produktom tej marki, dlatego miałem przyjemność zapoznać się z większym bratem Tivoliego – modelem XLV. Ten jest produkowany od 2016 roku. Z Tivolim łączy go ta sama (choć przedłużona) płyta podwozia oraz detale stylistyczne.

Wygląd zewnętrzny

Zacznijmy od przodu samochodu. Pierwsze skrzypce grają reflektory i halogeny przeciwmgielne. Jedne i drugie są lekko skierowane ku zewnętrznym górnym rogom sylwetki pojazdu. Dalej wzrok przyciąga duże logo SsangYonga. Mocno zabudowana atrapa przednia zasługuje na słowa krytyki: według mnie jest tam zbyt dużo plastiku. Projektanci postanowili też umieścić trzy rzędy wlotów powietrza, jednak każdy z nich ma inny kształt, a całościowo nic tu ze sobą nie współgra. Niestety to dopiero początek problemów stylistycznych.

Wydaje mi się, że zaprojektowanie boków oraz tyłu samochodu producent zlecił komuś innemu niż projektantowi przodu. Co więcej, chyba kazali mu wykonać pracę z terminem na wczoraj. Wydaje mi się też, że przy swoim projekcie nie za bardzo wiedział, jak wygląda przód auta ani czego szefowie SsangYonga tak naprawdę oczekują. Tym oto sposobem powstała kanciasta połać boczna. Masywne przetłoczenia są nie do końca przemyślane i sprawiają wrażenie, jakby znalazły się tam przez przypadek, tak zgodnie z modą, tak, żeby tylko były. Listwa chromowana pod linią szyb biegnie ku górze, a potem nagle pojawia się okno nad przestrzenią bagażową, które z kolei łączy się z czarnym dekorem nad drzwiami. Kwestia gustu to sprawa indywidualna, jednak nikt nie przekona mnie, że projekt nadwozia XLV jest chociażby przemyślany. Nie wspomnę nawet o słowie „ładny”.

Duże logo producenta i oznaczenie modelu na klapie bagażnika to dobre rozwiązanie. Wygląda to efektownie, ale reszta tyłu znowu przedstawia problemy Koreańczyków z wykonaniem ładnego nadwozia. Klosze przednich lamp ułożone pod skosem i jak już wspomniałem, wyglądają dobrze. Niestety ten sam zabieg stylistyczny z tyłu pojazdu nie wyszedł projektantom korzystnie. W dodatku zderzak z wielkim światłem przeciwmgielnym na środku również nie jest przekonujący.

Jednego możecie być pewni. Nietuzinkowy wygląd XLV przyciąga wiele spojrzeń. W tym samochodzie na pewno nie będziecie anonimowi.

Wnętrze

Z kolei wnętrze XLV to zgoła odmienna historia. Koncepcja kokpitu jest spójna z autami innych koreańskich marek. Według mnie skopiowanie deski rozdzielczej od konkurencji wyszło XLV na plus. Mam na myśli, że ich autorski projekt mógłby przypominać to, co widzimy na zewnątrz auta. Wierzcie mi, nie chcielibyście takiego wnętrza.

Po tym, z czym mamy do czynienia na zewnątrz, we wnętrzu jest nadzwyczaj przyjemnie. Zacznijmy od tego, że pozycja za kierownicą jest dość wysoka. W końcu tego właśnie oczekujemy od samochodu klasy crossover. Skoro już siedzimy, nie można pominąć foteli. SsangYong XLV ma jedne z najwygodniejszych foteli, w których miałem przyjemność podróżować. Pozycja za kierownicą jest komfortowa, trzymanie fotela wystarczające, a po przejechaniu 400 km czułem się, jakbym dopiero co wsiadł do auta. Nie wiem tylko, co podkusiło inżynierów, aby za regulację pochylenia oparcia odpowiadała dźwignia, a nie pokrętło. Ustawienie odpowiedniego pochylenia jest bardzo trudne. Dla tych, którzy wymyślają takie rozwiązania, czeka już specjalne miejsce w piekle. Na szczęście tę niedogodność rekompensuje możliwość regulowania wysokości siedziska oraz kolumny kierowniczej. Ta ostatnia ma możliwość ustawiania w dwóch płaszczyznach.

Materiały użyte do wykończenia wnętrza są dobrej jakości. Miejscami plastiki mogłyby być odrobinę milsze w dotyku, jednak spasowanie całości jest nadzwyczaj dobre. W trakcie jazdy nic nie skrzypi ani nie trzeszczy. Niestety nie obyło się bez kompromisów. Koło kierownicy jest obszyte skórą średniej jakości, tak samo drążek zmiany biegów. Z kolei na rączkę hamulca postojowego skóry już nie przewidziano. Przyciski w drzwiach kierowcy wyglądają ładnie, ale automatyczne sterowanie przypisano tylko szybie kierowcy i to w dodatku jedynie przy opuszczaniu. Naprawdę, takich rzeczy nie implementuje się w aucie tej klasy.

Takich dysonansów jest jeszcze więcej. Umieszczenie sterowania tempomatem na kole kierownicy – szóstka z plusem. Tylko proszę, niech mi ktoś wytłumaczy, dlaczego tempomat działa wyłącznie do prędkości 140 km/h? Rozumiem pewne ograniczenia systemowe w układach adaptacyjnych, ale w tym przypadku mamy do czynienia przecież ze zwykłym układem utrzymania prędkości. Więc o co tu chodzi?
Skoro o multifunkcji mowa, ta jest mało intuicyjna i wymaga przyzwyczajenia się do jej obsługi. Często zdarza się też, że chęć zmiany utworu za pomocą miniaturowego joysticka kończy się przypadkowym jego wciśnięciem, a to prowadzi do zmiany funkcji odtwarzania muzyki z multimediów na tryb radio. Kierunkowskazy działają w trybie komfortowego trzykrotnego mrugania. Tyle że skok manetki kierunkowskazów jest tak kiepsko dobrany, że często albo nie udało mi się włączyć komfortowego kierunkowskazu albo poszedłem za daleko i włączyłem kierunek na stałe. Wyłączenie zapłonu nie wystarczy do wyjęcia kluczyka ze stacyjki. W tym celu trzeba klucz wcisnąć do wewnątrz, przekręcić do siebie i dopiero możemy go wyciągnąć. Ktoś mi wytłumaczy po co? Z kolei umieszczenie sterowania oświetleniem zewnętrznym na manetce kierunkowskazów to dobry pomysł, jednak byłoby lepiej, jakby w nocy było ono podświetlone.

Na osłodę wspomnę o układzie mycia szyb, który otrzymał dwa przydatne gadżety. Po pierwsze, przycisk auto do spryskiwaczy przedniej szyby. Po jego krótkim naciśnięciu te same natryskują szybę, następnie uruchamiają się wycieraczki, po chwili jeszcze jeden natrysk i znowu wycieraczki. Mała rzecz, prosty pomysł, a cieszy. To mój ulubiony gadżet! Chyba nie tylko mój, bo do samochodu dołączono zapasową butlę płynu do mycia szyb. Po drugie, mamy możliwość wyboru trybu pracy tylnej wycieraczki: ciągły i przerywany.

Zegary umieszczone w tubach wyglądają efektownie i przypadły mi do gustu, natomiast wyświetlacz komputera pokładowego chyba też został zaprojektowany na kolanie. Jego obsługa jest toporna, a wyświetlanie chwilowego zużycia paliwa w postaci wykresu zamiast cyfr to jakieś nieporozumienie. Skoro już jest taka funkcja, to chcę wiedzieć, czy silnik pali w danym momencie 5,5 litra czy 8 litrów/100 km, a nie jakieś 7 kresek pomiędzy 5 a 10 litrów/100 km. Chyba nie oczekuję zbyt wiele?

System multimedialny również wzbudza we mnie ambiwalentne uczucia. Z jednej strony został wyposażony w funkcje Bluetooth do obsługi telefonu i odtwarzania muzyki, możliwość połączenia smartfonu, nawigację z mapami TomToma, złącze USB oraz AUX. Generalnie ma wszystko, co mieć powinien. Tymczasem przypadkowe wyciągnięcie karty SD z danymi nawigacyjnymi system dobitnie oznajmia uciążliwym komunikatem, a potem zawieszeniem się urządzenia. Swoją drogą radio nie odczyta muzyki z karty SD, także ta może tam spokojnie leżeć. Na szczęście dostępne jest złącze USB na pendrive, mamy też AUX. Osobiście korzystałem przeważnie z Android Auto i streamingu muzycznego. Smartfon łączy się wyjątkowo szybko i wszystko działa poprawnie. Szkoda tylko, że dość często system zawiesza się lub samoczynnie się resetuje. Jeśli chodzi natomiast o dźwięk, jest on do zaakceptowania, chociaż szału nie ma. Ekran systemu ma siedem cali, a sterowanie dotykowe działa poprawnie. Niestety nawet niewielkie nasłonecznienie sprawia, że każde kliknięcia palcem będziecie wykonywać dosłownie na ślepo.

We wnętrzu znajdziemy dużo poręcznych schowków, skrytek i przegródek na drobiazgi. Jest ich naprawdę dużo. Co istotne pomieszczą one zarówno drobne, jak i większe przedmioty. W schowku w drzwiach spokojnie umieścimy półtoralitrową butelkę wody. Ergonomia i łatwość obsługi stoją na dość dobrym poziomie. Niestety znów projektanci postanowili złapać przypadkowego człowieka na ulicy i powiedzieli mu, że w ciągu godziny ma zaprojektować panel obsługi klimatyzacji. Jaki jest tego efekt, możecie się domyśleć. Po pierwsze, regulacja temperatury i kierunku nawiewu przyciskami jest dziwnym rozwiązaniem. Czy tak trudno było umieścić obok tego dużego pokrętła dwa dodatkowe? Z kolei obsługa klimatyzacji pozostaje dla mnie do dziś zagadką. Po włączeniu trybu auto funkcja AC włącza się automatycznie. Co prawda jest specjalny przycisk do jej dezaktywowania – który nie działa. O co chodzi, nie wiem. W tym aucie klimatyzacja żyje własnym życiem. Panel sterowania wentylacją jest nie dość, że brzydki, to jeszcze nieprzyjazny w obsłudze.

Testowy egzemplarz nie został wyposażony w zbyt wielu asystentów. Tempomat, tak jak mówiłem, to prosty układ utrzymania prędkości z ograniczeniem działania do 140 km/h. System kontroli trakcji można w opcji rozbudować o dodatkowe funkcje, czyli asystenta zjazdu z góry i ruszania na wzniesieniu. W standardzie otrzymujemy asystenta hamowania awaryjnego. Do dyspozycji przekazano również czujnik zmierzchu, jednak bez asystenta świateł drogowych. XLV ma też czujnik deszczu, a nad bezpieczeństwem czuwa asystent ostrzegający o możliwości wystąpienia kolizji wyposażony w funkcję automatycznego hamowania. W opcji znajdziemy jeszcze m.in. system rozpoznawania znaków drogowych czy asystenta pasa ruchu.

Wzorem przednich foteli tylna kanapa również jest bardzo wygodna. Siedzisko lekko opada w tył, co poprawia komfort podróżowania. Do dyspozycji mamy podłokietnik, a oparcia możemy składać asymetrycznie. Przestrzeń bagażnika po ich złożeniu to 1 294 litrów, natomiast w pozycji rozłożonej otrzymujemy 720 l. Do dyspozycji mamy kilka haczyków do powieszenie toreb, schowki boczne, gumowe linki do mocowania drobnych przedmiotów, gniazdo 220 V/115 V i drugie dno. Bagażnik jest duży i ustawny. Szkoda tylko, że nikt nie pomyślał, aby na spodzie bocznych schowków zamontować ścianki działowe. Dlatego jeśli umieścimy tam drobne przedmioty, będą latały po całej przestrzeni bagażowej pod jej podłogą.

Kwestie mechaniczne

Zacznijmy od tego, że nie poszalejemy przy konfigurowaniu samochodu w kontekście mechanicznym. W sumie może to i dobrze, ponieważ czasem wybór wielkości i mocy jednostek napędowych jest zbyt duży. Naprawdę, u niektórych producentów trudno się na coś zdecydować. SsangYong stawia na prostotę. Do wyboru mamy dwa silniki, oba o pojemności 1,6 litra. Może to być wolnossąca benzyna 128 KM 160 Nm lub diesel 115 KM 300 m. Skrzynie biegów to sześciostopniowy manual lub sześciobiegowy automat. Napęd może być przekazywany na przednią lub na obie osie. Prościej już chyba się nie da.

Egzemplarz testowy napędza motor benzynowy zestrojony z manualną skrzynią biegów, która przekazuje napęd na przednią oś. Silnik ma system NVH, który według zapewnień producenta doskonale redukuje hałas, wibracje i uciążliwość. Wibracje udało się zredukować, to fakt. Jednostka pracuje naprawdę płynnie, ale jej kultura pracy bardziej przypomina mocno wysiloną jednostkę trzycylindrową. Jest naprawdę głośno i motor po prostu warczy. Jak producent może nie mówić o uciążliwości, skoro przy 140 km/h silnik pracuje z prędkością obrotową 3 700 obr./min? Uwierzcie mi, w XLV jest głośno już przy 3 000 obr./min.

Na szczęście jednostka napędowa jest dość żwawa. Oczywiście biorąc pod uwagę większe rozmiary auta i jego masę własną 1 315 kg. Pamiętajmy też, że motor nie jest wyposażony w turbosprężarkę. W takim zestawieniu przyspieszanie w mieście naprawdę nie stwarza problemów. W trasie również jest dobrze jak na silnik wolnossący. Radzi on sobie całkiem dobrze nawet na autostradzie, choć przy prędkościach autostradowych wyraźnie brakuje mu mocy na żwawe przyspieszanie. Pod moją nogą zadowolił się maksymalnie 5,7 litra/100 km w trasie. Momentami zszedłem do równych pięciu litrów. W mieście potrzebował 10,1 litra/100 km, a na autostradzie z tempomatem ustawionym na 140 km/h spalanie oscylowało w granicach 8,6 do 8,8 litra/100 km.

Skrzynia biegów pracuje prawidłowo. W moim odczuciu tylko przełożenia czwartego i piątego biegu są trochę zbyt krótkie. Drążek zmiany biegów jest zbyt wysoki i momentami wpływa to na nieprecyzyjne wybranie przełożenia. Jest on też nienaturalnie przesunięty w prawą stronę.
Zachowaniu się sprzęgła daleko do ideału. Praca pedału sprzęgła jest dziwnie krótka, a samo sprzęgło zaczyna brać dopiero przy końcu jego skoku. Pomimo przejazdu paruset kilometrów naprawdę trudno je wyczuć czy też się do niego przyzwyczaić. Szczególnie ruszenie z miejsca i operowanie na pierwszym oraz drugim biegu wymaga wyjątkowego skupienia się na pracy lewej nogi, aby nie skończyło się to szarpaniem lub nadmiernym wkręcaniem silnika na obroty.

SsangYong XLV charakteryzuje się wyjątkowo dobrymi właściwościami jezdnymi. W pierwszej chwili jak popatrzyłem na tę klocowatą sylwetkę, nie powiedziałbym, że będzie się tak dobrze zachowywał na drodze. Zawieszenie pracuje cicho oraz dobrze wybiera nierówności. Przy tym jest sztywne i porządnie trzyma auto w ostrych łukach. Układ kierowniczy pracuje w trzech trybach: comfort, normal i sport. W dwóch pierwszych siła wspomagania układu kierowniczego jest, jak dla mnie, zbyt duża. Natomiast sport idealnie nadaje się zarówno do jazdy w mieście, jak i w trasie. Siła wspomagania dobrano w nim bardzo dobrze. Co ważne, samochód prowadzi się wówczas bardzo precyzyjnie. Brawa dla inżynierów!

Zalety

• bardzo wygodne fotele przystosowane do pokonywania długich dystansów
• ładnie wykonane wnętrze z użyciem dobrych materiałów
• wysoka jakość spasowania elementów wnętrza
• ergonomiczna kabina z dużą liczbą schowków
• niska cena
• przedłużona gwarancja w cenie
• dobre właściwości jezdne
• spory, ustawny bagażnik
• dużo miejsca w kabinie z przodu i z tyłu
• wygodna pozycja za kierownicą

Wady

• nieprzemyślany design nadwozia
• jakość wyświetlacza systemu multimedialnego
• niestabilna praca systemu multimedialnego
• brak możliwości odczytu muzyki z karty SD
• nieprzemyślane sterowanie oraz wskazania wyświetlacza komputera pokładowego
• brak automatycznego sterowania otwieraniem i zamykaniem szyb
• stosunkowo wysokie zużycie paliwa
• niska kultura pracy jednostki napędowej
• kiepska praca sprzęgła
• trudny w obsłudze i nieestetyczny panel klimatyzacji

Podsumowanie

Z powyższej recenzji może wyłaniać się dość negatywny obraz SsangYonga XLV, Jjednakże należy spojrzeć na koreańskiego crossovera w większym kontekście. Marka jest dość słabo rozpoznawalna na polskim rynku. Widać, że przed konstruktorami jeszcze dużo pracy, aby dostosować ich samochody do warunków i wymagań naszego rynku. Stąd też biorąc pod uwagę nieduże doświadczenie w produkcji zaawansowanych technicznie i doprecyzowanych pojazdów oraz niską cenę zakupu, XLV nie wypada najgorzej. Na jego zakup wystarczy kwota 61 990 zł. W tej cenie otrzymujemy auto modnej klasy crossover z przestronnym, wygodnym i dobrze zaprojektowanym wnętrzem oraz bardzo dobrymi właściwościami jezdnymi. Na dodatek w samochodzie znajdziemy kilka ciekawych funkcji, jak chociażby system multimedialny przystosowany do obsługi CarPlaya i Androida Auto. Biorąc pod uwagę powyższe, jest to ciekawa propozycja, ale decydując się na jego zakup musicie liczyć się z paroma niedomaganiami, na które będziecie musieli przymknąć oko. Zatem jeżeli szukacie modnego auta do pokonywania długich dystansów w komfortowych warunkach za rozsądną cenę, zapraszam do salonów SsangYonga. Bez dodatkowej opłaty otrzymacie też gwarancję na okres pięciu lat z limitem 100 tys. km.

Artykuł [TEST] SsangYong XLV 1.6 128 KM pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Specyfikacja techniczna

Telefon nie szokuje rynku swoją wysoką ceną, a mimo to jego specyfikacja potrafi zrobić wrażenie. Mamy do wyboru kilka wersji: 6 GB RAM-u / 128 GB pamięci wewnętrznej, 8 / 128 GB oraz 8 / 256 GB.

• wymiary: 156,9×75,4×8,1 mm
• waga: 180 g
• system: Android 9
• Dual SIM (2xnano-SIM)
• procesor: Huawei Kirin 980, osiem rdzeni (2xCortex-A76 2,6 GHz + 2xCortex-A76 1,92 GHz + 4xCortex-A55 1,8 GHz)
• GPU: Mali-G76 MP10 720 MHz
• ROM: 128 GB lub 256 GB
• RAM: 6 GB lub 8 GB
• wyświetlacz: 6,4 cala, 16,7 mln kolorów, TFT LCD (IPS), rozdzielczość FHD+ 1080×2310 pikseli, 398 PPI
• czujniki: grawitacji, światła, zbliżeniowy, żyroskop, kompas, podczerwieni, czytnik linii papilarnych
• kamera z tyłu: 48 MP (f/1.8 przysłona), nagrywanie wideo w jakości 4K (3840×2160) 720p / 960fps
• kamera z przodu: 25 MP (f/2.0 przysłona), nagrywanie wideo w jakości 1080P
• GPS, AGPS, Glonass, Beidou, Galileo, QZSS
• NFC
• słuchawki: wejście minijack 3,5 mm
• bateria: 4 000 mAh, fast charge

Zawartość opakowania

W pudełku znajdziemy etui, którym możemy zabezpieczyć swój smartfon przed ewentualnymi zarysowaniami. Mała rzecz, a cieszy. Do tego kabel do ładowania z USB typu C oraz ładowarka, która umożliwi nam szybkie ładowanie. Na moim egzemplarzu znalazło się hartowane szkło (było już naklejone), jednak muszę szczerze przyznać, że z tak kiepskim produktem do ochrony ekranu dawno się nie spotkałem. Pojawiające się rysy, a nawet pęknięcia, podczas trzymania telefonu w kieszeni… kiepska sprawa, prawda? Pamiętajmy jednak, że producenci rzadko dołączają taki pakiet zabezpieczający, więc lepsze to niż nic.

Wzornictwo, jakość wykonania

Front urządzenia robi niesamowitą robotę. Bardzo wąskie ramki wokół ekranu i do tego ten otwór w wyświetlaczu, w którym znajdziemy przedni aparat. Tutaj należy podjąć decyzję, czy wolimy notch, czy otwór w górnej części ekranu. Dla mnie nie ma to znaczenia. Belka powiadomień jest u góry, więc cokolwiek się tam nie znajdzie, nie zyskamy zbyt wiele obszaru roboczego podczas normalnej pracy. Inną kwestią jest design telefonu. Otwór w ekranie moim zdaniem prezentuje się znacznie ciekawiej i nowocześniej niż notch.

Na przednim panelu znajdziemy jeszcze głośnik do rozmów umieszczony tuż przy górnej krawędzi oraz czujnik zbliżeniowy i oświetlenia. Nie zabrakło tutaj również miejsca na diodę powiadomień.

Krawędzie zostały wykonane z matowego aluminium. Podczas moich testów nie zauważyłem żadnych rys. Prawą krawędź telefonu zagospodarowano na przyciski od odblokowywania telefonu i regulacji głośności. Na górnej krawędzi umieszczono dodatkowy mikrofon, gniazdo jack 3,5 mm (jednak ktoś jeszcze o nim pamięta!) i dwa porty podczerwieni. Jeśli więc zapomnicie o pilocie, a już znaleźliście wygodną pozycję na swojej kanapie, nic straconego, telefon macie przecież zawsze w kieszeni, prawda? Gorzej, gdy ten się ładuje… Nie traćmy jednak entuzjazmu dla tej funkcjonalności.

Na lewej krawędzi umieszczono tacę na karty SIM i kartę microSD. Natomiast na dolnej nie znajdziemy nic poza mikrofonem, złączem USB-C i głośnikiem.

Tylny panel zrobił na mnie większe wrażenie niż przedni, naprawdę! Zaczynając od jego górnej części, znajdziemy dwa aparaty i diodę LED. Niżej, w centralnym punkcie, znajduje się czytnik linii papilarnych, a na samym dolne dumne logo firmy Honor. Co ciekawe, smartfon jest dostępny w kilku wersjach kolorystycznych i to nie tylko białej, czarnej i złotej, co nie zdarza się zbyt często. Mamy do wyboru kolor czarny, niebieski, a także wersję w kolorze czerwonym. Cóż za urozmaicenie, prawda? Jeszcze większe wrażenie robi błyszcząca faktura w kształcie litery V. Na żywo robi to takie wrażenie, że większość znajomych widząc znów coś nowego w moich dłoniach, nie zwróciło uwagi na dziurę w ekranie, a właśnie na tylny panel.

Wyświetlacz

Rozdzielczość, którą oferuje smartfon, nie jest fenomenalna, jednak nie przeszkadza to w żaden sposób podczas normalnego użytkowania. O ile FullHD+ robi dobre wrażenie, o tyle podczas testów bardzo brakowało mi technologii OLED, do której przyzwyczaił mnie mój iPhone X. Kolory są bardzo żywe, nasycone, a sam wyświetlacz wystarczająco jasny, by zapewnić optymalną widoczność w słoneczny dzień. Czerń jednak nie jest tym, czego sam oczekiwałbym od swojego telefonu, a szkoda. W przypadku Honora View 20 nie występuje problem z zachowaniem aplikacji pełnoekranowych, które w przypadku klasycznych wcięć zazwyczaj nie wyświetlają się na całej szerokości ekranu. Musicie liczyć się z tym, że podczas oglądania filmów czy grania czarna kropka będzie obecna, jednak zawsze możecie zmienić to w ustawieniach tak, żeby aplikacje nie wykorzystywały całej przestrzeni ekranu. Ten smartfon to z całą pewnością kolejny krok w celu wykorzystania jak największej przestrzeni panelu przedniego na wyświetlacz.

Wydajność

Podczas użytkowania telefonu na co dzień nie spotkałem się z najmniejszymi spowolnieniami w jego pracy, czyli wszystko odbywało się w sposób, jak na prawdziwego flagowca przystało. Aplikacje uruchamiają się w fenomenalnym tempie, możemy mieć w tle uruchomionych kilkanaście aplikacji. Otrzymałem do testów wersję z 8 GB RAM-u i nie udało mi się jej zapełnić podczas standardowego użytkowania. Nie jestem fanem testów syntetycznych, tym bardziej jeśli wszystko działa po prostu płynnie. Aby jednak tradycji stało się zadość, umieszczam niżej wyniki benchmarków.

Antutu

Geekbench

Oprogramowanie

Honor View 20 pracuje pod kontrolą Androida 9 Pie wraz z nakładką Magic UI 2.0. Nawet nie wiecie, jak trudne było dla mnie znalezienie niektórych opcji w ustawieniach. W tej kwestii nakładka nie zmieniła się od czasów Huaweia P8, którego bardzo dawno temu używałem prywatnie. Nie zrozumcie mnie źle. Po dłuższym czasie spędzonym z tą nakładką korzystało mi się z niej bardzo komfortowo, jednak pierwsze dni były trudne. Przyzwyczajony do prostoty systemu iOS miałem problemy w znalezieniu niektórych opcji w ustawieniach. Podsumowując, nakładka jest bardzo ładna i szybka, ale zdecydowanie nieintuicyjna.

Ekran początkowy wygląda naprawdę ładnie. Pomijając fakt, że wolę równe ikony, o jednym określonym kształcie. Na uwagę zasługuje belka powiadomień i rozbudowane ustawienia dostępne z jej widoku. Opcji jest naprawdę mnóstwo, więc większość potrzebnych na co dzień zmienicie z jej poziomu.

Przyznacie, że lista ustawień wygląda dość… skomplikowanie. Warto zwrócić uwagę również na liczbę aplikacji zainstalowanych domyślnie – tych od zewnętrznych producentów. Lista jest naprawdę długa, sam od razu po uruchomieniu telefonu zacząłem od ich usunięcia.

Dźwięk

Jestem przyzwyczajony do tego, że w telefonach ze średniej i niskiej półki cenowej producenci stosują głośnik mono. Niestety mimo że Honor View 20 został okrzyknięty mianem flagowca, tutaj również zastosowano tego typu rozwiązanie. Dźwięk jest więc płytki, pozbawiony mocnej barwy. Jego głośność jest wystarczająca, jednak nie usatysfakcjonuje ona w żaden sposób fanów dobrego brzmienia. Mamy możliwość skorzystać z Huawei Histen, ale opcja ta nie działa podczas słuchania muzyki przez słuchawki Bluetooth.

Zabezpieczenia

Jak wspominałem, na tylnym panelu umieszczono czytnik linii papilarnych. Działa bardzo szybko, jego skuteczność jest praktycznie stuprocentowa. Na plus warto także odnotować, że producent umożliwia przypisanie do czytnika kilku gestów, m.in. odbieranie połączeń, przesuwanie obrazów w galerii czy rozwinięcie obszaru powiadomień. Mamy do swojej dyspozycji również technologię rozpoznawania twarzy, jednak nie znajdziemy tutaj żadnych dodatkowych czujników, znanych choćby z iPhone’a X, a więc łatwo oszukać tę metodę zabezpieczenia telefonu.

Czas pracy na baterii

Honor View 20 wyposażono w akumulator o pojemności 4 000 mAh, co umożliwia pracowanie z telefonem przez mniej więcej półtora dnia. W najgorszym wypadku odłączając telefonu od ładowarki o godzinie 7, musiałem go ponownie podłączyć około 23. Według mnie to niezwykle imponujący wynik, biorąc pod uwagę wielkość ekranu oraz że przez znaczną część dnia telefon pracował ze mną na maksymalnej jasności.

Aparat

Jestem zdania, że obecnie wszystkie telefony dostępne na rynku robią przyzwoite zdjęcia w dobrych warunkach oświetleniowych. No dobra… poza kilkoma niechlubnymi wyjątkami. W najnowszych flagowcach różnice są zauważalne podczas wykonywania zdjęć w kiepskich warunkach oświetleniowych – dlatego też postanowiłem głównie w takich sprawdzić najnowszy model Honora. Sama aplikacja uruchamia się bardzo szybko i sprawnie. Znajdziemy w niej kilka trybów: modny tryb AR, nocny, portret, zdjęcie, film, pro, zwolnione tempo, przysłona, malowanie światłem, HDR, tryb poklatkowy, panorama 3D, naklejki, dokumenty i tryb artystycznym. Za mało? To żaden problem, więcej trybów możecie pobrać.

Jakość nagrań w mojej opinii pozostawia wiele do życzenia. Stabilizacja obrazu działa w sposób nienaturalny, osoby z chorobą morską będą niezadowolone. Poniżej umieszczam kilka zdjęć: z bliska, w dobrych warunkach oświetleniowych i w nocy oraz jedno nagranie.

Szczegóły są bardzo dobrze widoczne. Do zdjęć w odpowiednich warunkach oświetleniowych nie można się przyczepić. Smartfon naprawdę bardzo dobrze sobie radzi.

Ciemna, szara i bura okolica, o nieregularnym oświetleniu jest trudnym sprawdzianem dla aparatu każdego ze smartfonów. Honor w takim otoczeniu nie czuje się jak ryba w wodzie. Szumy na zdjęciu są naprawdę spore, a tryb nocny sprawia, że niektóre elementy fotografii są prześwietlone.

Moim zdaniem zdjęcie poniżej jest nienaturalne i prześwietlone, a kolory wyblakłe.

A teraz spójrzcie na przykładowe nagranie:

Pod sekcją komentarzy znajdziecie podsumowanie.

Artykuł [TEST] Honor View 20: smartfon bliski ideału? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Pokaż mi, co w masz w środku, a powiem Ci, jakim smartfonem jesteś

Motorola w przypadku modelu Moto One w pudełku zastosowała zasadę: mniej znaczy lepiej, ale bez przesady. Pod kartonową pokrywką prócz samego telefonu znalazłem szybką ładowarkę wraz z kablem USB-C, kilka papierków, folię na ekran oraz przezroczyste etui. Ot, takie zwykłe, które u popularnego chińczyka kosztuje grosze, ale osobiście wychodzę z założenia, że czasami proste rozwiązania są najlepsze. Po dokładniejszych oględzinach wspomnianego akcesorium można wyczytać na bocznej krawędzi: DESIGNED BY MOTOROLA. Przyznacie, że to już brzmi całkiem poważnie. Niestety zabrakło w tym zestawie słuchawek, ale znając jakość większości modeli dodawanych do telefonów, śmiem twierdzić, że lepiej, że się tam nie zmieściły.

Sam telefon po wzięciu go w dłonie sprawia wrażenie dosyć solidnie i starannie wykonanego. Nic nam tutaj nie skrzypi ani nie trzeszczy, a to już dobry znak. Tył wykonany został ze szkła, które niestety ma jedną paskudną wadę: widoczne odciski palców. I to bardzo widoczne! Użytkując telefon, wręcz weszło mi w krew co kilkadziesiąt minut przecieranie go kawałkiem materiału, który miałem aktualnie na sobie. W ten sposób miałem pewność, że Motorola będzie zawsze prezentować się estetycznie i po prostu schludnie. Nie ma bowiem chyba nic gorszego od upapranego telefonu.

Tutaj wrócić muszę do pierwszych zdań ze wstępu, gdzie wspomniałem o trudnych początkach tego modelu ze względu na inspirację produktem Apple’a jeszcze przed jego oficjalnym debiutem rynkowym. Tak, z tyłu mamy podwójny aparat z przerwą na diodę doświetlającą otoczenie. Jest także logo producenta na środku. No ale tak naprawdę – co z tego? Czy ktokolwiek jest w stanie pomylić średniaka kosztującego niespełna tysiąc złotych z iPhone’em X? Nie sądzę, jednak gdyby pojawiły się jakiekolwiek wątpliwości, wystarczy spojrzeć na dolną krawędź Motoroli, gdzie znajdziemy potwierdzenie, że mamy do czynienia z produktem firmy, której właścicielem jest obecnie chińskie Lenovo.

Prawie sześć cali i tylko HD+? Panie, a kto to kupi?

Wróćmy jednak do frontu Motoroli i na chwilę się przy nim zatrzymajmy. Moto One wyposażona została w dosyć spory, bo 5,9-calowy ekran o rozdzielczości 1520×720 pikseli. Owszem, na papierze takie parametry nie robią wrażenia, a wręcz mogą budzić niechęć zagorzałych fanów wysokich rozdzielczości. Motorola z takimi parametrami uzyskała zagęszczenie pikseli na cal w liczbie 287. Natomiast sam wyświetlacz to klasyczna matryca wykonana w technologii IPS LCD. I choć nie jest to pretendent do tytułu najlepszego ekranu zastosowanego w smartfonie, to jednak mówiąc krótko – daje on radę. Pojedyncze piksele podczas wyświetlana różnorakich treści nie są widoczne, nie mamy też efektu poszarpanych fontów. Jasność panelu stoi na zadowalającym poziomie, choć korzystanie z telefonu w słoneczny dzień może stać się nieco problematyczne i sprawić, że potkniecie się o własne nogi, próbując odczytać wyświetlane treści. Na szczęście w pomieszczeniach jest bardzo dobrze, podświetlenie jest równomierne, co również zaliczam na plus.

Teraz kwestia dla mnie najbardziej problematyczna, czyli nieszczęsne wcięcie, zwane popularnie przez speców od technologii notchem, no bo i brzmi nieco bardziej elegancko. Osobiście muszę przyznać, że nie do końca rozumiem poczynania producentów i wykonywanie kolejnych telefonów posiadających dokładnie taki sam element w postaci wcięcia jak poprzednik. Ani to nie jest ładne, ani funkcjonalne, a w oczy się rzuca. Nie inaczej jest w przypadku Motoroli, która stwierdziła, że skoro obecnie większość telefonów z Androidem na rynku ma z przodu wspomnianego notcha, to dlaczegóż mieliby pozbawiać tej jakże estetycznej perełki swojego średniaka. Efekt, jaki jest, każdy widzi, ja swoje zdanie w tym temacie już wyraziłem i raczej go nie zmienię.

Dioda powiadomień – kto z nas nie kocha tego miłego dodatku? Sygnalizuje ona, kiedy otrzymamy ważną wiadomość bądź mamy nieodebrane połączenie. Niestety w Motoroli One jej zabrakło. Powód? Nie jest do końca znany i pewnie sami inżynierowie po zatwierdzeniu designu tego modelu oraz specyfikacji zaczęli się zastanawiać, dlaczego zapomnieli o tym ważnym dodatku. Niestety dyskusje na ten temat trwają prawdopodobnie w firmie do dziś.

Na froncie znalazło się natomiast miejsce na kamerkę, mikrofon oraz diodę doświetlającą otoczenie. Na górnej krawędzi telefonu po jej lewej stronie umiejscowiono gniazdo minijack 3,5 mm, za co należą się pochwały. Przez to wprawdzie smartfon jest nieco grubszy, niż mógłby być bez niego, ale czego się nie robi dla fanów przewodowych słuchawek. Lewy bok urządzenia to już tacka na dwie karty nanoSIM oraz oddzielne miejsce dla karty microSD. Bardzo dobre posunięcie ze strony producenta, pokazujące, że nawet telefon kosztujący stosunkowo niewiele może posiadać slot, który umożliwi użytkownikowi personalizację telefonu. Prawa krawędź to z kolei standard: przycisk włączania i wybudzania oraz dwufunkcyjny przycisk służący do zwiększania lub zmniejszania głośności. Na dolnej krawędzi także nie znajdziemy żadnych niespodzianek. Pośrodku mamy złącze USB-C, po jednej stronie głośnik, a po drugiej mikrofon. Proszę nie myśleć, że producent rozpieścił klientów dwoma głośnikami, co to, to nie.

Przenosząc się na tył Motoroli, dostrzeżemy pośrodku logo producenta, które zostało wygrawerowane na czytniku linii papilarnych. Nad nim po lewej stronie znajdują się dwa aparaty oddzielone od siebie diodą. Jest także oznaczenie „androidone” – to dla osób, które chciałyby pochwalić się znajomym, że mają sprzęt od firmy z Cupertino. Cóż, ten drobny szczegół może popsuć im plany.

System prawie nieskazitelny…

Motorola swój smartfon reklamuje jako ten, który posiada na starcie czysty system Android, ponieważ telefon został objęty wspomnianym programem Android One. Co to oznacza w praktyce? Przede wszystkim stałe aktualizacje systemu przez okres trzech lat od momentu premiery; konkretnie chodzi o zabezpieczenia. Czas biegnie od daty światowej premiery, czyli 13 września ubiegłego roku. Ja egzemplarz testowy otrzymałem już z Androidem 9 Pie. Zmiany względem poprzedniej wersji są raczej kosmetyczne: zmieniono umiejscowienie widżetu Google’a, który teraz na stałe znajduje się w dolnej części ekranu. Przeniesiono także sterowanie głośnością na bok wyświetlacza. Ponadto producent dorzuca od siebie aplikację Moto, która może nieco ułatwić nam życie. Przede wszystkim możemy uruchomić latarkę dwoma szybkimi potrząśnięciami telefonem, a także włączyć aparat, przekręcając smartfon ruchem nadgarstka – bardzo dobrze znana funkcja wszystkim użytkownikom poprzednich modeli serii Moto. Muszę szczerze przyznać, że jestem ogromnym fanem tych bajecznie prostych rozwiązań, z których korzystałem w czasie testu praktycznie cały czas.

Dodatkowo producent wyposażył Moto One w Ekran Moto, czyli funkcję pozwalającą na zobaczenie informacji na temat powiadomień oraz aktualnej daty, podczas gdy ekran jest wygaszony. To chyba taka mała rekompensata za brak diody powiadomień. Wystarczy, że poruszymy lekko smartfonem, a ekran delikatnie się podświetli i poda nam jak na tacy przydatne informacje. Funkcja ta jest również wygodna, ale może irytować chociażby podczas przebudzenia się. Wyobraźcie sobie, że w środku nocy budzicie się na chwilę, otwieracie oczy, a obok Wasz telefon przygotował właśnie iluminację świetlną, abyście wiedzieli, jak mało snu Wam jeszcze pozostało. Ponadto funkcja ta często aktywowała się, gdy prowadziłem samochód, a telefon przebywał w uchwycie. Wystarczyła mała nierówność na drodze i gotowe. Myśląc, że otrzymałem jakąś wiadomość, zerkałem odruchowo na wyświetlacz, co podczas jazdy samochodem w roli kierowcy może być niebezpieczne.

Motka napędzana jest doskonale znanym wszystkim procesorem Snapdragon 625. Układ posiada osiem rdzeni, z których każdy pracuje z częstotliwością 2.0 GHz, a wykonany został w 14-nanometrowym procesie technologicznym. Za grafikę odpowiada Adreno 506. Całości dopełniają 4 GB pamięci operacyjnej RAM. Nie ukrywajmy, taki zestaw nie gwarantuje zabawy na najwyższym poziomie. Wymagające gry 3D raczej należałoby włożyć między bajki i skupić się przede wszystkim na wydajnej pracy urządzenia w zadaniach, do jakich zostało stworzone. I tutaj producentowi po raz kolejny należą się słowa pochwały: system działa bardzo płynnie, nie uświadczyłem zawieszeń, poza pojedynczymi przycięciami animacji. Nie uświadczyłem także restartu bądź crashowania się aplikacji. Owszem, podczas ładowania się jakiegoś bardziej wymagającego programu telefon lubi się na chwilę zadumać, ale co ważne, ta chwila nigdy nie trwa dłużej niż kilka sekund. Motorola bardzo dobrze radziła sobie jako mój główny telefon, często więc używałem na niej aplikacji takich jak: Facebook, Messenger, Instagram, Telegram, aplikacje bankowe, Mapy Google, YouTube, Spotify oraz oczywiście przeglądarka Chrome. Tutaj możecie być pewni szybkiego i stabilnego działania smartfonu. Otwarcie kilku kart w przeglądarce także nie spowoduje paraliżu, zarówno sprzętu, jak i Waszego. Wręcz przeciwnie, telefon nadal działał będzie dosyć żwawo. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że Motorola zaskoczyła mnie pod tym względem bardzo pozytywnie. Zapewne wpływ na dobrą wydajność ma przede wszystkim czysty system Android bez zbędnych nakładek producenta oraz 4 GB szybkiej pamięci RAM.

Oczywiście nie był bym sobą, gdybym nie sprawdził telefonu również pod względem wydajności. W tym celu skorzystałem z popularnego programu AnTuTu Benchmark. Jakie wyniki osiągnęła Motorola One, zobaczyć możecie poniżej. Tych, którzy cyferek oraz tabelek nie lubią, zapraszam do kolejnego akapitu lektury.

Energii wystarczy Ci na długo

Motorola zdecydowała się wyposażyć smartfon w akumulator o pojemności 3 000 mAh. Pozornie wydaje się, że to niewiele, biorąc pod uwagę np. wielkość ekranu. Należy zwrócić jednak uwagę na jego niską rozdzielczość, a także energooszczędny procesor Snapdragon 625.

Muszę przyznać, że zostałem bardzo przyjemnie zaskoczony po raz kolejny. Podczas użytkowania w cyklu mieszanym, gdzie korzystałem cały czas z transmisji danych LTE, pisałem kilkadziesiąt wiadomości oraz robiłem kilka zdjęć, telefon był w stanie wytrzymać spokojnie 1,5 dnia pracy na jednym ładowaniu. Dla mnie był to wręcz szok, zwłaszcza że na co dzień korzystam z iPhone’a, na którym takie wyniki są po prostu nieosiągalne. Chętnie wysłałbym inżynierów z Cupertino na lekcję do Chin, traktującą o tym, jak tworzy się dobre akumulatory do smartfonów. Jeszcze lepiej Motorola sprawowała się, kiedy transmisję danych włączałem tylko wówczas, gdy potrzebowałem z niej korzystać. Wtedy akumulator pozwalał na praktycznie dwa pełne dni pracy. Takie zapominanie o ładowaniu przed położeniem się spać bardzo przypadło mi do gustu.

Motorola pozwoliła mi na 12 godzin oglądania filmów offline, zaś samo surfowanie po sieci to ponad 11 godzin. Takie rezultaty w dzisiejszych czasach robią wrażenie. Gdy telefon już się zmęczył i wymagał naładowania, to spotkałem się z kolejnym miłym smaczkiem, którego brakuje mi w sprzęcie Apple’a. Motorola w zestawie wyposaża nas w szybką ładowarkę 15 W, która dosłownie w mgnieniu oka pozwoli nam uzupełnić zapas energii. Widać to szczególnie wtedy, kiedy akumulator ma mniej niż 10% pojemności. Wystarczy dosłownie 15–20 minut i już smartfon był w stanie uzupełnić baterię do poziomu 50%. Oczywiście trzeba liczyć się z tym, że od 90% wzwyż proces ładowania do pełna trwa już kilkanaście minut. Sumarycznie, Motorola potrzebowała ok. 80 minut, aby naładować się od 0 do 100%. Co ważne, telefon również przesadnie się nie grzał. Podczas normalnego użytkowania, kiedy nie uruchamiałem na nim gier czy też wymagających aplikacji, osiągał temperatury na poziomie 28 °C.

Multimedia, czyli to, co misie lubią najbardziej

Wiecie, jak to bywa z dźwiękiem w smartfonach. Na ogół bardzo różnie, ale przyzwyczajeni jesteśmy do tego, że wbudowany głośnik nie pozwala na zbyt wiele, a wręcz czasem trudno z niego korzystać bez odczuwania dyskomfortu. Motorola w tym aspekcie nie wyróżnia się niczym szczególnym, ale nie jest źle. Głośnik gra przede wszystkim głośno i donośnie, a to dziś bolączka wielu telefonów, nawet tych z wyższej półki. Oczywiście nie popadniecie w zachwyt, słuchając czegoś na Motce, ale Wasze uszy krwawić nie będą. Podczas korzystania z multimediów na najwyższym poziomie głośności słyszalne są szumy oraz charakterystyczny charkot, ale to norma. Motorola natomiast gra całkiem dobrze na słuchawkach. I próbowałem tutaj różnych konfiguracji, zarówno korzystałem z przewodowych słuchawek Apple’a, bezprzewodowych budżetowych tracerów oraz przewodowych nausznych firmy Denon. Efekty na każdym sprzęcie były zadowalające.

Przejdźmy teraz do jednej z ważniejszych kwestii, czyli aparatu. Postanowiłem podczas testów skupić się na aparacie głównym zlokalizowanym na plecach urządzenia. Na papierze wygląda to następująco: rozdzielczość 13 Mpix oraz jasność f/2.0. Drugi obiektyw posłuży nam do wyciągania głębi. Trzeba przyznać, że w teorii wygląda to całkiem przeciętnie. Jak natomiast jest w praktyce? Fotografowałem głównie w dzień i wówczas fotografie są zadowalające. Nie widzimy szumów, kolory zdają się być odwzorowane dość dobrze. Zdjęcia wykonane Motorolą naprawdę mogą się podobać, zwłaszcza kiedy pogoda jest słoneczna.

Sama aplikacja aparatu należy do tych działających szybko i sprawnie, a interfejs jest bardzo przejrzysty. Jeśli chcecie szybko cyknąć jakąś fotkę, to możecie być pewni, że Motorola nie będzie Wam tego utrudniać. Na myśl podczas pierwszego jej uruchomienia przyszła mi aplikacja znana z iPhone’a. I faktycznie, oba programy interfejs mają stosunkowo podobny. Nie ukrywajmy, telefon ten nie posłuży profesjonalnym fotografom w pracy, ma raczej być skierowany do typowego użytkownika, który od czasu do czasu lubi wyskoczyć wycieczkę i chce ten fakt w jakiś sposób udokumentować. Do takich celów Motorola One sprawdza się znakomicie.

W przypadku wideo producent wyposażył telefon w możliwość nagrywania filmów w rozdzielczości 4K. I rzeczywiście, wideo nagrane w tej jakości wygląda bardzo ładnie, kolory są pięknie odwzorowane, ale trzeba zdawać sobie sprawę z przestrzeni, jaką taki plik zajmuje. Dużo lepiej sprawdzi się więc nagrywanie w FullHD przy 60 klatkach na sekundę.

Motorola One i mój werdykt

Przyznam się Wam do czegoś. Motorolę miałem okazję testować przez prawie trzy tygodnie. Wydaje się, że to bardzo dużo czasu, że na podstawie tych kilkunastu dni, gdy sprzęt stał się moją podstawową słuchawką, można wydać jednoznaczną opinię. Nie do końca się z tym zgodzę. Nieraz bowiem doświadczałem sytuacji, w których podczas testu jakiś telefon przypadł mi do gustu, a po dłuższym okresie użytkowania coraz więcej rzeczy zaczynało mnie drażnić. Czy w przypadku Motoroli byłoby podobnie? Cóż, uważam, że nie. Od pierwszych chwil z nią spędzonych miałem wrażenie obcowania z urządzeniem, które producent doskonale przemyślał. Sądzę, że to telefon wykonany bardzo dobrze, świetnie zaplanowany i przede wszystkim dostępny w uczciwych pieniądzach. 4 GB pamięci RAM, 64 GB miejsca na dane, czysty system Android, dobry czas pracy na akumulatorze, fajne multimedia i to wszystko za niespełna tysiąc złotych. Czegóż można chcieć więcej od sprzętu, który kosztuje zaledwie jedną z czterech części flagowego modelu? Motorola One to taki dobry, mobilny kompan, który może i nie zapewni oszałamiających rozrywek oraz prestiżu wśród znajomych, ale za to poczciwie będzie wykonywał to, o co się go poprosi. To aktualnie dla mnie najbardziej kompletny i porządny sprzęt mobilny do tysiąca złotych dostępny na polskim rynku.

Pod sekcją komentarzy znajdziecie krótkie podsumowanie.

Sprzęt do testu uzyskaliśmy dzięki uprzejmości sklepu X-KOM. W tym miejscu znajdziecie recenzowany model.

Artykuł [TEST] Motorola One: ten średniak robi różnicę! pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Na sam początek krótka historia modelu

Samochód należy do najmniejszego oferowanego segmentu A. Produkcja ruszyła w 2011 roku, a sześć lat później przeszedł facelifting – i właśnie taką wersję miałem przyjemność testować. Konstrukcja auta opiera się o modułową platformę Grupy Volkswagen o nazwie MQB. Jego bliźniacze modele to VW Up! oraz Seat Mii.

CitiGo jest oferowany w trzy- oraz pięciodrzwiowej wersji nadwozia. Pod maską znajdziemy jeden z dwu silników MPI o pojemności jednego litra. Pierwszy ma moc 60 KM, drugi zaś 75 KM. Są również dwie wersje wyposażenia: ambition i style. Oprócz tego można jeszcze pokusić się na wersję specjalną, czyli monte carlo.

Wygląd zewnętrzny

Na wstępie muszę zaznaczyć, że testowany egzemplarz zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. Design nadwozia najlepiej oddaje jeden fakt: bez znaczenia, gdzie zaparkowałem tego malucha, zawsze wyróżniał się z tłumu i przykuwał wzrok.

Wbrew pozorom małe nie oznacza nudne. Prawdę powiedziawszy, w tym przypadku małe jest piękne. Sam kolor – metalizowany niebieski Crystal – robi robotę. Dodatkowo zastosowane aluminiowe felgi i przyciemniane szyby dodają charakteru. Producent pokusił się również o wykonanie przetłoczeń w linii bocznej oraz wyraźnie zaznaczonego garba na pokrywie silnika. Zarówno chromowy akcent na grillu, jak i zmyślnie zaprojektowane klosze tylnych lamp dodatkowo podkreślają nietuzinkowy charakter samochodu. Lampy te pomimo tego, że zasilane staromodnymi żarówkami, zostały tak zaprojektowane, aby imitować wzory światła stworzonego w technologii LED.

Projekt przodu samochodu wyszedł specom ze Škody bardzo korzystnie. Spójrzcie tylko na niego. Czy nie macie wrażenia, że zaprasza Was na przejażdżkę? Podoba mi się też podkreślenie przynależności CitiGo do marki. Mam na myśli to, że nawet po zakryciu znaczka z logo producenta i tak widać, że to Škoda.

Czas zajrzeć do środka

Nie ulega wątpliwości, że wnętrze CitiGo to wynik końcowy współpracy ekonomistów z projektantami i inżynierami Škody. Ostatecznie od samochodów klasy A oczekujemy w dużej mierze niskiej ceny zakupu. Producenci, by to uzyskać, często oszczędzają na projekcie wnętrza. Jak zrobiono to w CitiGo?

Już na pierwszy rzut oka widać cięcia kosztów. Po pierwsze, dookoła nas całe morze plastiku. Po drugie, na drzwiach w pewnym momencie kończy się tapicerka, a oczom ukazuje się goła blacha. Jednak czy oznacza to, że jest źle? Wręcz przeciwnie! Uwierzcie mi, wystarczy parę chwil spędzonych we wnętrzu CitiGo i nie będziecie chcieli prędko go opuścić. Poszczególne elementy, choć plastikowe, są bardzo dobrze spasowane. Toteż wszystkie pokrętła, przyciski i generalnie to, czego dotykają Wasze ręce, jest przyjemne i nie trąci tandetą. Blacha w górnej części drzwi może być traktowana jako przejaw oszczędności przy produkcji lub błyskotliwy element stylistyczny. Jak dla mnie to rozwiązanie łączy idealnie jedno z drugim. Co więcej, w niebieskim kolorze wygląda bardzo korzystnie. Dlatego też polecam zainwestować w wybór lakieru innego niż np. biały.

Kierownica jest niewielkich rozmiarów, posiada ściętą dolną krawędź i została obszyta dobrej jakości skórą. Znalazło się na niej nawet miejsce na sterowanie radiem. Na korzyść przemawiają także skórzane akcenty na drążku zmiany biegów i rączce hamulca postojowego. Elegancji dodaje czarny błyszczący dekor na frontowej części kokpitu.

Zielone podświetlenie części środkowej kokpitu nawiązuje do historii Škody. Z kolei zegary podświetlone na biało dodają wnętrzu nowoczesności – zdecydowanie podoba mi się to połączenie. Szkoda, że przyciski w drzwiach nocą pozostają ciemne.

Tapicerka siedzeń jest kolejnym strzałem w dziesiątkę. Według mnie zarówno elegancka, jak i trochę sportowa. Wzór materiału w kształcie rombów wnosi powiew świeżości. Ponadto odróżnia się na tle konkurencji, która uparcie stosuje tapicerki tak nudne jak film średniej kategorii oglądany po raz piąty.

Miejsce w kabinie i odczucia z wnętrza w trakcie podróży

Samochód mimo że mały z zewnątrz, to jednak oferuje sporo miejsca w środku. Nawet dwie osoby pojadą w dłuższą podróż w komfortowych – jak na klasę A – warunkach. Miejsca na nogi i dookoła jest pod dostatkiem. Fotele zdecydowanie należą do tych wygodnych. Oczywiście o komforcie podróży na tylnej kanapie decyduje w dużej mierze wzrost osób jadących z przodu. Bagażnik… no właśnie, on po prostu jest. Próg załadunkowy jest wybitnie wysoki. Jednak nie oszukujmy się: nikt nie będzie tam przewoził dużych gabarytów. Pojemność 251 litrów w zupełności wystarczy na pomieszczenie codziennych zakupów. W rozmieszczeniu bagażu pomogą haczyki, na których można zawiesić reklamówkę czy plecak.

W trakcie jazdy elementy wnętrza nie wydają żadnych niepożądanych dźwięków. Może poza plastikiem z prawej strony kierownicy, który czasem zatrzeszczy pod kciukiem. Niestety wygłuszenie samochodu to już inna historia. Nie mam tego za złe producentowi, ponieważ, jak już wspomniałem, w klasie A trzeba ciąć koszta. Jednak bądźcie świadomi, że od 100 km/h szum wiatru zaczyna być słyszalny dość mocno. W dodatku Wasze uszy usłyszą wszystko, co przelatuje przez bieżnik opon i następnie uderza w nadkola. Niestety widoczność do przodu i do tyłu psują szerokie słupki A oraz C.

Co na wyposażeniu?

Wyposażenie testowanego auta także wywarło na mnie duże wrażenie. Ten konkretny egzemplarz miał na pokładzie dużo dodatkowych opcji, a w cenniku znajdziemy ich jeszcze więcej.

CitiGo pokazało, że w małym samochodzie możemy poczuć się wygodnie, bezpiecznie oraz nowocześnie. System City Safe Drive integruje w sobie trzy czujniki w stopce lusterka wstecznego. Jest tam czujnik zmierzchu, który obsługuje automatyczne przełączanie świateł. Dodatkowo posiada przydatną funkcję coming, leaving home. Dalej jest sensor deszczu, który dba o odpowiedni dobór trybu pracy wycieraczek do aktualnych warunków pogodowych. Z kolei czujnik laserowy, gdy wykryje przeszkodę przed samochodem, wyhamuje CitiGo za kierowcę, gdyby ten nie zareagował. Asystent działa przy prędkościach do 30 km/h.

Reflektory przeciwmgielne pełnią dodatkowo funkcję doświetlania zakrętów. Automatyczna klimatyzacja Climatronic zadba o komfort podróży. Podgrzewane przednie fotele uprzyjemnią zimowe wyjazdy, a dzięki regulacji wysokości kolumny kierowniczej i fotela kierowcy każdy wybierze wygodną dla siebie pozycję.

Czujniki parkowania z tyłu okazały się bardzo przydatne, nawet w tak niewielkim samochodzie. Ponadto na wyświetlaczu radia pokazuje się graficzne obrazowanie odległości od przeszkody.

Brakuje niestety możliwości automatycznego ryglowania zamków po przekroczeniu danej prędkości. Duży niesmak budzi sposób, w jaki działa centralny zamek. Chodzi mi o sytuację, gdy siedząc w samochodzie, zamykacie wszystkie zamki przyciskiem w drzwiach kierowcy. Nawet po wyłączeniu zapłonu, wyciągnięciu kluczyka ze stacyjki i otwarciu drzwi kierowcy od wewnątrz wszystkie pozostałe zamki w drzwiach pozostają zablokowane. Stąd też, by np. otworzyć drzwi tylne od zewnątrz, musicie użyć przycisku w pilocie lub w drzwiach kierowcy.

Multimedia

Fabryczny uchwyt na smartfon ze zintegrowanym gniazdem USB okazuje się bardzo przydatny każdego dnia. Utrzymuje on telefon w wygodnej do jego obsługi oraz bezpiecznej pozycji. Po drugie, dzięki temu rozwiązaniu możemy korzystać z aplikacji Move&Fun, która umożliwia połączenie smartfona z samochodem poprzez Bluetooth. Dostępne w niej funkcje to: odczyt danych z komputera pokładowego, analiza ekonomiczności jazdy, dostęp do biblioteki muzycznej w telefonie, wezwanie assistance w przypadku awarii i nawigacja. Ta ostatnia jest wyjątkowo dobrze zaprojektowana. Mapy wybranego rejonu świata ściągamy za darmo, a łączność online zezwala na odczyt natężenia ruchu drogowego w czasie rzeczywistym. Co więcej, mapy te są bardzo dokładne. Uwierzcie mi, nawet Google nie wie, gdzie konkretnie znajduje się mój blok i zawsze pokazuje ten adres na środku pobliskiego skrzyżowania. Natomiast mapa od Škody nie dość, że dokładnie wyznaczyła mój domowy adres, to jeszcze uwzględniła konieczność przejechania wewnętrzną drogą osiedlową prowadzącą pod bramę wejściową. Drogi tej próżno szukać w większości systemów nawigacyjnych.

Tak przedstawia się aplikacja Move&Fun:

Radio Swing również spisało się na medal. Umożliwia odtworzenie muzyki z takich źródeł jak MP3, SD, AUX-IN czy USB. Kolorowy wyświetlacz wygląda bardzo ładnie. Szczególnie fajnym gadżetem jest analogowy zegar wyświetlany po wyłączeniu urządzenia. Obsługa i poruszanie się po menu jest proste i intuicyjne. Z jednej strony szkoda, że ekran nie jest dotykowy, ale z drugiej strony w trakcie jazdy obsługa fizycznych przycisków jest mniej kłopotliwa. Telefon paruje się bez problemu, a jakość rozmów jest dobra. Muzyka brzmi przyjemnie dla ucha. W testowym modelu zabrakło jednak subwoofera, przez co bas był sztucznie podbity i sam w sobie nie brzmiał zadowalająco.

Co pod maską?

Ważący nieco ponad 900 kg CitiGo napędza wolnossąca trzycylindrowa jednostka o mocy 75 KM. Moment obrotowy wynosi 95 Nm i jest dostępny w przedziale między 3000–4300 obrotów na minutę. Przyspieszenie do setki zajmuje 13,2 sekundy, a prędkość maksymalna wynosi 171 km/h. Moc jest przekazywana na przednią oś poprzez pięciostopniową manualną skrzynię biegów. Jak powyższe przekłada się na codzienne życie?

Skrzynia biegów w swoim działaniu jest dość elastyczna. Mam na myśli sytuację, gdy jadąc 60 km/h można wybrać trzeci, czwarty, a nawet piąty bieg. Ostatecznie to kierowca decyduje, czy chce mieć zapas momentu obrotowego pod prawą stopą, czy woli jechać bardziej ekonomicznie. Podkreślić należy jednak, że w przypadku tak małego silnika dobór biegu ma bardzo duże znaczenie. Jazda z prędkością obrotową w granicach 2 000 obr./min oznacza wysoką ekonomikę jazdy. Z drugiej strony można zapomnieć o nawet w miarę przyzwoitym przyspieszaniu.

Do miasta czy w trasę?

Faktem jest, że prawdziwym żywiołem tego auta jest miasto. Tam mała Škoda radzi sobie najlepiej. Momentu obrotowego wystarcza w zupełności do sprawnego ruszenia spod świateł. Skrzynia biegów została zestrojona tak, że już przy prędkości 55 km/h można śmiało wybrać piąty bieg, co pozwoli cieszyć się niskim zużyciem paliwa. Mówiąc w skrócie, w terenie zabudowanym samochód radzi sobie bardzo dobrze. Mocniejszy silnik dla warunków miejskich nie jest wcale potrzebny.

Osobiście ciekawiło mnie bardzo, jak auto sprawdzi się poza miastem. Generalnie zespół napędowy radzi sobie i można pokusić się o taki wyjazd w trasę. Jednakże dla codziennych dalszych wypadów przydałoby się 1.0 TSI znane z Upa. Co prawda testowane MPI jedzie – i dokładnie tak trzeba to określić: on jedzie. Tymczasem za kierownicą trwa walka kierowcy z zanikającą mocą małego silnika.

Pół biedy, jeśli przed nami pusta droga. Gorzej wygląda to przy większym natężeniu ruchu, gdy co chwilę na zmianę musimy zwalniać i przyspieszać. Jedziemy 60–70 km/h, piąty bieg – w porządku. Nagle peleton przed nami zaczyna przyspieszać i uciekać od nas w dość szybkim tempie. Nie ma złudzeń, bez redukcji na trzeci bieg i przyłożenia pedału gazu do podłogi można zapomnieć o dogonieniu stawki przed nami. Tak jak wspomniałem, da się tak jechać, jednak po 50 km staje się to męczące. Z kolei każde zejście z obrotów poniżej 2 500 obr./min. oznacza pożegnanie z dynamicznym przyspieszaniem.

Spalanie

Teraz będzie najlepsze – spalanie. Poniżej wyniki, które udało mi się uzyskać.

• miasto przy bardzo dynamicznej jeździe: 8,9 litra/100 km
• miasto przy spokojnej jeździe: 5,2 litra/100 km
• trasa przy ekonomicznym profilu jazdy: 3,8 litra/100 km
• trasa przy standardowym profilu jazdy: 4,3–4,7 litra/100 km
• autostrada: 7,8 litra/100 km

Pokonałem 453 km w mieście, poza nim oraz na autostradzie. Samochód przebył zarówno bardzo krótkie miejskie odcinki na niedogrzanym silniku, jak trasy poza miastem. W całość wliczam również wyjazd w bardziej górzyste tereny. Komputer w trybie długookresowym pokazał średnie spalanie na poziomie 5,5 litra/100 km., ale dokonałem jeszcze obliczeń na podstawie poziomu paliwa w zbiorniku. Według wskazówki zużyłem równo połowę benzyny z baku, czyli 17,5 litra. Wynik średniego spalania wyliczony w ten sposób daje 3,9 litra/100 km. Według mnie jest bardzo dobry. Szczerze, na początku myślałem, że popsuło się wskazanie poziomu paliwa, bowiem wskazówka przez dłuższy czas stała w miejscu na pozycji 1/1.

Zawieszenie i hamulce

Z przodu zastosowano kolumny McPhersona, zaś tylne zawieszenie tworzy belka skrętna. Tyle w teorii. W praktyce to proste połączenie daje naprawdę dobry efekt. Inżynierowie ze Škody zestroili zawieszenie wyjątkowo dobrze. Mam na myśli stworzenie świetnego kompromisu pomiędzy komfortem a pewnością prowadzenia. Przede wszystkim zawieszenie dobrze wybiera nierówności. Samochód prowadzi się pewnie w zakrętach nawet przy wyższych prędkościach. Również przy szybkiej jeździe autostradą nie ma się wrażenia, jakby mały gokart miał za chwilę przelecieć wraz z wiatrem za barierki ochronne. Naprawdę, CitiGo prowadzi się jak większe auto. Konstruktorom należą się spore brawa. Na pewno wpływ na to mają większe, 15-calowe obręcze kół (standardowo montowane są 14-calowe). Jednak z racji słabego wyciszenia i twardej charakterystyki zawieszenia co pewien czas do uszu dochodzi głośniejsze stuknięcie od spodu samochodu.

Elektryczne wspomaganie układu kierowniczego typu Servotronic, które dostosowuje siłę działania wspomagania do aktualnej prędkości, to kolejny atut. Ponadto samochód sam dla siebie jest asystentem parkowania. Małe rozmiary, wyjątkowa zwrotność, czujniki parkowania – czego chcieć więcej na zatłoczonych sklepowych parkingach?

Na układ hamulcowy składają się tarcze z przodu i tylne bębny. Takie połączenie w zupełności wystarczy do sprawnego zatrzymywania pojazdu. Wspomaganie układu hamulcowego jest właściwie dobrane. Skok samego pedału hamulca jest dość duży i nie wyrywa plomb z zębów już przy lekkim naciśnięciu.

Ile to kosztuje?

Ceny zaczynają się od 36 900 zł za wersję trzydrzwiową z najsłabszym silnikiem i podstawowym wyposażeniem. Do wyższej wersji wyposażenia style dopłacicie 4 650 zł. Natomiast pięciodrzwiowe CitiGo z 75-konnym silnikiem w wersji wyposażenia style zostało wycenione na 44 550 zł. Egzemplarz testowy kosztuje 55 050 zł. W cenie zawarty jest pakiet przeglądów z limitem czterech lat lub 60 tys. kilometrów.

Mój werdykt

Osobiście jestem antyfanem segmentu miejskich samochodów. Nie widzę potrzeby i sensu posiadania tak małego auta. No dobrze, nie widziałem do teraz. Z pełną szczerością muszę przyznać, że CitiGo trochę namieszał w moim poukładanym motoryzacyjnym świecie. Co z tego, że jego rozmiary są niewielkie? Po pierwsze, ma nietuzinkowy wygląd i swój indywidualny charakter. Po drugie, jest porządnie wyposażony – elementów wyposażenia, które znalazły się w egzemplarzu testowym, często próżno szukać w większych autach. Co więcej, jest wygodny, a jazda nim po prostu cieszy. Dodatkowo, ze względu na niewielki apetyt na paliwo i prostą konstrukcję jest tani w eksploatacji oraz utrzymaniu.

CitiGo stanowi świetny wybór dla osób, które szukają kolejnego samochodu do domowej kolekcji. Duży samochód można przeznaczyć na dalsze wyjazdy, a CitiGo świetnie spisze się w roli samochodu na szybkie wypady w miasto. Znam też ludzi, którzy chętnie korzystają z samochodu w mieście, jednakże w trasy wybierają się komunikacją zbiorową. W takim przypadku mała Škoda również spełni Wasze oczekiwania. Uwierzcie mi, będziecie zadowoleni. Samochód sprawdzi się też na okazjonalne wyjazdy za miasto.

Największe wrażenie wywarły na mnie: bogate wyposażenie, nietuzinkowy wygląd, bardzo dobre spasowanie materiałów. Do tego świetne prowadzenie, doskonale zestrojone zawieszenie oraz to wspaniale niskie zużycie paliwa.

Tymczasem na minus muszę zaliczyć za słaby silnik, który ogranicza wszechstronność CitiGo. Gdyby nie on, nie miałbym nic przeciwko trasie na długim dystansie. Nie zapominajmy o drobnych niedoróbkach jak niedopracowany centralny zamek czy bardzo wysoki próg załadunkowy bagażnika.

Ocena końcowa

CitiGo pokazuje klasę i w teście wypadł bardzo dobrze, szczególnie w swoim segmencie. Podoba mi się to, że nie próbuje być słodkim, małym autem miejskim. CitiGo to mieszczuch z charakterem i klasą.

Patrząc globalnie, tzn. wśród wszystkich klas samochodów, przyznam mu mocne 6 na 10 punktów. Natomiast wśród segmentu A daję mu 8,5/10.

Artykuł [TEST] Škoda CitiGo 1.0 MPI 75 KM style pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Seria oznaczona „Lite” od firmy Huawei cieszy się sporym zainteresowaniem. Wystarczy przywołać tutaj chociażby niezwykle udany model P20 Lite, który recenzował na łamach naszego portalu Wojtek. Podobne, ciepłe przyjęcie zaliczyła cała seria „Mate”, szczególną popularnością w naszym kraju cieszył się w ubiegłym roku model Mate 10 Lite, który dostępny był chociażby w korzystnych opcjach abonamentowych u lokalnych operatorów. W tym roku Huawei wypuścił na rynek naturalnego następcę, co więc się zmieniło i czy warto wydać na ten smartfon 1600 złotych?

Na początku warto zapoznać się z podstawową specyfikacją testowanego przez nas modelu. A ta prezentuje się następująco:

• System: Android 8.1 Oreo z nakładką EMUI 8.2,
• Wyświetlacz: 6,3”, Full HD+ (2340×1080 pikseli), IPS, szkło 2.5D,
• Procesor: HiSilicon Kirin 710, 4x Cortex-A73 2,2 Ghz + 4x Cortex A53 1,7 GHz
• RAM: 4 GB,
• Pamięć: 64 GB,
• Aparat tylny: 24 MP + 2 MP,
• Aparat przedni: 20 MP + 2 MP,
• Dodatkowe informacje: Bluetooth, Wi-Fi, GPS z A-GPS, Glonass i Beidou, modem LTE, czytnik linii papilarnych, złącze mini-Jack 3.5 mm,
• Akumulator: 3650 mAh, funkcja szybkiego ładowania,
• Wymiary i waga: 158,3 × 75,3 × 7,6 mm, 172 gramy,
• W zestawie ze smartfonem otrzymacie:  ładowarkę sieciową, kabel USB-C, słuchawki, szkło ochronne na ekran, instrukcje, pudełko, kluczyk do szufladki z kartą SIM.

Klasa biznes w błękitnych barwach

Trzeba przyznać, że Mate 20 Lite wygląda naprawdę świetnie. Otrzymaliśmy do testów egzemplarz w kolorze niebieskim, który prezentuje się rewelacyjnie. Plecy wykonane zostały bowiem ze szkła, które pięknie połyskuje i mieni się wręcz w oczach. Oczywiście takie rozwiązanie ma także swoje wady w postaci palcowania się. To jednak powszechny problem dzisiejszych smartfonów, które chcą wyglądać dostojnie, czyli po prostu bardziej „premium”. A Mate 20 Lite zdecydowanie takie aspiracje posiada.

Producent na tyle urządzenia umieścił dwa, nieco wystające obiektywy, lampę doświetlającą oraz czytnik linii papilarnych. Całość waży 172 gramy, czyli zaledwie o 8 gramów więcej niż poprzednik. Przejdźmy teraz na przód, bo ten zdaje się być jednak ważniejszą częścią smartfona. Znajdziemy tutaj duży, 6,3-calowy ekran FullView o rozdzielczości FullHD+, czyli uściślając 2340×1080. Mamy tutaj oczywiście charakterystyczne już wcięcie w wyświetlaczu, które jednym może się spodobać, innym już niekoniecznie. Zawsze mamy możliwość wyłączenia tej funkcji jeśli nie przypadnie nam do gustu. Na wspomnianym notch’u umieszczono dwie kamery, które posłużą nam do robienia selfie oraz wideorozmów.

Przejdźmy do krawędzi urządzenia. Na prawym boku znajdziemy przycisk zasilający, a także drugi służący do sterowania głośnością. Po lewej stronie urządzenia producent umieścił gniazdo na kartę SIM, z racji, że Mate 20 Lite posiada obsługę Dual Sim, to jedną z kart opcjonalnie zastąpić możemy kartą microSD o maksymalnej pojemności 256 GB. Kierując się na dół telefonu dostrzeżemy przede wszystkim port ładowania USB-C, głośniki oraz złącze mini-Jack 3.5 mm. Fajnie, że znalazło się na nie miejsce, nie każdy posiada słuchawki Bluetooth, a przejściówki bywają mało praktyczne.

6.3 cala i FullHD+, czego potrzeba więcej?

Ekran w nowym Mate 20 Lite prezentuje się świetnie. Pomimo zainstalowania dużej, 6,3-calowej matrycy nie mamy wrażenia, że urządzenie jest ogromne i nieporęczne. To dzięki wąskim ramkom oraz zastosowaniu popularnego już wcięcia, tym samym producent powiększył sam ekran, a nie ucierpiała na tym wielkość telefonu. Rozdzielczość 2340×1080 pikseli daje zagęszczenie pikseli na cal w postaci 409 PPI. W efekcie nie dostrzegamy pojedynczych pikseli na wyświetlaczu. Jasność ekranu również stoi na dobrym poziomie, jedyne do czego można się przyczepić to słaba jego czytelność w słońcu. Ciekawym rozwiązaniem systemowym jest możliwość zmiany rozdzielczości ze standardowego FullHD+ na HD+. Na pewno korzystnie wpłynie to na czas pracy urządzenia na jednym ładowaniu.

System oraz wydajność

Huawei Mate 20 Lite, jak już wspomniałem, działa pod kontrolą systemu Android 8.1 Oreo wraz z autorską nakładką producenta EMUI 8.2. Jak doskonale wiemy niektóre rozwiązania producentów modyfikujące system są za bardzo przekombinowane, biją po oczach nieprzetłumaczonymi na nasz rodzimy język zwrotami w ustawieniach. Huawei jednak przyzwyczaił nas do świetnie zoptymalizowanego oraz przetłumaczonego systemu, na szczęście producent doskonale potrafił wybrać to co ważne i przydatne, dodał do tego ładny design oraz ogólną lekkość działania i voilà! Tak pokrótce można przedstawić kwestię systemu.

A ten pracuje bardzo sprawnie i na ogół płynnie, owszem, kiedy mamy otwartych wiele zakładek w przeglądarce, a w tle uruchamiamy aplikacje, albo gry, to spowolnienia oraz pojedyncze przycięcia się zdarzą. Nie jest to jednak uciążliwe dla użytkownika i nie psuje wrażeń z obcowania z tym smartfonem. Cieszy obecność 4 GB pamięci RAM, przy dużych potrzebach Androida to aktualnie powinno być niezbędne minimum. Niestety wciąż na rynku większość słuchawek w średnim segmencie posiada jedynie 3 GB, a i znajdą się niechlubne przypadki smartfonów wyposażonych w jedyne 2 GB. Na szczęście jest ich już coraz mniej.

Kolejną świetną rzeczą w Mate 20 Lite jest czytnik linii papilarnych umieszczony na plecach urządzenia. Działa bardzo sprawnie i odczytuje zeskanowany palec ze świetną precyzją oraz celnością. Ciekawą opcją jest również odblokowywanie urządzenia za pomocą przedniej kamery, opcja doskonale znana z iPhone’a X i choć w przypadku Huaweia nie jest to tak zaawansowany algorytm, to jednak działa całkiem przyzwoicie. Nawet podczas słabych warunków oświetleniowych telefon rozpoznawał moją twarz i się odblokowywał. Za to duży plus.

Producent wraz z EMUI 8.2 oddaje nam szereg przydatnych funkcji. Zacznijmy jednak od początku. Jeśli chcecie nauczyć korzystać ze smartfona osobę starszą lub mniej zaawansowaną, to Huawei zdecydowanie to ułatwia. Mamy bowiem tryb prosty, którego włączenie wprawdzie ogranicza nieco korzystanie z telefonu i niektórych aplikacji, ale za to interfejs jest prosty i przejrzysty. Mamy kilka najważniejszych kafelków, których kliknięcie wywołuje chociażby funkcję pisania wiadomości. Możemy także połączyć się z siecią, albo przejść do galerii zdjęć.

To co jednak bardzo mi się podoba w nakładce Huawei Mate 20 Lite, to znany już z poprzednich modeli „Menedżer telefonu”. To swego rodzaju centrum zarządzania służące do optymalizacji naszego urządzenia. Mamy możliwość przeskanowania go pod względem obecności wirusów, albo zwolnić niepotrzebnie zajmowaną pamięć. Jest też opcja blokowania złośliwych numerów, a całość zamknięta została w bardzo estetycznej aplikacji, którą mamy pod ręką.

Co jeśli jednak w tramwaju najdzie was ochota na chwilę rozrywki i będziecie chcieli zagrać w ulubiony tytuł? Cóż, z mniej wymagającymi grami telefon radzi sobie bardzo dobrze, nieco gorzej jest w przypadku wymagających gier. Będziecie w większości zmuszeni do balansowania ustawieniami graficznymi w kierunku tych niższych, aby osiągnąć płynną rozgrywkę, choć tak naprawdę nie ma tutaj reguły. Takie Life is Strange chrupie na każdym kroku i rozgrywka jest praktycznie niemożliwa, podczas gdy PUBG działa w miarę płynnie na niższych ustawieniach. Huawei Mate 20 Lite nie jest jednak smartfonem dla graczy i do miana takiego nie aspiruje. Nie oszukujmy się, w takiej cenie ciężko dostać topowy telefon z podzespołami z najwyższej półki, umożliwiający granie w najnowsze tytuły. Producent musiał ciąć koszty i postawić na inne, ważniejsze elementy.

Poniżej zapoznać możecie się także z wynikami, jakie Mate 20 Lite uzyskał w programie Geekbench 4.

Aparat oraz multimedia

Huawei Mate 20 Lite pod względem multimediów na papierze wygląda bardzo dobrze. Mamy tu przecież z tyłu podwójny sensor o rozdzielczościach 20 oraz 2 Mp i jasności f/1.8, natomiast z przodu producent umieścił także dwa aparaty pracujące w rozdzielczościach 24 oraz 2 Mp, o jasności f/2.0. Nowością sprawiającą, że Mate Lite staje się mniej „lite”, a bardziej „pro”, jest zastosowanie technologii AI, która odpowiada za rozpoznawanie scen. Doskonale znana użytkownikom Huawei’a P20 Pro. A scen jest tutaj całkiem sporo, dla tylnych aparatów mamy aż 22, natomiast, co warte odnotowania tryb AI działa również w przypadku kamer z przodu. Tutaj rozpoznaje on przede wszystkim główny fotografowany obiekt, np. twarz, ale także tło, sugerując jakie kroki powinniśmy podjąć, aby zdjęcie wyszło korzystnie.

Do dyspozycji użytkownika w aplikacji aparatu został oddany także tryb AR, znajdziemy w nim trójwymiarowe Qmoji pozwalające zmienić nam się chociażby w jakiegoś zabawnego zwierzaka. Element ten został wykonany bardzo dobrze, animowane postaci reagują kiedy mrugniemy okiem, zmarszczymy brwi, czy poruszymy ustami. Jest sporo efektów, a także możliwości wyboru tła, dużo zabawy gwarantowanej i to nie tylko dla najmłodszych.

Przechodząc jednak do samych zdjęć, to te wykonane za pomocą smartfona są bardzo dobre. Świetne, żywe kolory nadają im dodatkowego ubarwienia, nie są widoczne szumy. Oczywiście optymalnymi warunkami do fotografowania jest światło naturalne, natomiast podczas używania aparatu nocą, przy sztucznym oświetleniu również jest całkiem dobrze. Tutaj szumy już są obecne, natomiast fotografie są na ogół prezentują się dobrze, a lampa doświetlająca spełnia swoją rolę znakomicie. Sam interfejs aplikacji nie jest skomplikowany, podstawowe tryby dostępne są pod ręką, choć aby skorzystać z filtrów czy śledzenia będziemy musieli już poszperać w opcjach. Nie jest to jednak uciążliwe i po kilku dniach użytkowania wchodzi w krew.

W kwestii nagrywania wideo jest natomiast przeciętnie. Smartfon posiada możliwość rejestrowania obrazu jedynie w FullHD, na szczęście jest tryb nagrywania w 60 klatkach na sekundę. Niestety podczas pracy w takiej konfiguracji kamera często ma problemy z mierzeniem ostrości i ustawieniu jej na właściwym obiekcie. Mamy także na pokładzie stabilizację obrazu, ale ta działa jedynie w 30 klatkach na sekundę i sprawdza się wyłącznie za dnia. Nocą telefon łapie mnóstwo szumów i gubi ostrość, jeśli więc bardzo zależy wam na tym elemencie, to Mate 20 Lite nie zastąpi wam dobrej kamery.

Z ciekawszych opcji przemawiających na korzyść telefonu jest tryb kręcenia wideo w aż 16-krotnym spowolnieniu, czyli 480 fps i przy zachowaniu rozdzielczości HD. Należy jednak pamiętać o dobrym oświetleniu nagrywanej sceny.

Telefon został wyposażony także w głośnik umieszczony na dolnej krawędzi, po prawej stronie od gniazda ładowania USB-C. Dźwięki wydobywające się z niego nie wyróżniają się niczym szczególnym, sytuacja podobnie wygląda jeśli chodzi o maksymalny poziom głośności- ten jest po prostu wystarczający, nic więcej. Po podłączeniu słuchawek natomiast niewiele się tu zmienia. Dźwięk jest raczej płaski, na próżno szukać jakiś świetnych doznań, oczywiście możemy go kalibrować i spróbować poszperać w ustawieniach aby osiągnąć zadowalający nas poziom.

Bateria: ładowanie, czas pracy, tryby

Huawei Mate 20 Lite wyposażony jest w akumulator o pojemności 3750 mAh. To całkiem sporo, jednak duży ekran i prądożerne podzespoły często weryfikują obietnice oraz przewidywania producentów w tym względzie. Jak jest więc z baterią w Mate 20 Lite?

Krótko mówiąc: nie musicie się o nią martwić i nosić ze sobą power banka. W trybie mieszanym (oglądanie filmów, gry, rozmowy, smsy) telefon spokojnie wytrzyma cały dzień na jednym ładowaniu. Jeśli to dla was mało, to możecie zmniejszyć chociażby rozdzielczość ekranu i ustawić automatyczną jego jasność, a wtedy uda wam się uzyskać 1,5 do nawet 2 dni pracy. To wynik dobry, aczkolwiek nie wyśmienity. Należy wziąć także pod uwagę fakt, iż Mate 20 Lite wspiera tryb szybkiego ładowania, a sam zasilacz dołączany jest do zestawu. Naładowanie telefonu od 0 do 100 procent zajmuje prawie 2 godziny. Typowy SOT to w tym przypadku około 5 godzin, tak więc smartfon wypada tutaj raczej dosyć przeciętnie.

Są też dwa tryby oszczędzania energii, warto jednak dodać, że wybierając ten ultraoszczędny, funkcjonalność telefonu jest mocno ograniczona, macie bowiem dostęp do zaledwie podstawowych funkcji, takich jak prowadzenie rozmów, czy wysyłanie wiadomości tekstowych. Może się natomiast przydać, kiedy podróżujecie, zapomnieliście zasilacza lub powerbanka, a czekacie na ważny telefon, czy wiadomość.

Podsumowanie

Czy zatem Huawei Mate 20 Lite to dobra propozycja? Jeśli szukacie ładnego, eleganckiego telefonu z ciekawą nakładką systemową, dobrym aparatem oraz kilkoma ciekawymi funkcjami, to owszem. Telefon świetnie sprawdzi się również jako przenośny aparat. Musicie jednak pójść na pewien kompromis i zaakceptować kiepską jakość wideo oraz przeciętną wydajność w bardziej wymagających grach, czy podczas wielozadaniowości.

Sprzęt do testu udostępnił producent.

Artykuł [RECENZJA] Huawei Mate 20 Lite – czy to dobra propozycja do 1600 złotych? pochodzi z serwisu TestHub.pl.