Środki karne to instrumenty represyjne, które są wyrazem prewencji indywidualnej stosowanej wobec sprawców przestępstw. Są one sposobem na zapobieżenie popełnienia czynu zabronionego w trybie tzw. recydywy, czyli powrotu do przestępstwa. Jednym z nich jest zakaz prowadzenia pojazdów, którego treść uregulowana została w art. 42 KK. Paragraf 1 oraz 1a przedmiotowego artykułu traktują o możności lub obowiązku orzeczenia zakazu przez sąd. Możność orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdu przez sąd ma miejsce

„w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji”.

Zwrot „z okoliczności popełnionego przestępstwa” odnosić się może do przekroczenia prędkości, które skutkowało utratą kontroli nad pojazdem, a w konsekwencji wypadkiem, lub do prowadzenia pojazdu w sposób nieroztropny, który przyczynił się do zagrożenia bezpieczeństwa w komunikacji, np. korzystając z telefonu, co skutkowało oderwaniem wzroku od drogi, a w konsekwencji potrąceniem pieszego na pasach.

Obowiązkowy zakaz prowadzenia pojazdów

Obowiązek orzeczenia przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów ma miejsce w przypadku popełnienia przestępstw, o których mowa w art. 178b, art. 180a, a także w art. 244, jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Aczkolwiek to nie jedyne przypadki, w których na składzie orzekającym ciąży wspomniany uprzednio obowiązek. Ma on miejsce w sytuacjach, o których traktuje art. 42 §2, §3 oraz §4.

Bieg terminu

Istotę oraz przesłanki zastosowania tego środka karnego możemy uznać za omówione. Wobec powyższego należy pochylić się nad biegiem terminu zakazu prowadzenia pojazdu. Zagadnienie to z punktu widzenia osoby, na którą został on nałożony, ma kapitalne znaczenie, zatem przejdźmy do rzeczy.

Momentem początkowym, od którego możemy liczyć bieg terminu, jest wydanie stosownego rozstrzygnięcia. To jednak nie wszystko. Pamiętać należy, że bieg terminu zakazu prowadzenia pojazdów może być zawieszony. O sytuacji tej traktuje art. 43 §2a KK, który stanowi, że:

„okres, na który orzeczono zakazy, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo”.

Co to oznacza w praktyce? Jeśli zostaliśmy skazani na karę pozbawienia wolności na okres dwóch lat i orzeczono wobec nas zakaz prowadzenia pojazdów w wymiarze dwuletnim, to bieg terminu, dla którego orzeczono środek karny, rozpoczyna swój bieg z chwilą opuszczenia przez nas zakładu karnego.

W tym miejscu się zatrzymam i posłużę przykładem. Wyrok wydany w roku 2010, kara pozbawienia wolności od 2010 do 2012, a zakaz prowadzenia pojazdu od 2012 do 2014. Wielu z Was zastanawia się zapewne, o co tak naprawdę chodzi i jakim prawem zakaz ten biegnie w taki sposób. To bardzo proste. Rzecz tkwi w aspektach celowościowych. Jeśli bieg terminu zakazu zaczynałby się z chwilą pobytu w zakładzie karnym, to jego orzekanie nie miałoby żadnego sensu i nie miałoby wymiaru prewencyjnego.

Zwrot dokumentu

Co z prawem jazdy – zapytacie? Otóż skład orzekający wydający stosowne rozstrzygnięcie w sprawie orzeka o obowiązku zwrotu dokumentu. To jednak nie wszystko. Należy podkreślić, że niewypełnienie tego obowiązku powoduje skutek w postaci nierozpoczęcia biegu terminu, na który zakaz został orzeczony. Co to znaczy? Jeśli nie zwrócimy dokumentu, zakaz nie biegnie, a zatem sami strzelamy sobie w stopę, wydłużając okres, na który orzeczono środek karny.

Podsumowanie

Środki karne to dodatkowe sankcje, które przewidziane są przez prawo karne. Ich prewencyjna rola ma ogromne znaczenie dla sprawcy oraz reszty społeczeństwa. Jeśli wobec nas zakaz ten został orzeczony, to należy go bezwzględnie wykonać.

Artykuł Środki karne, czyli zakaz prowadzenia pojazdów w praktyce pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Poruszając się praktycznie codziennie w ruchu miejskim i na drogach szybkiego ruchu zatrważa mnie fakt, niekorzystania z umownego zapisu prawa drogowego i nieprzestrzegania kultury drogowej, która wszystkim nam, uczestnikom ruchu drogowego ułatwiłaby zadanie.
Musiałbym chyba poszukać pamięcią do dnia odebrania prawa jazdy, by przypomnieć sobie sytuację, w której świat kierowców jest idealny. No niestety… nie jest. Chciałoby się, aż zacząć wywód skąd to się bierze i co powoduje te sytuacje. Odpowiem w późniejszej części przemyśleń. Oczywiście by być szczery z czytelnikami stawiam sprawę jasno, nie jestem idealnym kierowcą, nie jestem żadnym Bogiem za kierownicą, ale elementarne zasady przestrzegam jak postać strażnika Teksasu dba o porządek na „swoim rejonie”. Nie jestem też tutaj by kogoś edukować, czy poprawiać błędy, nie ja jestem od tego, ja pragnę zmusić do refleksji.

Nagminne używanie klaksonów, popędzanie aut „zajączkami”, brak kierunkowskazów, jazda na zderzaku, czy to, co najbardziej mnie denerwuje brak umiejętności jazdy na suwak. Czy ciągła pogoń za pieniądzem, pośpiech, czy inny problem usprawiedliwia mnie jako kierującego pojazdem do nagminnego braku uprzejmości na drodze? Nie wydaje mi się. Już nie od dziś jest z nami internet, który jest kopalnią memów na temat zachowań na drogach. Możemy znaleźć tam pełno przykładów na temat: jazdy na zamek, użycia migaczy itd. Chcąc pogrupować co uprzykrza życia w codziennym poruszaniu, postaram się to czytelnie pogrupować. Zgłębione przykłady będą z każdorazowego wyjazdu na drogi szybkiego ruchu, tudzież zwykłego poruszania się po mieście.

Przykładów nie trzeba daleko szukać, same się trafiają

• Używanie sygnałów dźwiękowych. Ostatnio zauważyłem, że tendencja rosnąca jest w przypadku użycia klaksonu zamiast pewnego pedału pod stopą umieszczonego na środku. Jestem w stanie rozumieć, że łatwiej i szybciej jest trąbić, ale nadal nie znalazłem badań odnośnie reakcji układu hamulcowego na użycie ostrzegającego dźwięku. Ile zwykłych miejskich stłuczek kierowcy byli w stanie uniknąć, gdyby pierwszą reakcją było wduszenie „do podłogi” pedału hamulca. Setki takich sytuacji można zaobserwować na poszczególnych kanałach YT zajmujących się tematyką wypadków, stłuczek, które zostały uwiecznione za pomocą kamerek do rejestrowania wyczynów w czasie jazdy. Osobiście o wiele bardziej zwracam uwagę teraz np. na samochody włączające się do ruchu po filmach na wymienionej platformie. Kilka razy i mi się zdarzyło mieć sytuację sprawdzenia swojego refleksu przed wybiegającą sarną na drodze. No jednak wolałem przedziurawić prawie, że podłogę w aucie i wcisnąć hamulec do deski, by ABS i ESP podczas omijania miały co robić w moim aucie, niż liczyć, że dzikie zwierzę zejdzie z jezdni po użyciu klaksonu.

Jazda na zderzaku

• Jazdę na zderzaku czy używanie „zajączków” można podpiąć pod jedną kategorię, bo jeżeli ktoś wstrzyma się od użycia świateł drogowych to zaraz już ma swoją ofiarę na zderzaku. Sytuacja odnosi się właściwie tylko do autostrad oraz dróg szybkiego ruchu. Dla wizualizacji takich zdarzeń proszę sobie wyobrazić ekspresówkę dwupasmową w każdą stronę. Jedziemy kulturalnie prawym pasem przykładowo 100 km/h po czym chcemy wyprzedzić np. ciągnik siodłowy z naczepą, który porusza się 90 km/h. Przyśpieszamy, wjeżdżamy na lewy pas mając już na „budziku” 120 km/h, które narzucają nam znaki, by jak najsprawniej przeprowadzić manewr wyprzedzania. I nagle widzimy w lusterku wstecznym kierowcę rajdowego, który mając pod nogą 300 koni mechanicznych popędza nas na opuszczenie pasa by dalej mógł sunąć ile fabryka dała. Jestem w stanie zrozumieć, że ograniczenie prędkości to martwy przepis, bez „opieki” patrolów Policji, prawdopodobieństwo urządzenia sobie Auto-Bahn-ów z naszych dróg wyniosłoby pewnie 90%. Nie każdy ma taki moment obrotowy czy ilość koni, która pozwoli na przeprowadzenie akcji wyprzedzania w 2 sekundy. Drodzy kierowcy, więcej zrozumienia.

Kierunkowskazy

• Tak samo na wymarciu powoli widzę samochody ze sprawnymi kierunkowskazami. Niech pierwszy rzuci kamieniem ten, który czeka przed wjazdem na rondo, obserwuje migacze w pojeździe na skrzyżowaniu o ruchu okrężnym. I nie doczeka się sygnalizacji opuszczenia „krzyżówki” bo miłościwy agent nie poinformuje o swoim zamiarze. My czekamy, myślimy, że może potrzeba jest nawrotki a tu nagle bez żadnego uprzedzenia widzimy opuszczającego skrzyżowanie. Widząc już zamiar skrętu ile osób zdążyłoby przyjechać? O ile usprawniłoby to ruch drogowy? Śmiem twierdzić, że sporo. Innym z życia przykładem odnośnie używania kierunków jest to, że kierunkowskazy mają sygnalizować zamiar zmiany pasa ruchu, skrętu etc. A teraz? Teraz co mi po włączonym migaczu, gdy dany kierowca już manewr wykonał, niestety tutaj samymi chęciami nie wystarczy zatrzeć złego wrażenia.

Jazda na suwak

• I na sam koniec crème de la crème, sytuacja, która wzbudza rzucaniem najgorszego mięsa, jeżeli jestem jej świadkiem. Jesteśmy na takim etapie, że ciągle u nas toczy się mniejszy lub większy remont, synonimem idącym w parze jest najczęściej ograniczenie ilości pasów w danym kierunku. No i cóż w zamiarach ma ta jazda na zamek zrobić? Teoria każe nam mówić, że ograniczyć do jak najmniejszych skutków wyłączenie pasa. Praktyka za to co mówi? Kierowcy nie umieją korzystać z tego rozwiązania. Nagminne niedojeżdżanie do końca zwężenia, próba „wbicia”  w połowie pasa, blokowanie ruchu jadąc 2 pasami bezpośrednio, czy brak umiejętności w puszczeniu jednej osoby już czekającej na końcu pasa. Niby jeden termin, ale tyle błędów to się rzadko zdarza. Często by ruch się upłynnił nie trzeba wiele. W ostatniej przytoczonej sytuacji wystarczyłoby swój pojazd jedynie „czołgać” na pierwszym biegu by kierowca wjechał przed nami i zaraz za nim już siąść. Jedziemy a ruch znika, magia? Nie, zasada działania jazdy na zamek. Muszę jeszcze w tym wątku poruszyć szeryfów, sprytnie w połowie pasa zjazdowego wymuszają wjazd na właściwy pas i następnie jadąc dwoma pasami nie pozwoli, kierowcy się wyprzedzić, bo jak to! Ja przed nim byłem! Ale ciężko pojąć, że potęgowanie korku na obu pasach rośnie. Mnie osobiście nic tak nie porusza jak brak tej wiedzy jak uczestniczyć w jeździe na „zakładkę”

Prawo drogowe, kultura drogowa, niby piękna rzecz w teorii a w praktyce przykładów błędów można o wiele więcej wymieniać. Odnoszę się ponownie do początku artykułu. Ma on zmusić do refleksji, a nie do tego by teraz każdy atakował każdego. Ja również nie jestem idealnym kierowcą, bo jak to mówił mój instruktor „idealnie to się jeździ tylko podczas egzaminu u egzaminatora”. Jednak używanie kierunkowskazów, hamulca, czy jazdy na zamek mam tak wbite podczas jazdy, że mam spokojne sumienie, iż inni uczestnicy ruchu drogowego będą wiedzieć co planuje.

Artykuł [FELIETON] – Zapomniane przepisy prawa drogowego? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Mł. asp. Antoni Rzeczkowski z wydziału komunikacji Stołecznej Komendy Policji podsumowuje ponad dwumiesięczny okres testowy wprowadzający ruch motocyklów na buspasy. Fani dwóch kółek od 1 maja 2018 roku mogą legalnie korzystać z najdłuższych buspasów stolicy: na Trasie Łazienkowskiej i na ul. Radzymińskiej. W ramach testów, które potrwają do 19 października 2018 roku, urzędnicy i policjanci sprawdzą, jak dopuszczenie motocykli do ruchu po buspasach wpłynie na bezpieczeństwo na drogach.

Policja nieprzychylna testom

Na samym początku, przed wprowadzeniem testów, policja nie wyrażała pochlebnej opinii na temat tego eksperymentu. Mundurowi zwracali wówczas uwagę na to, że buspasy zostały stworzone specjalnie na cele ruchu komunikacji miejskiej. Z racji, że autobusy zatrzymują się na przystankach bez wydzielonych zatoczek wprowadzenie na specjalne pasy motorów stwarzało ryzyko przekraczania przez nich linii ciągłej, a w konsekwencji stworzenie realnego zagrożenia.

Po niespełna trzech miesiącach Rzeczkowski wypowiedział się jednak w nieco odmiennym tonie stwierdziwszy, że dopuszczenie motocykli do ruchu po buspasach, jak do tej pory nie stworzyło zagrożenia. Jednakże „minęły dopiero dwa miesiące, więc jest zbyt wcześnie na opinie” mówi dalej Rzeczkowski.

Wzmożone kontrole przy buspasach

Policjanci Wydziału Ruchu Drogowego na bieżąco monitorują sytuację na buspasach, ze szczególnym uwzględnieniem obszarów, w których występuje wzmożony ruch motocyklistów. Przy okazji kontrole ujawniły sprzeczne z prawem poruszanie się po nich samochodów osobowych i motorowerów.

Do przeprowadzanych prób odniósł się również Zarząd Transportu Miejskiego, który zapytał o zdanie na ten temat przewoźników warszawskiej komunikacji miejskiej. Miejskie Zakłady Autobusowe, Europa Express City, Arriva Bus Transport Polska, Mobilis uznały za pozytywne dopuszczenie motocyklistów do ruchu po buspasach. Po pierwsze, kierowcy autobusów nie zgłaszają występowania zagrożeń ze strony motocyklistów. Dodatkowo ich obecność na pasach dla autobusów nie wpływa negatywnie na punktualność ZTM.

Co dalej?

Wiceprezydent Warszawy, Renata Kaznowska zaznacza, że pomimo przychylnych opinii kierowców, urzędników i policjantów na temat prowadzonych testów nie można przesądzać o dalszych wynikach. Przed warszawskimi kierowcami jeszcze wiele miesięcy prób. Czy przyniosą one te same, czy odmienne rezultaty, okaże się w czasie. W dwuletnim okresie próby ruch pojazdów na buspasach z udziałem motorów będzie obserwowany w warunkach o różnych natężeniu ruchu i zmiennych warunkach pogodowych.

A Wy, co myślicie na ten temat? Czy to dobry pomysł, by ruch motocykli przenieść na buspasy?

Żródło: Dziennik Gazeta Prawna

Artykuł Dopuszczenie motocykli do ruchu po buspasach pochodzi z serwisu TestHub.pl.