Opel to marka z wyjątkowo długą historią, można śmiało powiedzieć, że jest jednym z protoplastów motoryzacji, chociaż jak to bywa przy tak długiej działalności, miała swoje wzloty i upadki. Niestety przez ostatnie dziesięciolecia auta z błyskawicą w logo nie wyróżniały się na rynku, żeby nie powiedzieć, że na nim ginęły. Fakt nie można powiedzieć, że były totalnie złe. Były w miarę solidne, swoją awaryjnością nie odbiegały od konkurencji, pozwalały na bezproblemowe poruszanie się całym pokoleniom mieszkańców Europy. Brakowało im jednak „tego czegoś”, nie miały ani wyróżniającego designu, ani modeli budzących szczególne emocje, były, powiedzmy to sobie wprost, nudne. Na szczęście Opel napędzony nowym know-how i strumieniem pieniędzy z grupy PSA wstaje z kolan i zaczyna wypuszczać coraz odważniejsze projekty.

Nowy właściciel, nowe pomysły

Taki właśnie jest Crossland. Od razu widać, że to auto, które zrywa z dawnymi schematami marki i chce się wyróżniać na ulicy. Pierwsze co o tym świadczy to jego klasa/rozmiar/przeznaczenie, nazwijcie to jak chcecie. Opel nie miał do tej pory w ofercie małego, miejskiego crossovera, mimo wyraźnej mody na auta tego typu. Za to teraz oprócz naszego dzisiejszego w gościa, w gamie niemieckiej marki znajdziecie jeszcze dwa SUV-o-crossovery, czyli Grandlanda X i Mokke X. Czy nie za dużo? Według mnie nie, bo teraz właśnie takie auta, które mogłyby się wydawać niszowe są niekiedy prawdziwym przepisem na sukces. Wróćmy jednak do Crosslanda.

Pierwsze co zwróciło moją uwagę, kiedy podchodziłem do oczekującego na mnie samochodu, to to, jak umiejętnie przyciąga wzrok. Stoi przed nami auto, które nie atakuje nas kosmicznymi formami nadwozia, próżno szukać tutaj dziesiątek smaczków stylistycznych, czy patentów na wymyślenie koła od nowa. Nic z tych rzeczy. Przed nami stoi samochód, który wydaje się być stonowany w swoim designie, a mimo to automatycznie zawiesicie na nim wzrok. Myślałem, że to kwestia krwistej czerwieni, która pokrywała moją testówkę, ale kawałek dalej zaparkowane były inne Crosslandy w bardziej „poważnych” kolorach, a mimo to wrażenie było dokładnie takie same.

Głównym akcentem, który sprytnie przykuwa naszą uwagę jest optyczne podzielenie auta na trzy części. Mamy czarny dach i słupki, dodatkowo urozmaicone chromowaną listwą, poniżej połać blach w czerwonym kolorze i później znów czarny, tym razem matowy, dół. Tak prosta kompozycja, a jakże przyjemna dla oka. Cała sylwetka Crosslanda łączy w sobie swego rodzaju przysadzistość i lekkość małego auta. Gdzieś usłyszałem, że Crossland jest w pewnym sensie następcą Merivy. To teraz porównajcie sobie te dwa samochody. Nudny klocek, kontra o niebo świeżej wyglądający crossover. Taka zamiana, mi się podoba.

Trochę Insignii, trochę autorskich rozwiązań

W naszej testówce wyraźnie widać nawiązania do reszty nowych modeli marki, głównie z przodu. Front auta jest mocno podobny do tego znanego z flagowej Insignii, tutaj jednak sprawia wrażenie mniej poważnego, za to bardziej wesołego i przyjaznego. Na uwagę zasługują przednie reflektory, które są wykonane w technologii LED i szczególnie korzystnie wyglądają w nocy, oferując przy tym bardzo dobrą jakość „świecenia”. Mi jednak szczególnie przypadł do gustu tył auta. Ok możecie powiedzieć, że przecież nic się tam nie dzieje, ot zwykły płaski tył crossovera, jakich pełno na rynku. I pewnie po części będziecie mieli rację. Jest jednak jeden detal, który kompletnie odmienia to nudne wrażenie. Chodzi o światła. Nie wiem właściwie czemu na mnie tak działają, ale wyglądają jak z samochodu o wiele droższego. Są nowoczesne i eleganckie, a przy tym ani trochę nie snobistyczne.

I na koniec element, który wywołał u mnie niemałe zdziwienie, czyli klapka wlewu paliwa. Nie wiem z jakiego powodu, ale jest przeogromna. Gdyby ją odkręcić i użyć jako talerza, można by podać na nim naprawdę konkretne śniadanie. Nie jest to detal brzydki, czy przeszkadzający, jest po prostu dziwny. Z chęcią poznałbym historię, która za nim stoi.

Echa starego Opla…

Ok, z zewnątrz nowy Opel się obronił, sprawdźmy więc, jak jest w środku. A co do tego elementu mam najbardziej mieszane uczucia. Już tłumaczę dlaczego. Po pierwsze od razu widać najwięcej konotacji z wcześniejszymi Oplami, którymi jeździłem, i których mówiąc wprost nie jestem fanem. Natomiast, kiedy to pierwsze, niezbyt przyjemne wrażenie minęło, zacząłem zauważać, że tutaj może i jest trochę tak jak było, ale mimo to jest też o wiele lepiej. Na czym to tajemnicze „o wiele lepiej” polega?

Po pierwsze ilość miejsca, jak na tak małe auto jest wręcz zdumiewająca. Cztery dorosłe osoby mogą się rozsiąść jak królowie i nikt nikomu nie będzie przeszkadzał. A jak wsadzi się piątą osobę, to też obejdzie się bez bóli. Jak na klasę małego miejskiego crossovera jest bardziej niż dobrze. Kolejna sprawa to system multimedialny. Ten co prawda jest identyczny, jak w wielu autach z grupy PSA, ale to akurat bardzo dobrze, bo rozwiązanie jest proste, sprawdzone i intuicyjne. W porównaniu do czasów pierwszej Insigni jest to jak skok w nadprzestrzeń. Po trzecie kierownica, na pierwszy rzut oka może i sprawia wrażenie zbyt dużej i nieporęcznej, ale kiedy trzyma się ją w dłoniach negatywne odczucie znika jak błyskawica.

A reszta wnętrza? To określiłbym jako brakujące ogniwo pomiędzy nudnym, jak tabelki w excelu wnętrzami Volkswagenów, a często przekombinowanym stylem aut francuskich. Jest porządnie, intuicyjnie i przestronnie, dobra robota.

Teraz parę słów krytyki. Po pierwsze wyświetlacz head-up display, mały kawałek plastiku dumnie wysuwający się nad zegarami. Ok pomysł spoko, ale wykonanie nie warte dopłaty. Taki wyświetlacz ma sens jedynie, kiedy informacje są wyświetlana na szybie a nie na nieco tandetnie wyglądającej plastikowej „szybce”. Druga sprawa to lewarek zmiany biegów. Sam w sobie może nie jest brzydki, może nawet dobrze leży w dłoni, ale to jak pracuje, jak gigantyczne ma luzy, woła o pomstę do nieba. To nowy Opel a nie stary Polonez! Zdecydowanie do poprawki! I to właściwie tyle, więcej błędów nie zgłaszam. Widoczność jest w porządku, fotele są wygodne, bagażnik, jak na miejskie potrzeby wystarczający. Ruszmy się więc wreszcie i sprawdźmy jak to jeździ.

Dobry bigos smakuje nawet wielokrotnie odgrzewany

Silnik pod maską naszego Crosslanda to dobrze znany francuski 1.2 turbo, tym razem w wersji 110 konnej. Motor, który sprawia wrażenie mocniejszego niż jest w rzeczywistości, a przy tym zrównoważony w spożyciu. Jednak Crossland wcale nie jest taki mały, jak może się wydawać, miałem więc pewne obawy, czy nie będzie trochę mułowaty, albo nie będzie przepalać chorych ilości paliwa. Na szczęście obie te obawy okazały się być bezpodstawne. Z pewnością swoje trzy grosze dokłada do tego skrzynia, która choć tragiczna w użytkowaniu jest mistrzowsko zestopniowana i nie przeszkadza nawet brak szóstego biegu.

Auto chętnie rwie do przodu przy małych prędkościach, a i przy tych nieco większych nie traci rezonu. Piątka to typowy nadbieg, którego raczej nie będziecie używać w mieście, za to genialnie sprawdzi się w trasie, przy redukowaniu spalania. Crossland zadowala się około 6-6,5 litrami w mieście i około pięcioma litrami w cyklu mieszanym. Jak na to ile oferuje przestrzeni wewnątrz jest to wynik bardzo zadowalający.

Nieco gorzej sprawa ma się z prowadzeniem. Da się odczuć nastawienie na komfort kosztem precyzji. Nie znaczy to, że Opel prowadzi się jak Lublin na wytłuczonych resorach, można nim podróżować sprawnie i pewnie. Ja osobiście wolę jednak, kiedy auto jest bardziej zwarte i sztywniejsze, ale zdaję sobie sprawę z tego, że takie coś nie wszystkim będzie odpowiadać. Osobom, które jeżdżą spokojnie i dużo po mieście, na pewno będzie się to podobać, ponieważ w takich warunkach Crossland czuje się jak ryba w wodzie.

…wiosny nie czyni. Za to dobrze pokazuje nadchodzące trendy

Przyszedł czas na podsumowanie spotkania z nowym dzieckiem Opla. Czy zerwał z niechlubną historią ostatnich dwóch dekad w historii Opla? Według mnie jeszcze nie do końca, chociaż czuć znaczną poprawę. Kiedyś jeżdżenie autami z błyskawicą na masce było dla mnie nieprzyjemną koniecznością i to wrażenie minęło. W Crosslandzie czułem się dobrze, chociaż pewne rzeczy bym poprawił. Jedno jest pewne, po tym modelu czuć już, że idzie nowe i lepsze oraz mocno kibicuję Oplowi, aby wrócił do czasów swojej świetności, póki co z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że są na dobrej drodze. Cześć!

Niby zwykły klocek, ale jednak o wiele ciekawszy

Ta klapka od wlewu paliwa jest ogromna!

Bezpiecznie zaprojektowane, ale i funkcjonalne wnętrze.

Prawda, że ciekawszy od Merivy?

Osoba odpowiadająca za „światła” powinna dostać premię, oddzielnie za przednie…

Jak i za tylne

Na leśnych dukatach Crossland X poradzi sobie doskonale, ale dalej nie ma co się zapuszczać

Artykuł Jedna jaskółka…, czyli TEST Opel Crossland X 2017 pochodzi z serwisu TestHub.pl.

No właśnie, ktoś postawiony wysoko w grupie PSA, musiał wreszcie pójść po rozum do głowy i całe szczęście! Nagle Peugeoty z nijakich samochodów dla każdego i dla nikogo jednocześnie, przeistoczyły się w jedne z najciekawszych aut w swojej klasie, dostępnych na rynku. I dotyczy to niemal każdego segmentu, w którym francuska marka jest obecna. Fakt, nie mają może jeszcze jakiegoś modelu, który jest obiektem westchnień i nocnych marzeń małych chłopców. Mają za to coś, co w ich wypadku jest z pewnością cenniejsze. Produkują normalne i jednocześnie fajne samochody, genialne rozwiązanie. To coś jak buty NewBalance. Pasują każdemu, nie są przesadnie drogie, nie są przesadnie wystrzelone, a są po prostu fajne. Dzięki temu możecie je zobaczyć na klipach znanych i popularnych muzyków, na nogach nastolatków i 40-to letnich hipsterów. Po prostu fajnie je mieć i na takie właśnie kreuje swoje auta Peugeot, co wychodzi im nad wyraz dobrze.

Odświeżający lifting

Po tym przydługim wstępie, przejdźmy wreszcie do naszego dzisiejszego gościa, czyli Puegeota 308 SW w wersji po faceliftingu. Małe kombi, zbudowane na bazie miejskiego kompakta. Auto stworzone z myślą o upierdliwych handlowcach lub niezbyt zamożnych (ale i nie biednych), raczej młodych rodzinach. Takie właśnie są wszystkie samochody z tego segmentu, które są oferowane na naszym rynku. I wydawać, by się mogło, że trzysta ósemka też taka będzie. Jeżeli myślicie, że w tym momencie zaprzeczę, to jesteście w błędzie. Otóż 308 SW właśnie takie jest. Z tym, że nie do końca. Co przez to rozumiem? Już tłumaczę.

Nasz dzisiejszy gość właśnie taki jest. Musi taki być. Przecież właśnie w taką klientele celuje. To znaczy, że jest po prostu normalnym autem. Solidnie zbudowanym, budzącym poczucie bezpieczeństwa, sprawia wrażenie samochodu, na którym możemy polegać na co dzień. Jest małym, kompaktowym, dość pojemnym kombi. W sam raz dla młodej rodziny na dorobku, z małymi dziećmi na utrzymaniu. Ale ma też w sobie o wiele więcej i na tym „o wiele więcej”, chce się dziś skupić.

Przyjrzyjmy mu się najpierw z zewnątrz. Nasza testówka, jak to w przypadku testówek bywa, jest egzemplarzem dość doinwestowanym. Auto pokrywa perłowy biały lakier, diametralnie różny od zwykłej bieli pokrywającej pojazdy handlowców. Już sama farba wywołuje w naszych głowach wrażenie, że obcujemy nie ze zwykłym narzędziem, a czymś co można uznać za klasę wyższą. To trochę jak z iPhone-m. Niby technicznie nie przewyższa konkurentów na Androidzie, ale czuć, że to jest coś lepszego. Mimo że racjonalnie patrząc, nic o tym nie świadczy. Nadwozie jest bogate w obłości, które teoretycznie są już mocno passé, ale tutaj jakoś nie kłują w oczy. Uwagę zwracają za to agresywnie zarysowane lampy przednie. Reszta nadwozia wydaje się być nie obrzydliwie okrągła, a raczej harmonijna. Do tego dochodzą spore felgi z czarnych wnętrzem, które komponują się z całością wręcz fenomenalnie, nie odbierając przy tym komfortu, ale o tym później.

Jest zima, więc lepiej wsiąść do środka. Z resztą, tam jest fajniej

Fakt w 308 nie ma wielu odważnych krzywizn, czy przyciągających wzrok detali. Mimo to auto stanowi spójną i wyjątkowo atrakcyjną całość. Jak to się udało? Nie mam pojęcia, ale muszę przyznać, ze udało się świetnie. Nie stójmy jednak jak przed autem, bo trochę zimno i wejdźmy do środka, a  tam jest znacznie ciekawiej niż na zewnątrz. Nasza testówka była skonfigurowana w wysokim pakiecie wyposażenia Allure Plus, to też we wnętrzu było raczej na bogato, a nie ascetycznie. Wobec tego i jednocześnie mając w pamięci starsze Peugeoty, spodziewałem nawału przycisków, pokręteł i innych udziwnień. Niemałe było, więc moje zdziwienie, kiedy zobaczyłem jaki minimalizm panuje w 308. Na konsoli centralnej mamy dosłownie sześć przycisków i jedno pokrętło i tyle. I wiecie co?

Wygląda to super, a co ważniejsze wcale nie czujecie, że potrzeba ich więcej. Na przyciski „wyciągnięte” są najważniejsze funkcje, do których każdy chce mieć dostęp od ręki i bez zwlekania. Jest to odmrażanie przedniej szyby i ogrzewanie tylnej, światła awaryjne, zamykanie auta, przełączanie obiegu powietrza i pokrętło do kontrolowania głośności muzyki. Cała reszta funkcji jest sterowana przez, a jakże, ekran dotykowy. Swoją drogą też całkiem udany. System jest taki jak w wielu innych Peugeot-ach, Citroenach, czy nawet Oplach. To rozwiązanie sprawdzone i całkiem intuicyjnie. Działa szybko i bez denerwującego „wieszania się”. Na uwagę zasługuje jednak coś innego. 308 z całej palety aut, w których spotkałem się z tym systemem miała najbardziej czytelny wyświetlacz. Klienci docenią to szczególnie w trakcie słonecznych dni.

A jak z resztą wnętrza? W porównaniu do moich oczekiwań, niebywale wręcz dobrze. Oczywiście spora w tym zasługa odpowiedniej konfiguracji, ale nawet w biedniejszych wersjach nie powinno być dużej różnicy. Po pierwsze fotele. Dawno nie spotkałem się z równie porządnymi fotelami we francuskim aucie. W zasadzie to te w 308 są bardziej niemiecko-skandynawskie niż francuskie, są przyjemnie twarde, mają dobre trzymanie boczne i nie męczą nawet przy długich trasach.

Kolejną rzeczą jest kierownica i to muszę przyznać, była to dla mnie najdziwniejsza rzecz w tym aucie. Jest po prostu mikroskopijnie mała! Czujecie się jakbyście nie trzymali w ręku prawdziwej kierownicy, a raczej taką zabawkę podłączaną do komputera lub konsoli. Wrażenie potęgują kuriozalnie duże łopatki (kompletnie dziwne w aucie tego typu). Jednak to chwilowe parskanie śmiechem jest skutecznie gaszone, kiedy chwile poprowadzicie. Wtedy okazuje się, że rozmiar, ani łopatki nie są źródłem jakichkolwiek problemów, a wręcz przeciwnie używa się ich bardzo przyjemnie.

Następną niestandardową cechą naszego Peugeota są zegary. Tych nie znajdziecie tak jak w normalnych samochodach, bezpośrednio za kierownicą. Tutaj znajdują się na szczycie deski rozdzielczej, tak że teoretycznie macie je widzieć nad „kółkiem”. Jak jest w praktyce? To zależy od Waszego wzrostu, ale mimo wszystko prawie zawsze nawet ta mała kierownica będzie Wam je lekko zasłaniać.

Wypada też powiedzieć parę słów o ilości miejsca, bo w przypadku zakupu auta z tego segmentu jest to kwestia niezwykle ważna. Tutaj Francuzi stanęli na wysokości zadania i pasażerowie nie będą narzekać. Szczególnie dobrze sprawa wygląda po prawej stronie auta. Schowek, który swoją drogą jest naprawdę pojemny, został przesunięty mocno do przodu. Tym posunięciem, projektanci wygospodarowali dużą ilość miejsca na nogi pasażera, co z kolei pozwala mu się przysunąć do przodu. To przekłada się na królewską ilość miejsca dla osoby siedzącej za nim. Dla młodych rodziców z małym dzieckiem, którzy montują z tyłu wózek, tyłem do kierunku jazdy, będzie to prawdziwe błogosławieństwo.

Bagażnik, co prawda nie jest największy w klasie (chociaż spójrzmy prawdzie w oczy, jak wiele znaczy te dodatkowe kilkanaście litrów?), jest za to ustawny i pozbawiony denerwujących, wystających kształtów. Jeżeli będziecie potrzebować przewieźć coś większego, z pewnością docenicie system składania oparcia tylnej kanapy, za pomocą dwóch, wygodnych dźwigni.

Polot francuski, ale sprawność niemiecka

Czas przejść do kwestii prowadzenia. Auta pokroju 308 SW nie są raczej trzymane pod kocem, za to tłuką spore przebiegi. Ważne, więc aby kierowca nie męczył się i nie denerwował prowadzeniem na poziomie Nysy pod pełnym obciążeniem. We wcześniejszych Peugeot-ach, którymi jeździłem bywało z tym różnie. Owszem były auta, które jeździły przyzwoicie, ale gros z nich pływało po drodze niczym ponton Janusza wędkarza na wyprawie po Szczupaka. Pisze „Szczupak” wielką literą, bo jak wiadomo ta ryba jest królem wód, tak jak lew jest król dżungli. Ok, średnio śmieszne gadki na bok, pomówmy nieco o konkretach.

308 SW jest zdecydowanie najlepiej prowadzącym się Peugeot-em jakim miałem okazję jechać. Nie ma tu nic, co przywodzi na myśl francuskie, stereotypowe auta. Prowadzenie jest sztywne, bezpośrednie i konkretne. Zawieszenie świetnie balansuje pomiędzy precyzją prowadzenia a komfortem podróżowania. Wszystko to nawet na sporych felgach z oponami o niskim profilu. Mocno czuć, że inżynierowie francuskiej marki wzorowali się na swoich konkurentach z VW i Forda. I bardzo dobrze! 308 jest autem, którym po prostu przyjemnie się jeździ na co dzień. Nie jest zbytnio wymagające uwagi, a przy tym nie jest kluchowato rozlazłe. Oczywiście jeżeli, ktoś miałby ochotę szaleć tym autem na krawędzi jego możliwości to szybko wyłapie, gdzie producent poszedł na kompromis. Ale te samochody nie służą do ścigania, mają być dobre i przyjazne przy codziennej eksploatacji i Peugeot taki właśnie jest.

A jak ma się sprawa silnika i skrzyni biegów? Tutaj po raz kolejny znajdziemy sprawdzony tandem, montowany w wielu innych autach z koncernu PSA. Pod maską znajduje się 3 cylindrowy silnik o pojemności 1.2 litra, w przypadku naszej testówki generujący 130 koni mechanicznych. Jest to najmocniejsza odmiana tego silnika i według mnie najlepsza. Za przekazywanie mocy na koła odpowiedzialna jest skrzynia automatyczna o 6-ciu przełożeniach. Ta może nie jest tak dobra jak DSG w Volkswagenie, co w żadnym wypadku nie oznacza, że jest zła. Doskonale rozumie się z silnikiem, zmienia biegi aksamitnie gładko, jedynie w trybie manualnym mogłaby reagować szybciej. Jeżeli chodzi o spalanie, tutaj można spokojnie stwierdzić, że Peugeot jest średnim uczniem w swojej klasie.

Producent deklaruje 4,7 litra na 100 km w cyklu mieszanym i poza miejskim, co nie mija się zbytnio z prawdą i spokojnie możecie uzyskać wartości w granicach  5-5,2 litra. W mieście auto według producenta powinno spalać około 5,9 l/100 km. Mi się ta sztuka nie udała i podejrzewam, że uzyskanie tej wartości wymaga PESELu zaczynającego się od liczb mniejszych niż 60. Przy niezbyt dynamicznej jeździe udało mi się uzyskać wynik 6,7 litra, ale bardziej trzeba się liczyć z wartościami powyżej 7 litrów.

Świetne auto, ale drogie…

Nadszedł czas na podsumowanie spotkania z 308 w wersji SW. Jedno jest pewne, dawno nie czułem się równie dobrze w żadnym aucie z lwem na masce i chyba żadnym nie jeździło się na co dzień równie przyjemnie. Do tego dochodzi bardzo dobra funkcjonalność i ciekawe, bardzo dobre wnętrze. Na silnik, skrzynie, czy choćby pojemność bagażnika również nie ma co narzekać. Jedyne co trochę psuje obraz 308 to jego ceny, te są według mnie nieco za wysokie, jak na auto w tej klasie, fakt bardzo dobre i bardzo przyjemne auto, ale to dalej małe kombi, dla młodej rodziny. Mimo wszystko mam nadzieję, że auto będzie się dobrze sprzedawać, co zachęci Peugeota do pójścia dalej tą właśnie dobrą drogą, po której właśnie zaczął iść. Cześć!

Nowe reflektory przednie są o wiele ładniejsze.

Tył auta, jest zdecydowanie najmniej porywający.

Jeżeli zależy Wam na walorach wizualnych, te felgi to must-have!

Po liftingu 308-ka jest bardziej rasowa.

Naprawdę to jedno z lepszych aut w swojej klasie!

Prostota i nowoczesność. Klasa!

Dziwne, ale wygodne "kółko".

W trybie SPORT, zegary świecą się na czerwono, a z głośników jest puszczany dźwięk silnika -,-

Artykuł [TEST] Peugeot 308 SW – francuz z niemieckimi genami pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Opinie na temat aut Ssangyonga są podzielone, niektórzy uważają, że to azjatyckie badziewie. Natomiast Ci z nieco bardziej otwartymi umysłami zdążyli już zauważyć, że w Korei wyrasta kolejny poważny konkurent dla producentów z Europy. Ssangyong co prawda nie jest jeszcze „drugim Hyundaiem”, chociaż widać, że mocno prze do przodu. Prawdopodobnie dogoni swojego kolegę z kraju szybciej niż można się tego spodziewać. Wróćmy jednak do przedmiotu naszego dzisiejszego testu.

Kosmetyka, ale przemyślana

Zmiany w Korando są w zasadzie bardziej kosmetyczne niż rewolucyjne. Zresztą, czas na poważne kroki nastąpi już wkrótce przy okazji prezentacji nowego modelu, a to jeżeli wierzyć ćwierkającym ptaszkom, już niebawem. Póki co lekko uatrakcyjniono wygląd auta i poprawiono parę technicznych niedociągnięć. To co zauważymy już na pierwszy rzut oka to przemodelowane lampy przednie, które dodatkowo zyskały modny pasek diod LED, służących jako światła do jazdy dziennej. Dodatkowo przeprojektowano również grill i światła przeciwmgielne. Musicie przyznać, że zmian nie jest za wiele, mówiąc delikatnie. Ale jak się okazuje, wcale nie musiało być ich dużo, bo charakter przodu auta momentalnie przeobraził się w bardziej agresywny i przyciągający wzrok. Korando sprawia wrażenie bardziej nowoczesnego, „odważniejszego” i stabilniej osadzonego na drodze. Ten drobny lifting Ssangoyonga jest świetnym przykładem tego, jak wiele można osiągnąć robiąc małe rzeczy, wystarczy tylko działać z głową.

Koniec brzydkich Ssangyongów!

Reszta karoserii Korando pozostała niezmieniona, więc nie będę poświęcał jej więcej czasu, dociekliwych odsyłam do „zimowego” testu. W krótkich, żołnierskich słowach, mamy do czynienia z samochodem solidnym. O stonowanym designie, które może nie powala swoją stylistyką, ale z pewnością nie ma się tutaj do czego przyczepić. Czasy, kiedy małe dzieci płakały widząc Ssangyonga na ulicy, a później moczyły się w nocy przez kolejny miesiąc, odeszły, miejmy nadzieję, że bezpowrotnie.

Kontynuacje małych, dobrych zmian, czyli wnętrze Korando

Delikatne zmiany nie ominęły również wnętrza Korando. Oczywiście jeżeli siedzieliście w aucie sprzed liftingu to tutaj poczujecie się jak w domu, z tym że w świeżo wysprzątanym i pachnącym, a zużyte sprzęty zostały wymienione na nowe. Także tutaj nie spodziewajmy się jednak rewolucji, mamy do czynienia raczej z kosmetyką, szczęśliwie, równie dobrze przemyślaną. Pierwszą rzeczą, która od razu rzuci nam się w oczy to kierownica. Jest teraz o wiele agresywniej stylizowana, pozbyliśmy się obłości i marnej jakości plastiku, które przywoływały na myśl smutne lata 90-te. Teraz „kółko” w Ssangyongu nie ma się czego wstydzić, jest poręczne, lekko sportowe i dość eleganckie, a przy tym nie straciło nic ze swojej ergonomii.

Pseudo-drewniane wstawki na desce rozdzielczej zastąpiono takimi  z pseudo-karbonu i chociaż zazwyczaj nie jestem fanem, ani jednego, ani drugiego, to tutaj udawane włókna węglowe nawet dają radę. Nie kolą zbytnio w oczy, a wręcz dodają wnętrzu nieco elegancji.

God bless you!

Natomiast zmiana, którą ja osobiście doceniam najbardziej to poprawiony soft w systemie multimedialnym. Wreszcie można to ustrojstwo obsługiwać, bez używania wulgaryzmów, czy w skrajnych wypadkach, leków na uspokojenie. Wszystko działa płynnie, cały system jest dość intuicyjny, a zegar wreszcie pokazuje realną godzinę, a nie randomowe liczby. Prośby zostały wysłuchane, należy się plus.

Co do reszty wnętrza, tutaj wszystko zostało po staremu. I bardzo dobrze! Mamy dużą ilość miejsca dla każdego z pasażerów, naprawdę pokaźną ilość miejsca nad głową. Brak wybrzuszenia w podłodze na tunel środkowy, również jest dodatkowym atutem. Bagażnik może nie powala swoimi rozmiarami, patrząc na całkowite wymiary auta, chociaż raczej nie będziecie mieli problemu ze spakowaniem czteroosobowej rodziny na urlop na Mazurach.

Trochę pochwał, trochę narzekań, czyli Ssangyong na drodze

À propos podróży, to najwyższy czas odpalić silnik i ruszyć w drogę. Poprzednim razem testowaliśmy wersję z dieslem, automatem i napędem na przód, tym razem dostaliśmy auto z silnikiem benzynowym, również automatyczną skrzynią, za to napęd tym razem był przekazywany na 4 koła. Właściwie to lepszym określeniem będzie, że istnieje możliwość przekazywania napędu na wszystkie koła, bo na co dzień auto jest dalej przednio-napędówką z dołączanym w razie potrzeby tyłem. Poprzednim razem nieco brakowało mi tego rozwiązania, szczególnie na ośnieżonych leśnych duktach. Kiedy masa auta dawała o sobie znać i Korando miało niekiedy problemy z podjechaniem pod bardziej strome wzniesienie, nieporadnie się ślizgając. Tym razem z uwagi na okoliczności pogodowe nie mogłem sprawdzić jak zachowa się wersja AWD na śniegu, na szczęście natura dała mi substytut w postaci nasiąkniętej, po deszczach gliny.

Twardziel za małe pieniądze

Muszę przyznać, że różnica we właściwościach jezdnych, zwłaszcza w terenie, jest zauważalna i znacząca, oczywiście na korzyść wersji 4WD. Auto prze do przodu pewnie i wjeżdża w miejsca, które na pierwszy rzut oka wydają się dla niego niedostępne. Nawet „zwykłe” opony nie przeszkadzały mu znacząco w przegramoleniu się przez śliską glinę, wypełniającą koleiny. Co prawda Korando, to wciąż nie rasowa terenówka i w naprawdę ciężki teren nie ma się co nim pakować.

Musimy pamiętać, że to jedynie SUV, za to bardzo dzielny jak na swoją klasę. Rzeczą, która dodatkowo działa na korzyść Ssangyonga, jako solidnego narzędzia do pracy w terenie, to fakt prostoty tego auta. Przed zjechaniem z utwardzonej drogi nie spędzicie 10 minut na ustawianiu odpowiedniego trybu jazdy i reszty „niezbędnych” parametrów. Tutaj po prostu jedziecie nie przejmując się za bardzo co będzie dalej, bo Korando da sobie rade samo. Po raz kolejny okazuje się, że najprostsze narzędzia często bywają również tymi najskuteczniejszymi.

Kiepski silnik, ale reszta ok

No dobrze, wiemy już jak jest poza asfaltem, a jak w porównaniu do poprzedniej wersji, nasza nowa testówka sprawdziła się na polskich drogach. Tutaj niestety przewaga, którą wersja z benzyną i napędem na obie osie zyskała w terenie, bardzo szybko topnieje. Silnik diesla wyraźnie lepiej radził sobie z wprawianiem w ruch sporej bryły Korando, a przy tym robił to o niebo ciszej. Benzyna o mocy 149 KM, kiedy potraktujecie ją choć odrobinę ostrzej, zaczyna wyć wniebogłosy, jak uszkodzona pralka. Zdecydowanie nie będzie to jeden z Waszych ulubionych dźwięków. Do kwestii dynamiki również można się przyczepić, ogólnie tragedii nie ma, samochód jest stanie poruszać się sprawnie, jednak diesel pod maską robi to po prostu lepiej.

Nie inaczej jest ze spalaniem. W cyklu miejskim musimy się liczyć z wynikami co najmniej na poziomie 9 litrów, a dobicie do 12 to tak naprawdę chwila braku kontroli w delikatnym obchodzeniu się z gazem. Na trasie będzie nieco lepiej, tutaj komputer pokładowy pokaże około 8 litrów na setkę, na wskazania poniżej tej wartości raczej nie ma co liczyć. Same właściwości jezdne na asfalcie nie różnią się absolutnie niczym od poprzedniej wersji. Jest w miarę stabilnie i jako tako precyzyjnie, nie ma co się jednak oszukiwać, że Korando to połykacz zakrętów, ale też nie próbuje udawać, że nim jest.

Kilka słów na koniec

Podsumowując spotkanie z poliftowym Korando (chociaż, niektórzy nazywają go nowym modelem) trzeba przyznać, że to znane danie, zaserwowane w nieco zmienionej formie, które nadal jest równie smaczne. Zmiany chociaż kosmetyczne, nadały mu atrakcyjności i świeżości. Zlikwidowano drażniącą bolączkę w postaci obsługi multimediów i wszystko teraz działa tak jak powinno. Samochód jest naprawdę solidną propozycją dla osób, które używają auto nie tylko do wożenia rodziny, ale również bardziej użytkowo, na przykład w pracy. Idealnie nadaje się dla osób posiadających działkę na odludziu, którym szkoda taplać w błocie i rysować o chaszcze droższe SUV-y.

Natomiast jeżeli chodzi o wybór idealnej wersji, to swoją uwagę należy skierować w kierunku auta z automatem, napędem na wszystkie koła i dieslem pod maską, ponieważ silnik benzynowy niezbyt dobrze radzi sobie z tym całkiem sporym samochodem. Ssangyong udowadnia po raz kolejny, że konsekwentnie idzie obraną przez siebie drogą i zmierza w dobrą stronę. Co prawda na razie stawia jeszcze nieśmiałe, małe kroki, widać za to, że z każdym kolejnym nabiera rozpędu. Ta marka jeszcze nas wszystkich zaskoczy. Do następnego!

Bagażnik niczego sobie, chociaż mógłby być nieco większy.

Spory prześwit ułatwia brodzenie w wysokiej trawie.

Nieco odświeżone wnętrze, na uwagę szczególnie zasługuje kierownica.

Fotele dobrze trzymają na boki, ale na dłuższych trasach komfort mógłby być lepszy.

Duża ilość miejsca i płaska podłoga, nie potrzeba niczego więcej.

Nowe reflektory wyglądają o klasę lepiej.

Koreański transformers

Zdjęcie z cyklu Ssangyong zdobywca świata, jak widać można nim dojechać do samego końca drogi.

Z tyłu auto wygląda najmniej atrakcyjnie.

Auto w sam raz na wypad na ryby, dojedziecie nad sam brzeg rzeki.

Artykuł [TEST] Drobne zmiany, dobry efekt – Ssangyong Korando po faceliftingu pochodzi z serwisu TestHub.pl.

How are you się czujesz?

Model Edge na naszym rodzinnym rynku nie zdobył, póki co, zniewalającej popularności. Czy słusznie, postaram się wykazać później. Dlaczego tak się dzieje? Między innymi dlatego, że boimy się nieznanego, a częściowo też dlatego, że Ford nie przyłożył się wystarczająco do promocji swojego dziecka. Z racji, że centrala marki z niebieskim owalem w logo nie traktuje nas wciąż jako partnerów do współpracy, przesyłamy specjalne podziękowanie salonowi Auto Nobile za udostępnienie auta do testu. A chyba jest za co, z resztą ocenicie sami po całej lekturze.

Ciekawy, ale nie szokujący

Moje pierwsze spotkanie ze śnieżnobiałym Edgem odbyło się w samym początku pięknej polskiej wiosny, przy akompaniamencie drobnych i równie białych kwiatów wiśni. W tej scenerii prezentował się wybitnie godnie. Godnie, dostojnie i efektownie, a przy tym „obco”. Do tego stopnia, że stojąc w korku obok totalnie kosmicznego, elektrycznego Renault Twizy, czułem że reszta użytkowników warszawskich ulic patrzy na nas z równym zaciekawieniem. Nawet kierowca tego cudacznego francuskiego „pojazdu”, korzystając z przymusowego na światłach postoju, zagadał mnie o moje auto. To dość dobrze oddaje, jak bardzo egzotycznym autem na polskich drogach jest ten amerykański SUV.

Mam mieszane uczucia, czy to całe zainteresowanie jest zasadne, czy wręcz przeciwnie. Edge oczywiście wygląda niesztampowo, ale przy tym nie jest jakimś wyrwanym z kontekstu ogromnym krążownikiem. Kiedy dochodziłem do niego na parkingu, momentalnie rzucał się w oczy. Zastanawiałem się tylko, ile w tym udziału biało-perłowego lakieru, sporej ilości chromu i wielkich 21-calowych felg (specjalnie dla wersji Vignale), a ile amerykańskiego ducha. Czy Edge wygląda ostentacyjnie? Tak i nie. Tak, bo jest kompletnie inny niż to, co możemy zobaczyć u europejskiej konkurencji, a co za tym idzie przyciąga wzrok każdego w okolicy. Nie, bo nie szokuje rozmiarami, które nie są szczególnie szalone, ani formą, bo ta mimo tego, że jest „inna” to nie jest ani groteskowa, ani cudaczna, nawet na polskich ciasnych drogach.

Większy niż myślisz, ale mniejszy niż się wydaje

Jak duży jest SUV Forda? Żeby to sprawdzić stanąłem najpierw obok BMW X3, które przy Edge’u wydawało się dziecięcą zabawką i obok X5 i tutaj sprawa wyglądała z goła inaczej. Ford jest nieco mniejszy, niż duży SUV z Bawarii, a przy tym sprawia wrażenie równie, o ile nie bardziej, poważnego. Jedno jest pewne, auto budzi respekt. Potężny chromowany grill, mocne, odważne przetłoczenia, lekko „wkurzone” przednie reflektory, wspaniałe LED-owe światła z tyłu, przecinające tylną klapę, ogromne połacie blachy i małe szyby. Wszystko razem tworzy wizerunek samochodu, z którym nie ma żartów, kiedy pojawi się znienacka we wstecznym lusterku. Jeżeli chodzi o prezencję, nie ma się do czego przyczepić. Oczywiście, ten styl nie każdemu przypadnie do gustu, nie sposób jednak odmówić mu oryginalności i polotu. Najlepiej będzie, żebyście sprawdzili zdjęcia i wyrobili sobie własną opinię. Ja jestem jak najbardziej za tą oryginalną stylistyką, wybijającą się na opatrzonym europejskim podwórku.

Co ciekawe Edge robi to wszystko mimo swojego stażu na rynku. Oczywiście nie na naszym rodzimym, tylko ogólnoświatowym, bo ten SUV jest sprzedawany już od dekady! A teraz spójrzcie na niego i sami sobie odpowiedzcie, czy jest coś, co przy takim wieku wygląda w tej klasie równie świeżo? Według mnie nie.

Amerykańska przestrzeń, europejska solidność

A jak jest we wnętrzu? Osoby, które wcześniej spotkały się z barokowymi i kiczowatymi autami zza wielkiej wody, mogą być mocno zaskoczone. „Przedział pasażerski”, jest zaprojektowany i wykonany w 100% na europejską modłę. Próżno szukać tutaj tanich skrzeczących plastików, bezmyślnie zaprojektowanych przycisków i innych temu podobnych wydurnień. Mamy za to do dyspozycji iście amerykańską ilość miejsca, całkiem niezłe materiały, przemyślane i ergonomiczne rozwiązania. Co więcej, producent do naszej dyspozycji oddał również kontakt do podłączenia dowolnego sprzętu, z tym, że wtyczka jest, a jakże, amerykańska.

Dodatkowo, jeżeli wybierzcie pakiet Vignale, zasmakujecie nieco luksusu, w postaci eleganckiego wzoru przeszyć na skórze foteli i garści napisów Vignale, które skutecznie podnoszą prestiż Na chwilę uwagi zasługuje nagłośnienie firmowane przez SONY, które doskonale umili każdą podróż. Nie da się wyzbyć wrażenia, że Edge to auto stworzone do podróżowania cała rodziną, zarówno na krótkie, jak i długie dystanse. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie, a przy tym nie odczuwamy, że musimy z czegoś rezygnować, bo jeździmy autobusem. Za to wielki plus.

And suddenly, zakręty!

No dobrze, ale ten kto miał okazję jeździć europejskimi Fordami, ten wie, że słyną one z bardzo dobrego prowadzenia, możliwe że najlepszego w swojej klasie. A jak jest z Edgem, który urodził się i wychował na prostych highway’ach pozbawionych zakrętów i dziur, jakże typowych dla naszych rodzimych dróg i bezdroży? Na szczęście podwozie i silnik nadążają za resztą auta i nie zawodzą gustów Europejczyków. Prowadzenie i sposób resorowania nie jest ukierunkowany w stronę sportu, jak ma to miejsce na przykład w SUV-ach z Bawarii. I właściwie to bardzo dobrze, bo przecież nie o ściganie się tu chodzi, a sztywne zawieszenie mogłoby skutecznie psuć przyjemność dostojnego połykania kilometrów, zwłaszcza na 21-calowych chromowanych felgach (wersja Vignale). Właśnie słowo dostojnie, idealnie obrazuje to jak auto zachowuje się na drodze. Najlepiej czuje się przy spokojnym połykaniu kolejnych kilometrów.

Nie oznacz to broń Boże, że Edge boi się zakrętów, co to, to nie! Auto jest zwarte, prowadzi się precyzyjnie i nawet mimo dużych rozmiarów nie stresuje, kiedy jedziemy po zakrętach w gęstym ruchu miejskim. Zawieszenie dobrze radzi sobie z dziurami, skutecznie izolując nas od niedoskonałości nawierzchni, nie bujając przy tym jak kuter, pijanego rybaka z Kołobrzegu.

Silnik jest dobry, ale dlaczego jest tylko jeden?!

Nieco rozczarowuje mizerny wybór silników, a właściwie to mamy do dyspozycji jeden silnik. Co prawda w dwóch wariantach mocy, ale to jednak tylko jeden diesel. Trochę słabo. Przydałaby się jakaś mocniejsza benzyna. Ale z tego co wiem Ford poszedł po rozum do głowy i ma przygotować ponad 300 konną wersję z benzyniakiem pod maską, więc jeszcze chwilę wstrzymam się z lamentem. Póki co na otarcie łez na pokładzie znajdujemy świetną skrzynię automatyczną. Idealnie rozumie się ze wspomnianym wcześniej dieslem, zapewniając zadowalającą dynamikę i powściągliwość jeżeli chodzi o spalanie. Przez czas testu Edge konsumował średnio między 8.9 a 10 litrów oleju napędowego na 100 km. Liczby może nie powalają na kolana, ale jeżeli dodacie do tego moją zwyrodniałą, ciężką stopę i poruszanie się głównie w obrębie Warszawy, to zaczyna być to już bardzo dobry wynik, jak na tak duże auto wypchane po brzegi skórą i elektroniką.

Niekochane, chociaż dobre dziecko

Przyszedł czas na podsumowanie spotkania ze śnieżnobiałym Edgem. Jak sprawdził się na polskiej ziemi? Zaskakująco dobrze. Próżno w nim szukać amerykańskich przywar w negatywnym znaczeniu tych słów. SUV Forda połączył w sobie pozytywne cechy aut z obu kontynentów, tworząc smaczny bigos. Tak wiem, że macie jeszcze do niego wstręt po świętach, ale przecież dobry bigos jest spoko. Mamy tutaj typową dla amerykanów przestronność, wygodę i spokój połykania drogi, a do tego europejskie prowadzenie, oszczędny i dynamiczny silnik i porządne materiały. W gratisie dostajemy oryginalny wygląd i poczucie, że w zalewie takich samych SUV-ów jesteśmy na swój sposób wyjątkowi. Nie wydając przy tym góry pieniędzy. Gdyby popracować nieco nad ilością wersji wyposażenia i koniecznie nad większą ilością silników to Edge mógłby nieźle namieszać na europejskim rynku, trochę szkoda, że producent traktuje akurat to dziecko, nieco po macoszemu, bo zdecydowanie zasługuje na więcej uwagi. Do następnego!

Tekst: Marcin Witkowski

Foto: Łukasz Krawczyk, Marta Witkowska, Marcin Witkowski.

Reflektory podobne zupełnie do nikogo

Ten napis jest dosłownie wszędzie

Dat ass!

Kawał porządnego wozu!

Tak zamknięty...

A tak otwarty

Można mieć wątpliwości, kto błyszczy bardziej Edge, czy Narodowy.

Artykuł [TEST] Ford Edge, czyli owoc miłości amerykańsko-europejskiej pochodzi z serwisu TestHub.pl.