Tak, prezes jeżdżący BMW serii 7 w odmianie 750i, z pewnością nie musi się zawracać sobie głowy spóźnieniami. 3,9 sekundy do setki oraz troszkę ponad 10 sekund do 200 km/godz., sprawiają, że nawet bardzo późne wyjście z biura lub domu, nie powinno stanowić większego problemu w dotarciu, w umówione miejsce na czas. Jedyne co może przeszkodzić prezesowi w planach to paliwo, a dokładniej postoje na jego tankowanie, ale… o tym wszystkim przeczytacie w moim teście, zapraszam.

Seria 7, czyli topowa limuzyna w gamie BMW

BMW serii 7 to najdroższy i najbardziej luksusowy sedan w gamie modeli bawarskiego producenta. Aktualna odmiana „siódemki”, oznaczona kodem G11 lub G12 (wersja długa), zadebiutowała na salonie motoryzacyjnym w Genewie, w roku 2015. W tym samym roku trafiła do produkcji. Pod koniec 2018 roku auto doczekało się modernizacji, zarówno technicznej, jak i stylistycznej. Ta druga była na tyle duża, że niektórzy zaczęli mówić o premierze nowego modelu.

4, 6, 8, a może 12 cylindrów pod maską?

W ofercie znalazło się bardzo wiele odmian silnikowych, poczynając od jednostek 2-litrowych, kończąc na 6-litrowym V12. Najmniejsze jednostki napędzały wersje hybrydowe przed liftingiem, natomiast „v dwunastka” została wycofana niedługo po liftingu.

Najpopularniejsze odmiany „siódemki” to 3-litowe, rzędowe benzyny i diesle o mocach wahających się między 260, a 340 koni mechanicznych. BMW oferowało w ubiegłych latach jeszcze diesla o mocy 400 koni, ale stał się on prawdopodobnie ofiarą coraz ostrzejszych norm spalin.

750i, czyli 4,4 litrowe V8 z podwójnym turbodoładowaniem…

Samochód, którym jeździłem to najmocniejsza aktualnie wersja serii 7, czyli 750i xDrive. 750i oznacza, że pod maską kryje się silnik V8 o pojemności 4,4 litra. Motor jest podwójnie turbodoładowany i generuje 530 koni mechanicznych oraz 750 Nm momentu obrotowego. Dzięki stałemu napędowi na 4 koła – xDrive, auto katapultuje się do pierwszej setki w niecałe 4 sekundy. Uwaga! Ponad 2 tony masy i 4 sekundy do 100 km/godz. Robi to wrażenie! Ale… o wrażeniach za chwilę. Najpierw obejrzyjmy ten samochód.

Seria 7 to limuzyna przez wielkie „L”

„Siódemka”, która znalazła się w moich rękach, wyposażona była w pakiet stylistyczny M, który obejmował zarówno elementy zewnętrzne, jak i wewnętrzne.

Moim zdaniem pakiet M „robi robotę” w tym pojeździe. Jest on wg. mnie, konieczną do zaznaczenia opcją na długiej liście dodatków. Na zewnętrzne elementy stylistyczne „M pakietu” składają się zderzaki, specjalne wzory felg, lakierowane zaciski hamulcowe oraz dwa znaczki „M” umieszczone na każdym z błotników. Ostre linie i agresywny wygląd przedniego zderzaka dodają charakter temu autu, bez nich „siódemka” wygląda kiepsko…

Laserowe światła powodują, że nic się przed nami nie ukryje

Laserowe światła przednie są… FENOMENALNE. Tak, pozwólcie powtórzę to jeszcze raz, fenomenalne. W nocy system oświetlenia sprawia wrażenie jakby jechało się… w dzień. Do tego wszystkiego dochodzi doświetlanie zakrętów, i to nawet tych odległych lub łuków, oraz poboczy. Wszystko to sprawia, że mamy pełną kontrolę nad poprzedzającym nas otoczeniem. Laserowe światła kosztują ok. 9000 zł dopłaty, ale to dodatek, w który trzeba zainwestować.

To co najlepsze odnajdziemy wewnątrz

Po otwarciu drzwi, pierwszym co nas wita to ogrom prawdziwej skóry w kontrastowych kolorach. Wystrój wnętrza oczywiście podlega konfiguracji, ale to co zawsze otrzymamy to materiały najwyższej jakości, które od samego wejścia robią niesamowite wrażenie. Skóra jest praktycznie wszędzie, a przełączniki wykonane są z metali wysokiej jakości. Ilość plastiku jest minimalna. Nie ma mowy o odczuciu oszczędności przy tworzeniu tego samochodu.

Kierownica sportowa M, metalowe nakładki na pedałach i metalowe nakładki progowe przypominają o pakiecie M, w tym samochodzie. Na tym akcesoria M się jednak kończą. Seria 7 to najpierw luksusowa limuzyna, a dopiero potem „sportowa”.

Fotele, czyli mobilny salon SPA

Fotele w tym aucie, to praktycznie osobna historia. Są miękkie i wykończone przyjemną w dotyku skórą. Wyposażone w wiele trybów masażu, wentylację i podgrzewanie, skutecznie umilają czas podróży. Mogą być konfigurowanie na bardzo wiele sposobów, praktycznie każdy element da się ustawić. Głowę otulają potężne zagłówki, które również są regulowane. To wszystko odbywa się za pomocą paneli z przyciskami na bokach foteli. Nie ma tu mowy o manualnym ustawianiu.

W tym miejscu muszę wspomnieć o jednej nieprzyjemnej rzeczy. Samochód miał ok. 12 000 km przebiegu, a fotele… były wyraźnie zabrudzone od spodni. Jeśli planujecie zakup siódemki lub innego BMW z takimi fotelami, to uważajcie na białe skóry. Może warto wybrać inny kolor lub pomyśleć o profesjonalnym zabezpieczeniu fotela.

Pozycja za kierownicą jest… specyficzna

Komfort podróżowania w fotelach komfortowych, bo tak nazywa je BMW, jest na bardzo wysokim poziomie, ale… po godzince z małym „hakiem” zaczynały mnie boleć plecy. Być może to kwestia złego ustawienia fotela, choć ja winą obarczyłbym niewygodną pozycję za kierownicą. Koło kierownicze ma bardzo ograniczony zakres regulacji w płaszczyźnie poziomej i nie da się go dostatecznie daleko wysunąć. Tak, w aucie za kilkaset tysięcy występują problemy z regulacją kierownicy.

Poszukując wygodnej pozycji za kółkiem sprawdziłem wiele ustawień. Gdy usiadłem dosyć blisko kierownicy, aby mieć dobre podparcie barków, to nogi pozostawały mocno ugięte. Lewa do tego stopnia, że po krótkiej przejażdżce zaczęło robić się bardzo niewygodnie. Po odsunięciu się od kierownicy tak, aby nogi znalazły się w wygodnej pozycji, doskwierało mi zbyt słabe podparcie barków. Na dłuższą metę wybrałbym to drugie ustawienie, które zapewniało dobry komfort, jednak wciąż do ideału było daleko

Czas na szybką przejażdżkę

Po uruchomieniu silnika do uszu kierowcy i pasażerów dochodzi piękny bulgot silnika V8. Nie jest on tak głośny jak np. w testowanym kiedyś przeze mnie BMW M850i, ale nie ustępuje charakterem. Jest bardziej subtelny i elegancki, czyli po prostu cichszy. W kabinie jest bardzo cicho, a silnik słychać tylko podczas przyspieszania. Umila on podróżowanie i nie jest natarczywy.

Limuzyna BMW, czyli maksimum komfortu i radość z jazdy

Pierwsze kilometry w „siódemce” powodują, że kierowca nabiera respektu do tego auta. Samochód sprawia wrażenie potężnego. Było to na tyle silne, że chwilami nie miałem pewności czy mieszczę się w wyznaczonych pasach ruchu. Po pierwszych kilometrach czułem się jakbym sterował luksusowym jachtem, który prowadzi się precyzyjnie jak sportowe auto. Lekko kołysze, bezszelestnie pokonuje dziury, a jednocześnie dobrze przekazuje informacje o tym co dzieje się z kołami i chętnie wykonuje polecenia kierowcy. Uczucie dziwne, ale bardzo przyjemne. Zawieszenie bardzo skutecznie tłumi nierówności i nawet najgorsze drogi, nie są takie złe. Nie jest to jednak poziom np. X7, gdzie zupełnie nie czujemy po czym jedziemy. W „siódemce” minimalna ilość drgań jest przenoszona do kabiny. Nie jest to z pewnością błąd konstruktorów, tylko chęć lepszego przekazania kierowcy informacji o drodze.

Większość trasy pokonywałem w ustawieniach Comfort Plus i nie miałem ochoty przełączać się na Sport. Z dziennikarskiego obowiązku musiałem jednak to zrobić. Do dziś nie umiem zdecydować co było lepsze: sport czy comfort. W nastawach sportowych „siódemka” prowadzi się… jak auto sportowe. Nie twierdzę, że jest autem sportowym, w końcu to ponad dwu tonowy kolos, ale wrażenie z prowadzenia jest niesamowite. Samochód prowadzi się jak po sznurku, jest bardzo wyczuwalny, precyzyjnie się prowadzi, a przy tym zapewnia całkiem sporo komfortu. W trybie sport nie ma mowy o żadnym bujaniu, jednak zawieszenie wciąż bardzo skutecznie wybiera nierówności, choć jest wyraźnie utwardzone.

Przejażdżka na tylnym fotelu

Po zajęciu miejsca z tylu, zrozumiałem co znaczy przyjemność jazdy limuzyną. Później, gdy wsiadałem do auta, pierwszym wyborem był właśnie tylny, prawy fotel. Jest on prawie taki sam jak te przednie. Prawie, gdyż nie posiada wentylacji i masażu oraz ma mniej rozbudowany, choć wciąż imponujący, system ustawień. Jazda z tyłu to czysta przyjemność. Spokój, cisza i przyjemne „wtapianie” się w fotel przy każdym przyspieszeniu. Bajka. Do tego pasażer za pomocą przycisku lub tableta, może regulować zasłony, fotele i system audio.

Ciszę w kabinie samochodu przerywa jedynie dźwięk z bardzo dobrego nagłośnienia Harman/Kardon. Najlepszy dźwięk systemu audio odbiera kierowca i… tu dochodzimy do kolejnej wady. Audio z tylu jest jedynie przeciętne. Muzykę słychać dobrze, ale różnica między przodem, a tyłem jest ogromna. Szkoda, bo w tego typu autach to miejsce z tyłu jest najważniejsze, więc pasażer tylnego fotela „siódemki” nie będzie miał przyjemności ze słuchania muzyki takiej jak jego kierowca.

Podłokietniki to nie jest mocny element wyposażenia „siódemki”

Dźwięk audio z tylu to niestety nie jedyna wada. Tylny podłokietnik, mógłby być miększy. To zresztą dotyczy wszystkich podłokietników. Przy dłuższej jeździe nie są one przyjemne. Wspomniany, tylny podłokietnik wyróżnia się jednak na tle pozostałych. Jest głośny… Prawie każde dotknięcie kończy się nieprzyjemnym odgłosem trzeszczącego plastiku. Przypomnę, że mówimy o samochodzie kosztującym ok. 600 tysięcy złotych.

Czas na podsumowanie

600 tys. złotych na fakturze, a do tego spalanie 15 litrów na setkę i „pit stopy” na stacjach benzynowych co 400 kilometrów. Czy „siódemka” jest warta swojej ceny? Odpowiem tak:

Z technicznego punktu widzenia to wspaniały samochód. Prowadzenie, komfort, osiągi… to jest coś niesamowitego. Największe wrażenie robi połączenie luksusu i sportowych wręcz właściwości jezdnych. To z pewnością warte jest pieniędzy, które życzy sobie BMW.

Z drugiej strony, nie do końca rozumiem ten samochód. Nie jest on w niczym wybitny. Jeśli potrzebuję sportowy samochód, zapewniający niezły komfort, to wybiorę BMW serii 8 np. M850i. Jeśli szukam maksymalnego komfortu, to sięgnę np. po BMW X7. Jeżeli pragnę limuzynę, która imponuje komfortem i świetnie się prowadzi, to najlepszym wyborem wydaje się być BMW serii 5, w którym na dodatek mogę zająć lepszą pozycję „za kółkiem”. W końcu, jeśli szukam limuzyny do jazdy na tylnym fotelu to będę szukał auta, które zapewni jeszcze więcej niż testowana przeze mnie „siódemka”. Lepszym wyborem może się okazać np. Mercedes klasy S.

Sami musicie odpowiedzieć sobie na pytanie czy potrzebujecie tego samochodu, przemyśleć jego wady i zalety. No koniec dodam tylko, że jest jeszcze jedna rzecz, która wyróżnia aktualną serię 7 spośród konkurencji. Jest nią potężny grill, który zdaje krzyczeć do wszystkich dokoła: „mam wielkie …”. Ale nie każdy jest taki krzykliwy i nie każdy lubi się wyróżniać

Artykuł TEST BMW 750i xDrive – bardzo szybka luksusowa limuzyna pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Jeśli poszukujecie skutecznego i bardzo szybkiego sposobu na podniesienie ciśnienia krwi, a z jakiegoś powodu nie chcecie wybrać kawy lub Yerba Mate, to mam dla Was rozwiązanie. Jedyne co musicie zrobić to wziąć kluczyk od samochodu, otworzyć potężne drzwi od strony kierowcy, a następnie zająć miejsce za kierownicą. Po tych czynnościach musicie skierować prawą dłoń na tunel środkowy, gdzie obok dźwigni skrzyni biegów znajduje się okrągły przycisk z napisem Start/Stop Engine. Chyba już wiecie jaki jest następny krok jednak pozwólcie, że w tym miejscu zatrzymam się na chwilę w celu lepszego przedstawienia dzisiejszego bohatera.

M850 czyli 5 metrów i V8 pod maską…

Aktualne BMW serii 8, nazywane przez dział marketingowy producenta THE 8, to następca serii 6 F13. Seria 6 zmieniła charakter i dzisiaj jest „piątką” w odmienionej wersji nadwoziowej, a „ósemka” pragnie nawiązać do legendarnego modelu BMW, który produkowany był w latach 90-tych XX w. Nową serię 8 można kupić z jednym silnikiem diesla, 3.0 R6 o mocy 340 KM oraz w dwóch odmianach benzynowych: 3.0 R6 333 KM i testowanej przeze mnie 4.4 V8 o oszałamiającej mocy 530 koni mechanicznych. Celowo nie wymieniłem modeli M, czyli M8 i M8 Competition, gdyż zbudowane są one na bazie „ósemki” jednak zmiany są na tyle duże, że mówimy tu raczej o osobnych modelach.

Objeżdżanie przeze mnie auto to najmocniejsza odmiana serii 8 czyli M850i xDrive Gran Coupé. Auto w standardzie wyposażone jest w pełny pakiet M zarówno stylistyczny jak i techniczny. Lakier Szary Dravit z gamy lakierów Individual robi piorunujące wrążenie gdyż niejako „zmienia” on swój odcień w zależności od natężenia padającego światła. Auto jest zdecydowanie agresywne i dynamiczne w wyglądzie. Posiada bardzo długą maskę oraz wyraźnie opadającą linię dachu co utrudnia wsiadanie oraz zabiera miejsce na głowy pasażerom tylnych foteli, jednak dodaje autu sportowego charakteru tak bardzo pożądanego w segmencie aut coupe.

Zajrzyjmy do środka

Jak na tak potężne auto wnętrze wydaje się nie być przestronne i niejako otula kierowcę oraz pozostałych pasażerów. Miejsca jednak niebrakuje i każda nawet rosła osoba znajdzie dla siebie wygodną pozycję. Jedyny warunek, że będą to cztery osoby. Co prawda auto jest zarejestrowane dla 5 osób, ale przez tunel środkowy w tylnym rzędzie miejsce dla piątego pasażera jest raczej umowne.

Konsola środkowa skierowana w stronę kierowcy podkreśla dla kogo został stworzony ten samochód. Kierowca jest tutaj najważniejszy. Wszystkie przełączniki i przyciski znajdują się w jego zasięgu, a obsługa jak przystało na BMW jest łatwa i intuicyjna. Auto posiada praktycznie wszystkie nowoczesne systemy, jednak w porównaniu do konkurencji znajdziemy tu sporo fizycznych przycisków i pokręteł. Mi się to bardzo podoba, ale jak wszystko to kwestia przyzwyczajenia i gustu. Niezależnie od preferencji wszystko czego dotknie kierowca lub pasażerowie jest wykonane z wysokiej jakości materiałów. Nic nie trzeszczy, a co wygląda jak metal w rzeczywistości nim jest. To samo dotyczy skóry i innych materiałów. Złośliwi powiedzą, że we wnętrzu znajdziemy trochę plastiku np. na panelu klimatyzacji, ale on też jest wysokiej jakości, nie razi w oczy i proszę mi wierzyć, jest go niewiele.

Testowany przeze mnie egzemplarz wyposażony był w opcjonalne sportowe fotele, które oprócz wielokierunkowej regulacji posiadały podgrzewanie i wentylację. Siedzenia nie dość, że wyglądają świetnie, to równie dobrze trzymają w zakrętach i zapewniają wysoki komfort podróżowania. Siedząc w tych fotelach można spokojnie planować długie podróże i nie martwić się bólem pleców. W przypadku tych siedzeń o nieprzyjemnościach nie ma mowy. Połączenie komfortu i świetnego trzymania w zakrętach zrobiło na mnie wielkie wrażenie. Jak dla mnie te fotele to absolutna światowa czołówka.

Audio z najwyższej półki

Na pochwalę zasługuje również system audio marki Harman Kardon. W połączeniu z wyśmienitym wyciszeniem niejako przenosi on podróżujących na salę koncertową, w której gra ich ulubiony zespół. Nagłośnienie to jest naprawdę wybitne. Zauważyłem jednak, że audio zestrojone jest pod kierowcę. Na lewym przednim fotelu dźwięk wydaje się być najlepszy. Oczywiście pozostali nie mają na co narzekać, ale warto zwrócić na ten szczegół uwagę.

„Ósemka” od technicznej strony

Oprócz wspomnianej wcześniej „V ósemki” auto posiada stały napęd na wszystkie koła, adaptacyjne zawieszenie, sportowy dyferencjał oraz skrętną tylną oś. Napęd przenoszony jest za pośrednictwem 8-biegowej automatycznej skrzyni produkcji ZF, a auto stoi na 19-calowych felgach, „oblanych” dosyć cienką warstwą gumy w postaci opon Pirelli P Zero Winter. Te ostatnie to oczywiście kwestia konfiguracji gdyż dostępne są 20-calowe felgi, a opony można dowolnie zmieniać.

Zapraszam na krótką przejażdżkę…

Pozwólcie więc, że wrócę do przycisku Start/Stop Engine, po którego naciśnięciu ożywa serce tego samochodu czyli mocarne 4,4 litrowe, podwójnie turbodoładowane V8. Dźwięk wydobywający się z czterech rur wydechowych ukrytych pod dwiema osłonami przypomina najlepiej brzmiące amerykańskie „V ósemki” i nie ma nic wspólnego z obowiązującymi normami spalin. Prawie nic. Niestety zapach wydobywający się z wydechu to nieprzyjemny smród. Przypisuję to zastosowanym w aucie, a wymaganych przez prawo filtrom spalin.

Na szczęście filtry ani normy nie mają wpływu na dźwięk, który jest fenomenalny. Podobno to najlepiej brzmiące BMW, a na pewno ścisła światowa czołówka w kategorii brzmienie. Po prostu klasa!

Układ jezdny czyli THE 8 od najlepszej strony

Po rozpoczęciu jazdy pierwszym co przykuwa uwagę kierowcy jest układ kierowniczy. Jak na auto o sportowym zacięciu jest zaskakująco lekki i przyjemny. Manewrowanie przy niskich prędkościach jest bardzo łatwe, a dzięki czterem kołom skrętnym jest niesamowicie zwrotne i parkowanie tym 5 metrowym pojazdem nawet na ciasnym parkingu nie stanowi większego wyzwania. Przy niskich prędkościach tylne koła skręcają w przeciwnym kierunku do kół przednich co zwiększa zwrotność pojazdu. Natomiast przy dużych prędkościach tylne koła wychylają się w tym samym kierunku co koła przednie zwiększając znacząco stabilność jazdy.

Przy szybkiej jeździe kierownicą kręci się ciężej. Nie wpływa to jednak na precyzję prowadzenia, która jest wzorowa. Prowadzenie auta jest proste i bardzo wyczuwalne. Auto chętnie słucha poleceń kierowcy, a jednocześnie dobrze przekazuje informacje co aktualnie dzieje się z kołami. Zawieszenie jest jędrne, ale jednocześnie zapewnia kierowcy sporo komfortu. Oczywiście bardzo wyraźnie czujemy po czym jedziemy, jednak nierówności są skutecznie tłumione. Nic przy tym nie stuka i nie dobija. „Ósemka” bardzo pewnie pokonuje zakręty, nie wychylając się przy tym, a gdy kierowca przesadzi z szybkością w zakręcie samochód nie zarzuca tyłem tylko wszystkimi czterema kołami zsuwa się z toru jazdy. Jest to bardzo wyczuwalne i łatwe do opanowania. Masy auta w codziennym użytkowaniu nie czuć, jest ona wyczuwalna dopiero przy zbyt szybkim pokonywaniu ostrych łuków.

Tryby pracy samochodu

Auto pracuje w czterech trybach jazdy: comfort, sport, sport plus oraz adaptive. Celowo pominąłem ECO PRO, nad którego istnieniem w tym samochodzie lepiej spuścić zasłonę milczenia. W trybie comfort „ósemka” jest bardzo przyjemnym pojazdem do jazdy na co dzień. W ciszy możemy delektować się ulubioną muzyką przy subtelnym pomruku silnika V8. Auto jest bardzo szybkie przy czym nie ma mowy o szarpaniu i nachalnym wbijaniu w fotel.

Po naciśnięciu guzika sport otwierają się klapy w układzie wydechowym, dźwięk silnika staje się dobrze słyszalny we wnętrzu i bardzo rasowy. Kierownicą kręci się ciężej, zawieszenie jest utwardzone, ale nadal zapewnia sporo komfortu, a pedał gazu bardzo chętnie reaguje na każde wciśnięcie. Jazda w tym trybie jest bardzo, ale to bardzo przyjemna. Samochód jest żwawy, pięknie brzmi i całym sobą zachęca kierowcę do dynamicznej jazdy. Nie jest przy tym męczący co zdarza się w sportowych autach. Po prostu czysta radość z jazdy.

Jeśli sport to za mało, możemy zaryzykować włączenie nastawy sport plus. „Ósemka” zamienia się w brutala, który tylko czeka na wciśnięcie podróżujących w fotele i uderzanie ich w plecy przy każdej zmianie biegów. W sport plus silnik cały czas pracuje na wysokich obrotach i jest gotowy do zrywu. Ten tryb nie przypadł mi do gustu, gdyż jest zbyt ostry i nie nadaje się do codziennej jazdy, a może nawet wcale do jazdy po publicznej drodze. Być może sprawdziłby się na torze, ale czy czterodrzwiowe luksusowe GT jest stworzone do ostrej jazdy na torze? Wg. mnie zdecydowanie nie.

Czy na pewno wszystko jest idealne…?

Wydawać by się mogło, że samochód z tej półki cenowej nie powinen mieć żadnych wad, a jednak ja znalazłem dwie. Trochę na siłę, ale znalazłem.

Pierwsza z nich to łączność systemu pokładowego z telefonem. Podczas czterech dni testu kilkakrotnie miałem problemy z połączeniem telefonu, o używaniu Apple CarPlay nie wspominając… Dwa razy problemy były na tyle poważne, że musiałem wyjść z samochodu, zamknąć go, a następnie wsiąść ponownie żeby móc korzystać z telefonu.

Druga rzecz to niepokojące dźwięki trzeszczących plastików przy mocniejszym naciskaniu. Jak napisałem wcześniej, żaden plastik nie trzeszczy podczas jazdy jednak pod naciskiem niektóre z nich potrafią się odezwać. Przy przebiegu 11 tys. Km nie ma to żadnego znaczenia, ale co będzie przy 100 tys…?

No dobrze, a ile kosztuje ta przyjemność?

Tanio nie jest, ale za przyjemność w wersji premium trzeba płacić. Ceny M850i zaczynają się na poziomie 589 000 zł. Nie znam cennika testowanego modelu, ale można spokojnie założyć, że kosztował między 650, a 700 tys. Zł. Samochód przy spokojnej jeździe zużywa 12-13 litrów paliwa na 100km, a przy dynamicznym poruszaniu się te liczby osiągają poziom 18-20 litrów. Średnie spalanie z testu wyniosło niecałe 15 litrów paliwa „na setkę”. Na pocieszenie powiem, że zalecane przez producenta paliwo to benzyna 95 oktanowa.

Czy to prawdziwa „emka” czy tylko namiastka…

Przyszedł więc czas na podsumowanie. Nie, nie jest to prawdziwa „emka”. Co prawda na każdym kroku czuć zaangażowanie inżynierów M, jednak auto to cały czas „ósemka” tylko w bardzo mocnej i bardzo szybkiej odmianie. Czy to wada? Uważam, że nie. Samochód jest komfortowy, nadaje się do jazdy na co dzień i świetnie jeździ. Co ciekawe także lepiej brzmi niż pełnoprawne M. Jeśli nie szukacie auta do jazdy wyczynowej to ten samochód spełni z dużą nadwyżką wszystkie Wasze oczekiwania. Ja zakochałem się w tym aucie i z pełną odpowiedzialnością polecam go każdemu kto lubi prowadzić auto, ma wysokie wymagania i uwielbia piękny dźwięk rasowej „V ósemki”. Tanio nie jest, ale „ósemka” jest warta każdej wydanej na nią złotówki.

Galeria kilku zdjęć:

Artykuł TEST BMW M850i Gran Coupe. Czy to już prawdziwa „emka”? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Stylistyczne coupe

Z przodu SQ8 wygląda zadziornie, ma ogromny srebrny grill, który zajmuje większość miejsca na przodzie auta. Po bokach znajdują się spore, eleganckie LED-owe światła, a pod nim kratki podkreślające rasowość tego modelu. Mocno opadająca linia dachu jest charakterystyczna dla aut typu Coupe. SQ8 z salonu wyjeżdża na 21-calowych felgach, ale opcjonalnie możemy zamówić 22-calowe i do tego czerwone zaciski hamulcowe.

Najmocniejszy silnik Diesla w Europie

Pod maską znajdziemy silnik 4.0 TDI V8 biturbo, który generuje moc 320 kW (435 KM) co sprawia, że jest to najmocniejszy silnik wysokoprężny na europejskim rynku. Motor poza ogromną mocą jest także ekonomiczny poprzez zastosowanie całego szeregu systemów zmniejszających zużycie paliwa.

Ten nieprzeciętnych rozmiarów samochód potrafi osiągnąć pierwszą setkę w 4.8 sekundy, a prędkość maksymalna została ograniczona do 250 km/h. Producent obiecuje też że auto się doskonale prowadzi dzięki zastosowaniu m.in.systemu 4 kół skrętnych oraz sportowego mechanizmu różnicowego.

Dynamika i bezpieczeństwo

SQ8 wyróżnia się potężnym silnikiem, bardzo dobrymi osiągami, sportowo zestrojonym zawieszeniem i pakietem zewnętrznym Audi Sport, który zawiera rasowo stylizowane zderzaki, dyfuzor, pokaźnych rozmiarów końcówki wydechu oraz felgi.

Audi dba o bezpieczeństwo kierowcy i innych uczestników ruchu drogowego, dlatego wyposażył SQ8 we wszystkie najnowsze systemy bezpieczeństwa do których należą m.in. adaptacyjne asystent jazdy, aktywny tempomat, asystent jazdy w korkach, czy asystent manewrów zapobiegający stłuczkom ingerując  w prace układu kierowniczego. O nasze bezpieczeństwo dbają też specjalnie zaprojektowanie do tego modelu hamulce i opony.

Audi SQ8 TDI w europejskich salonach sprzedaży czterech pierścieni pojawi się późnym latem.

Źródło: audi.press-bank

Artykuł Audi prezentuje nowe SQ8 TDI pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Wystarczy rzut oka, aby zauważyć, że mamy do czynienia z samochodem unikatowym. Nie znajdziemy z przodu galopującego konia – dokładnie tak jak na egzemplarzu z legendarnego pościgu. Zamiast tego na klapę bagażnika i środek kierownicy trafiło logo Bullitt, podkreślające limitowany charakter serii.

Trzeba się namachać? A skąd…

Pod maską dostaliśmy do dyspozycji pięciolitrowy silnik V8 o mocy 460 KM – o 10 więcej niż znany wszystkim Mustang GT. Całość jest zestawiona (a jakże by inaczej) z 6-biegową manualną skrzynią biegów. To o dwa przełożenia więcej niż miał do dyspozycji McQueen. Jeśli jednak ktoś myśli, że spoci się podczas ciągłego machania drążkiem – mam dla niego dwie dobre wiadomości. Klimatyzacja działa znakomicie od pierwszych sekund po rozruchu i doskonale współpracuje z wentylowanymi fotelami. Z drugiej strony rozpędzenie do „setki” zajmie nam 4,6 sekundy, a po drodze czeka nas tylko jedna zmiana biegu. Przełożenia są niezwykle długie, jednak wspięcie się do górnego zakresu obrotów też nie jest czasochłonne. 

Jako zagorzały fan automatów jasno muszę powiedzieć – jeździło mi się tym autem rewelacyjnie. Drążek zakończony białą gałką leży pewnie w dłoni a skok jest krótki, acz wyraźny. Dodatkowo podczas zmiany biegów generowane są międzygazy. Jedyne co może nas powstrzymać to… korek.

Bullitt – dla kogo?

To zdecydowanie nie jest auto miejskie. Stojąc w długim sznurze samochodów na zatłoczonej ulicy, możemy poczuć się wręcz uwięzieni. Jeśli jednak w takim położeniu już się znajdziemy, musimy pamiętać o trzech bardzo ważnych zasadach:

1. Należy się zrelaksować i wsłuchiwać w uspokajający dźwięk silnika. Kabina jest znakomicie wytłumiona, tak aby nie rozpraszały nas hałasy z zewnątrz.
2. Możemy posłuchać radia – nagłośnienie Bang&Olufsen jest znakomite, choć muszę przyznać, że nieco przeszkadzało mi w dobrym odbiorze muzyki pochodzącej spod maski.
3. POD ŻADNYM POZOREM nie powinniśmy wtedy sprawdzać spalania. Ta informacja nie jest nam w danej chwili do niczego potrzebna. Korek sam w sobie jest dość stresujący, po co dokładać sobie więcej zmartwień.

Niestety popełniłem błąd z punktu trzeciego i odruchowo zacząłem przeglądać dostępne tryby układu jezdnego. Poza normalnym stwierdziłem obecność Sportowego+, do jazdy na torze i po śliskiej nawierzchni. Mogłem też skonfigurować zachowanie poszczególnych elementów – tj. układu kierowniczego, wydechowego lub napędu wraz z zawieszeniem MagneRide – i zapisać je w indywidualnym MyMode.

Brak trybu eko nie był szczególnym zaskoczeniem, dla dociekliwych mam jednak informację, że takowy jak najbardziej istnieje. Nazywa się Ford Mustang EcoBoost 2.3.

Bullitt nie jest autem na co dzień. Jest unikatowym elementem kolekcji fana motoryzacji, którym jeździ się dla przyjemności, a nie z potrzeby. Nie oznacza to jednak, że nie poradzi sobie w codziennych sytuacjach. W razie potrzeby możemy w nim zamontować fotelik dziecięcy, bagażnik zaś pomieści całkiem pokaźne zakupy.

Wspaniały z każdej strony

W przypadku Bullitta nie tylko osiągi, ale i estetyka wykonania zasługują na olbrzymią pochwałę. Samochód dostępny jest w dwóch kolorach. Pierwszy to nawiązujący do filmu butelkowo-zielony metalizowany Dark Highland Green, który wygląda po prostu pięknie. W teorii jest dostępny także Shadow Black, jednak w żadnym stopniu nie umywa się do tego pierwszego.

Muskularna, acz smukła sylwetka posadowiona na 19-calowych felgach wyraźnie daje do zrozumienia, że pod maską schowano olbrzymi silnik. Początkowo brak emblematu rozpędzonego wierzchowca sprawiał, że czegoś mi brakowało, szybko jednak poczułem, że tak właśnie powinno być. Krata wlotu powietrza z motywem spłaszczonych heksagonów po prostu nie potrzebuje dodatkowych zdobień. Masywny przód zaakcentowany jest dodatkowo agresywnym spojrzeniem reflektorów wykonanych w technologii LED, tył zaś zwieńczony został czterema chromowanymi końcówkami układu wydechowego. Całość sportowego charakteru akcentują czerwone zaciski hamulcowe przebijające się spod minimalistycznych, lecz bardzo gustownych felg.

Uzyskano w ten sposób idealny balans. Mimo że niektóre elementy zostały uwydatnione, samochód jest niezwykle stonowany. Nie mamy sportowych pasów czy niczego niewnoszących ozdobników, lakier jest zaś bardzo neutralny. Mustang Bullitt jest majestatyczny. To auto dla dojrzałego kierowcy, który nie ma potrzeby imponować innym. Woli w tym czasie zasiąść w wygodnym fotelu i rozkoszować się przyjemnością z jazdy.

Liczy się wnętrze…

W testowanej wersji otrzymałem standardowe dla Bullitta fotele ze skóry perforowanej Lux Ebony. Podgrzewane, wentylowane, z elektrycznym sterowaniem i bardzo solidnym podparciem lędźwiowym. Pozycja za kierownicą była niezwykle wygodna, a miejsca nie brakowało.

Nieco rozczarował mnie system rozrywki – jest identyczny, jak w pozostałych samochodach Forda, choćby w testowanym niedawno Focusie. Bardzo szybko okazało się jednak, że wszystkie elementy konfiguracji Mustanga są sterowane z kierownicy i wyświetlają się bezpośrednio przed głównym zainteresowanym. A możliwości jest sporo – możemy zmienić wygląd zegarów (od standardowych po dwa rodzaje sportowych), ustawić customowe wskaźniki informujące o stanie pojazdu czy przeciążeniach, a także zmienić kolor całego interfejsu. Do tego otrzymujemy kilka aplikacji np. do pomiaru przyspieszenia po starcie. Pomiędzy pięknymi zegarami kierowcy, a systemem rozrywki widocznym pośrodku deski rozdzielczej jest olbrzymia przepaść. Początkowo mnie to irytowało, ostatecznie jednak okazało się, że przestałem zwracać uwagę na centralny wyświetlacz zaraz po ustawieniu ulubionej stacji radiowej. 

Wykonanie panelu środkowego jest bardzo solidne i różnorodne. Przyciski sterowania klimatyzacją są ułożone gęsto, przez co nierealne jest precyzyjne wybranie interesującej nas opcji podczas jazdy. Nie powinniśmy jednak mieć problemu ze zmianą temperatury. Szczególnie dobrze wyglądają i działają, inspirowane zachowaniem aparatury lotniczej, przełączniki trybu układu jezdnego i kierowniczego, kontroli trakcji i świateł awaryjnych. 

Prawdziwym zaskoczeniem jednak były miejsca z tyłu. Na początku jedynie rzuciłem na nie okiem i stwierdziłem: “nie ma mowy”. Po prostu przestrzeń z przodu była tak olbrzymia, że musiała być uzyskana kosztem miejsc pasażerów w drugim rzędzie. I oczywiście tak też jest, postanowiłem jednak sprawdzić, jak bardzo źle byłoby siedzieć z tyłu i… okazuje się, że całkiem znośnie! Wyprofilowane fotele pozwalają usiąść nieco niżej, zyskując w ten sposób kilkanaście centymetrów. Przy wzroście 1,70 m byłem praktycznie pod samą szybą i na wybojach mógłbym uderzyć w nią głową, jednak sam fakt, że udało mi się tam zmieścić zasługuje na sporą pochwałę. 

Wrażenia? Bezcenne. 

Wiem, że będę się powtarzał, ale napiszę to jeszcze raz – jazda tym samochodem to prawdziwa przyjemność. Mamy do dyspozycji potężny silnik, który błyskawicznie reaguje na każde nasze polecenie. Do tego siedzimy w estetycznie wykonanym wnętrzu, w którym czujemy się przytulnie. Mimo drobnych mankamentów (które wynikają pewnie bardziej z mojego czepialstwa), w tym samochodzie po prostu nie da się mieć złego humoru. Po uruchomieniu silnika i ruszeniu w drogę przestajemy zwracać uwagę na wszelkie detale i skupiamy się na galopowaniu naszym rumakiem. 

Jeśli zatem nie lubisz, gdy ktoś inny jeździ takim samochodem jak Ty, masz wolne 230 tysięcy i portfel zasobny na tyle, że częste wizyty na stacji benzynowej nie są Ci straszne, a do tego posiadasz dodatkowe miejsce w garażu i dobry gust motoryzacyjny – Mustang Bullitt jest autem właśnie dla Ciebie! 

Artykuł Bullitt – Przejażdżka legendarnym Mustangiem pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Ferrari to marka kojarzona z przepięknymi, wyjątkowo szybkimi samochodami oraz krwistoczerwonym lakierem. Nie inaczej jest w przypadku F8 Tributo, które nie tylko obłędnie wygląda, ale jest niezwykle szybkie. Następca 488 GTB wyposażony został w ośmiocylindrowy silnik o pojemności 3,9 litra, legitymujący się mocą 710 KM oraz momentem obrotowym na poziomie 770 nm. Pierwsza setka na prędkościomierzu tego auta pojawi się już po 2,9 sekundy.

Skąd nazwa?

Nazwa auta nie jest przypadkowa – to hołd dla dwóch rzeczy. Pierwszą jest silnik drzemiący w tym aucie, czyli najmocniejsza ośmiocylindrowa jednostką, która kiedykolwiek została wdrożona do produkcji. Drugą natomiast centralne umieszczenie jednostki napędowej oraz dwuosobowa kabina, która ma nawiązywać do tak udanych modeli marki jak 355 i 360.

Masa wrogiem przyspieszenia

Zdanie to zna każdy, kto choć odrobinę interesuje się motosportem. W przypadku F8 Tributo masa zredukowana została o 40 kg – spory wynik, jeśli weźmiemy pod uwagę, że mówimy o aucie sportowym. To jednak nie wszystko. Poprawiono także siłę docisku, która wzrosła o 15% oraz zwiększono o 10% opływowość pojazdu. Rzec można zatem, że Ferrari dba o każdy, nawet najmniejszy szczegół.

Z niecierpliwością czekamy na kolejne informacje dotyczące tego wyjątkowego auta.

źródło: informacja prasowa

Artykuł Ferrari F8 Tributo: najważniejsza jest perfekcja pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Audi RS4 – silnik i układ przeniesienia napędu

W tym aspekcie marka z Ingolstadt wraca do korzeni. Jak mi się wydaje – niestety. Dźwięk silników dwóch poprzednich generacji był obłędny i powodował szybsze bicie serca. Powrót do V6 może okazać się powodem, dla którego potencjalny nabywca trochę dłużej zastanowi się zanim pobiegnie z gotówką do salonu. Z drugiej strony Audi z końca lat dziewięćdziesiątych odznaczała się żywotnością i dużym potencjałem w aspekcie podnoszenia mocy. Niejednokrotnie wyścigi na ¼ mili wygrywały mocno zmodyfikowane Audi RS4 B5, wyposażone właśnie w V6 biturbo. Tak samo jak w pamiętnej pierwszej generacji, tak i teraz silnik wspomagany jest dwiema turbinami.

Takie połączone daje moc 450 KM (tak samo jak w poprzedniku) i 600 Nm momentu obrotowego. Wartości te dostępne są w zakresie od 1900 obr/min do 5000 obr/min. Zatem można spodziewać się pierwszej setki po czasie 4,1 sekundy. Audi skutecznie zadbało o to, aby użytkownik miał coś na otarcie łez po dwóch straconych cylindrach. Co więcej, z układu wydechowego wydobywają się rasowe strzały niczym w autach z przelotowym układem wydechowym, więc nawet dźwięk V6 może się spodobać.

Standardowo już dla Audi z pod znaku RS, samochód został wyposażony w stały napęd na cztery koła quattro. Jako opcję można dokupić sportowy mechanizm różnicowy tylnej osi. Moc i moment obrotowy z silnika przenoszone są na koła za pośrednictwem ośmiostopniowego automatu tiptronic o zoptymalizowanych czasach przełączania biegów. Standardowo samochód wyposażony jest w 19-calowe koła, natomiast o jeden cal większe są opcją.

Audi RS4 – wygląd zewnętrzny

Na silniku rewolucja została zakończona. Nie można powiedzieć, że na zewnątrz nic się nie zmieniło, ale są to zmiany, które nie wywołują zaskoczenia, czy okrzyków zachwytu. Ot, zwykłe ładne kombi. Z przodu zobaczymy światła wykonane w technologii Matrix LED. Między nimi standardowy dla tej marki grill typu singleframe z kratownicą w kształcie plastra miodu. Błotniki zostały poszerzone o 30 mm. Na ich łączeniu ze światłami, zarówno tylnymi, jak i przednimi, mamy małą kratkę. Producent nie zdradza czy ma ona faktyczne zastosowanie czy to tylko zabieg stylistyczny. Tył auta wieńczy pokaźny dyfuzor z dwiema owalnymi końcówkami rur układu wydechowego.

Audi RS4 – wnętrze

Środek auta wygląda tak jak na Audi przystało. Wsiadając do środka na pewno nie będziemy mieli wątpliwości jakiej marki jest to auto. Zasiadając na skórzanych fotelach, które na życzenie klienta mogą być obszyte w romby, ujrzymy wirtualny kokpit, który towarzyszy fanom marki już jakiś czas. Wszystko sprawia wrażenie funkcjonalnego i umieszczonego w odpowiednim miejscu. Na skórzanej, spłaszczonej u dołu kierownicy, drążku zmiany biegów i progach znajdziemy emblematy z logo RS.

Audi RS4 – spalanie, masa, cena

Producent twierdzi, że nowa jednostka skonsumuje 8,8 litra paliwa na 100 przejechanych kilometrów. Oczywiście jest to wartość średnia. Nie chcę być pesymistą, ale spodziewam się wartości oscylującej między 14 a 15 litrów w cyklu mieszanym. Samochód emituje do atmosfery 199 g dwutlenku węgla na 100 km.
Audi należy pochwalić za redukcję masy samochodu względem poprzednika. Teraz RS4 waży 1790 kg, czyli o 80 kg mniej od poprzednika (to o te dwa cylindry mniej).
Za to wszystko przyjdzie nam zapłacić od 401 300 PLN.

Audi RS4 – podsumowanie

Z nową RS4 jest tak jak z kotletem schabowym u babci. W zasadzie za każdym razem dostajemy to samo. Ale czy nie tego oczekujemy idąc po kolejny?

Źródło: Audi

Artykuł Audi RS4 – blisko dwie dekady doskonałości pochodzi z serwisu TestHub.pl.