Przeprowadźmy prosty eksperyment myślowy: załóżmy, że podejdę do Ciebie na ulicy i zaoferuję darmowego cukierka. Co zrobisz? Weźmiesz go? Zawahasz się? Odmówisz? Moje zamiary nie są przecież znane, a czytając co dzieje się na świecie – można spodziewać się najgorszego. Z drugiej zaś strony – może po prostu chcę sprawić komuś radość? Poprawić humor?

Brzmi nieprawdopodobnie, czyż nie?

Na szczęście jest Internet

Większość osób oczywiście odmówi przyjęcia cukierka. Nie ma przecież w życiu nic za darmo. Jest to całkiem prawidłowy tok myślenia. Jeśli dostajemy jakiś gratis do zakupów – zwykle jest on ufundowany z olbrzymiej marży, którą sprzedawca wypracował na naszej transakcji. Wszelkie programy lojalnościowe oferujące “darmowe” nagrody, tak naprawdę zapewniają jedynie częściowy cashback tego, co już wydaliśmy. Nie dziwi zatem duża doza nieufności w stosunku do cukierka za friko.

Zgoła odmiennie sytuacja prezentuje się w Internecie. Tam przecież wszystko jest za darmo. Mamy darmowego Facebooka, darmowego Youtube’a i całą masę polskich czy to zagranicznych serwisów. Oczywiście też darmowych. Treści pisane są przez wolontariuszy, zaś serwery zasponsorowane przez dobrodusznych sponsorów działają na wodę (oczywiście tylko tą brudną, która natychmiast oczyszczona zbawienną mocą internetowej dobroci wraca do jeziora jako czyściutka i zmineralizowana).

Brzmi absurdalnie? Ale przecież w to najwyraźniej wierzą ludzie. Wystarczy poczytać ich komentarze w Internecie.

W sieci myślenie się wyłącza

Trafiłem niedawno na dyskusję na temat reklam na youtubie i nie ukrywam: nieco mnie zmroziło. Ton i kontekst wypowiedzi pozwalał wnioskować, że Ci ludzie naprawdę uważają, że zostali skrzywdzeni przez złą korporację! Bo ta postanowiła zmonetyzować swoją wcześniejszą inwestycję. No skandal! Obelgi pod adresem portalu za to, że zdecydował się wprowadzić płatną usługę wyłączającą reklamy brzmią jak kwintesencja roszczeniowości społeczeństwa w dzisiejszych czasach.

Z drugiej strony wszyscy, którzy myślą, że Facebook jest darmowy, również nie grzeszą nadmiarem inteligencji. Owszem, materialnie w istocie nie dokonujemy żadnej zapłaty. Po prostu korzystając z portalu, przeglądając treści czy komentując, pozwalamy na to, aby zaawansowany algorytm opisywał nasz profil stosownymi tagami, oznaczając w ten sposób nasze zainteresowania. Te później mogą zostać wykorzystane przez reklamodawców do precyzyjnego umieszczenia materiałów promocyjnych w serwisie – na taki temat, który może nas najbardziej zainteresować.

To jak to w końcu jest?

Prawda jest brutalna – nie ma rzeczy za darmo. Są drobne wyjątki niekomercyjnych rozwiązań – takich jak crowdsorcowana Wikipedia. Faktem jednak jest, że za utrzymanie garstki programistów trzeba zapłacić. Filozofia serwisu zakłada jednak utrzymanie organizacji wyłącznie z datków darczyńców, tak aby nie atakować użytkowników reklamami.

Wniosek? Przestań marudzić, że Internet jest pełen reklam oraz narzekać na strony, które blokują swoje treści użytkownikom adblocka. Korzystasz z nich w zamian za oglądanie reklam, które są prezentowane. A jeśli nie podoba Ci się polityka danej strony w zakresie prezentowanych treści promocyjnych – to po co na nie wchodzisz?

PS. Ten wpis też jest darmowy

materiał pochodzi z: http://glosnomysle.eu

gfx: licencja cc0

Artykuł Głośno myślę #6: Za darmo pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Na początku zacznijmy od internetu stacjonarnego, choć należy przyznać, że tutaj od dłuższego czasu specjalnych niespodzianek nie ma. Na pierwszym miejscu oczywiście znalazła się Inea, u której prędkość pobierania wynosi średnio nieco ponad 64 Mb/s, natomiast wysyłanie danych to już prędkość 52 Mb/s. Na drugim stopniu podium znalazło się UPC, zaś kolejne miejsce przypadło firmie Toya. Orange zamknął stawkę z wynikiem pobierania ponad 25 Mb/s, a wysyłanie to już zaledwie 7,78 Mb/s. Pełny ranking znajdziecie poniżej.

Przejdźmy jednak do tego, co najważniejsze, czyli internetu mobilnego. Na początku musimy Wam coś wyjaśnić. Owszem, tutaj zwycięzcą jest Play, ale tylko jeśli pod uwagę nie weźmiemy roamingu krajowego. Jak jednak doskonale wiemy, fioletowi ciągle korzystają z infrastruktury innych operatorów, tak więc nie będziemy przedstawiać Wam tych wyników, ponieważ byłyby one nie do końca miarodajne. Skupmy się więc na wynikach uwzględniających wspomnianych roaming. Tutaj liderem zostało Orange ze średnią prędkością pobierania na poziomie 20 Mbps; prędkość wysyłania to w tym przypadku 8,21 Mbps. T-Mobile zajęło drugie miejsce, osiągając prędkość pobierania 19,71 Mbps, a na trzecim miejscu znalazł się wcześniej wspomniany Play ze średnią prędkością downloadu 18,48 Mbps. Pełne wyniki znajdziecie poniżej.

Nieco swoją przewagę nad rywalami względem listopada powiększył Orange, ale trzeba przyznać, że wciąż są to wartości raczej niewielkie. Dosyć spory spadek zanotował w wynikach Plus. Mowa tutaj głównie o średniej prędkości pobierania, która w przypadku tego operatora spadła o 1,22 Mbps. Jak będzie w kolejnych miesiącach i czy ktoś zepchnie z fotela lidera Orange? To się okaże.

źródło: Speedtest

Artykuł Gdzie najszybszy internet? Grudniowe wyniki Speedtestu pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Nie ukrywajmy, że wybór operatora komórkowego w dzisiejszych czasach sprowadza się tak naprawdę oprócz samej oferty do prędkości internetu mobilnego. Jeśli jesteście właśnie w trakcie rozglądania się za nową ofertą, to warto uwzględnić podczas wyboru prezentowane tutaj wyniki. Na początku warto jednak zwrócić uwagę również na internet stacjonarny, liderem w tej dziedzinie jest INEA, niestety operator ten póki co nie jest ogólnopolski, oferuje swoje usługi jedynie na terenie wielkopolski. Drugie miejsce przypadło UPC, kolejno uplasowała się Toya oraz Vectra.

Przejdźmy jednak do sedna, czyli oferty internetu mobilnego. W przeprowadzonym teście najlepiej wypadła sieć Play, jednak nie jest to takie oczywiste, ponieważ owszem, osiągnęła ona najszybszy wynik, ale tylko wówczas, kiedy użytkownicy korzystają z nadajników tego operatora.

Nie jest to więc do końca wynik miarodajny, ponieważ nierzadko zdarza się, że nie mamy dostępu do nadajników operatora i korzystamy z innej sieci. Wówczas wyniki nieco różnią się od zaprezentowanych i sieć Play plasuje się w takim zestawieniu dopiero na trzecim miejscu.

Biorąc pod uwagę ogólny ranking internetu mobilnego na prowadzeniu znajduje się Orange. Drugie miejsce należy do T-Mobile, gdzie średnia prędkość pobierania wynosi 19.61 Mbps. Na trzecim miejscu znalazł się Plus ze średnim wynikiem pobierania na poziomie 16.21 Mbps. Przeprowadzono także test internetu LTE, gdzie zwycięzcą okazał się T-Mobile, drugie miejsce przypadło Orange, trzecie sieci Play, a czwarte Plusowi. Wyniki mogą ulec zmianie chociażby ze względu na testy sieci 5G, która może zadebiutować w naszym kraju już w przyszłym roku. Debiutantem może tutaj być T-Mobile.

Artykuł Play z najszybszym internetem mobilnym w listopadzie! pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Na początku spodziewać się możemy, iż giganci rynku mobilnego, jak Samsung, Huawei, czy Sony zaimplementują w pierwszej kolejności w swoich urządzeniach obsługę nowego standardu. Wydawać by się mogło, że podobnie powinien postąpić Apple, który zazwyczaj pod tym względem zawsze konkurencję wyprzedzał. Niestety, w tym przypadku nic na to nie wskazuje.

https://www.youtube.com/watch?v=FwrdMQUHClk

Podczas niedawnej konferencji, na której zaprezentowany został najnowszy układ, wspomniano, iż flagowe urządzenia od topowych firm zaimplementują go w swoich telefonach jeszcze przed końcem przyszłego roku. Jednak Apple nie zamierza na tym polu konkurować i ich produkty nie będą obsługiwać 5G aż do 2020 roku. To bardzo dużo czasu w kontekście rozwoju technologicznego. Pokazuje nam to przede wszystkim, że urządzenia z systemem Android będą miały zatem przewagę pod tym względem na rynku. Czy przełoży się ona na gorszą sprzedaż produktów od giganta z Cupertino? Raczej ciężko w to uwierzyć. Zanim technologia 5G stanie się powszechnie używana minie jeszcze bardzo dużo czasu, trudno więc przypuszczać, że Apple przespałoby ten wielki boom.

Jak zapowiadają firmy pracujące nad standardem 5G – odmieni on naszą rzeczywistość. Przede wszystkim ze względu na niewyobrażalną prędkość pobierania treści z sieci, zmieni się więc robienie zakupów online, streamowanie rozgrywki w chmurze oraz wiele innych kwestii.

Artykuł iPhone z modułem 5G dopiero w 2020 roku pochodzi z serwisu TestHub.pl.

W Polsce rośnie liczba osób potrafiących w co najmniej podstawowym stopniu korzystać z technologii. Przynajmniej raz w tygodniu do sieci zagląda 67% rodaków, na wsiach jest to odpowiednio 60%. Zaledwie 1 na 10 nastolatków wykorzystuje internet do twórczych działań. Ratunkiem okazać mogą się Pracownie Orange, które uczyć będą m.in kodowania oraz robotyki. Zostanie otwartych 100 takich świetlic.

Zanim jednak to się stanie warto na chwilę wrócić jeszcze do europejskich statystyk. W publikowanym przez Komisję Europejską indeksie gospodarki i społeczeństwa cyfrowego Polska zajęła dopiero 24 pozycję spośród 28 państw członkowskich Unii Europejskiej. Na tak słaby wynik wpływa m.in. zasięg stałych łączy szerokopasmowych (87 proc.) i rozwój stałych łączy szerokopasmowych (61 proc.). Choć z danych CBOS wynika, że 67 proc. dorosłych Polaków przynajmniej raz w tygodniu korzysta z internetu, a wśród mieszkańców dużych miast ten odsetek sięga do 80 proc., to w przypadku mieszkańców wsi odsetek jest dużo niższy i wynosi zaledwie 59 proc. Pracownie Orange, które działają w małych miasteczkach i wsiach mogą to zmienić.

Mimo, że rośnie odsetek osób, które napisały w ubiegłym roku program komputerowy (z 2,6 proc. w 2016 roku do 4,12 w 2017 roku), to do średniej europejskiej wciąż nam bardzo daleko. Mimo, że jak wynika z polskiej edycji międzynarodowego badania EU Kids Online 2018 – aż 85 proc. dzieci oraz młodzieży codziennie lub prawie codziennie łączy się z siecią, a 15 proc. spędza w internecie nawet 5 godzin dziennie. Tylko 10 proc. twórczo spędza ten czas i wykorzystuje zasoby sieci.

Przede wszystkim stawiamy na to, żeby pokazać dzieciom i młodzieży, jak w bezpieczny sposób korzystać z internetu. Chcemy pokazać podstawy programowania z wykorzystaniem gier hybrydowych oraz robotów. Dodatkowo będziemy wspólnie bawić się aplikacjami, które pozwolą dzieciom oraz młodzieży poznać tajniki ciekawej obróbki zdjęć oraz filmów – wymienia Dominika Staniaszek, liderka pracowni Orange w Kozerkach.

Źródło: newseria

Artykuł Polska na szarym końcu jeśli chodzi o korzystanie z internetu pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Internet za darmo na wakacje?

Ostatnio podczas oglądania wielu filmów w serwisie internetowym YouTube, natknąłem się na znaną przez wiele osób reklamę słynnego operatora sieci komórkowych. Internet za darmo. Tak ta reklama jest tytułowana, a raczej jej przesłanie ma być w tej formie. Jednak zastanówmy się. Czy to prawda?

Przeanalizujmy dokładnie reklamę

Nic specjalnego, standardowa reklama reklamująca i zachęcająca nas do doładowania karty ww. operatora sieci komórkowych lub kupienia nowej karty i uzyskania darmowego internetu na wakacje.

Kilka dialogów, troszkę zabawnych scen. Zachwyt darmowym internetem na całe wakacje. Wielu operatorów sieci komórkowych zachęca nas nielimitowanymi rozmowami, SMS-ami, itd.

Każdy ma prawo zachęcać, czemu akurat Orange ci nie pasuje?

Owszem, każdy ma prawo nas zachęcać i oferować różne ciekawe oferty. Jednak zawsze jest jakiś haczyk. Takie czasy. Co jest tutaj nie tak?

Tekst napisany małą czcionką na końcu reklamy

Na wielu telewizorach ciężko jest zobaczyć tak mały tekst napisany w malutkiej czcionce ze standardowej domowej odległości oglądania filmów. Jeżeli skupimy się na chwilkę, to owszem, przeczytamy ten tekst.

Na początku rzuca nam się na środku ekranu dosyć zachęcający slogan reklamowy ,, Internet za darmo „. Yyyyy… Wiele osób pomyśli. Super.

Przeczytajmy jeszcze drugi tekst, malutki, informację, która ma za zadanie być, ale nie być zbyt widoczna.

,,Promocja ,,Internet za darmo” dostępna w taryfie Orange Free na kartę. 100 GB po doładowaniu kwotą 200 zł, ważne 5 m-cy.” 

Warto zwrócić uwagę na pewien fakt.

5 zł nawet 100 GB po doładowaniu

Gdzie jest haczyk. W cytacie, który przepisałem, aby był lepiej widoczny. Owszem, 100 GB jest dostępne dla użytkownika, ale po doładowaniu kwotą 200 zł.

Kiedyś testowałem oferty starterów, które przyciągały sloganami reklamowymi ,,nielimitowany internet za darmo” itd.

Zawsze jest jakiś haczyk, za 5 zł nikt nie da nam tak dużego pakietu, chyba, że to będzie promocja z chipsów? Nie spotkałem się z tak dużym transferem promocyjnym.

Ważne 5 m-cy

Tak, to jest pewien argument. Nawet na wakacje studenckie 5 m-cy to przybliżony czas wakacji wszystkich uczących się osób. Szczerze tylko wątpię, czy 100 GB wystarczy na aż 5 m-cy? Za jakiś czas przygotuję test standardowego zużycia internetu i zobaczymy na ile wystarcza w rzeczywistości typowej młodzieży taki transfer danych.

Podsumowanie

Warto więc czytać dokładnie zanim udamy się do punktu, zarejestrujemy kartę i wydamy 5 zł, po czym okaże się, że to dopiero od 200 zł dostaniemy duży transfer. Nic nie mam do Orange. Ten artykuł nie ma na celu ich oczernić. Chodzi mi głównie o uzmysłowienie, jak łatwo dać się nabrać na darmowy internet.

Poniżej reklama w oparciu, o którą pisałem ten artykuł. I tylko na tej podstawie ten artykuł został napisany. Kto wie, może Orange ma jakieś ciekawe oferty. Jednak ta oferta nie zachęca mnie w żaden sposób.

https://www.youtube.com/watch?v=4vP06RwsY_I

Źródło filmu i zrzutów ekranu z filmu : youtube.pl/orangepolska

Artykuł Darmowy internet od Orange na wakacje? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Artykuł Podwodne kable to układ nerwowy Internetu pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Wiem, tytuł może wydawać się co najmniej głupi. Przecież każdy wie, że firewall to z angielskiego „ściana przeciwogniowa”, czyli jeden z mechanizmów (sprzętowych lub programowych) zabezpieczania sieci i/lub systemów informatycznych przed intruzami. Ale jeśli po takiej odpowiedzi ponowić pytanie „czyli co?”, w sensie jak działa firewall, przestaje być tak prosto. Ktoś słyszał o firewall’ach stanowych, inny bezstanowych, ktoś jeszcze o aplikacyjnych, a już prawie na pewno wszyscy spotkali się z terminem next generation firewall. Jednak jak mówi przysłowie, im dalej w las, tym ciemniej. W tym cyklu postaram się rzucić na temat nieco światła. Na początek tradycyjnie, rzućmy okiem na historię tematu.

Na początku było słowo

Jednakże nie w tym przypadku. Przewertowałem kilka słowników i tezaurusów języka angielskiego, by dojść do przykrego wniosku, że nie wiadomo kiedy termin firewall został użyty po raz pierwszy. Random House Dictionary podaje lata 50. i 60. XVIII wieku, Etymology Dictionary podaje rok 1851, a Oxford English Dictionary cofa nas do XVI wieku. To ostatnie źródło wskazuje również, iż w odniesieniu do systemów informatycznych użyto go po raz pierwszy w 1984 roku. Jednakże idea budowy zapory/muru, mających trzymać intruzów „na dystans”, liczy sobie tysiące lat i bynajmniej nie jest związana z technologią informatyczną. Przykładem, który dotrwał do naszych czasów, może być chociażby Wielki Mur Chiński – zaliczony do siedmiu nowych cudów świata. Aczkolwiek bliższe nam geograficznie i kulturowo zamki, z wysokimi murami, otoczone fosami, mające chronić ludzi i bogactwa, tak przed obcymi armiami, jak i grabieżczymi bandami, są niczym innym jak materialnym przejawem tej samej idei. Jak widać zmieniają się środki, ale idee są wieczne.

Router – poprzednik firewall’a

W późnych latach 80-tych XX wieku pojawiły się routery – i chociaż w teorii miały one łączyć a nie dzielić, to w istocie były pierwszymi urządzeniami, które separowały jedne sieci od innych. Problem w sieci po jednej stronie routera, zazwyczaj był izolowany od sieci po drugiej stronie routera. Analogicznie bardzo „wygadane” protokoły sieciowe (generujące dużo ruchu rozgłoszeniowego) były izolowane w ramach jednej sieci na styku z routerem. Tak powoli dochodzimy do koncepcji urządzenia, mającego zapobiegać lub spowalniać rozprzestrzenianie się niepożądanych i niebezpiecznych zdarzeń. Czemu o tym wspominam, mam nadzieję wyjaśni to dalsza część tekstu, w której pojawi się firma DEC i projekt ich gateway’a.

Potrzeba matką wynalazku

We wczesnych latach istnienia Internetu, korzystało z niego relatywnie małe grono użytkowników, głównie ze środowisk akademickich, ceniących otwartość i chętnych do współpracy oraz dzielenia się owocami swojej pracy. Dzisiaj powszechnie uważa się, że ten idealistyczny obraz zburzył w 1988 roku „robak Morrisa” – znany bardziej pod angielską nazwą Morris Worm. Jednakże dni otwartej i ufnej społeczności, nawet bez „robaka Morrisa” były policzone. W 1989 roku roku Clifford Stoll opublikował fascynującą historię szpiegowską „The Cuckoo’s Egg: Tracking a Spy Through the Maze of Computer Espionage” o pościgu za hackerem-szpiegiem z Niemiec, Markus’em Hess’em, pracującym dla Związku Sowieckiego (swoje „znaleziska” sprzedawał KGB), który włamał się do serwerów Lawrence Berkeley National Laboratory i prawdopodobnie kilku systemów wojskowych. Gorąco polecam zapoznać się z tą historią, która zaczęła się od „śledztwa” w sprawie niepozornej kwoty 0,75 $ i poszukiwaniu błędu w systemie naliczania opłat za użytkowanie serwerów. Niedługo później pojawiło się opowiadanie „An Evening with Berferd” autorstwa Bill’a Cheswick’a z AT&T Bell Laboratories o wymownym podtytule „In Which a Cracker is Lured, Endured, and Studied”. Opowiada ono o historii crakera, który 7 stycznia 1991 roku, usiłował wykorzystać błąd w programie sendmail do pozyskania pliku z hasłami użytkowników. Autor na przynętę wysłał mu fałszywy plik i przez kilka miesięcy pozwolił „buszować” w pełni kontrolowanym środowisku, obserwując stosowane techniki i śledząc jego lokalizację. Opowiadanie jest kroniką sukcesów i porażek włamywacza, a także opisem przynęt i pułapek.

Dobre czasy bezpowrotnie minęły

Te incydenty dobitnie sygnalizowały koniec bezpiecznego i otwartego Internetu. W 1992 roku Steve Bellovin opisał szereg ataków jakie odnotował, monitorując systemy AT&T. Wnioski były przykre – w sieci jest bardzo duża liczba użytkowników nie tylko niegodnych zaufania, ale wręcz złośliwych czy szkodliwych. Również w 1992 roku, na rynku pojawił się pierwszy komercyjny firewall – DEC SEAL firmy DEC. Było to rozwiązanie hybrydowe, łączące filtr pakietów z proxy aplikacyjnym. Autorem tego rozwiązania był Marcus Ranum, który jednakowoż gorączkowo zaprzeczał, jakoby miał prawo do tytułu „wynalazcy firewall’a” i wprost mówił, że jest to „marketing bullshit”.

Ojcowie sukcesu

Nie każdy był jednak równie skromny. Wśród osób obwołujących się tym mianem był Nir Zuk, twierdzący, że to on wynalazł technologię, na której bazują firewall’e. Z kolei David Pensak twierdził, że to on zbudował pierwszy firewall, który odniósł sukces komercyjny. Przywołany już Marcus Ranum wskazywał z kolei na David’a Presotto, jako osobę godną tytułu „wynalazcy firewall’a”. Znani nam już William Cheswick oraz Steven Bellovin z AT&T Bell Labs, którzy w 1994 roku wydali „Firewalls and Internet Security: Repelling The Wily Hacker”, pierwszą książkę o firewall’ach, odmawiają sobie prawa do tytułu „wynalazcy”. Jednakże wszystkie te osoby, jak również Jeff Mogul, Paul Vixie, Brian Reid, Fred Avolio, Brent Chapman oraz wielu innych, były w jakiś sposób związane z powstaniem firewalli. Niektóre z tych osób nazywano „ojcem firewall’a”, jednakże większość ekspertów jest zgodna, że nie było jednej osoby zasługującej na to miano. Ranum podsumował to tak „Wiele osób było w to zaangażowanych… idea krążyła między nami”.

Czy ktoś przetnie ten węzeł gordyjski?

John Pescatore, v-ce prezes firmy Gartner, odpowiada tak: „Cheswick i Bellovin są autorami koncepcji zapory sieciowej – filtra pakietów, który blokuje wszelki ruch, poza tym pożądanym, który jest celowo przepuszczany. Ranum z kolei przełożył tę ideę na pierwszy produkt, w którym została praktycznie zastosowana, czyli DEC SEAL (1992). Również Ranum przyłożył rękę do powstania FWTK Firewall Toolkit (pierwszy programowy firewall z otwartym kodem, 1993), a później do Gauntlet Firewall (1994) firmy Trusted Information Systems (TIS). Z kolei Presotto dodał od siebie koncepcję inspekcji stanowej. Zuk był autorem stanowej zapory ogniowej firmy CheckPoint, a następnie w firmie NetScreen rozwijał pomysł firewall’a jako dedykowanego rozwiązania sprzętowego (appliance), zatem nazwałbym go ojcem sprzętowej zapory ogniowej”. 

Część ekspertów wskazuje, że już w późnych latach 80-tych w Digital Equipment Corporation (DEC), Jeff Mogul, Brian Reid oraz Paul Vixie pracowali nad gateway’em nazwanym gatekeeper.dec.com, o którym możemy powiedzieć, z pewnym uproszczeniem, że jedną z jego funkcji była filtracja pakietów. Na przełomie lat 80-tych i 90-tych, nad swoją wersją technologii bezpieczeństwa pracowali Cheswick oraz Bellovin, jednakże AT&T nie była chętna dzielić się wynikami ich pracy. Z kolei zdaniem Fred’a Avolio, obecnie pracującego w Johns Hopkins University’s Applied Physics Lab „zespoły DEC i AT&T współpracowały nad niektórymi zagadnieniami”.

Z kolei Nir Zuk, który odpowiadał za pierwszy firewall firmy CheckPoint, a obecnie jest znany jako założyciel i CTO  Palo Alto, nie przebierając w słowach dyskredytuje dokonania innych ekspertów „Na świecie jest tylko jedna technologia zapór ogniowych – ta której jestem autorem. Prace wszystkich pozostałych *kolesi* były czysto akademickie i pozostawały na papierze” oraz dodaje „Firewall CheckPoint’a był pierwszym, używalnym i działającym firewall’em”. Zapytany czemu wielu ekspertom przypisuje się udział w stworzeniu firewalli odpowiada „sukces ma wielu ojców”. Ten „typ” chyba jednak tak ma, bo i obecnie nie słynie ze skromności, do czego wrócimy przy okazji firewalli „następnej generacji”, a jak nie zapomnę, to napiszę o pozwie jaki Palo Alto wytoczyła firma Juniper, oskarżając właśnie Nir’a Zuk’a o kradzież własności intelektualnej swojego byłego pracodawcy, firmy NetScreen, nabytej przez …. Juniper’a w 2004 roku.

Natomiast CTO w V.I.Labs, David Pensak, podkreśla, że w stworzeniu i rozwoju zapór ogniowych stał szereg ludzi „Każdy z nas odegrał jakąś rolę. Jednakże gdybym miał kogoś wyróżnić, nazwać ojcem firewall’a, byliby to Marcus Ranum i Fred Avolio”.

Rozczarowany rodzic

Ciekawie o zaporach ogniowych wypowiada się obecnie Cheswick, uważany za jednego z „ojców”, pełniący wówczas funkcję szefa zespołu technicznego AT&T, a obecnie piastujący rolę profesora nauk komputerowych na Columbia University: „Koncepcja zapory jaką opisałem z Bill’em w naszej książce w 1994 jest przestarzała”, i dodaje „Stawianie strażnika przy drzwiach frontowych nie jest rozwiązaniem w dzisiejszych czasach. Absolutnie nie proponuję, aby pozbyć się wszystkich drzwi. Jednak kontrola dostępu do zasobów powinna być realizowana na poziomie hostów.” 

…

Jak więc widać, chociaż historia firewalli jest całkiem dobrze udokumentowana, trudno wskazać zarówno „dzień narodzin”, jak i rodzica/rodziców tegoż narzędzia. Są w niej czarne charaktery, które przyczyniły się do prac nad zabezpieczeniami, są dzielni rycerze, którzy nie łaknąc sławy ani chwały, przystąpili do „fortyfikowania” sieci i ochrony ich „skarbów” oraz jednostki z przerostem własnego ego. A ja zachęcam do zamieszczania uwag w komentarzach oraz zapraszam do lektury kolejnej części o „ogniomurkach”, którą mam nadzieję niedługo opublikować.

Artykuł Firewall – czyli co? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Firma Ubiquiti Networks wprowadziła do oferty dwa nowe routery serii EdgeMAX o nazwach  EdgeRouter 4 (ER-4) oraz EdgeRouter 6 (ER-6). Cyfra w nazwie odpowiada ilości portów Ethernet w każdym modelu. Routery posiadają jedno gniazdo w standardzie SFP na moduł miniGBIC z myślą o podłączeniu do infrastruktury operatora łączem światłowodowym oraz odpowiednio 3 (ER-4) lub 5 (ER-6) portów 10/100/1000 Mbps w standardzie RJ45. Wyposażone są w 4-rdzeniowy procesor MIPS 64 taktowany zegarem 1 GHz, pamięć RAM DDR3 o pojemności 1 GB oraz pamięć FLASH w standardzie eMMC o pojemności 4 GB. Widoczny na zdjęciach port USB nie jest obsługiwany w obecnych wersjach oprogramowania. Całość zamknięta jest w pasywnie chłodzonej, zgrabnej metalowej obudowie o kompaktowych wymiarach 229 x 136.5 x 31.1 mm, jednakże dla klientów chcących zainstalować go w standardowej szafie RACK 19″ ma być dostępny opcjonalny zestaw montażowy oznaczony symbolem  ER-RMKIT. Producent określa przepustowość urządzeń na poziomie 3,4 miliona pakietów na sekundę (pps) dla pakietów 64 bajty. Model ER-4 pojawił się już w cennikach polskich dystrybutorów, natomiast ER-6 powinien być dostępny do końca roku.

Artykuł EdgeRouter 4 & EdgeRouter 6. Nowe routery od Ubiquiti Networks (UBNT) pochodzi z serwisu TestHub.pl.

W sumie to zaczynając od historii firewalli złamałem chronologię powstawania rozwiązań, które przyczyniły się do stworzenia i rozwoju Internetu, bo pierwszym urządzeniem, pomijając oczywiście same komputery, był router. I nie, nie popełniam błędu używając liczby pojedynczej, bo wszystko zaczęło się od jednego, konkretnego urządzenia, uruchomionego w 1969 roku na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles. A oto jak do tego doszło.

Jeszcze taka mała dygresja. Planowałem ten artykuł już jakiś czas temu, ale tak mi schodziło i pewnie jeszcze jakiś czas bym się z tym ociągał, gdyby nie lektura „Innowatorów” Waltera Isaacsona. Rozdział 7 podziałał jako impuls do działania, tym bardziej, że książka dostarczyła prawie gotowy materiał. Więc kto czytał, zapewne zauważy obszerne zapożyczenia, a kto jeszcze nie czytał, może poczuje się zachęcony, bo naprawdę warto sięgnąć po tę pozycję. I chociaż książka ma ponad 700 stron, a rozdział 7 blisko 70, to czyta się ją naprawdę jak dobrą powieść.

Potrzeba (a może wygoda) matką wynalazku

Jak większość wynalazków, tak i router zrodził się z potrzeby rozwiązania konkretnego problemu. Problemem w tym wypadku był egoizm naukowców i potrzeba oszczędności środków, wydawanych na bardzo drogi, a nie zawsze najlepiej wykorzystywany sprzęt komputerowy (skąd my to znamy!). Każdy z uniwersytetów i ośrodków badawczych związanych kontraktami z agencją ARPA (Advanced Research Projects Agency), chciał mieć najnowszy sprzęt o największych możliwościach, oczywiście na własny i wyłączny użytek. Prowadziło to do mało racjonalnego wydatkowania zawsze zbyt szczupłych środków, jakie były dostępne na badania i duplikowania sprzętu. Nieekonomiczność tego podejścia zauważył Robert William Taylor (Isaacson w swojej książce nazywa go Bobem, choć nie było to jego imię a nazywali go tak znajomi), który objął kierownictwo IPTO (Information Processing Techniques Office, czyli Biuro Technik Przetwarzania Informacji, było jednym z departamentów ARPA) w 1966 roku. Taylor uświadomił sobie, że warto by było stworzyć między ośrodkami akademickimi elektroniczne łącza, dzięki którym urządzenia mogłyby dzielić zadania i czas pracy, a ludzie w łatwy sposób wymieniać informacje, bez konieczności odbywania czasochłonnych podróży. Niewykluczone też, że impulsem do działania były trzy terminale – każdy z innym zestawem poleceń – podłączone do różnych centrów komputerowych, sfinansowanych przez agencję ARPA, jakie stały w biurze Taylora w Pentagonie. Jak rzekomo miał powiedzieć sam szef IPTO, konieczność używania tych trzech terminali „doprowadziła do objawienia”. Sieć sfinansowana i narzucona jako obowiązkowa przez ARPA, pozwoliłaby ośrodkom badawczym dzielić się zasobami obliczeniowymi i podejmować współpracę przy różnych projektach. No a skutkiem ubocznym byłoby pozbycie się przez Taylora dwóch zbędnych terminali stojących w jego biurze

Właściwy człowiek na właściwym miejscu

Taylor zlecił prace nad rozwiązaniem powyższego problemu Larryemu Robertsowi. Skądinąd po latach panowie serdecznie się nie lubili i każdy z nich zawzięcie umniejszał dokonania drugiego. Ale to było później, natomiast w ciągu czterech lat wspólnej pracy w ARPA, Taylor i Roberts dobrze się uzupełniali. Kluczowym momentem było zapewne spotkanie w kwietniu 1967 roku na Uniwersytecie Michigan. To na nim Roberts przedstawił koncepcję połączenia ośrodków naukowych dzierżawionymi liniami telefonicznymi. Jak się nietrudno domyślić „uniwersytety z zasady nie chciały się z nikim dzielić swoimi komputerami – powiedział Roberts – zależało im na tym, by kupić takie urządzenia, a następnie ukryć”. Przeciwnicy tego pomysłu utrzymywali, że ich komputery i tak są wykorzystywane do granic możliwości, a konieczność zmagania się z ruchem sieciowym dodatkowo ujmie im mocy obliczeniowej. ARPA miała oczywiście istotny argument – wszyscy uczestnicy spotkania korzystali z dotacji ARPA – zdecydowano zatem, że warunkiem otrzymania kolejnych środków na zakup nowych komputerów miało być podłączenie do sieci posiadanych już urządzeń.

Jeden, by wszystkimi rządzić, Jeden, by wszystkie odnaleźć

Argument siły zawsze jest objawem słabości, świadomi byli tego Taylor i Roberts. Na szczęście w gronie uczestników spotkania był Wes Clark, który stworzył w Lincoln Laboratory komputer osobisty nazwany LINC. Zaproponował on by ARPA nie forsowała na siłę rozwiązania, które wymuszałoby kierowanie przepływem danych w sieci za pomocą komputerów badawczych, pracujących w poszczególnych ośrodkach, leczy by zaprojektowała i przekazała każdej z tych instytucji ustandaryzowany mikrokomputer, który realizowałby takowe zadanie. Zalety takiego podejścia to minimalizowanie obciążenia jednostki centralnej działającej w danym ośrodku, możliwość opracowania jednolitego standardu sieci przez ARPA oraz realne rozproszenie procesu przekazywania danych. Pomysł znalazł uznanie tak Taylora jak i Robertsa, a standaryzowany mikrokomputer zasugerowany przez Clarka wkrótce ochrzczono mianem Interface Message Processor (z ang. Procesor Wiadomości Interfejsu) w skrócie IMP. Później nazwano je po prostu routerami.

ARPA Net

Zmodyfikowany plan sieci Roberts przedstawił w październiku 1967 roku na konferencji w Gatlinburgu w stanie Tennessee. Wówczas też pojawiła się nazwa ARPA Net, z czasem zmieniona na ARPANET. Nierozstrzygnięta pozostawała kwestia realizacji połączeń między punktami sieci. Wówczas głos zabrał młody inżynier z Wielkiej Brytanii, Roger Scantlebury, który opisał badania swojego przełożonego Danalda Daviesa z National Physical Laboratory nad metodą podziału komunikatów na niewielkie jednostki, nazwane „pakietami”. Scantlebury nie omieszkał przyznać, że podobna koncepcja była rozwijana niezależnie przez Paula Barana działającego w RAND (amerykański think tank i organizacja badawcza non-profit, założona w 1948 roku).

Komutacja pakietów i… polski akcent

Osobą, która jako pierwsza wpadła na pomysł zbudowania sieci wykorzystującej komutację pakietów, był inżynier Paul Baran. Gdy miał dwa lata, jego rodzina wyemigrowała z Polski i osiedliła się w Filadelfii. Podobno kluczowym momentem, który zaważył na jego dalszej karierze, była próbna detonacja bomby wodorowej, dokonana przez ZSRR w 1955 roku. Uwaga Barana skupiła się na kwestii zbudowania wojskowego systemu komunikacyjnego zdolnego przetrwać atak wroga. Stworzył on około roku 1960 dwie kluczowe koncepcje. Pierwsza dotyczyła decentralizacji sieci – należało zrezygnować z tworzenia centralnego węzła lub nawet węzłów, które kontrolowałyby przesył danych. Gdyby wróg zdołał zniszczyć kilka takich centrów, mógłby unieruchomić cały system. Sterowanie procesem przesyłania danych powinno być całkowicie rozproszone, a każdy węzeł powinien mieć jednakowe uprawnienia do przełączania i przekierowywania przepływu danych. Ta koncepcja stała się fundamentem Internetu. Druga koncepcja dotyczyła rozbijania danych na niewielkie fragmenty o standardowych rozmiarach. Wiadomość miała być dzielona na wiele takich segmentów, przesyłanych rozmaitymi ścieżkami przez węzły sieci, by po dotarciu do celu znów stworzyć spójną całość. Zainteresowanych problemami jakie Baran napotkał, usiłując przekonać do swoich pomysłów czy to Siły Powietrzne USA czy AT&T odsyłam do książki „Innowatorzy”.

Koncepcje Barana przybrały ostatecznie postać jedenastu tomów szczegółowych analiz technicznych zatytułowanych „On Distributed Communications” i ukończonych w 1964 roku. Nie wiadomo jaki byłby ich los, gdyby nie konferencja w Gatlinburgu, po powrocie z której Roberts odkopał raporty Barana. Roberts dotarł również do referowanych na konferencji prac Donalda Daviesa, który z kolei skupiał się na zagadnieniu dzielenia czasu komputerów i używania linii telefonicznych do przesyłania danych. To również Davies zaproponował stare angielskie słowo packet, jako nazwę takiej porcji danych. Tak jak Baran w USA, tak Davies w swoim kraju napotkał opór materii. Obaj znaleźli w końcu sprzymierzeńca w osobie Larryego Robertsa, który poparł ich pomysły i zaakceptował nazwę „pakiet”.

Od teorii do praktyki

Latem, 1968 roku Larry Roberts zaprosił do przetargu 140 firm potencjalnie zainteresowanych wytwarzaniem mikrokomputerów mających pełnić funkcję routerów, czyli jednostek IMP w sieci ARPANET. Urządzenia miały wykorzystywać koncepcje komutacji pakietów Paula Barana i Donalda Daviesa, sugestie Wesa Clarka dotyczące standaryzacji urządzeń, spostrzeżenia J.C.R.Licklidera, Lesa Earnesta, Leonarda Kleinrocka (dość kontrowersyjna postać, która w pewnym momencie zaczęła przypisywać wszystkie zasługi wyłącznie sobie), a także wkład wielu innych naukowców. Na przesłanie ofert zdecydowało się jedynie kilkanaście przedsiębiorstw, ale finalnie wybór ważył się między Raytheonem a BBN (Bolt, Beranek and Newman). Po latach Taylor wspominał „Raytheon przedstawił dobrą propozycję, która nie ustępowała ofercie BBN. Na dłuższą metę jedyna różnica, która zaważyła na mojej ostatecznej decyzji, polegała na tym, że BBN miał bardziej zdyscyplinowany zespół, który moim zdaniem zapewniał większą efektywność”. Jako ciekawostkę dodam, że w 2009 roku Raytheon kupił BBN, natomiast IBM zrezygnował z udziału w przetargu, oceniając pomysł jako nierealny.

Wynik przetargu i wygrana BBN zostały ogłoszone tuż przed Bożym Narodzeniem. Głównymi inżynierami odpowiedzialnymi za realizację zlecenia byli Frank Heart i Robert Kahn, obydwaj w przeszłości związani z MIT. Pomogli oni rozwinąć pomysły ARPA i założyli, że gdy jakiś pakiet będzie przesyłany z jednego IMP do drugiego, router wysyłający informacje powinien przechowywać je, aż do momentu, w którym otrzyma potwierdzenie dostarczenia danych od routera odbierającego, a gdyby taki komunikat nie nadszedł w odpowiednio krótkim czasie, dane powinny zostać wysłane jeszcze raz.

Request for Comments (RFC)

Pierwszymi węzłami sieci ARPANET miały zostać UCLA (Uniwersytet Kalifornijski, kampus Los Angeles), Stanford Research Institute (SRI), Uniwersytet Utah oraz Uniwersytet Kalifornijski (z siedzibą w Oakland w stanie Kalifornia). Każdy z tych ośrodków otrzymał zadanie polegające na znalezieniu sposobu podłączenia ich głównych komputerów do ustandaryzowanych IMP. Funkcję koordynatora objął Stephen Crocker, doktorant z UCLA, który dzięki uprzejmości i bezpretensjonalności miał naturalny dar do godzenia towarzystwa i zaprowadzania powszechnej zgody. Przypadł mu w udziale obowiązek sporządzania sprawozdań z ustaleń grupy nazwanej Network Working Group. Jak sam wspomina „Uświadomiłem sobie, że już samo spisanie tego, o czym dyskutowaliśmy, mogło być postrzegane jako próba uzurpowania sobie władzy – to zaś doprowadziłoby do pojawienia się tutaj kogoś, kto przywróciłby nas do pionu (…) Usiłując podkreślić nieformalną naturę tych dokumentów, wpadłem na naiwny pomysł nazwania każdego z nich Request of Comment – RFC (z ang. prośba o komentarze) – niezależnie od tego, czy tekst faktycznie miał charakter takiego wniosku, czy nie”. Pierwszy dokument RFC został rozesłany pocztą tradycyjną, 7 kwietnia 1969 roku.

Do końca sierpnia 1969 roku w wyniku prac grupy, opisanych w kolejnych RFC, opracowano zestaw standardów komunikacji między komputerami działającymi na uczelniach a jednostkami IMP. A już 30 września 1969 roku, pierwszy taki router dotarł na UCLA, gdzie został powitany… szampanem. Pewnym zaskoczeniem były rozmiary rzekomego mikrokomputera, który w istocie przypominał lodówkę.

Firma BBN spisała się doskonale, mieszcząc się zarówno w terminie jak i budżecie.

Sieć!

Miesiąc później drugi IMP dotarł do SRI w kampusie Uniwersytetu Stanforda i można było uruchomić ARPANET, co nastąpiło 29 października. Jak na tak przełomowe wydarzenie, miało ono nad wyraz prozaiczną oprawę i przebieg. A jeśli chcecie o tym przeczytać więcej, odsyłam do lektury „Innowatorów”.

W roku 1969 wydarzyły się trzy przełomowe rzeczy – NASA wysłała człowieka na księżyc, inżynierom z Doliny Krzemowej udało się stworzyć mikroprocesor, a ARPA zbudowała sieć, która dała podwaliny pod Internet. I tylko pierwsze z tych wydarzeń wówczas przykuło powszechną uwagę.

Artykuł Ten pierwszy ROUTER pochodzi z serwisu TestHub.pl.