Fotowoltaika jest jednym z odnawialnych źródeł, korzysta z energii słonecznej. Oprócz względów ekologicznych, wiele osób decyduje się na taki sposób wytwarzania energii ze względów finansowych – fotowoltaika jest wyjściem bardzo ekonomicznym i przyszłościowym, szczególnie jeśli zwrócimy uwagę na stale rosnące ceny prądu elektrycznego. Ale jak właściwie działa?

Idea działania jest dosyć prosta – światło słoneczne padające na ogniwo słoneczne, z których zbudowane są panele fotowoltaiczne, przetwarzane jest na energię elektryczną. Proces ten możliwy jest dzięki zjawisku fotowoltaicznemu, które zostało odkryte już w 1839 roku przez Antoine’a C. Becquerela. Ogniwa słoneczne produkowane są z materiałów półprzewodnikowych, najczęściej z krzemu. Fotony światła padające na kryształ krzemu przekazują energię elektronom, które przechodzą w stan wzbudzony tworząc „dziury elektronowe” w atomie krzemu. Elektrony zaczynają się poruszać w kierunku przeciwnym do powstałych dziur elektronowych i tym samym powstaje prąd elektryczny, który jest po prostu uporządkowanym ruchem tychże elektronów.

Długość życia Słońca, zależnie od źródeł, szacuje się na około 5 miliardów lat. Z tego powodu decydując się na instalacje fotowoltaiczną nie musimy martwić się o wyczerpanie źródła prądu. Czerpanie energii ze Słońca pozwala zostać własnym producentem prądu, wiążę się to z wieloma oszczędnościami, pozwala nie martwić się o podwyżki cen prądu oraz dodatkowo jest to źródło energii które może służyć przyszłemu pokoleniu, ponieważ panele pracują o wiele dłużej niż wynosi ich okres gwarancji.

Artykuł Czym jest fotowoltaika? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

W Polsce rośnie liczba osób potrafiących w co najmniej podstawowym stopniu korzystać z technologii. Przynajmniej raz w tygodniu do sieci zagląda 67% rodaków, na wsiach jest to odpowiednio 60%. Zaledwie 1 na 10 nastolatków wykorzystuje internet do twórczych działań. Ratunkiem okazać mogą się Pracownie Orange, które uczyć będą m.in kodowania oraz robotyki. Zostanie otwartych 100 takich świetlic.

Zanim jednak to się stanie warto na chwilę wrócić jeszcze do europejskich statystyk. W publikowanym przez Komisję Europejską indeksie gospodarki i społeczeństwa cyfrowego Polska zajęła dopiero 24 pozycję spośród 28 państw członkowskich Unii Europejskiej. Na tak słaby wynik wpływa m.in. zasięg stałych łączy szerokopasmowych (87 proc.) i rozwój stałych łączy szerokopasmowych (61 proc.). Choć z danych CBOS wynika, że 67 proc. dorosłych Polaków przynajmniej raz w tygodniu korzysta z internetu, a wśród mieszkańców dużych miast ten odsetek sięga do 80 proc., to w przypadku mieszkańców wsi odsetek jest dużo niższy i wynosi zaledwie 59 proc. Pracownie Orange, które działają w małych miasteczkach i wsiach mogą to zmienić.

Mimo, że rośnie odsetek osób, które napisały w ubiegłym roku program komputerowy (z 2,6 proc. w 2016 roku do 4,12 w 2017 roku), to do średniej europejskiej wciąż nam bardzo daleko. Mimo, że jak wynika z polskiej edycji międzynarodowego badania EU Kids Online 2018 – aż 85 proc. dzieci oraz młodzieży codziennie lub prawie codziennie łączy się z siecią, a 15 proc. spędza w internecie nawet 5 godzin dziennie. Tylko 10 proc. twórczo spędza ten czas i wykorzystuje zasoby sieci.

Przede wszystkim stawiamy na to, żeby pokazać dzieciom i młodzieży, jak w bezpieczny sposób korzystać z internetu. Chcemy pokazać podstawy programowania z wykorzystaniem gier hybrydowych oraz robotów. Dodatkowo będziemy wspólnie bawić się aplikacjami, które pozwolą dzieciom oraz młodzieży poznać tajniki ciekawej obróbki zdjęć oraz filmów – wymienia Dominika Staniaszek, liderka pracowni Orange w Kozerkach.

Źródło: newseria

Artykuł Polska na szarym końcu jeśli chodzi o korzystanie z internetu pochodzi z serwisu TestHub.pl.

A więc super zmysły… czyż nie byłoby wspaniale, gdybyśmy słyszeli, o czym ludzie szepczą za naszymi plecami? Czy też, gdy moglibyśmy czytać rozkład jazdy na przystanku znajdującego się po drugiej stronie ulicy? Każdy z nas dramatycznie różni się zdolnościami percepcyjnymi dla wszystkich z naszych zmysłów. Czy naprawdę musimy się z tym pogodzić? Czy też możemy zrobić coś, aby je polepszyć?

Różnice w umiejętnościach percepcyjnych są najbardziej zauważalne w zmysłach o większej wartości – takich jak słuch i wzrok. Oczywiście, istnieją wyjątki i można spotkać tzw. supertasters (z ang. ludzie z dużo bardziej wyczulonymi kubkami smakowymi), są oni w stanie rozpoznać subtelniejsze różnice pomiędzy smakami. Cecha ta jest związana z liczbą dostępnych receptorów smakowych na czubku języka. Niekoniecznie jest to dobra wiadomość, ponieważ ich jama ustna jest mniej odporna na irytacje spowodowanej przez np. alkohol lub papryczki chilli.

Pewne badania wykazały, że kobiety mają lepszy zmysł dotyku. Co ciekawe, nie jest to spowodowane tylko i wyłącznie przez różnice płci, ale przez posiadanie mniejszych dłoni. Znaczy to, że receptory dotyku są bliżej siebie i umożliwiają percepcje w wyższej jakości. Zatem, jeśli mężczyzna i kobieta mają podobne rozmiary palców, to ich zmysł dotyku będzie podobny.

Nauczanie percepcyjne

Receptory czuciowe na naszym ciele, w większości, ustanawiają limit tego, co możemy odczuć. Jednakże nie jest to koniec historii. Nasze postrzeganie jest dużo bardziej plastyczne, niż wcześniej zakładano. Dziedzina nauki znana jako „nauczanie percepcyjne” pomaga nam zrozumieć postrzeganie i to, w jaki sposób możemy je ulepszyć.

Przeprowadzono badania, które pokazały, że sposób podobny do tego używanego do pracy nad naszymi umiejętnościami sportowymi lub językowymi, może być przydatny podczas treningu zmysłowego. Niezależnie czy jest to trening wzroku, słuchu czy smaku, uczestnikowi daje się szeroką gamę bodźców zmysłowych, które różnią się łatwością w ich identyfikacji. Biorąc za przykład dotyk, mogą być to fale wibracji wysyłane przy użyciu podkładek założonych na palec; mogą się one różnic częstotliwością wibracji.

Następnie, uczestnik musi zadecydować czy dane bodźce były takie same, czy też nie. Procedura normalnie zaczyna się od dość łatwej do odczucia różnicy (bardzo różne stymulanty) i progresywnie staje się to trudniejsze. Zgromadzone odpowiedzi (poprawne i błędne) użyte są jako pewnego rodzaju feedback (z ang. opinia), który jest fundamentalny w procesie nauki. Dzięki temu ludzie mają okazję dopasować to, co widzą/czują do tego, co zostało przypisane do użytych bodźców.

Przez długi czas sądzono, że tego typu trening jest jedyną możliwością poprawienia zmysłów, ale nie jest to do końca prawdą; o tuż, poprawa może nastąpić bez robienia niczego lub bez naszej świadomości. W jednym z przypadków naukowcy trenowali uczestników poprzez obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (fMRI). Ich celem było wygenerowanie wzoru aktywności mózgu, który byłby odpowiedni do tego powstałego na skutek interakcji z danym bodźcem. Dało to możliwość sprawdzenia, jak dobrze idzie im generowanie takiego wzoru – proces ten to tzw. neurofeedback. Na koniec treningu, uczestnicy zostali poproszeni o zidentyfikowanie różnych bodźców wizualnych. Wyszło na to, że byli szybsi i dużo trafniejsi podczas identyfikacji tych właśnie bodźców, nawet jeśli wcześniej ich nie widzieli.

Dramatyczne rezultaty

W jakim stopniu możemy oczekiwać, że rozwiniemy super zmysły? To w dużej mierze zależy od tego, jak długo i z jaką intensywnością trenujemy oraz od efektywności naszego treningu. Istnieje możliwość znacznej poprawy; w naukowych badaniach zostało udowodnione, że trening może polepszyć zmysł dotyku nawet o 42%, po tylko 2-godzinnej sesji. Zaskakujące jest to, że niektóre badania pokazują dużo większą poprawę od tej, na którą powinien pozwolić dany receptor – jest to tzw. zakres Hiperacuity.

Dla przykładu spójrzmy na wzrok – niektórzy ludzie są w stanie widzieć ostrzejszy obraz, nawet jeśli poszczególne receptory w oku na to nie pozwalają. Aby to lepiej zobrazować, za przykład użyję pikseli w zdjęciu – zatem większa liczba pikseli równa się większej liczbie detali, które widzimy. W przypadku Hiperacuity, ludzie widzą lepiej, niż dana rozdzielczość powinna im na to pozwolić (istnieją podobne odkrycia, jeśli chodzi o inne zmysły – wliczają dotyk i słuch).

Jak więc jest to możliwe? To wszystko dzięki mądremu procesowi w mózgu; nasz mózg patrzy na całą sieć połączeń receptorów, aby zdeterminować, gdzie jest „środek ciężkości” danego obrazu – odkrywając pozycje i kształt poprzez przestrzenne grupowanie informacji w tej właśnie sieci. Wychodzi na to, że zaskakująca liczba zmysłów jest w większym stopniu zależna od pracy mózgu niż od samych organów recepcyjnych.

Trening wizualny nie wyostrza fotoreceptorów w oku. Informacja trafia przez ten sam receptor co zawsze, lecz trening pozwala mózgowi na pozbycie się zakłóceń i bardziej efektywnego „nastrojenia” sygnału czuciowego.

Kolejnym dowodem na to, że uczenie nie odbywa się na poziomie receptorów czuciowych, jest to, że nauczanie czuciowe się rozpowszechnia. Dla przykładu, jeśli trenujesz odczucie na jednym z palców dłoni, to efekt treningu będzie również widoczny na innych palcach, które są połączone w mózgu.

Jaka jest przyszłość tego fenomenu?

Fakt, że możemy trenować nasz mózg, aby poprawić sposób, w który przetwarzamy informacje pozyskane za pomocą naszych zmysłów, jest dla nas dobrą wiadomością. Nie mniej jednak wydajność naszych zmysłów maleje z wiekiem.

Patrząc na pozytywy, naukowcy i programiści pracują razem, aby super zmysły stały się rzeczywistością – używając wspomnianej koncepcji nauki percepcyjnej, budują oni aplikacje, które pomogą nam w trenowaniu naszego mózgu. Te aplikacje nie obejdą problemu starzenia się lub innych wadliwości (niektóre są nawet nieefektywne albo oparte na wątpliwych badaniach naukowych). Jednakże dobrze zaprojektowane aplikacje mogą doprowadzić do znaczącej poprawy. Istnieją nawet dowody, że ów trening zmysłów, może być przydatny w życiu codziennym, na przykład trening wizualny dla polepszenia celności graczy baseballa.

Niektóre są już dostępne w sieci, takie jak UltimEyes – aplikacja zaprojektowana przez badaczy nauczania percepcyjnego na University of California w Riverside. Mają oni również prototyp dla trenowania słuchu. Coraz więcej innych developerów i naukowców podąża ich śladem. Niedługo może okazać się, że będziemy mieć możliwość modyfikacji własnej percepcji sensorycznej w naszej dłoni – no dobra, w telefonie w naszej dłoni…

Wraz z szybkim rozwojem nauki idziemy do przodu z fantastycznymi okazjami do zmaksymalizowania funkcji naszych zmysłów, pomocy osobom w rehabilitacji lub po prostu, aby być jeszcze bardziej odlotowymi ludźmi.

Autor: Harriet Dempsey-Jones
Tłumaczenie: Mateusz Siemiński
Artykuł w języku angielskim dostępny na The Conversation.

Artykuł Super zmysły – czy możemy je rozwinąć? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Roboty budzą w nas różnego rodzaju obawy. Jak niektórzy eksperci ostrzegają, mogą one zabrać nam miejsca pracy lub nawet połakomić się na pomysł zrobienia z nas swoich niewolników, albo unicestwienia całej ludzkość, jeśli dojdzie do zaawansowanego rozwoju sztucznej inteligencji. Oczywiście są to ekstremalne scenariusze, lecz nie powinniśmy ich do końca wykluczać.

Mówiące, mechaniczne konstrukcje, to dziwne ‘twory’. Powinniśmy być trochę zaniepokojeni obecnym tempem ich rozwoju, nie tylko z wspomnianych powyżej powodów.

Spotkanie z robotem

Wyobraź sobie, wypad do Quai Branly-Jacques Chirac, paryskiego muzeum dedykowanego antropologii i etnologii. Spacerując alejkami wypełnionymi różnymi kolekcjami, ciekawość niesie Cię do pewnego dzieła sztuki. Po chwili, zaczynasz odczuwać znajomą obecność, która zmierza w tym samym kierunku.

Kiedy powoli obracasz się, chwyta Cię dziwne uczycie, ponieważ kątem oka zauważasz nie do końca ludzką postać. Zastaje Cię niepokój. Przybliżając się powoli, obraz staje się coraz wyraźniejszy a twoje odczucia coraz silniejsze. Nagle zdajesz sobie sprawę, że  jest to humanoid, robot o imieniu Berenson. Nazwany na cześć amerykańskiego krytyka sztuki Bernarda Berensona. Został on zaprojektowany przez robotyka Philippa Gaussiera (z Laboratorium Przetwarzania Obrazu i Sygnału) oraz antropologa Denisa Vidala (z Instytutu Badań nad Rozwojem). Robot Berenson jest częścią trwającego od 2012 roku eksperymentu w muzeum Quai Branly.

Dolina niesamowitości

Dziwność tego spotkania pozostawia Cię lekko przerażonym i postanawiasz oddalić się od tego wynalazku. To właśnie uczycie, które zostało zbadane po raz pierwszy w latach 70-tych, kiedy japoński badacz prof. Masahiro Mori zaproponował swoją teorię o tzw. uncanny valley (z ang. dolina niesamowitości). Według niego, jeśli robot przypomina ludzkie stworzenie, jesteśmy skłonni, aby rozważyć jego obecność w taki sam sposób, w jaki postrzegamy każdą inną istotę ludzką.

Jednakże, kiedy maszyna odsłania swoje mechaniczne wnętrze, odczuwamy pewien dyskomfort. Po czym ten sam robot będzie dla nas już czymś innym, bardziej przypominającym zombie niż człowieka. I to jest właśnie, nazwana przez Moriego „dolina niesamowitości”.

Nie jesteśmy w stanie systematycznie weryfikować teorii Moriego. Mimo tego, na uczucie, które doświadczamy przy spotkaniu z robotem, z pewnością mają wpływ zarówno nasza niemożność zrozumienia, jak i ciekawość, która popycha nas do zapoznania się z tym wynalazkiem.

Eksperyment przeprowadzony z Berensonem w Quai Branly pokazał, że obecność robota może wywoływać paradoksalne zachowania u zwiedzających. Podkreśla to głęboka niejasność charakteryzująca relacje, które mamy z robotem. Najbardziej jest to zauważalne przy komunikacji z maszyną.

Jeżeli jesteśmy nieufni wobec takich maszyn, to głównie dlatego, że nie jest dla nas jasne, jakie — jeżeli w ogóle — mają one intencje. Ponadto większość z nas nie do końca wie czym one tak naprawdę są i jak można ustanowić fundamenty dla obustronnego zrozumienia i interakcji. Dlatego, często zdarza się, że odwiedzający Quai Branly przyjmują znane im zachowania społeczne wobec Berensona, na przykład, rozmawiając z nim lub stojąc przed nim, aby dowiedzieć się, jak on postrzega swoje otoczenie.

W ten czy inny sposób odwiedzający próbują nawiązać kontakt z owym tworem. Wydaje się, że istnieje coś strategicznego w rozważaniu robota, nawet tymczasowo, jako człowieka. I te społeczne zachowania nie są obserwowane tylko wtedy, gdy ludzie wchodzą w interakcje z maszynami, które nas przypominają.

Społeczne interakcje

Niedawno utworzono interdyscyplinarny zespół, aby zbadać różne aspekty owych interakcji. W szczególności przyglądając się momentom, w których, nasze umysły są gotowe przypisać robotom ich intencje i oszacować ich poziom inteligencji.

Tak właśnie zaczął się projekt PsyPhINe, oparty na interakcji pomiędzy ludźmi a robotyczną lampą. Projekt ten dąży do lepszego zrozumienia ludzkich skłonności do antropomorfizowania maszyn.

Po obyciu się z dziwnością tej sytuacji przez uczestników, wielu z nich wyraźnie angażuje się w interakcje z lampą, i nie jest to niczym niezwykłym. Podczas gry z robotem, można zauważyć jak ludzie reagują na fizyczne ruchy tej maszyny oraz to jak sam robot zachowuje się, gdy ktoś bezpośrednio się do niego zwraca.

Nieufność często charakteryzuje pierwsze momenty naszej relacji z maszynami. Poza ich wyglądem, wielu ludzi nie wie dokładnie, z czego są one zrobione, jak funkcjonują lub jakie mogą mieć intencje. Świat robotów wygląda na dużo bardziej oddalony od naszego, ludzkiego.

Jednak to uczucie szybko odchodzi w niepamięć. Zakładając, że jeszcze nie uciekli od maszyny, ludzie szukają sposobu, aby zdefiniować potrzebną formę komunikacji. Zazwyczaj, bazują na istniejących i znanych zwyczajach komunikacyjnych, takich jak te używane podczas jakże konstruktywnego dialogu z naszym zwierzęcym pupilem lub każdą inna żywą istotą, której postrzeganie rzeczywistości znacznie różni się od naszego.

Można by więc rzec, że my, ludzie, jesteśmy podejrzliwi wobec technologicznych tworów, ale mimo to, nowe i często nie do końca odkryte możliwości, które oferują, są dla nas źródłem fascynacji i inspiracji.

Autor: Joffrey Becker
Tłumaczenie: Mateusz Siemiński
Artykuł w języku angielskim dostępny na The Conversation.

Artykuł Roboty, dlaczego im nie ufamy? pochodzi z serwisu TestHub.pl.