Naukowcy z Singapuru zbudowali podwodnego robota, który wygląda i pływa jak manta (płaszczka). Na każdą z płetw przypada pojedynczy motor, aby poruszał się w wodzie z doskonałością porównywalną do jego biologicznego kuzyna.

Nie jest to pierwszy tego typu wynalazek. Uczeni od lat pracują nad imitowaniem ruchu podobnego do tego, wykonywanego przez płetwy piersiowe płaszczki. Według zapewnień Chew Chee Meng z National University of Singapore, jest to pierwszy robot podwodny, który używa pojedynczego motoru na każdą z płetw. Cały system jest zależny od wzajemnego oddziaływania na siebie cieczy i elementów konstrukcji.

Manta, znana jako jeden z najefektywniejszych pływaków, od długiego czasu fascynowała naukowców swoją unikatową metodą poruszania się w wodzie. Nawet przy wzburzonym morzu, używając swoich płetw piersiowych, bez wysiłku potrafi odpychać wodę do tyłu. Jak mówi Keth Moored, asystent profesora od Mechaniki Inżynieryjnej na Lehigh University w Pensylwani, badania nad lokomocyjnymi ruchami organizmów trwają już przez około 30 lat. Jednak wciąż pozostaje wiele do zrobienia, jeśli chodzi o zrozumienie przepływu cieczy wokół zrobotyzowanych płetw i interakcji między cieczą a strukturą tych giętkich płetw, takich jak u robota Chew’a – dodaje Moored.

Konstrukcja

Konstrukcja MantaDroid’a wykonana jest z polimeru syntetycznego (polichlorek winylu, PCW), do którego dołączone są płetwy oraz dwa tylne stery, które poruszają się w wodzie jak u płaszczki. Chew powiedział, że pasywna elastyczność płetw pozwala naturalnie wchodzić w interakcje z wodą, rozwijając prędkość siedmiu dziesiątych metra na sekundę.

Okazało się, że dzięki pasywnej płetwie, stworzonej z pojedynczej warstwy PCW, interakcja robota z otoczeniem jest dużo naturalniejsza i efektywniejsza, niż przy użyciu skomplikowanych połączeń i mechanizmów do jej budowy. Co za tym idzie, „nie walczysz z hydrodynamiką tego systemu” – powiedział prof. Chew. Singapurski zespół przejrzał ponad 40 różnych projektów przez okres dwóch lat, zanim zdecydował się zbudować elastyczny model płetw z PCW.

Przyszłość tego projektu

MantaDroid może pływać aż do 10 godzin. Chew i jego zespół z uniwersyteckiego oddziały inżynierii planują przeprowadzić testy na otwartym morzu i chcą dodać więcej trybów ruchu do mechanizmu płetw. Powiedział również, że trwają prace nad konstrukcją dwa razy większą od oryginalnego MantaDroid’a. Uważają, że takie roboty będą użyteczne w badaniach nad zróżnicowaniem organizmów morskich, zbieraniu danych hydrograficznych oraz w podwodnych poszukiwaniach.

MantaDroid jest częścią wciąż rozwijającej się dziedziny biomimetyki, która używa wiedzy o systemach naturalnych i robotach, aby tworzyć nowe pojazdy, powiedział Thomas Atwood, dyrektor wykonawczy US National Robotics Education Foundation. Roboty takie jak ten, powiedział, będą używane do przeprowadzenia operacji wojskowych, ale również pomogą w mapowaniu podwodnym czy też badaniu dna oceanicznego.

Źródła: Reuters | NUS

Artykuł MantaDroid – robotyczna płaszczka z Singapuru pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Roboty budzą w nas różnego rodzaju obawy. Jak niektórzy eksperci ostrzegają, mogą one zabrać nam miejsca pracy lub nawet połakomić się na pomysł zrobienia z nas swoich niewolników, albo unicestwienia całej ludzkość, jeśli dojdzie do zaawansowanego rozwoju sztucznej inteligencji. Oczywiście są to ekstremalne scenariusze, lecz nie powinniśmy ich do końca wykluczać.

Mówiące, mechaniczne konstrukcje, to dziwne ‘twory’. Powinniśmy być trochę zaniepokojeni obecnym tempem ich rozwoju, nie tylko z wspomnianych powyżej powodów.

Spotkanie z robotem

Wyobraź sobie, wypad do Quai Branly-Jacques Chirac, paryskiego muzeum dedykowanego antropologii i etnologii. Spacerując alejkami wypełnionymi różnymi kolekcjami, ciekawość niesie Cię do pewnego dzieła sztuki. Po chwili, zaczynasz odczuwać znajomą obecność, która zmierza w tym samym kierunku.

Kiedy powoli obracasz się, chwyta Cię dziwne uczycie, ponieważ kątem oka zauważasz nie do końca ludzką postać. Zastaje Cię niepokój. Przybliżając się powoli, obraz staje się coraz wyraźniejszy a twoje odczucia coraz silniejsze. Nagle zdajesz sobie sprawę, że  jest to humanoid, robot o imieniu Berenson. Nazwany na cześć amerykańskiego krytyka sztuki Bernarda Berensona. Został on zaprojektowany przez robotyka Philippa Gaussiera (z Laboratorium Przetwarzania Obrazu i Sygnału) oraz antropologa Denisa Vidala (z Instytutu Badań nad Rozwojem). Robot Berenson jest częścią trwającego od 2012 roku eksperymentu w muzeum Quai Branly.

Dolina niesamowitości

Dziwność tego spotkania pozostawia Cię lekko przerażonym i postanawiasz oddalić się od tego wynalazku. To właśnie uczycie, które zostało zbadane po raz pierwszy w latach 70-tych, kiedy japoński badacz prof. Masahiro Mori zaproponował swoją teorię o tzw. uncanny valley (z ang. dolina niesamowitości). Według niego, jeśli robot przypomina ludzkie stworzenie, jesteśmy skłonni, aby rozważyć jego obecność w taki sam sposób, w jaki postrzegamy każdą inną istotę ludzką.

Jednakże, kiedy maszyna odsłania swoje mechaniczne wnętrze, odczuwamy pewien dyskomfort. Po czym ten sam robot będzie dla nas już czymś innym, bardziej przypominającym zombie niż człowieka. I to jest właśnie, nazwana przez Moriego „dolina niesamowitości”.

Nie jesteśmy w stanie systematycznie weryfikować teorii Moriego. Mimo tego, na uczucie, które doświadczamy przy spotkaniu z robotem, z pewnością mają wpływ zarówno nasza niemożność zrozumienia, jak i ciekawość, która popycha nas do zapoznania się z tym wynalazkiem.

Eksperyment przeprowadzony z Berensonem w Quai Branly pokazał, że obecność robota może wywoływać paradoksalne zachowania u zwiedzających. Podkreśla to głęboka niejasność charakteryzująca relacje, które mamy z robotem. Najbardziej jest to zauważalne przy komunikacji z maszyną.

Jeżeli jesteśmy nieufni wobec takich maszyn, to głównie dlatego, że nie jest dla nas jasne, jakie — jeżeli w ogóle — mają one intencje. Ponadto większość z nas nie do końca wie czym one tak naprawdę są i jak można ustanowić fundamenty dla obustronnego zrozumienia i interakcji. Dlatego, często zdarza się, że odwiedzający Quai Branly przyjmują znane im zachowania społeczne wobec Berensona, na przykład, rozmawiając z nim lub stojąc przed nim, aby dowiedzieć się, jak on postrzega swoje otoczenie.

W ten czy inny sposób odwiedzający próbują nawiązać kontakt z owym tworem. Wydaje się, że istnieje coś strategicznego w rozważaniu robota, nawet tymczasowo, jako człowieka. I te społeczne zachowania nie są obserwowane tylko wtedy, gdy ludzie wchodzą w interakcje z maszynami, które nas przypominają.

Społeczne interakcje

Niedawno utworzono interdyscyplinarny zespół, aby zbadać różne aspekty owych interakcji. W szczególności przyglądając się momentom, w których, nasze umysły są gotowe przypisać robotom ich intencje i oszacować ich poziom inteligencji.

Tak właśnie zaczął się projekt PsyPhINe, oparty na interakcji pomiędzy ludźmi a robotyczną lampą. Projekt ten dąży do lepszego zrozumienia ludzkich skłonności do antropomorfizowania maszyn.

Po obyciu się z dziwnością tej sytuacji przez uczestników, wielu z nich wyraźnie angażuje się w interakcje z lampą, i nie jest to niczym niezwykłym. Podczas gry z robotem, można zauważyć jak ludzie reagują na fizyczne ruchy tej maszyny oraz to jak sam robot zachowuje się, gdy ktoś bezpośrednio się do niego zwraca.

Nieufność często charakteryzuje pierwsze momenty naszej relacji z maszynami. Poza ich wyglądem, wielu ludzi nie wie dokładnie, z czego są one zrobione, jak funkcjonują lub jakie mogą mieć intencje. Świat robotów wygląda na dużo bardziej oddalony od naszego, ludzkiego.

Jednak to uczucie szybko odchodzi w niepamięć. Zakładając, że jeszcze nie uciekli od maszyny, ludzie szukają sposobu, aby zdefiniować potrzebną formę komunikacji. Zazwyczaj, bazują na istniejących i znanych zwyczajach komunikacyjnych, takich jak te używane podczas jakże konstruktywnego dialogu z naszym zwierzęcym pupilem lub każdą inna żywą istotą, której postrzeganie rzeczywistości znacznie różni się od naszego.

Można by więc rzec, że my, ludzie, jesteśmy podejrzliwi wobec technologicznych tworów, ale mimo to, nowe i często nie do końca odkryte możliwości, które oferują, są dla nas źródłem fascynacji i inspiracji.

Autor: Joffrey Becker
Tłumaczenie: Mateusz Siemiński
Artykuł w języku angielskim dostępny na The Conversation.

Artykuł Roboty, dlaczego im nie ufamy? pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Prof. Abbass wyjaśnia trzy problemy z nadaniem robotowi obywatelstwa

Byłem zaskoczony, gdy usłyszałem, że robot o imieniu Sophia został obywatelem Królestwa Arabii Saudyjskiej. Nadanie Sophii obywatelstwa było następstwem zadeklarowania przez Królestwo Arabii Saudyjskiej swojego zaangażowania w wysokości 500 miliardów dolarów na budowę nowego miasta, które będzie napędzane przy użyciu robotyki oraz odnawialnych źródeł energii.

Jedna z najbardziej honorowych koncepcji dla istoty ludzkiej – bycie obywatelem i wszystko, co się z tym wiąże została przypisana do maszyny. Jako naukowiec, który codziennie pracuje nad stworzenie coraz to bardziej zaufanych systemów m.in. Sztucznej Inteligencji (ang. Artificial Inteligence, AI), uważam, że nasze społeczeństwo nie jest jeszcze na to gotowe.

Nadanie robotowi miana obywatela jest deklaracja zaufania do technologii, która moim zdaniem nie jest jeszcze na tyle dopracowana, aby można było jej w pełni zaufać. Wiąże się z tym wiele socjalnych i etycznych kwestii z którymi, my jako ludzie, nie jesteśmy gotowi sobie poradzić.

https://www.youtube.com/watch?v=03QduDcu5wc

Kim jest Sophie – robot z obywatelstwem?

Sophia jest robotem stworzonym przez firmę z Hongkongu – Hanson Robotics. Sophia ma kobiecą twarz, która jest w stanie wyrażać emocje. Dodatkowo mówi po angielsku oraz potrafi żartować. Dlatego też wydaje się, że można by z nią przeprowadzić dość inteligentną rozmowę. Jej twórcą jest Dr David Hanson, doktorant z 2007 roku z University of Texas.

Sophia przypomina „Johnny 5”, pierwszego robota, który miał zaszczyt dostać obywatelstwo od Stanów Zjednoczonych w filmie pod tytułem ,,Krótkie spięcie” (ang. Short Circuit) z 1986 roku. Johnny 5 był jedynie pomysłem o którym marzyli pisarze tacy jak S.S. Wilson i Brent Maddock. Czy oni wyobrażali sobie, że po 30 latach ich fikcja stanie się rzeczywistością?

https://twitter.com/SophiaRobot2/status/923930694425960449

Ryzyko wiążące się z obywatelstwem

Obywatelstwo – w mojej ocenie, jedno z najbardziej honorowych wyróżnień, które państwo może przyznać mieszkańcowi stoi przed ryzykiem egzystencjalnym. Jako naukowiec i zwolennikiem pracy nad zaufanymi systemami autonomicznymi, wiem, że technologia nie jest jeszcze na to gotowa.

Jest wiele wyzwań, które musimy przezwyciężyć, zanim będziemy mogli w pełni zaufać tym systemom. Na przykład, nie wynaleźliśmy jeszcze niezawodnego mechanizmu, który zapewniałby nas, że te inteligentne maszyny będą zawsze zachowywać się etycznie i zgodnie z naszymi wartościami moralnymi. Nie mamy również technologii, która obroniłaby nas przed złymi decyzjami owych maszyn, które mogłyby mieć katastrofalne skutki. Następująca lista przedstawia trzy powody, przez które uważam, że przyznanie Sophii obywatelstwa było zbyt pochopną decyzją.

https://twitter.com/SophiaRobot2/status/923940629872304129

1. Definicja tożsamości

Obywatelstwo jest przyznawane osobie, która posiada własną, unikatowa tożsamość. Każdy z nas, ludzi rzecz jasna, ma swoją przynajmniej jedną unikalną cechę, która odróżnia nas od innych. Kiedy przechodzimy przez kontrolę graniczną bez rozmowy z człowiekiem, nasza tożsamość jest automatycznie ustalona poprzez skan i analizę naszej twarzy, tęczówki lub odcisków palców. Jeden z moich doktorantów pracuje nad systemem, który ustanawia ludzką tożsamość na podstawie analizy fal mózgowych.

Zatem, co daje Sophie jej tożsamość? Adres MAC? Kod kreskowy? Unikatowy znacznik na skórze? A może znak dźwiękowy w jej głosie lub też elektromagnetyczne fale podobne do fal mózgowych? Ten, jak i inne protokoły zarządzania tożsamością elektroniczną są możliwe, ale one nie ustanawiają tożsamości Sophii – mogą one być użyte jedynie w celu identyfikacji danego elementu wchodzącego w skład budowy tej maszyny. Więc jaka jest tożsamość Sophii?

Moim zdaniem, tożsamość jest elementem wielowymiarowym. Znajduje się gdzieś pomiędzy naszymi cechami biologicznymi i poznawczymi. Co więcej, oddziałuje na nie też każde z naszych doświadczeń, różnic kulturowych oraz otoczenia w którym żyjemy. Nie jest jasne, gdzie Sophia pasuje do tego opisu.

https://twitter.com/SophiaRobot2/status/923935380264701953

2. Prawa ustawowe

Dla potrzeb tego artykułu załóżmy, że Sophia – robot z obywatelstwem jest w stanie głosować. Pytanie jest jednak następujące: kto tak naprawdę podejmuje decyzje – Sophia czy jej producent? Prawdopodobnie, jako obywatel, Sophia musiałaby również płacić podatki, ponieważ miałaby legalną tożsamość, przez co byłaby niezależna od jej twórcy, producenta.

Sophia musiałaby mieć zapewnione prawa do ochrony równe do tych posiadanych przez innych obywateli. Rozważmy tą hipotetyczną sytuację: policjant widzi Sophie oraz inną kobietę, obie zostały w tym samym czasie zaatakowane. Policjant może tylko ochronić jedną z nich, która powinna nią być? Czy byłoby dobrą decyzją, aby policjant wybrał Sophie, ponieważ ma ograniczoną mobilność i nie umiałaby się obronić?

Obecnie, środowiska związane z projektowaniem AI, debatują nad zasadami, które powinny być przestrzegane podczas opracowywania wspomnianych systemów, nie mówiąc już o ustawach, które regulowałyby cały proces, przed jak i po produkcji. Lista ustalona w ostatnim czasie proponuje 23 zasady i jest znana jako tzw. Lista Zasad Sztucznej Inteligencji Asilomara (ang. Asilomar AI Principles). Przykładowe założenia znajdujące się na liście obejmują: Przejrzystość Awarii (przyczyna byłaby jasno określona); Wyrównanie Wartości (wyrównywanie celów systemu zgodnie z ludzkimi wartościami); oraz Rekurencyjne Samodoskonalenie (systemów sztucznej inteligenci miałyby zdolność samo replikowania się, zgodnie ze ścisłymi środkami bezpieczeństwa i kontroli).

https://twitter.com/SophiaRobot2/status/924661692436541442

3. Prawa socjalne

Nie można ominąć tematu związków oraz reprodukcji. Sophia – humanoidalny i emocjonalny robot z obywatelstwem – mogłaby zawrzeć związek małżeński lub się rozmnażać. Studenci z North Dakota State University podjęli kroki, aby stworzyć robota, który będzie miał umiejętność samo replikacji przy użyciu technologii druku 3D.

Jeśli więcej robotów stanie się obywatelami, tak jak Sophia, to być może będą chcieli dochodzić swoich praw do samo replikacji w inne roboty. I te roboty również byłyby obywatelami. Bez żadnych zastrzeżeń i ograniczeń co do możliwej ilości posiadania dzieci, bez problemu byłyby w stanie przekroczyć ludzką populację.

Jako obywatele z prawem do głosu, roboty mogłyby przeprowadzić zmiany społeczne. Prawa mogłyby się zmienić i nagle mogłoby się okazać, że ludzie znaleźliby się w miejscu, którego sobie nie wyobrażali.

Autor: Prof. Hussein Abbass, UNSW-Canberra.
Tłumaczenie: Mateusz Siemiński
Artykuł w języku angielski dostępny na The Conversation.

Artykuł Robot z obywatelstwem – Sophie pochodzi z serwisu TestHub.pl.