Ochrona dóbr osobistych to jedno z zadań, jakie nałożone są na prawo cywilne. Zanim jednak zaczniemy mówić o ich ochronie, powiemy o tym, czym one są i jak zostały sklasyfikowane. Wspomnimy także o zakresie ochrony oraz źródłach do których należy się odnieść.

Regulacja

Jednym z podstawowych źródeł prawa w przypadku dóbr osobistych jest kodeks cywilny, a dokładnie mówiąc jego 23 i 24 artykuł. Omówienie regulacji rozpocznijmy od art.23 bowiem on, w swej krótkiej treści zawiera istotę instytucji. „Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach”. Jak widać, przepis ten jest napisany niezwykle syntetycznie, a co za tym idzie jego zrozumienie, nie stanowi żadnego problemu. Jednocześnie należy zauważyć, że katalog dóbr znajdujący się w przepisie nie jest katalogiem zamkniętym. Jest to szczególnie ważne i pokazuje nam, jak ogromną rolę odgrywają dobra osobiste we współczesnych systemach prawa. Przejdźmy do art. 24, który traktuje o środkach ochrony wyżej wspominanych dóbr.

Środki ochrony

Aby móc w pełni poruszyć wspomnianą problematykę należy przytoczyć regulację prawną.

Regulacja ta jest stosunkowo obszerna aczkolwiek napisana jest w sposób przejrzysty i zrozumiały toteż jej omówienie nie jest konieczne.

Podsumowanie

Dobra osobiste to szczególna kategoria dóbr podlegająca ochronie. Pamiętajmy o tym i korzystajmy mądrze ze wspomnianej instytucji.

Artykuł Ochrona dóbr osobistych w polskiej praktyce pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Środki karne to instrumenty represyjne, które są wyrazem prewencji indywidualnej stosowanej wobec sprawców przestępstw. Są one sposobem na zapobieżenie popełnienia czynu zabronionego w trybie tzw. recydywy, czyli powrotu do przestępstwa. Jednym z nich jest zakaz prowadzenia pojazdów, którego treść uregulowana została w art. 42 KK. Paragraf 1 oraz 1a przedmiotowego artykułu traktują o możności lub obowiązku orzeczenia zakazu przez sąd. Możność orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdu przez sąd ma miejsce

„w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji”.

Zwrot „z okoliczności popełnionego przestępstwa” odnosić się może do przekroczenia prędkości, które skutkowało utratą kontroli nad pojazdem, a w konsekwencji wypadkiem, lub do prowadzenia pojazdu w sposób nieroztropny, który przyczynił się do zagrożenia bezpieczeństwa w komunikacji, np. korzystając z telefonu, co skutkowało oderwaniem wzroku od drogi, a w konsekwencji potrąceniem pieszego na pasach.

Obowiązkowy zakaz prowadzenia pojazdów

Obowiązek orzeczenia przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów ma miejsce w przypadku popełnienia przestępstw, o których mowa w art. 178b, art. 180a, a także w art. 244, jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Aczkolwiek to nie jedyne przypadki, w których na składzie orzekającym ciąży wspomniany uprzednio obowiązek. Ma on miejsce w sytuacjach, o których traktuje art. 42 §2, §3 oraz §4.

Bieg terminu

Istotę oraz przesłanki zastosowania tego środka karnego możemy uznać za omówione. Wobec powyższego należy pochylić się nad biegiem terminu zakazu prowadzenia pojazdu. Zagadnienie to z punktu widzenia osoby, na którą został on nałożony, ma kapitalne znaczenie, zatem przejdźmy do rzeczy.

Momentem początkowym, od którego możemy liczyć bieg terminu, jest wydanie stosownego rozstrzygnięcia. To jednak nie wszystko. Pamiętać należy, że bieg terminu zakazu prowadzenia pojazdów może być zawieszony. O sytuacji tej traktuje art. 43 §2a KK, który stanowi, że:

„okres, na który orzeczono zakazy, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo”.

Co to oznacza w praktyce? Jeśli zostaliśmy skazani na karę pozbawienia wolności na okres dwóch lat i orzeczono wobec nas zakaz prowadzenia pojazdów w wymiarze dwuletnim, to bieg terminu, dla którego orzeczono środek karny, rozpoczyna swój bieg z chwilą opuszczenia przez nas zakładu karnego.

W tym miejscu się zatrzymam i posłużę przykładem. Wyrok wydany w roku 2010, kara pozbawienia wolności od 2010 do 2012, a zakaz prowadzenia pojazdu od 2012 do 2014. Wielu z Was zastanawia się zapewne, o co tak naprawdę chodzi i jakim prawem zakaz ten biegnie w taki sposób. To bardzo proste. Rzecz tkwi w aspektach celowościowych. Jeśli bieg terminu zakazu zaczynałby się z chwilą pobytu w zakładzie karnym, to jego orzekanie nie miałoby żadnego sensu i nie miałoby wymiaru prewencyjnego.

Zwrot dokumentu

Co z prawem jazdy – zapytacie? Otóż skład orzekający wydający stosowne rozstrzygnięcie w sprawie orzeka o obowiązku zwrotu dokumentu. To jednak nie wszystko. Należy podkreślić, że niewypełnienie tego obowiązku powoduje skutek w postaci nierozpoczęcia biegu terminu, na który zakaz został orzeczony. Co to znaczy? Jeśli nie zwrócimy dokumentu, zakaz nie biegnie, a zatem sami strzelamy sobie w stopę, wydłużając okres, na który orzeczono środek karny.

Podsumowanie

Środki karne to dodatkowe sankcje, które przewidziane są przez prawo karne. Ich prewencyjna rola ma ogromne znaczenie dla sprawcy oraz reszty społeczeństwa. Jeśli wobec nas zakaz ten został orzeczony, to należy go bezwzględnie wykonać.

Artykuł Środki karne, czyli zakaz prowadzenia pojazdów w praktyce pochodzi z serwisu TestHub.pl.

Problematyka prawa własności stanowi rdzeń prawa cywilnego – nie sposób nie zgodzić się z tym zdaniem, biorąc pod uwagę zakres regulacji kodeksowej. Skoro prawo to uznawane jest za istotny element problematyki cywilistycznej, to pożądanym jest jej popularyzowanie. Aby wspomniana popularyzacja nie miała wymiaru czysto teoretycznego, należy ją wspierać przykładami z życia codziennego.

Pomieszanie rzeczy

Omówienie połączenia, pomieszania rzeczy rozpocznę od wskazania odpowiedniej regulacji prawnej. O problematyce tej traktuje art. 193 KC. Na szczególną uwagę zasługuje paragraf pierwszy o treści:

„Jeżeli rzeczy ruchome zostały połączone lub pomieszane w taki sposób, że przywrócenie stanu poprzedniego byłoby związane z nadmiernymi trudnościami lub kosztami, dotychczasowi właściciele stają się współwłaścicielami całości. Udziały we współwłasności oznacza się według stosunku wartości rzeczy połączonych lub pomieszanych”.

Paragraf ten brzmi stosunkowo zrozumiale toteż omówię go tylko w niezbędnym zakresie w oparciu o określoną sytuację faktyczną.

Załóżmy, że jesteśmy rolnikami, którzy przechowują swoje płody rolne w postaci nasion w pomieszczeniu magazynowym, w którym poszczególne miejsca do przechowywania oddzielone są przesuwnymi ściankami działowymi. W pomieszczeniu tym przechowywane są dwie odmiany kukurydzy należące do dwóch różnych osób. Odmiany te wizualnie są identyczne, choć różnią się parametrami odżywczymi. Znana jest ilość, jaką każdy z rolników przechowywał. Niestety w wyniku niedopatrzenia jednego z pracowników doszło do pomieszania tych dwóch płodów. Jedyną możliwą drogą ich oddzielenia jest przeprowadzenie badań laboratoryjnych, których koszt jest bliski wartości przechowywanego surowca.

Mamy zatem do czynienia z sytuacją, o której mowa w art. 193, czyli o nadmiernych trudnościach lub kosztach ich oddzielenia. Co w sytuacji takiej zrobić? Dokładnie to, co nakazuje przepis, czyli współwłasność przedmiotowej mieszaniny nasion przysługiwać będzie obydwu rolnikom w proporcjach odpowiadających złożonym płodom. Jeśli mamy 10 m³ mieszaniny, a wiemy, że rolnik A miał 2 m³ kukurydzy, a rolnik B 8m³ kukurydzy, sprawa jest bardzo prosta. Każdy z rolników dostanie tyle mieszaniny, ile zdeponował płodów.

Skomplikowane pomieszanie

O ile w przypadku paragrafu pierwszego sprawa jest banalnie prosta, o tyle paragraf drugi wspomnianego powyżej artykułu brzmi nieco trudniej:

„Jednakże gdy jedna z rzeczy połączonych ma wartość znacznie większą aniżeli pozostałe, rzeczy mniejszej wartości stają się jej częściami składowymi”.

Aby móc przepis ten wyjaśnić należycie, posłużę się kolejnym przykładem.

U złotnika złożone zostały dwa surowce: kamień szlachetny o wartości 10 tys. jednostek oraz metal szlachetny o wartości 100 jednostek. Złotnik ten omyłkowo wybrał nie ten metal do stworzenia wisiorka i w sposób ten doprowadził do połączenia tych dwóch rzeczy.

Co wówczas z własnością metalu oraz kamienia? Otóż właściciel kamienia posiadać będzie w całości swój kamień, a własność metalu przypadnie mu w udziale z uwagi na znaczą różnicę wartości obu materiałów. Wielu z Was zastanawia się zapewne, dlaczego w taki sposób uregulowano tę sytuację? Najprostszym argumentem w sytuacji tej są zasady współżycia społecznego, które nakazują, iż sytuację tą należy rozwiązać w taki sposób.

Podsumowanie

Problematyka połączenia, pomieszania rzeczy jest wciąż żywa. Jej zastosowanie zależy od sytuacji faktycznej. Najistotniejsze w tej sprawie jest zachowanie zdrowego rozsądku i podążanie za przepisami prawa, które są drogowskazem do rozwiązywania problemów życia codziennego.

Artykuł Współwłaściciele przez pomieszanie rzeczy pochodzi z serwisu TestHub.pl.